Ν.Ε.Πρέβεζας του Συνασπισμού

Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα στο «Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής» στον Γιώργο Μελιγγώνη

2012-01-28T19:07:00.000+02:00

Έχετε ταχθεί κατά της ολοκλήρωσης του PSI. Γιατί διαφωνείτε να ελαφρυνθεί το χρέος της χώρας κατά 47 μονάδες του ΑΕΠ, όπως λέει η κυβέρνηση;

Το PSI δε πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα. Μετά από δέκα χρόνια διάλυσης και λεηλασίας το χρέος θα είναι πάλι μη βιώσιμο. Όχι μόνο γιατί διάλεξαν ένα κούρεμα που προαπαιτεί νέα δάνεια, αλλά και γιατί η λιτότητα και οι πολιτικές ύφεσης συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Το χειρότερο όμως ότι αν προχωρήσουν έτσι όπως σχεδιάζουν θα μας οδηγήσουν σε μια τραγωδία δίχως τέλος, αφού θα σώσουν μεν τις τράπεζες και τους ομολογιούχους, με πολλά δις ευρώ, αλλά θα χρεοκοπήσουν τα ασφαλιστικά ταμεία και θα χαθούν οι κόποι μιας ζωής εκατομμυρίων ασφαλισμένων. Βάζουν πάλι τις αγορές και τις τράπεζες πάνω από τους ανθρώπους και την κοινωνία. Και σε λίγους μήνες θα χρειαστεί κι άλλο κούρεμα. Όπως έγινε τον Ιούλιο που πανηγύριζαν επειδή «έσωσαν την Ελλάδα». Η μόνη περίπτωση να σωθεί ο Ελληνικός λαός είναι να υπάρξει μια κυβέρνηση που να αρνηθεί τα μνημόνια και το PSI και να διεκδικήσει ένα μορατόριουμ πληρωμών για τρία τουλάχιστον χρόνια, ώστε να εξοικονομηθούν δεκάδες δις για απασχόληση, ανάπτυξη και κοινωνική προστασία.

Περιγράφετε μια άλλη λύση, αλλά πάντως εντός του ευρώ. Τι απαντάτε σε όσους σας κατηγορούν ότι είναι αντιφατικό να είστε κατά του Μνημονίου, αλλά υπέρ του ευρώ;

Από την πρώτη στιγμή είπαμε πως η κρίση δεν είναι ελληνική αλλά ευρωπαϊκή και η όποια λύση θα είναι πολιτική. Το πρόβλημα είναι η νεοφιλελεύθερη δομή της Ευρωπαϊκής ένωσης και η εμμονές της θλιβερής ηγεσίας της. Για αυτούς το πρόβλημα δεν είναι το νόμισμα, είναι η οικονομική και πολιτική εξουσία των τραπεζών. Μία Ευρώπη της αλληλεγγύης θα απαντούσε στις επιθέσεις των κερδοσκόπων με απευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ, αναδιαπραγμάτευση του χρέους με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της και υιοθέτηση πολιτικών αναδιανομής του πλούτου και ανάπτυξης υπέρ των εργαζομένων, προστασίας της εργασίας και ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους. Δυνατότητες για διαπραγμάτευση πάντα υπάρχουν, όπως και εναλλακτικές διέξοδοι. Η Κύπρος για παράδειγμα εξασφάλισε δάνειο από τη Ρωσία αντί να προσφύγει στο μηχανισμό. Στην Ελλάδα όμως όσοι μιλάγαμε για διαπραγμάτευση και εναλλακτικές πηγές δανεισμού, αντιμετωπίζαμε ειρωνικά σχόλια.

Σε πολιτικό επίπεδο, παρότι το ΚΚΕ και η ΔΗΜ.ΑΡ. αρνούνται τη συγκρότηση αριστερού αντιμνημονιακού μετώπου, εσείς επιμένετε. Πιστεύετε όντως ότι μπορεί να αλλάξουν στάση;

Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία απαιτεί να λάβουμε κρίσιμες αποφάσεις. Αποφάσεις που θα καθορίσουν την επιβίωση όχι μόνο της ελληνικής κοινωνίας αλλά και των άλλων λαών της Ευρώπης. Εμείς θα επιμένουμε να καλούμε, και τον κ. Κουβέλη και την κα Παπαρήγα σε συνεργασία, ώστε μαζί με την κοινωνία να σώσουμε το λαό από τη φτώχεια και τη χώρα από μια νέα εθνική τραγωδία. Η ιστορία θα μας κρίνει, όμως πρωτίστως θα μας κρίνει η κοινωνία και κυρίως ο κόσμος της αριστεράς. Τους ρωτώ; Αν ο λαός μας τιμωρήσει τα δυο κόμματα εξουσίας και δε προκύπτει κυβέρνηση από αυτά, Θα αναζητήσουν μετεκλογικές συνεργασίες με το ΣΥΡΙΖΑ; Και αν ναι γιατί όχι προεκλογικά; Η αριστερά τώρα πρέπει να πρωταγωνιστήσει. Όχι να δηλώνουν ότι δεν έχει σημασία αν θα κυβερνήσει η αριστερά, όπως είπε η Αλέκα Παπαρήγα, ή να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, όπως είπε ο Φώτης Κουβέλης.

Πρόσφατα, το ΚΚΕ σας κατηγόρησε για «κεντροαριστερή στροφή», ενώ η ΔΗΜ.ΑΡ. για «αριστερισμό». Τι απαντάτε;

Πρόκειται για προφάσεις. Προφανώς δε μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα.

Οι δημοσκοπήσεις σκιαγραφούν μη αυτοδυναμία και συμμαχικές κυβερνήσεις. Τι θέση παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτό το περιβάλλον;

Η θέση μας είναι καθαρή. Θέλουμε μια κυβέρνηση που θα καταγγείλει τη νέα δανειακή σύμβαση και θα απεμπλέξει τη χώρα από το μνημόνιο. Είναι ένα σενάριο εφικτό. Και το δίλημμα της κάλπης θα είναι πολύ συγκεκριμένο. Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση ή Νέος Συνασπισμός Εξουσίας;

Μια και μιλάτε για νέο συνασπισμό εξουσίας , αναρωτιέμαι αν πιστεύετε όντως ότι η Αριστερά είναι έτοιμη να κυβερνήσει…

Η αριστερά έχει δικαιωθεί στην ανάλυση της για την κρίση, και έχει το στελεχικό δυναμικό και την αγωνιστική ετοιμότητα να ανταποκριθεί σε αυτό που ελληνικός λαός θα την τάξει. Το πρόγραμμα μας είναι απολύτως ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο. Η αποτυχία, η ανικανότητα και εσχάτως η αυτογελοιοποίηση κυβερνητικών στελεχών κάνει επιτακτική την ανάγκη για την απομάκρυνσή τους.

Βλέπουμε ξανά τους “τροϊκανούς” να εμμένουν σε σκληρά μέτρα, ειδικά στα εργασιακά. Μπορεί η κυβέρνηση να αγνοήσει τις απειλές για χρεοκοπία; Εσείς θα παίρνατε τέτοιο ρίσκο, κ. πρόεδρε;

Οι εκπρόσωποι της τρόικας δεν είναι αυτοί που εννοείτε εσείς αλλά η τρικομματική κυβέρνηση και ο διορισμένος πρωθυπουργός. Διότι δεν πρόκειται για αίτημα της τρόικας η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, αλλά του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων. Διότι η μόνη κόκκινη γραμμή που έχει τεθεί αφορά τη περιφρούρηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών. Και δεν πρόκειται για ρίσκο, όταν έχουν ρίξει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην εξαθλίωση. Πρόκειται για κοινωνικό έγκλημα. Εμείς αυτά τα μέτρα θα τα ξηλώσουμε ένα-ένα!

Η Ελλάδα φαίνεται να έχει μπει ήδη σε ευρωπαϊκή «καραντίνα», ως «ειδική και μοναδική περίπτωση». Πιστεύετε ακόμη ότι δε συμφέρει τους Ευρωπαίους να μας αποβάλουν από το ευρώ;

Μονάχα «ειδική και μοναδική περίπτωση» δεν είμαστε. Το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκό. Απλά επάνω μας δοκιμάζουν τα όρια των αντοχών της κοινωνίας. Εξετάζουν μέχρι πόσο δύνανται να την εξαθλιώσουν, μέχρι πόσα από τα κεκτημένα κοινωνικά αγαθά μπορούν να μας αφαιρέσουν προκειμένου να κερδίσει το κεφάλαιο. Αν η ελληνική κοινωνία αντισταθεί τότε η ιστορία σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα πάρει άλλη τροπή. Γι’ αυτό τσακίζουν κάθε είδους μαζικής διαμαρτυρίας, γι’ αυτό απαγορεύουν με προσχήματα την διεξαγωγή εκλογών.

Γιατί επιμένετε να ζητάτε “αποδείξεις και ονόματα” για τις απόρρητες δαπάνες;

Είναι χρέος μας να επιμείνουμε. Όπως ανέμενα έχω κληθεί από τη δικαιοσύνη να καταθέσω, και θα το κάνω αύριο Δευτέρα. Ο Ελληνικός λαός δοκιμάζεται και κάποιοι θαρρούν πως έχουν το δικαίωμα να σκορπούν αδιαφανώς εκατοντάδες εκατομμύρια δημόσιου χρήματος, λες και είναι στραγάλια ή λες και τα κληρονόμησαν. Η προσπάθεια συσκότισης απέτυχε παταγωδώς και πιστεύω ότι πολύ σύντομα, όσοι με περισσή αλαζονεία απαξίωναν να μου απαντήσουν, θα κληθούν να δώσουν απαντήσεις.

To Γραφείο Τύπου

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Θεμέλια μιας αριστερής προσέγγισης για την κρίση

2012-01-24T09:10:00.003+02:00

(Το κείμενο αποτελεί παρέμβαση στη διημερίδα που οργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Νομική Παρασκευή 20 και Σάββατο 21 Ιανουαρίου), με τίτλο «Καπιταλιστική κρίση και απάντηση της Αριστεράς»).

Αρχίζω με ένα πολύ παλιό ερώτημα που έχει να κάνει με τη σχέση μεταξύ θεωρίας και πρακτικής στην πολιτική της αριστεράς. Πώς μας βοηθά η θεωρία; Ποιος είναι ο ρόλος των αριστερών διανοούμενων, είτε είναι στο πανεπιστήμιο είτε είναι οργανικοί διανοούμενοι; Είναι η επιστήμη ουδέτερη, μας δίνει δηλαδή ουδέτερες απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουν τεθεί: για τον αν είναι ο προστατευτισμός καλύτερος από την παγκοσμιοποίηση, για τον αν είναι καλύτερα να έχεις το δικό σου νόμισμα ή να συμμετέχεις σε ένα σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, για το αν η ανάπτυξη προωθείται καλύτερα από τις ελεύθερες αγορές ή από μια κρατική βιομηχανική πολιτική; (βλ.συζήτηση του Μ. Λεβί με τον Γιώργο Σουβλή στο RNB).

Η δική μου προσέγγιση σε τέτοιου είδος ερωτήματα ξεκαθάρισε απ’ όταν κατάλαβα γιατί ο Μαρξ, άλλοτε εκθείαζε την πολιτική οικονομία που προηγήθηκε, και άλλοτε την αποκαλούσε «χυδαία» (vulgar). Η απάντηση, νομίζω, είναι ότι πριν κάνει την εμφάνισή της η εργατική τάξη ως αξιόλογο κοινωνικό και πολιτικό μέγεθος, η πολιτική οικονομία δικαιούνταν να την αγνοεί. Αλλά μετά την εμφάνισή της, ήταν «χυδαίο» να την αγνοήσεις, να υποθέτεις ότι ο καπιταλισμός αποτελεί το τελικό στάδιο της παγκόσμιας ιστορίας, ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Άρα, μας λέει ο Μαρξ, η επιστήμη ανταποκρίνεται στην κοινωνική πραγματικότητα και τη δυναμική των κινημάτων. Για τον δε Γκράμσι, οι διανοούμενοι της αριστεράς απλοποιούν, συστηματοποιούν, και γενικεύουν την εμπειρία του κόσμου της εργασίας. Θα ήθελα η δική μας αριστερά να διευρύνει αυτόν τον ορισμό, ώστε να εμπεριέχει το φεμινιστικό και οικολογικό κίνημα, το κίνημα κατά του ρατσισμού, και όλα αυτά τα κινήματα που παλεύουν κατά της εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αγαθών.

Γιατί ξεκίνησα την ομιλία μου με αυτές τις σκέψεις; Γιατί μου φαίνεται αξιωματικό ότι για εμάς η κρίση συνδέεται απολύτως με το είδος του καπιταλισμού που γνωρίσαμε πριν από το 2008, και άρα με τις κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες, την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών, με τις οικολογικές καταστροφές, με τη μετάβαση ρίσκου στις γυναίκες, στους μετανάστες και γενικότερα στα πιο ευάλωτα στρώματα του πληθυσμού. Πιο γενικά, με ένα σύστημα που βάζει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους.

Και σε αυτή την πραγματικότητα αναπτύχθηκαν πληθώρα κινημάτων αντίστασης. Δεν υπάρχει κάποιος ή κάποια σε αυτή την αίθουσα που να μην έχει κάποια συμμετοχή σε αυτά ή που να μην έχει δηλώσει την συμπαράστασή του σε κινήματα άλλων χωρών. Αυτή δεν είναι η εμπειρία που τώρα θα έπρεπε να απλοποιούμε, να γενικεύουμε, να συστηματοποιούμε; Γιατί προτείνουμε την εθνικοποίηση ή την κοινωνικοποίηση των τραπεζών; Γιατί επιμένουμε στη ριζική αναδιανομή του εισοδήματος; Γιατί θέλουμε μια επέκταση των κοινωνικών υπηρεσιών με ένα διαφορετικό κοινωνικό κράτος, που θα αναζητά την έμπρακτη συνεισφορά των ατόμων που έχουν συγκεκριμένες ανάγκες; Γιατί μας ενδιαφέρουν όλοι αυτοί οι πειραματισμοί με την αυτοδιαχείριση, με την κοινωνική οικονομία, με την κοινωνική αλληλεγγύη; Είναι επειδή όλα αυτά θα λύσουν το πρόβλημα του χρέους; Αυτό είναι που μας λένε όλα τα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων χρονών;

Είναι ένα πράγμα να ισχυριστεί κανείς ότι το χρέος αποτελεί πρόβλημα (αν και ο Γιάννης Μηλιός θα σας έλεγε ότι ο καπιταλισμός δουλεύει μέσω του χρέους)• είναι ένα πράγμα να δείχνει κανείς πώς το χρέος χρησιμοποιείται για να εμβαθύνει το νεοφιλελεύθερο εγχείρημα με τις επιθέσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στα εργασιακά δικαιώματα. Αλλά είναι τελείως διαφορετικό να θεωρεί κανείς ότι το χρέος αποτελεί το ουσιαστικό πρόβλημα της εποχής. Η δική μας υποχρέωση είναι να δείξουμε τι υπάρχει πίσω από τη συσσώρευση χρέους, να αμφισβητήσουμε τους όρους της αντιπαράθεσης με την κυρίαρχη ιδεολογία. Αισθάνομαι περήφανος για όλα αυτά που έχουμε καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια, και με στεναχωρεί όταν αρκετοί δεν συμμερίζονται αυτή την περηφάνια. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι κάτι κάναμε καλά όλο αυτόν τον καιρό. Αν δεν ήταν έτσι, τότε η συζήτησή μας εδώ σήμερα δε θα είχε και τόσο νόημα. Ότι θα μπορούσαμε να είχαμε καταφέρει περισσότερα είναι αφορμή για να διευρύνουμε την ατζέντα -- όχι για να γκρινιάζουμε μεταξύ μας.

Χρειάζεται να απαντήσουμε τα ερωτήματα που έχει θέσει το σύστημα; Ναι, άλλα με τους δικούς μας όρους. Εξάλλου το έχουμε κάνει για το θέμα του χρέους. Περίπου ζητάμε ό,τι διεκδίκησε με επιτυχία η Γερμανία το ’53: κούρεμα, επενδυτικό πρόγραμμα όπως το σχέδιο Μάρσαλ, και αποπληρωμή ανάλογα με τις δυνατότητές μας σε σχέση με τις εξαγωγές και το ρυθμό ανάπτυξης. Αυτό θα μπορούσε να διαπραγματευτεί μια σημερινή κυβέρνηση. Μια αριστερή κυβέρνηση, με άλλους συσχετισμούς, θα ήταν προφανώς πιο προωθημένη. Στο μεταξύ, δεν βλέπω το λόγο να μην λέμε ναι σε όλα: και στα ευρωομόλογα, και σε ένα αναβαθμισμένο ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και σε μια διαφορετική ΕΚΤ. Αυτοί που θεωρούν ότι τα ευρωομόλογα είναι ρεφορμιστικό αίτημα έχουν απόλυτα δίκαιο – αλλά τι σόι παγκόσμια καπιταλιστική κρίση είναι αυτή που θα σωθεί από ένα ευρωομόλογο; Το θέμα είναι αν τέτοιες αλλαγές ανοίγουν νέα πεδία παρέμβασης. Γιατί, όπως εύστοχα αναρωτήθηκε πρόσφατα ο Δημήτρης Παπαγιαννάκος, σε ένα πολύ καλό άρθρο στις Συναντήσεις της Αυγής, αν η TINA είναι μύθος στο επίπεδο τους έθνους κράτους, γιατί να ισχύει στο υπερεθνικό επίπεδο;

Για ό,τι λέμε, οφείλουμε να οικοδομούμε από τα κάτω και συγχρόνως να μην χάσουμε τη μεγάλη εικόνα. Όμως, η μεγάλη εικόνα δεν είναι η ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, αλλά μια ριζική μετατόπιση στο οικονομικό-παραγωγικό-καταναλωτικό-κοινωνικό παράδειγμα μιας ολόκληρης εποχής. Και αυτή η μεγάλη εικόνα είναι που μας δίνει ένα μπούσουλα για τις συμμαχίες μας.

Για τις συμμαχίες μας με τους μικρομεσαίους, για παράδειγμα. Όχι με βάση τη συνέχισης της φοροδιαφυγής και της εκμετάλλευσης των μεταναστών. Αλλά με βάση νέα καταναλωτικά και παραγωγικά πρότυπα• με μια νέα ματιά στους συνεταιρισμούς και τα παραγωγικά δίκτυα, για μια πιο ποιοτική παραγωγή που θα σέβεται το περιβάλλον.

Για τις συμμαχίες με τους ανθρώπους που αποδεσμεύονται από τη σοσιαλδημοκρατία. Από τη μια μεριά αρνούμαστε την πρακτική του ΚΚΕ που δε μιλάει με οργανωμένες πολιτικές συλλογικότητες που δεν ελέγχει. Χρειαζόμαστε και συμμαχίες κορυφής. Από την άλλη, κατανοούμε ότι το βασικό είναι οι κοινωνικές συμμαχίες που έχουν τη δυναμική να αλλάξουν το κυρίαρχο παράδειγμα. Στη διαδικασία αυτή, δεν ενώνουμε δύο παλιά ρεύματα, αλλά χτίζουμε κάτι καινούργιο με βάση τις ανάγκες των πολλών της επόμενης περιόδου.

Για τις διεθνείς συμμαχίες. Δεν είμαστε δεσμευμένοι σε καμία υπάρχουσα οικονομική και χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική. Αλλά είμαστε δεσμευμένοι να βρούμε θεσμικές μορφές για τον έλεγχο των χρηματαγορών και των πολυεθνικών. Είμαστε δεσμευμένοι να μη συνεχίσουμε τον ανταγωνισμό μεταξύ εθνικών οικονομιών, που μόνιμα έχει χαμένους τον κόσμο της εργασίας και νικήτρια την αποτυχημένη οικονομία. Είμαστε δεσμευμένοι να βρούμε τους υπερεθνικούς θεσμούς αυτούς που θα δημιουργήσουν χώρο για την πολιτική και τη δημοκρατία, που όχι μόνο θα επιτρέψουν αλλά και θα ενθαρρύνουν τον κοινωνικό και οικονομικό πειραματισμό. Αυτές οι δεσμεύσεις είναι μεγάλο μέρος της ατζέντας μας, γιατί αυτό προκύπτει από τα κινήματα με τα οποία όλοι και όλες ασχολούμαστε πριν και μετά το 2008.

Στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, ο καπιταλισμός διεκδικούσε, σε σχέση με τη μονοκαλλιέργεια του σοβιετικού μοντέλου, τον τίτλο του πλουραλισμού -- με την ελεύθερη αγορά, αλλά και με την κρατική παρέμβαση, το κοινωνικό κράτος, τα (ημι) αυτόνομα πανεπιστήμια, με κάποια αυτονομία στην τοπική αυτοδιοίκηση, με διαβουλευτικούς θεσμούς στις αγορές εργασίας. Με το νεοφιλελευθερισμό, ο καπιταλισμός επέστρεψε στη μονοκαλλιέργεια της αγοράς, της επιχειρηματικότητας, της υιοθέτησης των τεχνικών του μάνατζμεντ στο δημόσιο τομέα. Τώρα πια εμείς αντιπροσωπεύουμε τον πλουραλισμό. Έχουμε μπολιαστεί από τα κινήματα και ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλές λύσεις για πολλά προβλήματα. Είμαστε και με την αυτοδιαχείριση, και με την κοινωνικοποίηση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, και με την κοινωνικοποίηση των τραπεζών, και με ένα πιο δημοκρατικό δημόσιο τομέα, και με την κοινωνική οικονομία, και με τους συνεταιρισμούς.

Τελειώνω με το σημείο απ’ όπου άρχισα. Χρειαζόμαστε απλοποίηση και γενίκευση. Χρειαζόμαστε, για παράδειγμα, κάποιος που δουλεύει για ένα καλύτερο σχολείο να κατανοήσει τι τον ενώνει με κάποια που παλεύει κατά της επισφάλειας στην αγορά εργασίας. Χρειαζόμαστε έναν αναβαθμισμένο προγραμματικό λόγο που δεν ξεχνά τις ρίζες μας, τα θεμέλια της προσέγγισής μας. Που δεν ξεχνά τις εμπειρίες μας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε τους συσχετισμούς. Να είναι το όλον των παρεμβάσεών μας μεγαλύτερο από το άθροισμα των επιμέρους. Γι’ αυτό προτάσσουμε την ενότητα σε σχέση με τη γραμμή. Γιατί η επιμονή στη μία και μοναδική γραμμή δεν προσθέτει, αλλά διαιρεί. Πιστεύω ότι αν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες όπου το όλον θα είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα, όπου οι κινήσεις μας θα δουλεύουν πολλαπλασιαστικά, τότε θα μπορούμε όλοι και όλες να περιμένουμε πολύ καλύτερες μέρες.

2011-12-21T08:56:00.000+02:00

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ Κ.Π.Ε. ΤΟΥ ΣΥΝ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΩΝ
Κυριακή 18/12/2011

Πυκνές και ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στη χώρα μας και διεθνώς με επίκεντρο την Ε.Ε. Στην Ελλάδα, με την στήριξη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό την πρωθυπουργία του κ. Παπαδήμου. Πρόκειται για το τέλος μιας περιόδου, που σφραγίστηκε με την μνημονιακή πολιτική και τα καταστροφικά μέτρα που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την τρόικα και την αρχή μιας νέας κατά την οποία συνεχίζεται η ίδια πολιτική αλλά σημειώνεται και η προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να ανατάξει την ηγεμονία του, να κερδίσει χρόνο, ώστε με επιμονή να επιβάλλει στην κοινωνία τη δική του λογική εξόδου από την κρίση σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας και των κοινωνικών αναγκών και συμφερόντων. Από την αρχή ο χαρακτήρας αυτής της κυβέρνησης και της εντολής που έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει ήταν καθαρός. Οι δεσμεύσεις που αποτυπώθηκαν στις προγραμματικές της δηλώσεις, ο προϋπολογισμός που ψήφισε, η λογική με την οποία συμμετείχε στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου απέδειξαν περίτρανα πως πρόκειται για έκφραση του μνημονιακού μπλοκ που με τις ευλογίες των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων της Ευρώπης και του εγχώριου καπιταλισμού, θα συνεχίσει την πολιτική της εξαθλίωσης των εργαζομένων και συνταξιούχων. Θα σπρώχνει κατά εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία, θα περιστείλει ακόμα περισσότερο τα κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες, θα επιδιώξει και επενδύσει στον κοινωνικό φόβο, θα χρησιμοποιήσει τον κρατικό αυταρχισμό. Ήδη το κάνει. Ο νέος προϋπολογισμός περιέχει βάρβαρα μέτρα νέας φοροεπιδρομής, και ολοκληρωτικής απομείωσης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Είναι ταυτόχρονα αντιλαϊκός, άδικος, αντιαναπτυξιακός και αναποτελεσματικός. Είναι προϋπολογισμός κοινωνικής κατεδάφισης, έντασης της ύφεσης, καταστροφής της οικονομίας και της χώρας.
Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο οι αποφάσεις της 9ης Δεκέμβρη αποτυπώνουν την αφοσίωση και την επιμονή της ηγεσίας της Ε.Ε. στο νεοφιλελεύθερο πολιτικό και οικονομικό σχέδιο που στρέφεται με βιαιότητα ενάντια στο κόσμο της εργασίας. Ακόμη περισσότερο επιχειρείται μια αυταρχική ΄΄ομοσπονδιοποίηση΄΄ της Ε.Ε. (παρέμβαση της Κομισιόν στους εθνικούς προϋπολογισμούς, καταστρατήγηση αρμοδιοτήτων Ευρωκοινοβουλίου, υπέρβαση διατάξεων εθνικών Συνταγμάτων, ενιαία προγράμματα λιτότητας, κυβερνήσεις ΄΄τεχνοκρατών΄΄ κ.λ.π.) που προϋποθέτει την συρρίκνωση της δημοκρατίας σε όλη την Ευρώπη. Οι αποφάσεις αυτές αντιστοιχούν στη προσπάθεια των δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων τους για ακόμη μεγαλύτερη μετατροπή της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης σε ένα ακραίο αντιδραστικό νεοφιλελεύθερο μονεταριστικό μόρφωμα. Από δημοκρατική άποψη πρόκειται περί θεσμικής εκτροπής. Η πορεία των πραγμάτων επιβεβαιώνει συνεχώς και θα επιβεβαιώσει ακόμη περισσότερο στο επόμενο διάστημα την εκτίμηση μας πως η Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα γίνει δημοκρατική, κοινωνική και αλληλέγγυα ένωση στη βάση μιας ριζικά αντίθετης, με την σημερινή αρχιτεκτονική στηριγμένη σε νέο προοδευτικό, πολιτικό συσχετισμό δυνάμεων ή θα διαλυθεί.
Για μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης επισημαίνουμε τα πολιτικά σενάρια που ξεδιπλώνονται στη χώρα μας. Είναι φανερό πως παρά τις αρχικές περιγραφές για κυβέρνηση δήθεν εθνικής σωτηρίας, συγκεκριμένης εντολής και περιορισμένου χρόνου ήδη κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις, σε Ελλάδα και Ευρώπη, προσανατολίζονται σε μια μεγαλύτερης διάρκειας διακυβέρνηση για να δημιουργηθούν ευνοϊκότερες συνθήκες και σε κάθε περίπτωση για να δοθεί χρόνος ανασύνταξης και επικυριαρχίας, μέσα από αλλαγές, του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Όλα αυτά γίνονται μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας και αντιφάσεων που κοινή τους συνισταμένη είναι η ΄΄μνημονιακή΄΄ πολιτική. Ωστόσο οι αντοχές και ανοχές των εργαζομένων που συνεχώς μειώνονται, η αποσυσπείρωση των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου και η ενίσχυση της Αριστεράς σε βάρος του μνημονιακού μπλοκ συνιστούν βασικούς παράγοντες στην εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού στην κατεύθυνση της ανατροπής του.

Το διαρκές ερώτημα που έχουμε μπροστά μας είναι τι κάνουμε; Πως συνεχίζουμε ώστε να ακυρωθούν τα σχέδια των κυρίαρχων κύκλων του μνημονιακού μπλοκ;
Όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα με συνέπεια και αταλάντευτα ακολουθήσαμε αντιμνημονιακή αντινεοφιλελεύθερη πολιτική. Ξεσκεπάσαμε την πολιτική και την στόχευση του μνημονιακού μπλοκ και της τρόικας. Δείξαμε τον καταστροφικό χαρακτήρα τους. Συμμετείχαμε και συμβάλλαμε στην οργάνωση κινημάτων αντίστασης τόσο επί των συγκεκριμένων όσο και επί του συνόλου αυτής της πολιτικής. Διαμορφώσαμε ένα συνοπτικό πρόγραμμα κατευθύνσεων, πρόταση για μια άλλη πολιτική που εστιάζει στις κοινωνικές ανάγκες, ανατρέπει κατεστημένες αντιλήψεις, ωθεί σε μια πορεία ανατροπής του πολιτικού σκηνικού και του ίδιου του συστήματος. Συμβάλλαμε τα μέγιστα στην κατανόηση της φύσης των προβλημάτων σε όλη την Ευρώπη και βοηθήσαμε στον συντονισμό των δυνάμεων του ΚΕΑ. Στηριγμένη σ’ αυτή τη δράση και τις επεξεργασίες είναι και η ενωτική μας πρόταση για κοινή δράση, κοινές πολιτικές πρωτοβουλίες, προεκλογική και μετεκλογική συνεργασία όλων των δυνάμεων που από προοδευτική σκοπιά αντιπαλεύουν το μνημόνιο. Με πυρήνα την Αριστερά, με προγραμματική βάση που έχει ευθεία αντιστοίχιση με τις επεξεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ, εργαζόμαστε για τη διαμόρφωση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας.
Σ’ αυτή την πολιτική χωρίς ταλάντευση και με συγκεκριμένο τρόπο θα συνεχίσουμε με βάση το τρίπολο ΄΄κοινωνική δράση, πολιτικές πρωτοβουλίες, ενωτική πρόταση΄΄. Έχουμε εδραιώσει στη συνείδηση της κοινωνίας τη ΄΄στάση ΣΥΡΙΖΑ΄΄, δηλαδή ότι σηκώνουμε το γάντι σε κάθε αντιλαϊκή συστημική πρόκληση.
Σ’ αυτή τη βάση χρειάζεται:
Α) Να συνεχίσουμε και εντείνουμε τη δράση μας στο κίνημα ανυπακοής ενάντια στα χαράτσια.
Β) Να αναπτύξουμε τη μάχη ενάντια στην εφεδρεία που στέλνει ουσιαστικά στην ανεργία και συγχρόνως θεωρεί ένα πλήθος 150.000 εργαζομένων ΄΄ανίκανο και άχρηστο΄΄ να συμβάλλει σε μια προσπάθεια παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.
Γ) Να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη κύματος λαϊκής αντίστασης ενάντια στην ανεργία, ιδιαίτερα των νέων.
Δ) Να αντεπιτεθούμε στη νέα φοροεπιδρομή που από 1/1/12 έρχεται κατ’ αρχήν με τη μείωση του αφορολόγητου ορίου και του ψευδώς αποκαλούμενου τέλους αλληλεγγύης.
Ε) Να δυναμώσουμε και επεκτείνουμε τις δομές και τις δράσεις αλληλεγγύης.
Στ) Να πολιτικοποιήσουμε όλα τα επί μέρους στο σύνθημα : Δημοκρατία - εκλογές τώρα –να μιλήσει ο λαός - αλλαγή σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Όλα τα παραπάνω απαιτούν το σύνολο των δυνάμεων μας, χωρίς καμία εξαίρεση να δουλεύει για την ανάπτυξη του μ.κ. σε μαζική, ενωτική βάση με προοδευτικό προσανατολισμό, με πλήρη σεβασμό στην αρχή της αυτονομίας.
Χρειάζεται να ληφθούν επιπλέον μέτρα. Κατ’ αρχήν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να συμβάλλουμε στην ενίσχυση της οργάνωσης, λειτουργίας και δράσης μας στην επιδίωξη να ανατάξουμε και προσανατολίσουμε ταξικά το σ.κ. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό σ’ αυτή τη φάση οι συνδικαλιστικές παρατάξεις που υποστηρίζουμε να λειτουργήσουν και σαν χώρος υποδοχής όχι μόνο της οργής αλλά και της ενεργοποίησης εργαζόμενων που απεγκλωβίζονται από τις πολιτικές επιλογές του δικομματισμού και συγχρόνως να συνεργαστούν με άλλες συνδικαλιστικές αριστερές οργανώσεις και με συνδικαλιστές που σταθερά αντιτάσσονται στις μνημονιακές επιλογές και επιπτώσεις.
Για την ενίσχυση της πολιτικής και οργανωτικής μας επιρροής στον αγροτικό χώρο χρειάζεται να είναι μόνιμο μέλημα τόσο των κεντρικών οργάνων του κόμματος αλλά εξίσου των ΝΕ στην περιφέρεια, ο σταθερός προσανατολισμός στο αγροτικό και το γεωτεχνικό κίνημα, τους μικρομεσαίους επαγγελματίες του πρωτογενή τομέα και της μεταποίησης και γενικότερα στους κατοίκους της υπαίθρου. Ιδιαίτερα για το αγροτικό κίνημα, χρειάζεται να συμβάλλουμε στην οργάνωση του μέσα από κινηματικές συμμετοχικές διαδικασίες και τη σταθερή διεκδικητική του παρουσία. Σημαντικά μπορεί να συμβάλλει σε αυτό η ανασυγκρότηση και σταθερή λειτουργία της ΝΕΑΚ και η συσπείρωση σε αυτήν των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσων, ιδίως στους νέους αγρότες, διαχωρίζονται από το δικομματισμό, που στην περιφέρεια διατηρεί παραδοσιακά ισχυρά ερείσματα.
Οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, βιώνουν έντονα τα προβλήματα της φτώχειας ιδιαίτερα στη σημερινή κρίση καθώς και όλα τα φαινόμενα άνισων ευκαιριών στην εργασία, κακοποιήσεων, σεξουαλικών παρενοχλήσεων και υποτιμητικών προτύπων από τα ΜΜΕ αλλά και από αλλού. Εντείνουμε την παρέμβαση μας στο θέμα των γυναικείων δικαιωμάτων, προασπίζουμε τις ίσες ευκαιρίες για τα δύο φύλα παντού και συμβάλλουμε στην ενίσχυση του φεμινιστικού – γυναικείου κινήματος.
Με ιδιαίτερη επιμονή χρειάζεται ν’ ανοίξουμε τη δράση μας στους ΕΒΕ και τα μικρομεσαία στρώματα. Ελλείψεις του παρελθόντος χρειάζεται να υπερκερασθούν άμεσα. Προτείνουμε την συγκρότηση ενιαίας Πανελλαδικής Παράταξης στους ΕΒΕ με ευθύνη των συνδικαλιστικών μας στελεχών και των κομματικών μας δυνάμεων στο χώρο.
Να αναλάβουμε ενωτικές πρωτοβουλίες στα μέτωπα της παιδείας και του πολιτισμού. Μέσα στον ορυμαγδό της οικονομικής σφαγής που συντελείται στη χώρα μας είναι πιθανό να αρχίσουν να θεωρούνται τα της εκπαίδευσης και του πολιτισμού ζητήματα πολυτελείας. Πράγμα που θα συνιστά καταστροφική εξέλιξη. Στη χρονιά που τα παιδιά στα σχολεία δεν έχουν πλέον ούτε τα στοιχειώδη, που γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί ο αντισυνταγματικός νόμος Διαμαντοπούλου, οι όροι για ένα ευρύτατο μέτωπο παιδείας είναι πολύ ευνοϊκοί. Το γεγονός πως αφορά κατεξοχήν τη μεγάλη πλειοψηφία της νεολαίας, δασκάλων, καθηγητών και πανεπιστημιακών το κάνει καθοριστικό. Επίσης κανένα πολιτικό κίνημα δεν μπορεί να μεγαλουργήσει χωρίς συγχρόνως να αναδειχθούν οι αξίες της Αριστεράς σε επίπεδο ιδεολογικής σύγκρουσης και πολιτιστικής ανάτασης. Να πάρουμε ανοιχτή πρωτοβουλία συμπαράταξης όλων των αντιμημονιακών δυνάμεων πάνω στα βασικά συγκεκριμένα ζητήματα και να επιμείνουμε ιδιαίτερα.
Σε κάθε Π.Κ. να διαμορφωθεί ένα σχέδιο δράσης των μελών μας στα κινήματα με επικέντρωση στο κίνημα ενάντια στα χαράτσια, την Αυτοδιοίκηση, την Παιδεία και τον Πολιτισμό. Επιπλέον η συμμετοχή των μελών μας στις δράσεις αλληλεγγύης είναι απαραίτητη. Στην πολύ καλή προσπάθεια της νομικής βοήθειας και τεκμηρίωσης στην Αθήνα χρειάζεται να προστεθούν ανάλογες κινήσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις.
Όλα τα παραπάνω χρειάζεται να αποκτήσουν ένα επίπεδο συντονισμού και σε αυτό θα βοηθήσει η δικτύωση μεταξύ των σ. και σ/σων που συμμετέχουν σε κάθε κίνημα με στόχο την αλληλοενημέρωση, βοήθεια και την κοινή δράση.
Ένταση στην πολιτική εξόρμηση
Ήδη πολλές οργανώσεις εργάζονται σε προεκλογικούς ρυθμούς. Συγκροτούνται οι Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ, γίνονται δεκάδες εκδηλώσεις και συζητήσεις. Η συμμετοχή του κόσμου τις περισσότερες φορές είναι πρωτοφανής. Η μορφή να συμμετέχουν στα πάνελ των συζητήσεων ή να χαιρετίζουν στις εκδηλώσεις εκπρόσωποι από άλλες πολιτικές δυνάμεις ή προσωπικότητες του αντιμνημονιακού, αντινεοφιλελεύθερου τόξου, αποδείχθηκε επιτυχής και πρέπει να συνεχισθεί. Ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα ανά Ν.Ε. και Π.Κ. βοηθά στην ορθή κατανομή των δυνάμεων μας. Πρέπει να λειτουργήσουμε με βάση τη σκέψη ΄΄όλο και πιο ανοιχτά, όλο και πιο κοντά στα προβλήματα και την κοινωνία΄΄.

Ν’ ανοίξουμε πλήρως τις πόρτες του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Να ενταχθούν όσοι/ες θέλουν στη βάση της γενικής συμφωνίας με το πλαίσιο της απόφασης της Π.Σ. του ΣΥΡΙΖΑ. Να παρακολουθούμε και να εντάσσουμε στις δράσεις μας προοδευτικές πολιτικές διαφοροποιήσεις σε επίπεδο γειτονιάς και δήμου. Συγχρόνως χρειάζεται να εντείνουμε την παρουσία μας στα Πανελλαδικά και τοπικά ΜΜΕ με διευρυμένη εκπροσώπηση από ΣΥΡΙΖΑ και ΣΥΝ και απαίτηση παρουσίας. Τη πολιτική και κοινωνική μάχη , τη δίνουμε με περιορισμένα μέσα. Και με μια πίεση που αυξάνει διαρκώς, προκειμένου να αποδυναμωθεί η φωνή μας. Τη μάχη τη δίνουν πρώτα από όλα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην Αυγή και στον ραδιοφωνικό μας σταθμό. Με τεράστιες θυσίες και με πολύ μεγάλο προσωπικό κόστος. Γι’ αυτό καλούμε τα μέλη του Κόμματος, τον κόσμο της Αριστεράς, να στηρίξουν με αποφασιστικότητα έστω και με το υστέρημά τους την φωνή και τη γραφή, το λόγο της αριστεράς, την Αυγή και το Κόκκινο. Να στηρίξουν επίσης τα Μέσα που εκφράζουν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης Αριστεράς. Γιατί έτσι δίνει δύναμη στην δική του φωνή και στους δικούς του αγώνες. Κάποιοι θα ήθελαν πολύ να επιβάλλουν ομοφωνία νεκροταφείου στο πεδίο της μαζικής επικοινωνίας. Δεν πρέπει να τους κάνουμε αυτή τη χάρη.
Μετά τις γιορτές χρειάζεται ένα νέο κύμα εξόρμησης στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων και των χωριών. Στόχος μας είναι να αποκαλύπτουμε την καταστροφική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού σε Ευρώπη και στη χώρα μας, να καλούμε σε αντίσταση και ενεργητική δράση και να αναδεικνύουμε το σύνολο της πρότασης μας όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στις αποφάσεις της Κ.Π.Ε. του ΣΥΝ, της Π.Σ.Σ. και της Π.Σ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ.
Συγχρόνως χρειάζεται εκλογική προετοιμασία. Η βάση των συνδυασμών να ‘ναι έτοιμη ως τέλος Γενάρη και σ’ αυτή θα προστεθούν οι συνεργασίες. Να προσεχθεί έγκαιρα το θέμα της συμμετοχής και ανάδειξης γυναικών. Ανά νομό να συγκροτηθεί ομάδα προεκλογικής καμπάνιας, σε μόνιμη επαφή με την κεντρική. Οι σύντροφοι και συντρόφισσες που μετέχουν σε κάθε κοινωνικό, γεωγραφικό χώρο πρέπει να υποβάλλουν τις προτάσεις τους και βεβαίως θα έχουν λόγο.
Στο αμέσως επόμενο διάστημα να ολοκληρωθεί η προετοιμασία εορτασμού των 20 χρόνων του ΣΥΝ, ενταγμένου στη γενικότερη πολιτική παρέμβαση στη συγκυρία και στην ανάγκη ευρύτερης επαφής και συμπόρευσης με κοινωνικά ενεργούς πολίτες της Αριστεράς και ιδιαίτερα από τον χώρο της νεολαίας.
Η παρέμβαση μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Π.Γ. έχει αποφασίσει συγκεκριμένες κινήσεις σε επίπεδο ΚΕΑ και Ευρωπαϊκής Αριστεράς:
1. Συγκρότηση, από το ΚΕΑ ομάδας διαμόρφωσης εναλλακτικού ριζοσπαστικού προγράμματος, στο επίπεδο των κατευθύνσεων και των συγκεκριμένων προτάσεων.

2. Να προτείνουμε στο ΚΕΑ την έναρξη πρωτοβουλίας διαλόγου με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας που είναι εκτός ΚΕΑ με στόχο την κοινή δράση και των κοινών πολιτικών πρωτοβουλιών.

3. Να συμβάλλουμε στην έκφραση διεθνιστικής αλληλεγγύης και κοινής δράσης σε κοινωνικό επίπεδο. Για παράδειγμα οι εργαζόμενοι σε πολυεθνικές εταιρείες με επιχειρηματική παρουσία σε διάφορες χώρες να συντονίσουν τη δράση τους. Το ίδιο για τους εργαζόμενους στον ίδιο κλάδο (π.χ. ηλεκτρική ενέργεια) κ.λ.π.

4. Εβδομαδιαίο δελτίο του ΣΥΝ προς το ΚΕΑ και κάθε ένα αδελφό κόμμα στην Ευρώπη ξεχωριστά για τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Σύσφιξη σχέσεων, αλληλοενημέρωση και αλληλοκατανόηση, είναι τα ζητούμενα.

5. Έντονη και καλά προετοιμασμένη παρουσία του ΣΥΝ στα διεθνή fora, με εστίαση στην μεταφορά της εμπειρίας και των απόψεων μας.

6. Να αξιοποιηθούν τα φιλικά μας ΜΜΕ για την προώθηση των θέσεων του ΚΕΑ και του ΣΥΝ.Τα τμήματα, Ευρωπαϊκής Πολιτικής, Οικονομικής Πολιτικής, Θεωρίας και το Ινστιτούτο Ν. Πουλαντζάς να οργανώσουν ένα πρόγραμμα συζητήσεων πάνω σε επίκαιρα θέματα που απασχολούν την κοινωνία και την Αριστερά όπου μπορούν να συνδιαλεχθούν διαφορετικές απόψεις και οπτικές.
Αυτά δεν φτάνουν. Η ενιαία αντιμετώπιση και η εναλλακτική ριζοσπαστική πρόταση σε κλίμακα Ευρώπης που αντιστοιχεί στα συμφέροντα των δυνάμεων της εργασίας πρέπει να μας έχουν σε μόνιμη ετοιμότητα. Το δημοκρατικό έλλειμμα της Ευρώπης όσο πάει και θα διευρύνεται όλο και περισσότερο, βαθαίνοντας την απόσταση μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών και των ευρω-ηγεσιών. Οι τελευταίες είναι φανερό πλέον ότι βρίσκονται δομικά εγκλωβισμένες στη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, αρνούμενες την οποιαδήποτε διαρθρωτική αλλαγή που θα θίξει τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Προτιμούν να παραμένουν και να ενισχύουν ψευτοδιλλήμματα τύπου «ευρώ ή χάος». Τώρα, περισσότερο από ποτέ, δεν πρέπει οι ευρωπαϊκοί λαοί να εγκλωβιστούν ξανά σε ψευδοδιλήμματα περί «καλύτερου διαχειριστή», όπως συνέβη στις εκλογικές αναμετρήσεις της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, αλλά να αντιληφθούν ότι μόνο η δική τους ενεργή, αποφασιστική παρέμβαση μπορεί να τους απαλλάξει από την μέχρι χτες «ακλόνητη» εναλλαγή στην εξουσία μεταξύ δεξιάς-σοσιαλδημοκρατίας και των κατά περίπτωση συμμάχων τους. Σήμερα δεν είναι η εποχή «του λίγο, του σιγά – σιγά ή του βλέποντας και κάνοντας».
Είναι η περίοδος των ρήξεων και των ανατροπών της νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής κι εκείνης της πρωτοκαθεδρίας των αγορών, που έχει οδηγήσει τους ευρωπαϊκούς λαούς σε εξαθλίωση και τη δημοκρατία σε ραγδαία υποχώρηση στην Ευρώπη. Ο αγώνας των δυνάμεων της εργασίας μπορεί να κερδηθεί μόνο αν δοθεί σε δύο επίπεδα: εκείνο των αγώνων στους δρόμους και τις πλατείες και αυτό των πολιτικών πρωτοβουλιών, των προτάσεων στην ευρωβουλή και τα εθνικά κοινοβούλια. Ιδιαίτερα για την ουσία των αποφάσεων της 9ης/12//2011και της εξ’ αυτών νέας συνθήκης συγκρότησης της Ε.Ε., η απάντηση μας είναι όχι. Καλούμε το ΚΕΑ, όλες τις Αριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη να πρωταγωνιστήσουν στη συγκρότηση ενός Πανευρωπαϊκού κινήματος ενάντια στο σχέδιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Σε κάθε περίπτωση αυτό το σχέδιο πρέπει να μπει υπό την κρίση των λαών της Ευρώπης. Στη χώρα μας επιχειρούμε την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, την ανατροπή των μνημονιακών κυβερνήσεων, τη συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας από τις αντιμνημονιακές – αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις με πυρήνα τις δυνάμεις της Αριστεράς. Ζητάμε εκλογές και απαιτούμε τη διενέργεια δημοψηφίσματος στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη ενάντια στη νέα συμφωνία.
Η ενωτική μας πρόταση
Ήδη από το Συνέδριο μιλήσαμε για την αναγκαιότητα διαμόρφωσης αντιμνημονιακού – αντινεοφιλελεύθερου μετώπου σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Επιμένουμε πως η πολιτική και κοινωνική δράση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι η βάση πάνω στην οποία στέκεται και η πολιτική συνεργασιών μας. Έχουν γίνει πολλά και ουσιαστικά βήματα. Είμαστε, ο ΣΥΡΙΖΑ, η δύναμη που όχι μόνο εκφωνεί αλλά και δημιουργεί, τους πολιτικούς και οργανωτικούς όρους για ενότητα σε ριζοσπαστική κατεύθυνση.
Παρά τις επίμονες προσπάθειές μας δεν έχει συγκροτηθεί μέχρι στιγμής εκείνος ο μεγάλος κοινωνικοπολιτικός συνασπισμός που θα αλλάξει ριζικά τους πολιτικούς συσχετισμούς κυρίως λόγω της αρνητικής στάσης δυνάμεων της Αριστεράς Παρ όλα αυτά το κύριο βάρος μας την επόμενη περίοδο πρέπει να πέσει σε αυτή την κατεύθυνση. Να παρθούν μια σειρά πρωτοβουλίες προς όλες τις κατευθύνσεις. Αφορούν τις εντός και εκτός Βουλής δυνάμεις της Αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, ανένταχτους αριστερούς που δεν κινούνται μέχρι σήμερα σ’ αυτή τη λογική.
Η συνεργασία με στελέχη και συλλογικότητες που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ με σαφή αντιμνημονιακή αντινεοφιλελεύθερη στάση μπορεί να ενισχύσει αποφασιστικά την προσπάθειά μας για άνοιγμα σε πιο πλατιά ακροατήρια και πρέπει να συνεχιστεί. Η ομάδα επαφών να προσδιορίσει ένα νέο κύκλο επαφών. Η πολιτική φερεγγυότητα, η συνέπεια στον δημόσιο λόγο αυτά τα κρίσιμα χρόνια της κρίσης και η κοινωνική δράση αποτελούν τα εχέγγυα για στερεή και ελκτική ενωτική δράση με αυτές τις δυνάμεις.
Οι συνεργασίες αυτές δεν γίνονται απλά στα πλαίσια μιας πιθανής εκλογικής συνεργασίας αλλά με στόχο την διαμόρφωση μιας πολιτικής συμμαχίας που θα βοηθήσει την συγκρότηση του κοινωνικοπολιτικού μετώπου ανατροπής της σημερινής κατάστασης και ο χρόνος θα βοηθήσει το επόμενο διάστημα να δοκιμαστούν και στην πράξη. Είναι ζήτημα επιβίωσης της ίδιας της κοινωνίας, είναι ζήτημα συμβολής σ’ ένα πανευρωπαϊκό κίνημα αντίστασης και ανατροπής , είναι ζήτημα συγκρότησης πολιτικής ελπίδας που μπορεί να επιβληθεί και να νικήσει.
Υπάρχουν περιπτώσεις που οι συζητήσεις έχουν ωριμάσει περισσότερο και άλλες λιγότερο.
Σε αυτές τις συζητήσεις που αφορούν δυνάμεις της ευρύτερης Αριστεράς και συλλογικότητες που έχουν αποδεσμευτεί από το ΠΑΣΟΚ αμφισβητώντας έμπρακτα την μνημονιακή πολιτική κινούμαστε στη βάση συγκεκριμένων αρχών και μορφών:
α) Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το όχημα μέσω του οποίου επιχειρούμε πολιτικές συνεργασίες.
β) Βάση της προγραμματικής μας πρότασης είναι ο βασικός πυρήνας των προγραμματικών επεξεργασιών του ΣΥΝ (Συνέδρια, Αποφάσεις ΚΠΕ) και του ΣΥΡΙΖΑ όπως διατυπώθηκαν επί της συγκυρίας στην Π.Σ.Συνδιάσκεψη και τις συνόδους της ΠΣΕ.
γ) Όσον αφορά στις εκλογικές συνεργασίες ο τίτλος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί βασικό στοιχείο στη σηματοδότηση του ψηφοδελτίου και ο επικεφαλής της Κ.Ο. είναι επικεφαλής μας στην κατά το νόμο εκλογικής διαδικασίας.
Όταν οι συζητήσεις έχουν φθάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο και μετά από κοινή απόφαση Π.Γ. και Γρ. ΣΥΡΙΖΑ, δημοσιοποιούνται.
Τέλος η ΚΠΕ αποφάσισε στην αμέσως επόμενη συνεδρίαση της και μετά από η εισήγηση της Π.Γ. να συζητήσει τον οικονομικό απολογισμό 2011 και τον προϋπολογισμό του 2012 καθώς και ένα σχέδιο οικονομικής βιωσιμότητας και ανάπτυξης του Κόμματος και των ΜΜΕ στα οποία συμμετέχει ή έχει την ιδιοκτησία ο ΣΥΝ.
*Η απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ εγκρίθηκε με 57 ψήφους υπέρ, έναντι 19 ψήφων κατά επί των παρόντων μελών.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 19/12/2011

Λιγότεροι “Μερκοζί” - Περισσότερη κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη! ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (ΚΕΑ)

2011-12-17T19:56:00.003+02:00

Η ευρωπαϊκή σύνοδος κορυφής της 8ης και 9ης Δεκεμβρίου 2011 σηματοδοτεί ένα επικίνδυνο σημείο καμπής για το μέλλον της Ευρώπης. Οι επικεφαλής των κρατών και οι Ευρωπαίοι ηγέτες σπρώχνουν τους λαούς σε μια χαοτική Ευρώπη, προχωρώντας σε μια συμφωνία για την προστασία της ανεξαρτησίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Συμφώνου Σταθερότητας, που επιβάλλει την πειθάρχηση των προϋπολογισμών των ευρωπαϊκών κρατών μέσω αυτόματων τιμωριών, την συμπερίληψη του “χρυσού κανόνα” στο θεμελιώδες νομικό πλαίσιο και τη θέσπιση του “δικαιώματος παρέμβασης” των ευρωπαϊκών θεσμών στους εθνικούς προϋπολογισμούς.

Η υπαρκτή ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική οδήγησε στην κρίση, αλλά η αυριανή Ευρώπη θα είναι ακόμη περισσότερο υποτελής στις αγορές και επιβλαβής για τους λαούς. Ενέκριναν τη δια βίου λιτότητα και στερούν από τους λαούς την κυριαρχία τους επί των προϋπολογισμών τους. Υπέγραψαν, έτσι, τη διαταγή εκτέλεσης της ανάπτυξης, της κοινωνικής προόδου, της δημοκρατίας. Απειλείται ακόμη και η ίδια η ύπαρξη της Ένωσης. Τί θα συμβεί όταν οι ισχυρότερες χώρες υπαγορεύουν στις υπόλοιπες τις μεταρρυθμίσεις που οι δεύτερες θα πρέπει να κάνουν; Θα υπάρξει αύξηση των ενδοευρωπαϊκών εντάσεων και των εθνικιστικών και σοβινιστικών αντιδράσεων που αυτές μπορούν να προκαλέσουν. Η ευρωπαϊκή ιστορία έχει ήδη αποδείξει ότι αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε κρίση του πολιτισμού.

Στην έκτακτη σύνοδό μας, οι επικεφαλής των κομμάτων-μελών της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, διακηρύσσουμε ότι η έξοδος από την κρίση είναι εφικτή μόνο μέσα από τη ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τις οποίες υπερασπίζονται οι δεξιές δυνάμεις και αποδέχονται οι σοσιαλδημοκράτες, και μόνο αν οι λαοί δεν επιλέξουν τις λαϊκιστικές, ξενοφοβικές φωνές.

Μια άλλη φωνή είναι υπαρκτή. Η φωνή της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, των συνδικάτων, των κοινωνικών ενώσεων, των κοινωνικών κινημάτων, όλων των δυνάμεων που προσπαθούν να βρουν λύσεις για μια έξοδο από την κρίση που δεν θα είναι η λιτότητα, η διαρκής διάσωση και επιβίωση των τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών αγορών και των κατόχων του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά η υπεράσπιση της δημοκρατίας, των κοινωνικών δικαιωμάτων, της κοινωνικής και οικολογικής ανάπτυξης και του κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη. Η δική μας συνταγή ενάντια στην κρίση είναι: Λιγότερο δόγμα Μερκοζί, περισσότερη κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη!

Είναι επείγουσα ανάγκη να ανοίξουμε μαζί έναν εναλλακτικό δρόμο υπέρβασης της κρίσης. Οι προτάσεις που θέτουμε σε διάλογο είναι:

I. Η αποσύνδεση των δημόσιων οικονομικών από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Απαιτούμε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να τεθεί υπό δημοκρατικό έλεγχο και να αποκτήσει ενεργό ρόλο ενάντια στην κερδοσκοπία που διενεργείται με τα κρατικά ομόλογα. Να ιδρυθεί ένα ευρωπαϊκό δημόσιο ταμείο ή τράπεζα με σκοπό την κοινωνική, οικολογική και αλληλέγγυα ανάπτυξη. Ανάλογο κοινό ψήφισμα έχει ήδη συζητηθεί στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση και το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Γερμανίας, μετά από πρόταση των βουλευτών του γαλλικού “Μετώπου της Αριστεράς” (Front de Gauche) και του γερμανικού κόμματος “Αριστερά” (Die Linke).

II. Η αναδιοργάνωση του τραπεζικού τομέα και η μείωση της ισχύος των χρηματοπιστωτικών αγορών: Απαιτούμε ο ιδιωτικός τραπεζικός τομέας να τεθεί υπό δημόσια ευθύνη και έλεγχο. Οι κερδοσκοπικές χρηματοπιστωτικές συναλλαγές πρέπει να εμποδιστούν με άμεσα ή έμμεσα μέτρα. Προτείνουμε τη δημιουργία ενός δημόσιου πιστωτικού πόλου, που θα αποτελέσει κλειδί για τη χρηματοδότηση της δημιουργίας θέσεων εργασίας, δημοσίων υπηρεσιών καθώς και ενός οικολογικού μετασχηματισμού.

III. Λύση στα προβλήματα δημοσίου χρέους: Γιατί πρέπει οι λαοί να πληρώνουν για τις τράπεζες και την χρηματοπιστωτική κρίση; Απαιτούμε να σταματήσουν άμεσα οι πολιτικές λιτότητας. Στηρίζουμε την υιοθέτηση εθνικών ρυθμίσεων σε όλη την Ευρώπη, που θα αποκλείουν την περικοπή μισθών, συντάξεων και του κοινωνικού κράτους και θα αντικαταστήσουν αυτές τις πολιτικές με μαζικές αυξήσεις της φορολογίας του μεγάλου κεφαλαίου και των εκατομμυριούχων. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες απειλούνται, γι αυτό και το ΚΕΑ προτείνει τη διοργάνωση μιας Ευρωπαϊκής Διάσκεψης για το χρέος, που θα συζητήσει την απευθείας εξαγορά των χρεών των απειλούμενων χωρών από την ΕΚΤ και τη διαγραφή μεγάλου μέρους των δημοσίων χρεών, με βάση τα πορίσματα δημόσιων επιτροπών λογιστικού ελέγχου. Προτείνουμε ειδικές προστατευτικές προβλέψεις για τα ασφαλιστικά ταμεία, τη ριζική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών -η οποία αποτελεί, ταυτόχρονα, προϋπόθεση για την ειρήνη και την αλληλεγγύη- την κατάργηση των οίκων αξιολόγησης, καθώς και ένα μεγάλο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων.

IV. Μια κοινωνική Ευρώπη: Θέλουμε η Ευρώπη να προστατεύει τους λαούς της. Γι αυτό πρέπει να κατοχυρωθούν οι ελάχιστες εγγυήσεις για τις ώρες εργασίας, τους μισθούς, τις συντάξεις, την κοινωνική ασφάλιση και την φορολογία των εισοδημάτων, που θα εξασφαλίζουν αξιοπρεπή ζωή.

V. Ο μετασχηματισμός της Ευρώπης σε μια ισορροπημένη ένωση: Ο κεντρικός μοχλός ρύθμισης γι αυτό είναι η εξάλειψη των οικονομικών ανισορροπιών, που αποτυπώνονται στα ελλείμματα ή τα πλεονάσματα των ισοζυγίων εμπορικών συναλλαγών. Είναι αναγκαίος ένας ευρωπαϊκός συντονισμός των οικονομικών, μισθολογικών και χρηματοπιστωτικών πολιτικών με στόχο την εξάλειψη της ανεργίας και τη δημιουργία, μεσοπρόθεσμα, ακόμη και ισοσκελισμένων εμπορικών ισοζυγίων. Αυτό περιλαμβάνει και τη βιομηχανική ανάπτυξη σε όλες τις χώρες. Ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός πρέπει να αυξηθεί με στόχο την κάλυψη των ανισορροπιών.

VI. Όχι στον αυταρχισμό της Ε.Ε. - Πραγματική δημοκρατία στην Ευρώπη: Το ΚΕΑ συνεχίζει τον αγώνα του για την κατοχύρωση και την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της λογοδοσίας, της διαφάνειας και της συμμετοχής των πολιτών. Στεκόμαστε ενάντια στη νομιμοποίηση, μέσω ευρωπαϊκών συμφωνιών, του μονομερούς περιορισμού των εξουσιών των εθνικών κοινοβουλίων. Γι αυτό και υποστηρίζουμε την ενίσχυση των εξουσιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Απαιτούμε, επίσης, κάθε είδους θεμελιώδης αλλαγή της νομικής βάσης (των Ευρωπαϊκών Συνθηκών) να υπόκειται σε νομιμοποίηση μέσω της διενέργειας δημοψηφισμάτων οπουδήποτε το επιτρέπει ο νόμος.

Μετά τα θετικά αποτελέσματα της Αριστεράς στη Δανία και την Ισπανία, είναι τώρα η ώρα για τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να εντείνουν τη δουλειά τους στα κινήματα αντίστασης. Σε αυτό το πλαίσιο, το Συμβούλιο Προέδρων του ΚΕΑ προτείνει σε όλα τα κόμματα – μέλη και παρατηρητές του ΚΕΑ να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την ενίσχυση της επικοινωνίας, της κοινής δράσης και της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της Αριστεράς και μεταξύ των εργατικών τάξεων των χωρών μας. Το ΚΕΑ θα πάρει πρωτοβουλίες διαλόγου με όλες τις πολιτικές, συνδικαλιστικές και δημοκρατικές δυνάμεις στην Ευρώπη, που αναζητούν διέξοδο από την κρίση. Το αίτημα για μια άλλη Ευρώπη, κοινωνική και δημοκρατική, πρέπει να γίνει κοινό σύνθημα που θα ακουστεί σε όλες τις γλώσσες της ηπείρου μας.

Συμβούλιο Προέδρων του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Βρυξέλλες, 12 Δεκεμβρίου 2011»

Κοινή συνέντευξη τύπου του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα και της ανεξάρτητης βουλευτού β΄ περιφέρειας Αθηνών, Σοφίας Σακοράφα

2011-12-17T19:53:00.001+02:00

Σοφία Σακοράφα: Από τις 5 Οκτωβρίου του 2009 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ άρχισε να χαράζει ένα δρόμο απολύτως αναντίστοιχο με τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, με πρώτη ένδειξη τον προϋπολογισμό για το 2010.

Με μαθηματική ακρίβεια ο δρόμος αυτός οδήγησε την πατρίδα μας και τον ελληνικό λαό στο στόμα του πιο επιθετικού και σκληρού νεοφιλελεύθερου μηχανισμού, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Όταν, το Μάη του 2010, αρνήθηκα την υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, το έκανα με πλήρη επίγνωση για τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, το τονίζω, πολιτικής επιλογής, που όπως αποδείχθηκε ήταν προαποφασισμένη και προσχεδιασμένη.

Η επιλογή αυτή, προκειμένου να επιβληθεί σαν μονόδρομος, συνοδεύτηκε με γκεμπελικής σύλληψης προπαγάνδα και μεθοδεύσεις, που είχαν σα μοναδικό στόχο την καλλιέργεια κλίματος ενοχής και φόβου στο λαό μας.

Από το Μάη του 2010 έως και τον Οκτώβρη του 2011, η κυβέρνηση, μέσα από συνεχείς και χυδαίους εκβιασμούς, ευτέλισε το κοινοβούλιο, ακύρωσε το σύνταγμα και πέρασε μέτρα, που οδήγησαν το λαό μας σε πλήρη κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό.

Πολύ σύντομα τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής φάνηκαν. Η φτωχοποίηση, η ανεργία, η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, το γκρέμισμα των κοινωνικών κατακτήσεων, η καταρράκωση της δημοκρατίας είναι μια αναμφισβήτητη οδυνηρή πραγματικότητα.

Ο ελληνικός λαός αντέδρασε. Το κίνημα των πλατειών, οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις και το αποκορύφωμα της αυθόρμητης λαϊκής έκρηξης σε ολόκληρη την Ελλάδα, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, δημιούργησαν καταστάσεις απώλειας ελέγχου από την πλευρά της κυβέρνησης και φόβου, για τα αποτελέσματα που θα είχαν τα ακόμα σκληρότερα και αντιλαϊκά μέτρα που επρόκειτο να πάρει.

Τότε μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο «διασώζουμε το νεοφιλελευθερισμό πάση θυσία», με πρώτο θύμα την ήδη λαβωμένη δημοκρατία και με στόχο ακριβείας τον ελληνικό λαό.

Οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις , οργανώθηκαν σε ένα πόλο εξαιρετικά επικίνδυνο, σε ένα πόλο που απειλεί ευθέως την οντότητά μας ως λαού και ως ελεύθερης χώρας.

Φοβούμενες την καταστατική αρχή της δημοκρατίας, τις εκλογές, και κατά παράβαση της λαϊκής βούλησης, κατέληξαν στο ιδιότυπο μόρφωμα της κυβέρνησης Παπαδήμου, μια κυβέρνηση αντιδημοκρατικής εκτροπής.

Μια κυβέρνηση, η οποία, στα πλαίσια του ανελέητου οικονομικού πολέμου, έχει σα στόχο αφενός τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των πυλώνων του, αφετέρου την εξόντωση του λαού και το ξεπούλημα της πατρίδας μας.

Σε ανάλογες ιστορικές στιγμές οι λαοί, ο ίδιος ο ελληνικός λαός, αντιστάθηκε, μέσα από τη συγκρότηση ενός μετώπου με χαρακτηριστικά κοινωνικοαπελευθερωτικά και εθνικοανεξαρτησιακά. Η ζωντανή αυτή ιστορική μνήμη δεν ανασύρεται στις μέρες μας σαν καταφύγιο, αλλά ως ο αδήριτος όρος για τη λαϊκή αντεπίθεση.

Αυτή τη θέση μου την έχω διατυπώσει επανειλημμένα, αναλυτικά και με ιδιαίτερη ένταση, τόσο εντός όσο κι εκτός βουλής, σαν ανάγκη ιστορικά επιβεβλημένη και πολιτικά ώριμη.

Η θέση αυτή συναντιέται με την πολιτική απόφαση της πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάγκη συγκρότησης ενός συνασπισμού εξουσίας, με άμεσο πολιτικό στόχο έναν ανυποχώρητο αγώνα για την ήττα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των παραγώγων τους.

Η συγκρότηση αυτού του συνασπισμού εξουσίας εμπεριέχει δύο στοιχεία.

Την ανατροπή, όπως προείπα, και την κατάφαση, τη θετική πρόταση διεξόδου από την κρίση.

Η άμεση απαλλαγή της πατρίδας μας από το μνημόνιο και τα παρεπόμενά του, η επιθετική επαναδιαπραγμάτευση και η ταυτόχρονη άρνηση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, ως απεχθούς, η κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα, η εφαρμογή ενός εναλλακτικού αναπτυξιακού σχεδίου, με πρώτο και άμεσο στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση, η αναδιανομή του πλούτου, η διασφάλιση των δημοσίων αγαθών, αποτελούν τους πυλώνες αυτού του συνασπισμού εξουσίας.

Κατά την άποψή μου, είναι η πρώτη και απαραίτητη και αναγκαία απάντηση που περιορίζει την απόλυτη κυριαρχία του κεφαλαίου και ισχυροποιεί σημαντικά την κοινωνική και πολιτική θέση του λαού μας.

Η πορεία αυτή είναι δύσκολη και επίπονη, αλλά αποτελεί εκείνο το αναγκαίο στάδιο που συμβάλλει στο μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Και αυτός ο μετασχηματισμός είναι αδύνατος χωρίς την ισχυρότερη κοινωνική, οικονομική και πολιτική παρουσία του λαού μας.

Στην πορεία αυτή συναντιόμαστε και θα συναντηθούμε δυνάμεις με επιμέρους διαφορές, δυνάμεις με διαφορετική αντίληψη για το τελικό διακύβευμα, όπως άλλωστε συμβαίνει και όπως έχει συμβεί και στην πατρίδα μας, σε ανάλογες ιστορικές εποχές.

Οι διαφορές αυτές δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας.

Παραμερίζονται μπροστά στον κυρίαρχο στόχο που είναι ζωτικός, καθώς εάν δεν επιτευχθεί γυρίζουμε στο μεσαίωνα της απόλυτης νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας. Αυτό δε συνιστά συμβιβασμό, αλλά επιβεβλημένη ανάγνωση του παρόντος και του μέλλοντος.

Οι διαφορές αυτές δεν μπλοκάρουν τη συνεργασία, απεναντίας την ενδυναμώνουν. Αυτό δε συνιστά υποχώρηση, αλλά ώριμη σύνθεση για τη διάσωση του παρόντος και του μέλλοντος.

Στο πλαίσιο αυτό, σήμερα ανακοινώνω και από την πλευρά μου την πολιτική συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ, μια συνεργασία που εδράζεται στο εξής αγωνιστικό τρίπτυχο :

- Συσπείρωση πολιτικών δυνάμεων, φορέων και προσώπων που υπηρετούν την παραπάνω πολιτική πρόταση

- Κοινοβουλευτική συνεργασία που αναδεικνύει τα χαρακτηριστικά του μετώπου

- Συσπείρωση των δυνάμεων της κοινωνίας που επιζητούν την πολιτική ενότητα στη βάση μιας αντιμνημονιακής, δημοκρατικής και ανατρεπτικής κατεύθυνσης.

Η συνεργασία αυτή είναι αυτονόητο ότι σέβεται την αυτοτέλεια των δυνάμεων που τη συγκροτούν και αναπτύσσεται στη βάση της κοινής δράσης και της πολιτικής ενότητας αυτών των δυνάμεων.

Με την έννοια αυτή διατηρώ την ιδιότητά μου ως ανεξάρτητης βουλευτού, και προσχωρώ με όλες μου τις δυνάμεις στον κοινό και αναγκαίο αγώνα για τη συγκρότηση αυτού του μετώπου.

Αντλώντας το δικαίωμα από την κρίσιμη ιστορική και πολιτική συγκυρία, και νιώθοντας την υποχρέωση να μεταφέρω το πολιτικό μήνυμα που φτάνει σε έμενα από μεγάλο αριθμό συμπολιτών μας, απευθύνω ένα ευρύ κάλεσμα :

Στις δυνάμεις της κομμουνιστικής αριστεράς, να επαναλάβουν το μεγαλειώδες εγχείρημα του ΕΑΜ.

Στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, να πραγματώσουν το όραμα να πάνε την αριστερά, αριστερότερα, μέσα από την κοινή δράση.

Κυρίως, καλώ τους συντρόφους μου από το ΠΑΣΟΚ, όλο αυτόν τον κόσμο που πιστέψαμε σε αρχές και οράματα.

Τον κόσμο που αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της εθνικής αντίστασης, και σήμερα οφείλει να βγει μπροστά παρέα με τους παλιούς συντρόφους που δίνουν το στίγμα της αντίστασής μας, το Μανώλη Γλέζο, το Μίκη Θεοδωράκη και να ενωθούμε στο μεγαλύτερο πατριωτικό προσκλητήριο.

Τη γενιά του 114 και του Πολυτεχνείου που δεν έτρεξε να εξαργυρώσει τους αγώνες της, και που σήμερα οφείλει να υπερασπιστεί τον ίδιο της τον εαυτό, τη δημοκρατία, το ψωμί, την παιδεία, την ελευθερία.

Τους νεότερους συντρόφους μου από την ΠΑΣΠ που είδαμε μαζί, το όραμα του σοσιαλισμού και της πανεπιστημιακής δημοκρατίας να σαρώνεται από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και τη φασίζουσα λογοκρισία.

Τους συντρόφους – αγωνιστές που τους είδαμε να οδηγούνται με ΜΑΤ σε αίθουσες δικαστηρίων, γιατί υπερασπίζονταν το ελάχιστο, το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή.

Όλους όσους βλέπουμε ότι το ΠΑΣΟΚ, ως σοσιαλιστικό κίνημα, ως πολιτικές αρχές και ως ιδεολογικό περιεχόμενο, βρίσκεται εκτός ΠΑΣΟΚ.

Όλους όσους επιμένουμε ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να είναι η απάντηση στη σημερινή βαρβαρότητα.

Όλους όσους ξέρουμε ότι για να «λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση» πρέπει ΕΜΕΙΣ, ΤΩΡΑ να σταθούμε οι άξιοι θεματοφύλακες της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της ανεξαρτησίας, της εθνικής, κοινωνικής και οικονομικής μας απελευθέρωσης.

Εάν όχι τώρα, πότε ; Εάν όχι εμείς, ποιοί;

Αλέξης Τσίπρας: Η σημερινή συνέντευξη Τύπου δικαιωματικά ανήκει στη Σοφία. Ο πρώτος λόγος. Δεν το έκανα μόνο από ευγένεια να σου δώσω το λόγο. Σήμερα είσαι εσύ αυτή που μας καλείς για να ανακοινώσεις μια κρίσιμη και σημαντική πολιτική απόφαση.

Εγώ, εκ μέρους της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήθελα να χαιρετήσω αυτή τη σημαντική πολιτική απόφαση. Μια πολιτική απόφαση που ανοίγει δρόμους και νέους ορίζοντες.

Θέλω να τονίσω ότι στο πρόσωπο της Σοφίας Σακοράφα αναγνωρίζει τον εαυτό του σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.. Των ανθρώπων εκείνων που ποτέ δεν έπαψαν να αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, που είχαν καταβολές και καταγωγή στην αριστερά. Και είναι μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Των ανθρώπων εκείνων που ανιδιοτελώς συμπορεύτηκαν, συντάχτηκαν, αγωνίστηκαν, οραματίστηκαν τη δυνατότητα αλλαγών προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και της κοινωνίας και αγωνίστηκαν μέσα από τις τάξεις ενός κινήματος που έφερε ελπίδες στη διαδρομή του. Και σήμερα όμως βλέπουν να διαψεύδονται οι προσδοκίες, οι ελπίδες και τα οράματά του. Και ξανασυναντούν την αριστερά. Δεν αισθάνονται ότι έφυγαν ποτέ από την αριστερά, όχι μονάχα για τις ρίζες τους αλλά και για τα πιστεύω τους. Αλλά αισθάνονται ανέστιοι κομματικά, όχι πολιτικά και κοινωνικά. Ανέστιοι γιατί το κόμμα στο οποίο βρέθηκαν, στο οποίο αγωνίστηκαν, επέλεξε, χωρίς να τους ρωτήσει, αυτό το οποίο εμείς ονομάζουμε νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη και επέλεξε δυστυχώς χωρίς να ρωτήσει και τον ελληνικό λαό να βάλει τη χώρα σε μια βαθειά περιπέτεια.

Επέλεξε το ΠΑΣΟΚ να γίνει ο βασικός πυλώνας του κόμματος του μνημονίου. Και επέλεξε η ηγεσία του, χωρίς να ρωτήσει τον ελληνικό λαό, ερήμην του ελληνικού λαού, να οδηγήσει τη χώρα σ΄ ένα μαρτύριο δίχως τέλος.

Σήμερα, βλέποντας όμως ότι χάνουν κάθε επαφή με τις κοινωνικές εκείνες δυνάμεις, τις κοινωνικές εκείνες κατηγορίες που εκπροσώπησαν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, γιατί δεν μπορούν πια να εκφράσουν τα κοινωνικά συμφέροντα των κατώτερων τάξεων και ιδίως της μεσαίας τάξης που ξεριζώνεται από την πολιτική του μνημονίου, προσπαθούν -είναι γεγονός- τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να αποποιηθούν το δράμα, να αποποιηθούν το έγκλημα, την ευθύνη. Το οξύμωρο όμως είναι ότι προσπαθούν να αποποιηθούν το έγκλημα την ίδια στιγμή που συνεχίζουν αδιαλείπτως να το διαπράττουν.

Άκουγα στη Βουλή τον κ. Χρυσοχοίδη και δεν πίστευα στα αυτιά μου,. Κατήγγειλε το μνημόνιο με μεγαλύτερο πάθος απ΄ όσο το έχω καταγγείλει εγώ. Πού ήταν όλα αυτά τα χρόνια; Ήταν στο υπουργικό συμβούλιο. Και εσχάτως άκουσα και τον Υπουργό των Οικονομικών, τον κ. Βενιζέλο, να δηλώνει λίγο-πολύ ότι είναι αντιμνημονιακός. Αν ο κ. Βενιζέλος είναι αντιμνημονιακός, τότε εγώ είμαι ο Πάπας της Ρώμης. Και το λέω αυτό με απόλυτο σεβασμό στους Καθολικούς συμπολίτες μας.

Είναι σαφές ότι αυτό που παραδέχτηκε προχθές ο κ. Βενιζέλος, δηλαδή ότι το μνημόνιο είναι ένα πρόγραμμα μεθοδευμένης ύφεσης, το γνώριζε εξ αρχής. Όταν με πολύ μεγάλο πάθος αγόρευε με τη ρητορική του ευφράδεια στη Βουλή για να μας πείσει και να πείσει τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να το ψηφίσουν.

Το μνημόνιο είναι ένα πρόγραμμα καταστροφής των εργασιακών δικαιωμάτων, εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή φτωχοποίησης του λαού και καταστροφής της μεσαίας διαστρωμάτωσης και των μικρών επιχειρήσεων με στόχο τη συσσώρευση του πλούτου, των κερδών σε ολιγοπώλια. Αυτός είναι ο βασικός του πυρήνας, αυτή είναι η βασική του πολιτική.

Μας λένε ότι δεν πέτυχε γιατί δεν εφαρμόστηκε. Εάν εφαρμοζόταν ακόμα πιο σωστά, θα είχε ακόμα μεγαλύτερες συνέπειες κοινωνικές.

Είναι ένα πρόγραμμα αποχώρησης του δημοσίου από τους βασικούς τομείς της οικονομίας για να ανοίξει ο δρόμος για κερδοσκοπία. Αυτό είναι το μνημόνιο. Κι όταν ήρθαν οι άνθρωποι της τρόικα να το επιβάλλουν, δεν το έκρυψαν.

Δεν ήταν λοιπόν αδαείς, ούτε πιάστηκαν στον ύπνο τα πρωτοκλασάτα στελέχη και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Γνώριζαν πολύ καλά τι κάνουν. Ενδεχομένως να μην φαντάστηκαν ότι τόσο γρήγορα ο ελληνικός λαός και ιδίως ο κόσμος που τους ψήφισε θα αναγνωρίσει την απόπειρα εξαπάτησης και το έγκλημα και θα τους καταδικάσει. Γιατί μετά από κάθε ύβρη, έρχεται η Νέμεσις.

Βεβαίως το δυσάρεστο είναι ότι η τραγωδία, μια και αναφέρομαι σε αρχαιοελληνική τραγωδία, η τραγωδία δεν είναι γι’ αυτούς, είναι για τον ελληνικό λαό. Είναι για όλους εμάς, ιδίως τις νεώτερες γενιές, που βλέπουν τη ζωή τους να γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, που δεν μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια σ΄ αυτή τη χώρα και αναζητούν τη δυνατότητα μετανάστευσης στο εξωτερικό, τους ανθρώπους εκείνους που δυσκολεύονται να ζήσουν τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους.

Το συμπέρασμα για μας είναι εμφατικό. Ο ελληνικός λαός υπεβλήθη σε μια αχρείαστη καταστροφή. Και υπεύθυνοι γι αυτό το έγκλημα είναι όλοι όσοι το διέπραξαν.

Εμείς λοιπόν, με την ευκαιρία αυτή, της ανακοίνωσης μιας σημαντικής, επαναλαμβάνω, ιστορικής πολιτικής απόφασης της Σ. Σακοράφα που ανοίγει δρόμους, θέλουμε να επαναλάβουμε ένα κάλεσμα. Ένα κάλεσμα το οποίο για μας -θα γίνουμε κουραστικοί να το επαναλαμβάνουμε και θα το επαναλαμβάνουμε και μέχρι τις εκλογές και μετά τις εκλογές. Καλούμε τους πολίτες εκείνους που πιστεύουν, ανεξάρτητα από το τι ψήφισαν στο παρελθόν, ότι ενώνοντας τις δυνάμεις με την ριζοσπαστική αριστερά αλλά και με όλους εκείνους που έχουν συναίσθηση της ιστορικής ευθύνης να προστατεύσουν την κοινωνία και τον τόπο, μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Τους καλούμε λοιπόν να ενώσουμε δυνάμεις. Δεν ζητάμε απ΄ αυτούς ούτε δηλώσεις μετάνοιας για τις επιλογές τους στο παρελθόν, ούτε είμαστε εμείς αυτοί που θα τους δώσουμε συγχωροχάρτι. Το μόνο που ζητάμε είναι την ειλικρινή τους διαβεβαίωση ότι με ανιδιοτέλεια, χωρίς να διεκδικούν κάτι για τον εαυτό τους, αλλά για την κοινωνία και τον τόπο, συντάσσονται σ΄ ένα δίκαιο και ωραίο αγώνα για να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, για να δώσουμε όραμα και ελπίδα στον ελληνικό λαό. Να επιστρέψουμε την ελπίδα που έχει χαθεί από τον κάθε έλληνα και την κάθε ελληνίδα.

Ο συνασπισμός εξουσίας των δυνάμεων του μνημονίου έχει ήδη συγκροτηθεί. Τον βλέπετε. Υπό τον κ. Παπαδήμο. Μπορεί να είναι ανορθόδοξος, μπορεί να είναι ασύνταχτος, μπορεί καθημερινά να βγάζει δυσαρμονίες και να προκαλεί και γέλιο, αλλά είναι εκεί, μας κυβερνά και θέλει να μας κυβερνήσει γι τις επόμενες δεκαετίες, στραγγαλίζοντας την κοινωνία. Είναι ώρα λοιπόν να συγκροτηθεί και το αντίπαλο δέος που θα τον ανατρέψει. Είναι ώρα να συγκροτήσουμε με μία ευρεία συμπαράταξη δυνάμεων τις προϋποθέσεις για ένα νέο συνασπισμό εξουσίας που θα διεκδικήσει την εξουσία για το λαό, προς όφελος του λαού και που θα δώσει τη δυνατότητα στο λαό μας να μπορέσει ξανά να ελπίσει σε ένα; Καλύτερο μέλλον, να δώσει ξανά τη δυνατότητα στους νέους ανθρώπους να μείνουν στην Ελλάδα και όχι να φεύγουν απ΄ αυτήν, για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη, για να πάρουμε πίσω τον πλούτο που μας ανήκει, να πάρουμε πίσω τα δικαιώματα που μας ανήκουν και να κατακτήσουμε τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία,

Μ’ αυτές τις σκέψεις λοιπόν χαιρετίζουμε την απόφαση της Σοφίας ελπίζοντας ότι θα παίξει έναν χαρακτηριστικό ρόλο, πρωτοπόρο ρόλο το επόμενο διάστημα, ένα ρόλο γεφύρωσης, γέφυρας ανάμεσα στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και σ΄ όλους εκείνους που αγωνίστηκαν με ανιδιοτέλεια και σήμερα αναζητούν να ενώσουν τις φωνές τους και τους αγώνες τους σε μια ευρεία συμπαράταξη για να αλλάξει η σημερινή πραγματικότητα.
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

«ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5», Σαββόπουλος:

- κ. Πρόεδρε, στο πρόσωπο της κας Σακοράφα, στα πλαίσια αυτής της ιστορικής σύμπλευσης όπως την χαρακτηρίσατε, ευελπιστείτε να προσελκύσετε το μέρος της βάσης του ΠΑΣΟΚ που αμφιταλαντεύεται μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗ.ΜΑΡ.; Και γενικότερα σας προβληματίζει που η Δημοκρατική Αριστερά προσελκύει ένα μεγάλο ποσοστό πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, βάζοντας εμπόδια στην περαιτέρω αύξηση των δημοσκοπικών ποσοστών σε πρώτη φάση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην προοπτική προώθησης ενός αριστερού συνασπισμού εξουσίας;

Αλ. Τσίπρας: Για τα δημοσκοπικά ποσοστά θα ήθελα να σας πω ότι εμείς έχουμε καεί στο χυλό και φυσάμε το γιαούρτι. Και δεν πρόκειται να την ξαναπατήσουμε για δεύτερη φορά. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Δεν μας ενδιαφέρουν γα δημοσκοπικά ποσοστά. Μας ενδιαφέρουν οι ουσιαστικές, οι στέρεες συμμαχίες, οι κοινωνικές, οι πολιτικές σε επίπεδο βάσης, αυτές οι οποίες δεν γκρεμίζονται με το πρώτο φύσημα του ανέμου. Και αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να συμπορευτούμε μ’ όλους αυτούς που συνειδητά κάνουν την επιλογή της ρήξης, όχι με το παρελθόν τους -ίσα-ίσα- της ρήξης μ΄ αυτό που σήμερα σηματοδοτεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Δεν είμαι απ΄αυτούς που θα πω ποτέ ότι το ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα το οποίο έχει μια ιστορική πορεία, έχει τελειώσει. Άλλωστε νομίζω ότι το έχουμε πει πολλές φορές αυτό και διαψευστήκαμε. Αυτό όμως που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι βρισκόμαστε σε μια νέα ιστορική φάση. Ανασυντίθεται το πολιτικό σκηνικό, γιατί ανασυντίθεται και η κοινωνική διαστρωμάτωση. Και τα δυο κόμματα εξουσίας παύουν να εκπροσωπούν τα κοινωνικά συμφέροντα που εκπροσωπούσαν τις προηγούμενες δεκαετίες, γιατί διαλύεται η μεσαία κοινωνική διαστρωμάτωση. Αυτό είναι το κρίσιμο στοιχείο το οποίο πρέπει όλοι να εντοπίσουμε. Κι όταν ένα ίσως από τα σημαντικότερα όπλα του δικομματισμού, η δυνατότητα να μπορούν να κρατάνε σε πολιτική ομηρεία μεγάλες μάζες, τάζοντας θέσεις, βολέματα.. Αυτό δεν υπάρχει πια. Όταν δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τον κόσμο αυτό, όχι γιατί πολιτικά δεν τους εκφράζουν, αλλά γιατί δεν μπορούν πια να απαντήσουν στο κρίσιμο ερώτημα που θέτει αυτός ο κόσμος, το υπαρξιακό. Ο μικρομεσαίος που κλείνει το μαγαζί του, ο άνεργος που έχει να θρέψει δυο παιδιά και του ζητάει η τράπεζα και το σπίτι του. Εδώ έχουμε μεγάλες κοινωνικού χαρακτήρα μεταβολές.

Υπ΄ αυτή την έννοια, εμείς μιλήσαμε από την πρώτη στιγμή για ένα; Νέο συνασπισμό εξουσίας πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που θα εκφράζει κοινωνικές ανάγκες και θα εκπροσωπεί μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες που σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο.

Σε σχέση με τη Δημοκρατική Αριστερά. Εμείς είμαστε οι πρώτοι οι οποίοι από την πρώτη στιγμή. Εδώ έχουμε μεγάλες κοινωνικού χαρακτήρα αλλαγές. Υπό αυτή την έννοια, εμείς μιλήσαμε από την πρώτη στιγμή για ένα νέο συνασπισμό εξουσίας πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που θα εκφράζει κοινωνικές ανάγκες και θα εκπροσωπεί μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες που σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο.

Σε σχέση με την ΔΗΜΑΡ, ακούστε. Εμείς, είμαστε οι πρώτοι οι οποίοι από την πρώτη στιγμή τείνουμε χέρι συνεργασίας. Αυτοί οι οποίοι πρέπει να αποφασίσουν και πρέπει να το κάνουν διότι πολύ γρήγορα θα βρεθούν σε ένα υπαρξιακό δίλημμα είναι οι πρώην σύντροφοί μας. Στις στιγμές ιστορικής τομής δεν μπορείς να μην έχεις ξεκάθαρες απαντήσεις πάνω στα διακυβεύματα. Δεν μπορείς να είσαι και με το μνημόνιο και εναντίον του. Και αυτό που εμένα μου προκαλεί ιδιαίτερη λύπη και στεναχώρια είναι το γεγονός ότι ενώ βρισκόμασταν πριν από ένα χρόνο στα ίδια έδρανα και στα ίδια τραπέζια συνεδριάσεων, ενώ ο Φώτης Κουβέλης έχει μια ιστορική διαδρομή σε αυτό το χώρο 30 ετών, σήμερα λέει ότι δεν μπορεί να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τους πρώην συντρόφους του αλλά μπορεί να βρίσκεται στις ίδιες συγκεντρώσεις με τον πρώην Πρωθυπουργό τον κ.Σημίτη. Και να λέει ότι στόχος του είναι όχι η συνεργασία του με την Αριστερά μετεκλογικά, αλλά η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, αλλά με ποιο ΠΑΣΟΚ με το ΠΑΣΟΚ του μνημονίου, με αυτό που μας οδήγησε σε αυτή την εθνική τραγωδία και την καταστροφή; Είναι ερωτήματα, τα οποία απευθύνουμε με ευθύτητα και με συντροφικότητα. Και περιμένουμε καθαρές απαντήσεις.

ΠΡΙΝ, Λαουτάρης:

- κ. Πρόεδρε, η συμπόρευσή σας με δυνάμεις προερχόμενες από το ΠΑΣΟΚ έχει εγείρει ορισμένες ενστάσεις. Όπως χαρακτηριστικά θέλω να σας πω, για την επιστολή συνδικαλιστικών στελεχών από τη Θεσσαλονίκη. Πως απαντάτε στην εκτίμηση που διατυπώνεται ότι αντί για το χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαμβάνει το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας;

Αλ.Τσίπρας: Όπως γνωρίζετε κ. Λαουτάρη, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν, είναι και θα παραμείνει ένας πλουραλιστικός χώρος. Αλίμονο εάν στο χώρο το δικό μας υπήρχε σιωπή νεκροταφείου. Αλίμονο εάν δεν υπήρχαν διαφορετικές απόψεις και εκτιμήσεις, οι οποίες, βεβαίως, και θα συνεχίζουν να διατυπώνονται ελεύθερα. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε και συλλογικές διαδικασίες από τις οποίες αποφασίζουμε και προχωράμε. Τώρα, σε σχέση με την ουσία του ερωτήματός σας πρέπει να σας πω, να σας επαναλάβω μάλλον, ότι το κάλεσμα που εδώ και ένα χρόνο εμφατικά απευθύνουμε δεν είναι μονόπλευρο, είναι αμφίπλευρο. Απευθύνεται σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς. Απευθύνεται στις πολιτικές εκείνες δυνάμεις που αποστασιοποιούνται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, επαναλαμβάνω διατηρώντας την ταυτότητά τους και τον αριστερό αυτοπροσδιορισμό τους. Έχει μια σημασία. Στην αρχή είπα ότι στο πρόσωπο της Σοφίας Σακοράφα βλέπουν τον εαυτό τους η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που αν τους ρωτήσετε σήμερα ή αν τους ρωτούσαμε μέχρι χθες ποτέ δεν θα σας έλεγαν ότι είναι κεντρώοι, θα έλεγαν ότι αισθάνονται αριστεροί. Και αν δείτε και τη διαδρομή της Σοφίας θα το συνειδητοποιήσετε αυτό. Εμείς, λοιπόν, συνεχίζουμε να απευθύνουμε ευρύ κάλεσμα σε όλες εκείνες τις δυνάμεις. Συνεχίζουμε να απευθύνουμε κάλεσμα στην ηγεσία του ΚΚΕ, που δεν μπορεί να μην κατανοεί σε αυτές τις συνθήκες ότι όποια και αν είναι η στρατηγική της στόχευση, που εκεί μπορεί να υπάρχουν διαφορές ανάμεσά μας, το να σταματήσουμε, το να αναχαιτίσουμε αυτή τη βάρβαρη λαίλαπα του μνημονίου μόνο βοήθεια μπορεί να δώσει στο στρατηγικό μας στόχο. Αντιθέτως, το να έχουμε τη δυνατότητα ενώνοντας δυνάμεις να γίνουμε πρώτη πολιτική δύναμη, αφαιρώντας από τον κ.Σαμαρά τη δυνατότητα να πάρει τις 50 έδρες και να εφαρμόσει το μνημόνιο, το να έχουμε αυτή τη δυνατότητα και να μην το τολμάμε, είναι μια μεγάλη ιστορική ευθύνη για την οποία κάποια στιγμή θα λογοδοτήσουμε στον ελληνικό λαό, στους ψηφοφόρους μας, στους εργαζόμενους που χάνουν τη δουλειά τους, στα νέα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό. Θα λογοδοτήσουμε για να απαντήσουμε πως είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι ο σοσιαλισμός θα έρθει πιο γρήγορα εάν αφήσουμε τα δυο κόμματα εξουσίας να εφαρμόζουν αυτή την πολιτική. Το κάλεσμά μας, λοιπόν, είναι αμφίπλευρο και θα είναι διαρκές και επίμονο.

ΑΥΓΗ, Δ. Σφέτσα:

- Θα ήθελα να απευθύνω την ερώτησή μου στην κα Σακοράφα. Θα ήθελα να σας ρωτήσω εάν υπάρχει επαφή, αν υπάρχει συνεργασία με τους ανεξάρτητους βουλευτές που έχουν αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα κάποιοι από αυτούς, όπως ο κ.Κουρουμπλής, έχουν μιλήσει για δημιουργία νέων κινήσεων….Το τελευταίο διάστημα έχετε βρεθεί σε εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και ήθελα να μας μεταφέρετε ένα κλίμα και αν ανταποκρίνεται ο κόσμος σε αυτό το αίτημα που όπως λέτε και εσείς είναι προαπαιτούμενο για την συγκρότηση ενός αντιμνημονιακού μπλοκ.

Σ. Σακοράφα: Θα μου επιτρέψετε να συνεχίσω από την απάντηση του έδωσε ο πρόεδρος σε σχέση με το αν θα πρέπει όλες αυτές οι δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ ή τον ευρύτερο χώρο να βρεθούν και να βάλουν τη διαχωριστική γραμμή που δεν την βάλαμε εμείς αλλά την έβαλε το ίδιο το σύστημα, όλο το συντηρητικό μπλοκ και τώρα είμαστε υποχρεωμένοι, ανακόλουθα μεν, να δημιουργήσουμε το αντίπαλο δέος ώστε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και την κοινωνία να βγει από αυτήν την διαδικασία.

Αν και δεν ξέρω πόσο δεοντολογικό είναι, να σας πάω σε ένα εξαιρετικό άρθρο κατά τη δική μου άποψη που διάβασα χθες στην Αυγή του Δ.Χρήστου, ο οποίος αναφερόταν σε αυτήν ακριβώς την ανάγκη να δημιουργηθεί αυτό το μέτωπο και έκανε μια αναφορά στον Χ.Φλωράκη όταν το 1980 επεσήμανε ένα πολύ σημαντικό γεγονός για τους συντρόφους και τα μέλη από το ΚΚΕ: ότι αν θέλεις να αλλάξεις την κοινωνία σαν αριστερό κόμμα, σαν επαναστατικό κόμμα που είσαι και ζεις σε αυτό το σύστημα που ζεις, αυτό που έχεις να κάνεις είναι υπάρχεις, να βαδίζεις μέσα στο σύστημα και να προχωράς και να βάζεις τα βήματά σου σε μια τάξη δίπλα από άλλες δυνάμεις οι οποίες θα σε βοηθήσουν να δημιουργήσεις αυτόν τον συνασπισμό εξουσίας που πιστεύεις ότι θα αλλάξει τα πράγματα και την κοινωνία και θα οδηγήσει στο σοσιαλιστικό σου όραμα.

Βάσει, λοιπόν, αυτής της λογικής και πρακτικής βαδίζω και εγώ. Με την έννοια, ότι πιστεύω πως αυτή τη στιγμή ακριβώς επειδή υπάρχει ένας πόλεμος, που θα πρέπει να ανταπεξέλθουμε με όλες μας τις δυνάμεις, δεν περισσεύει κανείς. Σε αυτήν την διαδικασία βρίσκομαι, γυρνάω όλη την Ελλάδα, μιλάω με όλους απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους και τα κοινωνικά στρώματα και τους ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτά που πιστεύουμε και εμείς. Πιστεύουν ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει και αυτός ο κόσμος δεν είναι οριστικός και εμείς μπορούμε να αλλάξουμε αυτήν την κατάσταση. Μιλάω με την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ και μεταφέρω ακριβώς αυτό, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να έχουν μια πολιτική έκφραση, την οποία αυτή τη στιγμή δεν βρίσκουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Όπως σας είπα και στην ομιλία μου, το ΠΑΣΟΚ είναι εκτός ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή είναι ένας κλειστός οργανισμός, οι διεργασίες που γίνονται δεν είναι διεργασίες δημιουργίας του αυριανού οράματος του ΠΑΣΟΚ και των αυριανών σχεδίων του για την έξοδο της χώρα από την κρίση. Είναι μια μάχη προσώπων. Είναι μια μάχη πολιτικών ομάδων μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ που αυτό που φροντίζουν η προσωπική τους επιβίωση. Με αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει καμιά σύγκλιση, καμιά συζήτηση και άρα δεν μπορούμε να έχουμε κανένα κοινό βηματισμό. Μπορούμε όμως να συνυπάρχουμε και να συζητάμε με όλους εκείνους που έχουν και πιστεύουν στα ίδια χαρακτηριστικά του μετώπου που εμείς προτείνουμε. Νομίζω πως σε αυτή τη διαδικασία, χωρίς προαπαιτούμενα όπως σας είπα προηγουμένως, μπορούν να συνταχθούν όλες οι δυνάμεις. Είναι υποχρέωση ιστορική και όλης της αριστεράς αυτή τη στιγμή αν θέλουμε η ιστορία να μας γράψει με θετικά γράμματα και όχι με μελανά να ανταποκριθούμε στην ανάγκη αυτής της στιγμής.

Κόσμος του Επενδυτή, Β.Παπαδημητρίου:

- Λένε κάποιοι ότι η κ. Σακοράφα επιλέγει σήμερα την ανακοίνωση της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ για να προλάβει τις προεκλογικές εξελίξεις. Και το δεύτερο είναι ότι κάνω μια μικρή υπόθεση εργασίας και κρατώ αυτό που είπατε ότι παραμένετε ανεξάρτητη βουλευτής. Υπάρχει ένα σχέδιο για αναβολή των εκλογών και ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας ότι αυτό πάει 2,3,4 μήνες. Θα παραμείνετε ανεξάρτητη βουλευτής ή μπορεί σε αυτό το χρονικό διάστημα να ενταχθείτε στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ;

Σ.Σακοράφα: Δεν θα πάω στο δεύτερο μέρος γιατί αν το πάω προσωπικά είναι πολύ προσβλητικό αυτό προς το πρόσωπό μου, ακριβώς γιατί όσοι με γνωρίζουν, γνωρίζουν και την μέχρι τώρα πορεία μου από την εποχή του αντάρτικου στο Μαρούσι ως το 2010 με την ψήφιση του μνημονίου μέχρι σήμερα.

Όλο αυτό το διάστημα του 1,5 χρόνου, δεν έμεινα ανενεργή. Σαφώς και δεν ανταποκρίθηκα στις παραινέσεις των συντρόφων και των απλών ανθρώπων που σε όλη αυτή τη διαδικασία πάντα μου έλεγαν κάνε κάτι, δημιούργησε κάτι, είμαστε μαζί σου,κλπ. Όπως έχετε δει και εσείς, σε όλο αυτό το διάστημα έχουν δημιουργηθεί διάφοροι φορείς, φόρα συζητήσεων, πολιτικοί σχηματισμοί, κλπ. Δεν είμαι αυτής της αντίληψης και γι’ αυτό μέχρι στιγμής δεν είχα καμιά απολύτως κίνηση. Και το λέω γιατί αυτή τη στιγμή η χώρα δεν έχει ανάγκη από νέους πολιτικούς σχηματισμούς, ούτε από φόρα συζητήσεων, προβληματισμών, κλπ γιατί ο χρόνος έχει εξαντληθεί. Ο χρόνος είναι ελάχιστος για να μην πω ότι δεν υπάρχει καθόλου. Θα έπρεπε χθες να είχε γίνει αυτό το μέτωπο, ώστε να είναι το ανάχωμα αυτού που συμβαίνει τώρα στη χώρα και την καταστρέφει.

Από την πρώτη μέρα στο ελληνικό κοινοβούλιο είχα μιλήσει για ανατροπή μνημονιακής κυβέρνησης. Σήμερα, μιλώ για ανατροπή της κυβέρνησης Παπαδήμου που τη θεωρώ προϊόν πολιτικής εκτροπής. Σε όλη αυτή τη διαδικασία, κατά τη δική μου άποψη, είναι σταθμός και οι εκλογές. Είναι η εκλογική διαδικασία. Για να αλλάξεις τα πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις παρά μονάχα αν δημιουργήσεις ένα τέτοιο συνασπισμό εξουσίας που θα σε οδηγήσει σε εκλογές άρα θα ανατρέψεις τα πράγματα. Το κάλεσμα λοιπόν στην κοινωνία είναι και με εκλογικό χαρακτήρα, αλλά όχι μόνο. Αυτό που έκανα εγώ ήταν να καλέσω τον κόσμο σε αυτή τη διαδικασία χωρίς να γίνει καμιά παραπέρα συζήτηση για δημιουργία εκλογικού ψηφοδελτίου και όχι επειδή δεν το θεωρώ επί τις παρούσης ή ότι δεν είναι σοβαρό και δεν θα έπρεπε να το συζητήσουμε, αλλά γιατί πιστεύω ότι τη δεδομένη στιγμή και τη στιγμή που μιλάμε για ένα συνασπισμό εξουσίας αυτού του επιπέδου, της σοβαρότητας και τους μεγέθους αυτό που πρέπει να είναι ένα βήμα πίσω είναι η ψηφοθηρική ανάγκη κάποιων κομμάτων και οι προσωπικές δικές μας επιδιώξεις.

Ήμουν απολύτως σαφής στην τοποθέτηση που έκανα. Μίλησα για μια συνεργασία με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και με στόχο και είπα ότι όλες οι δυνάμεις οι οποίες θα ενταχθούν σε αυτή τη διαδικασία διατηρούν την αυτοτέλειά τους. Με αυτή την έννοια λοιπόν, μέχρι και το τέλος των εκλογών θα είμαι μια ανεξάρτητη βουλευτής, συνεργαζόμενη σε κοινές δράσεις εντός και εκτός κοινοβουλίου με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Παρέμβαση του Μ. Γλέζου:

Από πάρα πολύ καιρό πριν χτίζουμε αυτή τη συνεργασία και έχουμε κάνει πολλές συγκεντρώσεις μαζί και έχουμε μιλήσει για πολλά θέματα. Και το τελευταίο ήταν στην παρουσίαση ενός βιβλίου. Εμείς χτίζουμε τη συνεργασία μας όχι με τη βλέψη εκλογών. Και για να το πω διαφορετικά. Η συνεργασία μας είναι προεκλογική, εκλογική, μετεκλογική. Χτίζουμε μια συνεργασία που στηρίζεται πάνω στην αμοιβαία ισοτιμία των απόψεων. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλουμε να αποκλείσουμε κανέναν. Αυτές τις μέρες έχω κατακλυστεί από πάρα πολλούς πρώην συναδέλφους μου στη βουλή βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που μου λένε να αναλάβω πρωτοβουλία. Και εγώ τους λέω ότι αν αναλάβω προσωπικά πρωτοβουλία είναι χαμένη υπόθεση. Έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια στον κόσμο του υγιούς ΠΑΣΟΚ να δημιουργηθεί μια κίνηση αυτοαποκατάστασης του ΠΑΣΟΚ στις αρχικές καταβολές του, συμπληρωμένες με ότι το καινούργιο δίνει το πολιτικό γίγνεσθαι και περιμένουμε τα αποτελέσματα. Εμείς δεν είμαστε όρνια να προσπαθούμε να αρπάξουμε από το ΠΑΣΟΚ. Εμείς ζητάμε από το υγιές ΠΑΣΟΚ κοινή συνεργασία, ισότιμη συνεργασία. Δεν ζητάμε, ούτε είπαμε ποτέ στη Σακοράφα θέλουμε να εγγραφείς στον ΣΥΡΙΖΑ.

Κάλεσμα Τσίπρα στο ΚΚΕ, για συνεργασία και ενότητα στη δράση

2011-12-12T00:56:00.002+02:00

Για έναρξη ενός «ιδιότυπου προγραμματικού διαλόγου» με το ΚΚΕ, έκανε λόγο ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας σε συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στη Νέα Σμύρνη. «Καλοδεχούμενος ο διάλογος με το ΚΚΕ, έστω και δια παράλληλων μονολόγων, αφού αρνείται να κάτσουμε σε ένα τραπέζι και να κουβεντιάσουμε», τόνισε, προσθέτοντας: «Ας συνεχίσουμε αυτόν το διάλογο, λοιπόν, προσπαθώντας να εντοπίσουμε τις διαφωνίες και τις συμφωνίες μας».

Η συγκέντρωση έγινε το Σάββατο το απόγευμα στο κλειστό του Μίλωνα, με ομιλητές τον Αλέξη Τσίπρα, τον Μανώλη Γλέζο και την Τασία Χριστοδουλοπούλου. Κεντρικό θέμα της ήταν «η εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς» και –όπως είναι φυσικό– οι αναφορές του προέδρου της Κοιν. Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΚΕ προκάλεσαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αφού η συγκρότηση ενός « ελάχιστου κοινού προγράμματος των αντιμνημονιακών δυνάμεων» είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής, ιδίως μετά τον σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης Παπαδήμου («θίασο των δυόμιση κομμάτων», την αποκάλεσε ο Αλ.Τσίπρας) και την ακόμη μεγαλύτερη ρευστότητα που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό, κάτι που καταγράφεται και στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις.
Μετά την σαφέστατη καταγγελία της συνθήκης του Μάαστριχτ, προ ημερών στο «Σπόρτινγκ», ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση της μίνιμουμ συνεννόησης με το ΚΚΕ, υιοθετώντας –εν μέρει– το κεντρικό σύνθημα που προβάλλει το ΚΚΕ για «λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία». ¨Εθεσε όμως το ερώτημα: «Ο στόχος για τη λαϊκή εξουσία, πως θα υλοποιηθεί; Από τη μια μέρα στην άλλη; Και –εν τέλει– τί εξυπηρετεί το στρατηγικό στόχο; Η διάλυση της κοινωνίας και η συνέχεια των μνημονίων ή η αναχαίτιση της βαρβαρότητας και η ανατροπή αυτής της πολιτικής»;

«Ζητάμε την ενότητα στη δράση»

Οι αναφορές του Αλ. Τσίπρα στο ΚΚΕ, χρωμάτισαν ένα μεγάλο μέρος της ομιλίας του. Πιο αναλυτικά:
«Το ζήτημα του ελάχιστου κοινού προγράμματος των αντιμνημονιακών δυνάμεων, το καταθέτουμε δημόσια με κάθε ευκαιρία. Προφανώς οι αντιδράσεις από την μεριά της εξουσίας είναι σφοδρές. Αλλά δεν μπορούν πια να μας κατηγορήσουν για έλλειψη ρεαλισμού, όπως λίγο καιρό πριν. Αποδείχτηκε ότι η Αριστερά είχε την πιο ρεαλιστική ανάλυση για τα πράγματα. Την εποχή που άλλοι μας έλεγαν ότι το βούλιαγμα της χώρας στην ύφεση, θα έχει άμεσο αποτέλεσμα στην αντιμετώπιση της κρίσης.
Δεχόμαστε κριτική και από άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Καλωσορίζουμε την έναρξη αυτού του δημόσιου διαλόγου. Καλωσορίζουμε την κριτική ακόμα και αν είναι απολύτως αβάσιμη ακόμα και προσχηματική.

Άκουσα την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στη Βουλή, για τον προϋπολογισμό. Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας ήταν αφιερωμένο στις δικές μας προτάσεις, στο προγραμματικό πλαίσιο που έχουμε καταθέσει. Ίσως με αυτό τον τρόπο η κ. Παπαρήγα να επιχειρεί να ανοίξει μαζί μας έναν ιδιότυπο προγραμματικό διάλογο. Καλοδεχούμενος, έστω και έτσι. Έστω και δια παράλληλων μονολόγων, αφού αρνείται να κάτσουμε σε ένα τραπέζι και να κουβεντιάσουμε. Ας συνεχίσουμε αυτόν το διάλογο, λοιπόν, προσπαθώντας να εντοπίσουμε τις διαφωνίες και τις συμφωνίες μας. Το πρώτο πράγμα που θέλω να ξεκαθαρίσω είναι ότι εμείς δεν ζητάμε από το ΚΚΕ να αλλάξει τις απόψεις του. Δεν ζητάμε την ένωση σε ένα σχήμα. Ζητάμε την ενότητα στη δράση, την ενότητα στους αγώνες, ακόμη και την εκλογική συμπαράταξη αλλά όχι την άρση της αυτονομίας του καθενός. Δε ζητάμε από το ΚΚΕ να αποσύρει τις απόψεις του, ή να υποστείλει τις σημαίες του. Ζητάμε, κρατώντας ο καθένας τις απόψεις και την αυτονομία του, να βρούμε τον τρόπο να σταματήσουμε αυτή τη λαίλαπα, τη βαρβαρότητα που περνά ο λαός μας και αυτό γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς και να το καταφέρει.
Λέει το ΚΚΕ ότι εμείς κακώς κάνουμε προτάσεις και δεν μιλάμε για τη συνολική αλλαγή. Εμείς όχι μόνο μιλάμε για τη συνολική αλλαγή, αλλά την περιγράφουμε στο πρόγραμμά μας. Μιλάμε για την οικονομία των αναγκών και το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για το σοσιαλισμό, όμως, είναι οι αγώνες για νίκες μικρές ή μεγαλύτερες σήμερα. Και προϋπόθεση για νίκες είναι η συσπείρωση του λαού πάνω σε εφικτούς και μάχιμους στόχους. Γι αυτό, λοιπόν, προτάσεις εφικτές οφείλουμε να καταθέτουμε διαρκώς. Να τραβάμε το χαλί κάτω από τα πόδια των κομμάτων του μνημονίου που προσπαθούν συνέχεια να πείσουν το λαό ότι δεν γίνεται αλλιώς.
Λέει επίσης το ΚΚΕ, ότι κακώς βάζουμε πολύ ψηλά το αίτημα των εκλογών διότι μέσω των εκλογών θα ανανεωθεί το σύστημα. Η σύγχρονη ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν ο καπιταλισμός είναι σε κρίση, η δημοκρατία είναι κάτι που δεν μπορεί να αντέξει και να ανεχθεί. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας, η προσφυγή στις κάλπες, μπορούν να είναι ένα όπλο στα χέρια του λαού μας. Δε λέμε ότι είναι πανάκεια, αλλά αν ο λαός δεν τρομοκρατηθεί και ανατρέψει τους συσχετισμούς, μπορεί να είναι μια η διέξοδος αυτή τη στιγμή. Και σε κάθε περίπτωση αυτή η κυβέρνηση δε δικαιούται να δεσμεύει τις επόμενες γενιές ερήμην της λαϊκής εντολής.
Σε κάθε περίπτωση –πάντως– σεβόμαστε και τις απόψεις του ΚΚΕ και το γεγονός ότι έχουμε διαφορετικές στρατηγικές προσεγγίσεις».

«Είναι ο καπιταλισμός που δεν πάει καλά»...

Αναφερόμενος στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. και στην υιοθέτηση της γραμμής για ακόμη αυστηρότερη «δημοσιονομική πειθαρχία», ο Αλέξης Τσίπρας κατηγόρησε τους Ευρωπαίους ηγέτες ότι πήραν την απόφαση «να αυξήσουν τη δόση από το φάρμακο που έχει βάλει σε κώμα την Ευρώπη».
Και τόνισε: «Ακούμε γύρω μας ότι η Ελλάδα δεν πάει καλά. Η Ευρώπη δεν πάει καλά. Ο κόσμος δεν πάει καλά. Δεν είναι ακριβές. Αν κάτι στον κόσμο δεν πάει καλά, αυτό είναι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός. Ο καζινοκαπιταλισμός που στηρίχθηκε στις χρηματιστηριακές φούσκες. Αυτό που δεν πάει καλά είναι η λογική του κέρδους και των αγορών. Ένα σύστημα, που εδώ και δεκαετίες υποσχέθηκε να φέρει ευημερία και ανάπτυξη στον κόσμο. Ένα σύστημα που σήμερα βουλιάζει μέσα στα αδιέξοδά του, απειλώντας να συμπαρασύρει μαζί του τη παγκόσμια οικονομία, κυρίως όμως τη δυνατότητα των λαών να ζουν με αξιοπρέπεια. Γιατί αυτό που διακυβεύεται σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο είναι, αν τη συστημική αστάθεια του καπιταλισμού, θα την πληρώσουν οι εργαζόμενοι και οι λαοί, προκειμένου το κεφάλαιο και ιδίως το χρηματιστικό να μπορέσει για άλλη μια φορά να καταφέρει να ανασυγκροτηθεί με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

«Να απαγορεύσουν και τους σεισμούς»...

Δείτε τι αποφάσισαν χθες οι ηγέτες της Ευρώπης στη Σύνοδο Κορυφής, την ώρα που βρισκόμαστε στο και πέντε της κρίσης: Την επιβολή σκληρότερων δημοσιονομικών κανόνων. Την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους σε όλες τις χώρες. Την απαλλοτρίωση της εθνικής και δημοκρατικής κυριαρχίας στα κράτη, προκειμένου όλα να είναι παραδομένα στις απαιτήσεις των αγορών και του χρηματιστικού κεφαλαίου.
Γι άλλη μια φορά οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, παραμυθιάζουν και παραμυθιάζονται με ανόητα στερεότυπα. Επιμένουν ότι η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση. Και ότι η κρίση δεν είναι κρίση της αρχιτεκτονικής του ευρώ αλλά των υπερχρεωμένων χωρών. Κι έτσι μέσα στην εθελοτυφλία τους μας οδηγούν από τη μια σωτηρία στην άλλη. Μας σώνουν κάθε δίμηνο. Μας έσωσαν στην ιστορική Σύνοδο της 21ης Ιούλη. Μας ξαναέσωσαν στην ακόμα πιο ιστορική της 26ης Οκτώβρη. Και τώρα μας σώζουν για τρίτη φορά. Στην πραγματικότητα, με κάθε αποτυχημένη Σύνοδο, φέρνουν ολοένα και πιο κοντά, αυτό που ξορκίζουν και που για την αποφυγή του, καλούν τους λαούς σε δυσβάστακτες θυσίες: Δηλαδή τη διάλυση της ευρωζώνης. Στόχος τους είναι να διαλύσουν το κοινωνικό συμβόλαιο στην Ευρώπη. Στόχος τους είναι να πληρώσουν οι δυνάμεις της εργασίας την κρίση και όχι οι δυνάμεις του κεφαλαίου.
Θα μου πείτε, τότε γιατί επιμένουν; Κάνουν λάθος; Είναι τόσο ανόητοι που νομίζουν ότι αν αλλάξουν τη συνθήκη, ακόμα και τα εθνικά Συντάγματα, ώστε αυτά να απαγορεύουν ρητά τα ελλείμματα, θα λύσουν το πρόβλημα; Αν ήταν έτσι απλό, τότε ας προσθέταμε και μια συνταγματική απαγόρευση για την έλλειψη ρευστότητας ή για την ύφεση της οικονομίας, ακόμα και για τις ισχυρές βροχοπτώσεις και τους σεισμούς.
Η απάντηση είναι ότι δεν είναι ανόητοι. Δεν κάνουν λάθος. Λάθος είναι όλη η ιδεοληψία τους που τους έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο. Η Ευρώπη χρειάζεται νέα θεμέλια όχι μια γελοία απόπειρα να τσιμεντωθούν τα σαθρά νεοφιλελεύθερα θεμέλιά της.

«Πάρτε αγκαλιά τα παρασιτικό κεφάλαιο και πηδήξτε στο κενό»

Δυστυχώς τίποτα από ότι έχει συμβεί, δεν μας εκπλήσσει. Δικαιωθήκαμε όταν λέγαμε ότι όσο πιο πολλά είναι τα εισπρακτικά μέτρα, τόσο χειρότερα θα πηγαίνει η οικονομία και η κοινωνία. Όταν λέγαμε ότι Νομισματική Ένωση δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς δανειστή τελευταίας καταφυγής. Όταν προτείναμε σειρά μέτρων για να αποφύγουμε τη λιτότητα, μέτρα τα οποία στον καιρό τους μπορεί να δίνανε κάποιες λύσεις, σήμερα όμως ακόμη και αυτά είναι ανεπαρκή. Και τώρα τους απαντάμε: Επιτέλους τελειώνετε.

«Τελειώνετε» ως προστακτική. Μην το κουράζετε άλλο. Δεν πείθετε κανέναν. Μην παριστάνετε ότι έχετε απαντήσεις στην κρίση που εσείς οι ίδιοι δημιουργήσατε.
«Τελειώνετε» και ως απλή διαπίστωση. Έχετε τελειώσει. Δεν έχετε να υποσχεθείτε τίποτα. Δεν μπορείτε να υπερασπιστείτε τίποτα. Οι αγορές σας τρώνε τα σπλάχνα και δεν είστε ικανοί να ελέγξετε την κατάσταση. Έχετε ξοφλήσει. Πάρτε αγκαλιά τα παρασιτικό κεφάλαιο και πηδήξτε στο κενό. Έχετε τελειώσει γιατί δεν είστε σε θέση να αναγνωρίσετε τη χρεωκοπία του οικονομικού σας προτύπου».

Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε και στις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως είπε «οι κοινωνικοί αγώνες πρέπει να πάρουν συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο. Αιτήματα και στόχους, γύρω από τους οποίους χρειάζεται να συσπειρωθεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Οι στόχοι αυτοί είναι:
-Να φορολογηθεί επιτέλους ο πλούτος και το κεφάλαιο. Αρκετά με την φορολογική ασυλία του κεφαλαίου. Αρκετά με την πολιτική που παράγει κέρδη για τις ανώνυμες εταιρείες και φτώχεια για την κοινωνία. Αρκετά με το πολιτικό κατεστημένο που κυβέρνησε την χώρα τόσες δεκαετίες για λογαριασμό των ισχυρών συμφερόντων. Αρκετά με τις Siemens, τις καταθέσεις στην Ελβετία, τη φορολογική ασυλία των εφοπλιστών. Αρκετά με την αυθαιρεσία των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, και με την απαίτηση τω εργολάβων να βάζουν τους κανόνες.
-Δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα. Αρκετά με την κερδοσκοπία. Αρκετά με την χορήγηση ρευστού και εγγυήσεων, σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Τις τράπεζες τις έχουμε διπλοπληρώσει. Μας ανήκουν. Να τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο τώρα.
-Μορατόριουμ στις πληρωμές του χρέους. Αρκετά με τους δανειστές. Αρκετά με την τοκογλυφία και τους εκβιασμούς. Να κατοχυρώσουμε μόνο τα ασφαλιστικά ταμεία και τους μικρούς κατόχους ομολόγων. Και να μπούμε σε νέα διαπραγμάτευση με τους δικούς μας όρους. Θα χάσουν λεφτά οι έχοντες; Ε επιτέλους, δεν θα καταστραφεί και ο κόσμος! Η άμεση υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου μας δίνει τη δυνατότητα να απεμπλακούμε από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης. Να αντιμετωπίσουμε άμεσα την κρίση χρέους και να ανοίξουμε έναν εναλλακτικό δρόμο.
-Αναπτυξιακό πρότυπο, που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και των εργαζομένων και όχι του κεφαλαίου και των αγορών. Στρατηγική ανάπτυξης, βασισμένη στην σταθερή και μόνιμη απασχόληση, την κοινωνική αλληλεγγύη και την διεύρυνση των δημόσιων αγαθών.
-Για όλους αυτούς τους λόγους, απαιτούμε άμεση προσφυγή σε εκλογές».

«Συνεργασία με όλη την Αριστερά»

Αναφέρθηκε τέλος στις πολιτικές συνεργασίες και τη συγκρότηση του «νέου συνασπισμού εξουσίας». Πέρα από την πρόσκληση προς το ΚΚΕ για διάλογο και ενότητα στη δράση, ο Αλ. Τσίπρας, επισημαίνοντας ότι «οι συνθήκες είναι περισσότερο από ώριμες», έδειξε τρία επίπεδα για τις συνεργασίες αυτές:
1) Ενότητα με την Κοινωνία. «Υπεράσπιση της εργασίας, του κοινωνικού κράτους, της αλληλεγγύης, του δημόσιου πλούτου. Οι κοινωνικοί αγώνες πρέπει να αποκτήσουν ενιαίο και ολοκληρωμένο πολιτικό πλαίσιο».
2) Συνεργασία με όλη την Αριστερά. «Να βάλουμε στην άκρη τις διαφωνίες. Ο απομονωτισμός, η εσωτερική αντιπαράθεση, η εμμονή στα οφέλη του κάθε μαγαζιού και ο παραγοντισμός είναι αδιέξοδη πολιτική».
3) Ενότητα «με όλες τις δυνάμεις που συμπορεύονται στον αγώνα για την ανατροπή των Μνημονίων. Οικολόγους, Σοσιαλιστές, Κομουνιστές, Δημοκράτες, τους πάντες».
Όπως είπε, «εμείς δε βγάζουμε το αριστερόμετρο. Σε αυτό το μέτωπο χωράει όποιος χωρίς μισόλογα στρατεύεται στην υπόθεση ανατροπής των μνημονίων. Χαιρετίζουμε τους πολίτες αλλά και της πολιτικές συλλογικότητες που αποστασιοποιούνται από τα δυο κόμματα εξουσίας και ιδίως από το ΠΑΣΟΚ και ανακοινώνουν την συμπαράταξη τους με το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η δική μας Αριστερά, δεν ήταν ποτέ και δεν θα γίνει η Αριστερά που ζητά πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και αριστεροφροσύνης από κανέναν. Δεν μοιράζουμε συγχωροχάρτια, ούτε ζητάμε δηλώσεις μετάνοιας από κανένα. Άλλωστε ούτε και εμείς ισχυριζόμαστε ότι σε όλη μας τη διαδρομή ήμασταν πάντοτε αλάθητοι. Τους αλάθητους να τους αναζητήσετε στο Βατικανό. Αυτό που ζητάμε απ’ όλους όσοι επιθυμούν τη συμπαράταξη μαζί μας, είναι την ειλικρινή τους διαβεβαίωση ότι επιθυμούν να συμβάλουν δίχως ιδιοτέλεια και δίχως ανταλλάγματα σε κοινό, όμορφο και δίκαιο αγώνα, για την στήριξη του λαού μας, για τη στήριξη της κοινωνίας, για τη σωτηρία του τόπου από τη βαρβαρότητα των επιλογών του μνημονίου. Πάνω σε αυτή τη βάση μπορεί να οικοδομηθεί ένας νέος πολιτικός και κοινωνικός συνασπισμός εξουσίας. Ας είμαστε δυνατοί και αισιόδοξοι. Είναι η ώρα να συσπειρώσουμε την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και να κάνουμε την νεοφιλελευθερισμό παρελθόν. Να απλώσουμε το χέρι στους πολίτες ανεξάρτητα με το τι ψήφιζαν μέχρι χθες. Είναι η ώρα να ανοίξουμε νέους δρόμους στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι η ώρα να μπολιάσουμε την μαχόμενη κοινωνία με την πίστη σε μια εναλλακτική προοπτική».

Δημοσκοπήσεις - μηνύματα πολιτικής ανατροπής

2011-12-11T21:11:00.003+02:00

Μελιγγώνης Γιώργος
Ημερομηνία δημοσίευσης: Αυγή 11/12/2011

Το πολυδιαφημισμένο "τέλος της Μεταπολίτευσης" αρχίζει και μορφοποιείται με σαφήνεια, σε μια περίοδο προεκλογική: οι πολίτες απεγκλωβίζονται συνεχώς από τον δικομματισμό και με σαφήνεια στρέφονται προς την αριστερά. Το ΠΑΣΟΚ καταρρέει, ενώ η λαϊκή νομιμοποίηση της συγκυβέρνησης Παπαδήμου είναι... αντιστρόφως ανάλογη της πλειοψηφίας που έχει στη Βουλή. Οι πολίτες παραμένουν σταθερά προσηλωμένοι στην Ε.Ε. και το ευρώ, αλλά σε συντριπτικά ποσοστά διαφωνούν ότι τα Μνημόνια, οι "δόσεις" και η λιτότητα θα βγάλουν τη χώρα από την κρίση. Αυτά έδειξαν οι μετρήσεις των εταιρειών Public Issue, Pulse και Metron Analysis, που δημοσιεύθηκαν την περασμένη εβδομάδα και προοιωνίζονται μείζονα ανατροπή του πολιτικού σκηνικού όταν στηθούν οι κάλπες.
Καθαρή είναι η στροφή των πολιτών προς τα αριστερά, αφού σε όλες τις σφυγμομετρήσεις φαίνεται ότι όσοι απεγκλωβίζονται από τον δικομματισμό έχουν, κατά κύριο λόγο, σταθερή πολιτική μετατόπιση. Είναι χαρακτηριστικό ότι αθροιστικά, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΔΗΜ.ΑΡ. κυμαίνονται περί το 40%, ενώ και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ μετακινούνται μαζικά προς τα κόμματα της αριστεράς. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με το ότι όλα τα κόμματα που μετέχουν στην κυβέρνηση Παπαδήμου έχουν σταθερά καθοδική πορεία, αναδεικνύει και ένα άλλο συμπέρασμα: την ώρα που τα κομματικά "στεγανά" υποχωρούν, αναδεικνύεται η πραγματική κοινωνική και πολιτική διαχωριστική γραμμή: το Μνημόνιο.

Ενισχυμένοι ΣΥΡΙΖΑ και Αλ. Τσίπρας

Σε όλες τις μετρήσεις είναι σαφής και εντυπωσιακή η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, στο "Βαρόμετρο" της Public Issue ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ δίνουν μάχη... στήθος με στήθος για τη δεύτερη θέση, καταλαμβάνοντας ποσοστά 14%, 15,5% και 13,5% αντιστοίχως. Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστώνεται τον χαρακτηρισμό της "αποτελεσματικότερης αντιπολίτευσης" με ποσοστό 23% και ακολουθεί το ΚΚΕ με 19%. Σαφώς ανοδική τάση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και στις υπόλοιπες μετρήσεις, καταλαμβάνοντας το 8,5% στην πρόθεση ψήφου της Pulse και το 6,9% στην Metron Analysis. Εξάλλου, ακόμη και μεταξύ των κομμάτων της αριστεράς, η παγίωση της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται και στις μετακινήσεις των ψηφοφόρων, που είναι διπλάσιες υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, το 3,6% όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ επιλέγουν τώρα το ΚΚΕ, ενώ το 6% όσων ψήφισαν ΚΚΕ θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ.

Κατάρρευση για το ΠΑΣΟΚ

Όπως προαναφέρθηκε, σε όλες τις μετρήσεις φαίνεται η απαξία των πολιτών προς τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Η Ν.Δ. απέχει παρασάγγας από την αυτοδυναμία. Όμως, την ώρα που η Ν.Δ. κρατιέται χαμηλά με καθοδική τάση λόγω... συγκυβέρνησης, εκείνο που πραγματικά καταρρέει είναι το ΠΑΣΟΚ, που υφίσταται τα επίχειρα της κυβερνητικής θητείας του και η εκλογική του βάση φυλλορροεί προς τα αριστερά. Συγκεκριμένα, στις μετακινήσεις των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ του 2009, το 7,2% εξ αυτών κατευθύνεται στο ΚΚΕ, το 6% στον ΣΥΡΙΖΑ, το 8% στη Δημοκρατική Αριστερά και το 4,8% στους Οικολόγους. Το ΠΑΣΟΚ επιλέγει ξανά μόλις το 28,4% όσων το είχαν ψηφίσει πριν δύο χρόνια...

Χωρίς νομιμοποίηση και ανοχή

Οι πολίτες δεν δίνουν καμία ανοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Μόλις το 15% των ερωτηθέντων από την Public Issue δηλώνει ικανοποιημένο από τη λειτουργία της, ενώ το 81% εκφράζει δυσαρέσκεια. Στη μέτρηση της Metron Analysis, μόνο το 32,1% εκφράζει θετική γνώμη για την κυβέρνηση Παπαδήμου, το 34% δεν έχει "ούτε θετική, ούτε αρνητική" και το 27,9% έχει αρνητική. Το 53% δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται τον πρωθυπουργό να χειριστεί τα οικονομικά. Αρνητική άποψη έχει η πλειονότητα των πολιτών και για το... επίσημο αντικείμενο αυτής της κυβέρνησης: τη νέα δανειακή σύμβαση. Στην έρευνα της Metron Analysis, μόλις το 20,5% κρίνει "συμφέρουσες" τη δανειακή σύμβαση και τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, ενώ αντίθετη άποψη έχει το 60,9%. Πάντως, οι πολίτες ψηφίζουν καθαρά υπέρ του ευρώ. Στην ίδια μέτρηση, μόλις το 12,8% απαντά "καλύτερα" στην ερώτηση "πώς θα είναι τα πράγματα για τη χώρα αν μας βγάλουν εκτός ευρώ", ενώ "χειρότερα" απαντά το 71%. Και στο "Βαρόμετρο", το 66% έχει θετική άποψη για το ευρώ, ενώ το 69% πιστεύει ότι αν η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή, η κατάσταση θα είναι χειρότερη.

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

2011-11-29T16:36:00.001+02:00

Οι αγώνες των εργαζομένων και οι μαζικές κινητοποιήσεις του λαού την προηγούμενη περίοδο ενάντια στην αντιλαϊκή και αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου και της τρόικας ανάγκασαν το οικονομικο-πολιτικό σύστημα να καταφύγει σε ένα νέο μόρφωμα συγκυβέρνησης, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με στόχο την εκτόνωση και τον αποπροσανατολισμό του λαού. Απέναντι στη λαϊκή οργή, για την εφαρμοζόμενη πολιτική το σύστημα επέλεξε τη δημιουργία ενός νέου μπλοκ εξουσίας, από τις κύριες δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού ακόμα και με τη συμμετοχή του ακροδεξιού ΛΑΟΣ για την εξυπηρέτηση των σημερινών αλλά και των αυριανών αναγκών του.
Η υλοποίηση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, με τα νέα αντιλαϊκά και αντεργατικά συνοδευτικά μέτρα, ως βάση της συγκυβέρνησης, αποτελεί το πρώτο βήμα για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Κύριο χαρακτηριστικό της νέας πολιτικής κατάστασης που επιβλήθηκε από ντόπιους και διεθνείς (Ευρωπαϊκή Ένωση, ΔΝΤ) μηχανισμούς εξουσίας, με την ελληνική τρόικα στη νέα κυβέρνηση και πολλούς πρόθυμους υποστηρικτές είναι η περιφρόνηση του λαού και των πολιτικών του επιλογών. Ανάλογες εξελίξεις με το ίδιο μοντέλο διακυβέρνησης προωθήθηκαν και σε άλλες χώρες όπως η Ιταλία. Το όχημα των μνημονίων οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής εργαζομένων και λαών, που επέλεξε το διεθνές και ευρωπαϊκό οικονομικό-πολιτικό συντηρητικό κατεστημένο, ως απάντηση στη κρίση χρέους, αφού δοκιμάστηκε στο δοκιμαστικό σωλήνα της Ελλάδας εφαρμόζεται στη μία μετά την άλλη χώρες της Ευρώπης.
Η συγκυβέρνηση του Μνημονίου θέλει να δεσμεύσει τη χώρα με αντιλαϊκές επιλογές που υπερβαίνουν τη δεκαετία. Στις 1 του Δεκέμβρη το συνδικαλιστικό κίνημα, οι εργαζόμενοι και ολόκληρη η κοινωνία θα δώσει τη δική της απάντηση στη νέα μνημονιακή συγκυβέρνηση, στις πολιτικές που δρομολογεί και οι οποίες θα καταδυναστεύουν το λαό για τις επόμενες δεκαετίες, στον προϋπολογισμό της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Όλοι μαζί θα αγωνιστούμε για την ανατροπή της αντιλαϊκής μνημονιακής πολιτικής, για μια άλλη πολιτική που θα αποδεσμεύει τη χώρα από την τρόικα και τα μνημόνια, σε σύγκρουση με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών με στόχο την ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για μια ριζική και δίκαιη αναδιανομή του πλούτου με φορολόγηση των κερδών επιχειρήσεων, των τραπεζών, των χρηματιστηριακών συναλλαγών, για υπεράσπιση και αναβάθμιση των κοινωνικών αγαθών και των εργασιακών-ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Πρέβεζα: το πρωί στις 7:30 κατάληψη στα γραφεία της ΔΕΗ (Σπηλιάδου), (για
το Χαράτσι) και στις 10:30 πμ απεργιακή συγκέντρωση έξω από τα γραφεία της ΔΕΗ.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ, ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ

2011-11-24T01:28:00.003+02:00

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που ξεκίνησε αυτή η μεγάλη κοινωνική περιπέτεια της κρίσης. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της τότε κυβέρνησης, κάπου αυτές τις ημέρες το πρόβλημα θα είχε λυθεί και θα είχαμε ήδη βγει στις αγορές. Σήμερα έχουν σταματήσει να υπόσχονται. Αυτό που κάνουν είναι να απειλούν ανοιχτά. Αλλά τώρα πια οι μάσκες έχουν πέσει. Πριν από ενάμιση χρόνο ήταν οι ανεύθυνοι Έλληνες, απέναντι σε μια υπεύθυνη κυβέρνηση και μια υπεύθυνη Ευρώπη. Σήμερα, η Ευρώπη βρίσκεται λίγο ως πολύ στην δική μας θέση. Και δεν φταίνε οι τεμπέληδες.

Δεν φταίνε οι τεμπέληδες Έλληνες που άλλες δύο χώρες, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία βρίσκονται και αυτές δεμένες πίσω από το όχημα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Δεν φταίνε οι τεμπέληδες Έλληνες που η Ιταλία έχει περάσει το σημείο όπου δεν υπάρχει επιστροφή και θα εξαναγκαστεί σε μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση κρατικού χρέους το νωρίτερο το 2012.

Δεν φταίνε οι τεμπέληδες Έλληνες που ακόμα και η Γαλλία απειλείται από την εκτόξευση των επιτοκίων με τα οποία δανείζεται. Προφανώς όχι.

Δεν φταίνε οι τεμπέληδες Έλληνες που η Ευρώπη του μονεταρισμού και του νεοφιλελευθερισμού κλυδωνίζεται και βρίσκεται σε κατάσταση νευρικής κρίσης.

Που όλοι βρίζονται με όλους, και κανείς τους δεν ξέρει τι θα ξημερώσει αύριο.

Προφανώς κάτι άλλο συμβαίνει. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η Ευρώπη του Μάαστριχτ, η Ευρώπη του νεοφιλελεύθερου μονεταρισμού δεν τα βγάζει πέρα με την κρίση. Σήμερα μπορούμε πια να πούμε ότι η κριτική της Αριστεράς στην νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική του ευρώ δικαιώνεται. Δεν υπάρχει καμία εξέλιξη η οποία δεν είχε προβλεφθεί. Με τη συναίνεση δεξιάς και μεταλλαγμένων σοσιαλδημοκρατών, το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα οικοδομήθηκε πάνω σε μια λογική που εξυπηρετούσε τις αγορές και το κεφάλαιο. Όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Ήταν μια λογική που συνέδεε την προοπτική της ευρωπαϊκής πορείας με την λιτότητα, την ανεργία, τις περιφερειακές ανισότητες. Αυτή ακριβώς η λογική είναι η βάση της σημερινής κρίσης.

Σήμερα, οι αγορές και το κεφάλαιο, στην προσπάθειά τους να βγάλουν τα σπασμένα της κρίσης έχουν πέσει πάνω στα κράτη. Και τα κράτη, μετακυλύουν το βάρος στους αδύναμους κρίκους. Στους μισθούς, τις κοινωνικές παροχές και τον δημόσιο πλούτο.

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι οι σημερινές ευρωπαϊκές ηγεσίες δεν έχουν ούτε την διάθεση, ούτε την επάρκεια να κάνουν έστω και την παραμικρή διαρθρωτική αλλαγή, ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αρνούνται να καταλάβουν ότι η Ευρώπη του Μάαστριχτ πέθανε. Ότι η Ευρώπη στο σημείο που έχει φτάσει έχει δύο δρόμους: Ή αλλάζει ή διαλύεται. Προτιμούν να παραμένουν εγκλωβισμένες σε ψεύτικα διλήμματα.

Ευρώ η χάος.

Σκληρή λιτότητα ή χάος.

Αποφάσεις της 26ηςΟκτωβρίου ή χάος.

¨Όμως η πραγματικότητα ανατρέπει αυτά τα επιχειρήματα, μέρα με την ημέρα. Ο χαρακτήρας του κοινού νομίσματος, και η εμμονή στην πολιτική της λιτότητας και την ύφεσης, είναι ο συντομότερος και ασφαλέστερος δρόμος για το χάος. Κάθε σχέδιο ελέγχου της κατάστασης καταρρέει πριν περάσουν λίγες ημέρες.

Οι αποφάσεις του Ιουλίου τινάχτηκαν στον αέρα πριν καλά καλά ανακοινωθούν. Οι αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου είναι ήδη εκτός πραγματικότητας από την στιγμή που η κρίση σαρώνει την Ιταλία, αγγίζει τη Γαλλία ενώ ο ίδιος ο Γιούνκερ είπε δυνατά αυτό που πολλοί στην ευρωπαϊκή ηγεσία σκέφτονται. Ότι το χρέος της Γερμανίας είναι μεγαλύτερο από αυτό της Ισπανίας. Και οι συνθήκες που διαμορφώνονται δημιουργούν μια κατάσταση εκρηκτική.

Πολλά θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί αν είχαν εισακουστεί οι προτάσεις της ευρωπαϊκής αριστεράς. Για κοινό ευρωπαϊκό δανεισμό. Για την Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα, ως μηχανισμό τελευταίας καταφυγής. Σε αυτήν την περίπτωση η κρίση θα μπορούσε ακόμα και σήμερα να τεθεί υπό έλεγχο.

Αλλά, όπως ξέρουμε και από παλιότερες κρίσεις, οι κυρίαρχοι κύκλοι προτιμούν να βυθιστούν μαζί με το καράβι, παρά να παραχωρήσουν έστω και το ελάχιστο στο πεδίο των συσχετισμών δύναμης.

Και οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες συναινούν για μια φορά ακόμα σε αυτό το αυτοκτονικό σχέδιο. Βάζουν ως πρώτη προτεραιότητα την αποδόμηση του κοινωνικού συμβολαίου, ρισκάροντας να τινάξουν ολόκληρο το οικοδόμημα στον αέρα. Και έτσι φτάνουμε ακόμα και στο αδιανόητο πριν από λίγο καιρό. Να διακυβεύεται ακόμα και το δημοκρατικό κεκτημένο στην Ευρώπη.

Δεν ξέρουμε προς ποια κατεύθυνση θα εξελιχθούν τα πράγματα. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι όλα τα πιθανά σενάρια έχουν έναν μοναδικό κοινό παρονομαστή. Την άσκηση συντριπτικής πίεσης πάνω στην κοινωνία, και την κατάργηση κάθε κοινωνικού δικαιώματος που κατακτήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι είτε με ευρώ, είτε με ευρώ δύο ταχυτήτων είτε χωρίς ευρώ, όλες οι εξελίξεις σχεδιάζονται στην πλάτη των λαών, και με την πιο σκοτεινή προοπτική.

Για μας το δίλημμα δεν είναι παραμονή στο ευρώ της κοινωνικής εξαθλίωσης, ή επιστροφή στην δραχμή της κοινωνικής καταστροφής. Το πραγματικό δίλημμα είναι η συνέχεια ή η ανατροπή της σημερινής κατάστασης. Είναι να σωθούν από την κρίση οι κοινωνίες και όχι οι αγορές. Το πραγματικό δίλημμα είναι η διάλυση ή η επανίδρυση της Ευρώπης στην βάση της ουσιαστικής δημοκρατίας, της πλήρους απασχόλησης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εθνικής αξιοπρέπειας και της ισότιμης συνεργασίας.

Αν λοιπόν τα σχέδια τους για τη διαχείριση της κρίσης βασίζονται στην προϋπόθεση ότι οι κοινωνίες, οι λαοί, ο κόσμος της εργασίας και της μόρφωσης, θα εξακολουθήσουν να είναι ο αδύναμος κρίκος, ας μην έχουν αυτή τη βεβαιότητα.

Οι λαοί έχουν αρχίσει ήδη να ξεσηκώνονται. Οι λαοί δεν πρόκειται να υποταχθούν στους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης. Με τους αγώνες τους θα τους ανατρέψουν. Ας ξέρουμε λοιπόν ότι κάθε αγώνας εδώ στην Ελλάδα, είναι ταυτόχρονα αγώνας για την ζωή και την αξιοπρέπεια όλων των λαών της Ευρώπης. Και ότι κάθε αγώνας στην Ευρώπη, είναι αγώνας για ζωή και αξιοπρέπεια στην Ελλάδα.

Και σε αυτόν τον αγώνα η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι μπροστά, είναι η δύναμη της αλληλεγγύης. Είναι η δύναμη που γνωρίζει ότι η νίκη των ελλήνων εργαζομένων, η νίκη του ελληνικού λαού κόντρα στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο θα είναι μια νίκη και για λογαριασμό όλων των λαών της Ευρώπης. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Που στέλνουν αταλάντευτα ένα μήνυμα διεθνούς αλληλεγγύης, όταν τα αδέλφια και τα ξαδέλφια των άλλων κομμάτων της Ελλάδας στην Ευρώπη, ξερνούν απειλές, προσβολές και βρισιές απέναντι στον ελληνικό λαό.

Γιατί για τον κόσμο της εργασίας και τους λαούς της Ευρώπης, λύση δεν είναι η εθνική αναδίπλωση.

Λύση δεν είναι ο οικονομικός και νομισματικός ανταγωνισμός της μιας χώρας απέναντι στην άλλη, ιδιαίτερα των χωρών του Νότου που αντιμετωπίζονται ως αποδιοπομπαίος τράγος. Λύση είναι η επανίδρυση της Ευρώπης στη βάση της οικονομίας των αναγκών. Λύση είναι η επανίδρυση της Ευρώπης στη βάση της Αλληλεγγύης των λαών της.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Η αποτυχία της πολιτικής των Μνημονίων, και το δυνάμωμα των κινημάτων κοινωνικής αντίστασης, έχουν οδηγήσει το πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα σε κινήσεις πανικού εν’ όψει της λαϊκής ετυμηγορίας. Ένα είναι το μέλημά τους. Πως θα μπορέσουν να εφαρμόσουν την άθλια πολιτική τους, εμποδίζοντας με κάθε μέσον το άνοιγμα μια εναλλακτικής προοπτικής.

Στην προσπάθεια αυτή, επιστράτευσαν κάθε εφεδρεία. Επιστράτευσαν τον τεχνοκράτη κ. Παπαδήμο, για να συνεχίσει την ίδια ακριβώς πολιτική, έτσι ώστε να αποφύγουν οι ίδιοι το πολιτικό κόστος. Επιστράτευσαν τον κ. Σαμαρά, που τον μάζεψαν άρον άρον από τις δήθεν αντιμνημονιακές τους κορώνες, για να στηρίξει το καταρρέον σύστημα. Επιστράτευσαν ακόμα και την λαϊκιστική ακροδεξιά, χωρίς καν να έχουν ανάγκη τις ψήφους της. Μόνο και μόνο για να διευρύνουν την κοινοβουλευτική βάση της νέας κυβέρνησης και να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο νέων διαφοροποιήσεων.

Και όλα αυτά για να συνεχίσουν τον ίδιο κατήφορο.

Να ξεπουλήσουν τον δημόσιο πλούτο.

Να καταργήσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα.

Να ευθυγραμμίσουν τις δημόσιες δαπάνες με αυτές των χωρών της υποσαχάριας Αφρικής.

Να καταργήσουν την κοινωνική ασφάλιση.

Να στείλουν εκατομμύρια εργαζόμενους από τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στην ανεργία.

Να ιδιωτικοποιήσουν και το τελευταίο δημόσιο αγαθό.

Ποιο είναι το αντάλλαγμα για όλα αυτά; Μήπως το περίφημο κούρεμα που περιλαμβάνεται στις αποφάσεις της 26ης Οκτώβρη; Μα με τα δις που θα πληρώσουμε την ίδια στιγμή για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, και με τις απαιτήσεις του εκπροσώπου του τραπεζικού κεφαλαίου, του κ. Τσαρλς Νταλάρα για επιτόκιο δανεισμού 8%, το κούρεμα αυτό πλέον δεν υπάρχει.

Και δεν υπάρχει ούτε μελλοντική δυνατότητα διαπραγμάτευσης του χρέους, καθώς η νέα δανειακή σύμβαση με την πονηρή μεταφορά του χρέους από το ελληνικό στο αγγλοσαξωνικό δίκαιο, μας μετατρέπει σε έρμαιο των τοκογλύφων δανειστών μας. Εγκαταλείπεται κάθε διαπραγματευτική δυνατότητα με τους τοκογλύφους ακόμα και σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι για την επιχείρηση αυτή επελέγη ο κ. Παπαδήμος. Φανατικός εχθρός κάθε αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, και συνεπής υπερασπιστής των συμφερόντων των δανειστών μας. Η κυβέρνηση του κου Παπαδήμου, όμως, συγκροτήθηκε με αποκλειστικό σκοπό την υλοποίηση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Μια συμφωνία που ήδη αποτελεί παρελθόν.

Συνεπώς, ο ιδρυτικός λόγος αυτής της κυβέρνησης, δεν υπάρχει. Κανένα λοιπόν τυπικό λόγο δεν έχει να παραμένει στην εξουσία. Παρά μονάχα για να αποφευχθεί η κρίση του ελληνικού λαού.

Κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο εκλογών.

Κάνουν τα πάντα για να εμποδίσουν τον λαό να εκφράσει την άποψή του.

Ας ξέρει, όμως, αυτός ο θίασος ποικιλιών, ο οποίος συναποτελεί το κόμμα του Μνημονίου ότι τα σχέδια εκτροπής και υποταγής της λαϊκής θέλησης δεν θα περάσουν.

Η διευρυμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν κρύβει την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει ότι όσους και αν καταφέρνουν να μαζέψουν στην βουλή, στην κοινωνία θα παραμένουν μια αξιοθρήνητη μειοψηφία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εμείς γνωρίζουμε καλά τα λόγια του Νίκου Πουλαντζά που έλεγε ότι ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δε θα υπάρξει.

Η μνημονιακή κυβέρνηση βάλθηκε να αποδείξει όχι μόνο ότι μνημόνιο και αριστερά είναι πράγματα ασύμβατα. Βάλθηκε να αποδείξει, ότι ο καπιταλισμός δεν χρειάζεται να είναι δημοκρατικός για να υπάρξει.

Έτσι, όμως, οδηγούνται στη πλήρη γελοιοποίηση.

Όταν οι νοσταλγοί της χούντας, οι κάπηλοι τους ρατσισμού και της ξενοφοβίας καμαρώνουν σε υπουργικές καρέκλες, δίπλα σε υποτιθέμενους δημοκράτες και σοσιαλιστές. Γιατί οι νοσταλγοί της χούντας και του Μεταξά είναι νοσταλγοί της χούντας. Τελεία και παύλα. Αυτό, ο λαός μας το ξέρει, όσο και αν η διαπλοκή προσπαθεί να τους φτιάξει προφίλ μεσαίου χώρου. Σε λίγο ο κ. Καρατζαφέρης θα συμπαρουσιάζει και τα δελτία των οκτώ. Αυτό το ξέπλυμα της ακροδεξιάς, η οποία ανησυχεί μήπως υπάρξει εκλογική συνεργασία της αριστεράς, θα είναι το επιστέγασμα ντροπής για το σύντομο και καταστροφικό πέρασμα του κ. Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Θα είναι και το στίγμα που θα ακολουθεί τον κ. Παπαδήμο.

Και επειδή πολύς λόγος γίνεται για τη διεθνή αποδοχή αυτής της κυβέρνησης, τους πληροφορούμε ότι η ευρωπαϊκή προοδευτική κοινή γνώμη είναι σοκαρισμένη από την ακροδεξιά συμμετοχή στη συγκυβέρνηση του μνημονίου.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Οι δυνάμεις που αντιμάχονται το μνημόνιο από προοδευτική σκοπιά συγκλίνουν μέρα με τη μέρα στους αγώνες.

Ένας νέος συνασπισμός κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων αναδεικνύεται. Με τα συνδικάτα, την αριστερά, τα κινήματα των πολιτών και τους δημάρχους που δεν μασάνε τα λόγια τους. Οργανώνει τις αντιστάσεις στα χαράτσια της ΔΕΗ, και αποτρέπει την διακοπή της ηλεκτροδότησης στα φτωχά νοικοκυριά. Υπερασπίζεται την ζωή και την αξιοπρέπεια ολόκληρης της κοινωνίας.

Είναι ένας συνασπισμός που δυναμώνει μέρα με την ημέρα.Γεμίζει πια τις πλατείες και τους δρόμους, αψηφώντας τους τόνους των δακρυγόνων, την καταστολή και την τρομοκρατία. Ξεδιπλώνεται σε όλους τους χώρους δουλειάς, στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Υπερασπίζεται τους αδύναμους μέσα από δίκτυα αλληλεγγύης στις γειτονιές. Αυτός ο συνασπισμός κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων έχει έρθει για να μείνει.

Έχει έρθει για να αψηφήσει τον φόβο και να αλλάξει το μέλλον. Έχει έρθει και θα συγκροτηθεί σε ένα Νέο Συνασπισμό Εξουσίας.

Και η δική μας αριστερά είναι περήφανη, που από την πρώτη στιγμή βρίσκεται στην πρωτοπορία αυτών των διεργασιών και των κοινωνικών αγώνων.

Ας επαναλάβουμε εδώ την υπόσχεση που δώσαμε από την πρώτη στιγμή στην κοινωνία. Κανένας μόνος του στην κρίση. Όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί. Μπορούμε να τους σταματήσουμε. Με τη δύναμη των αγώνων και της αλληλεγγύης της κοινής δράσης και της συνεργασίας θα αποτρέψουμε κάθε σχέδιο κοινωνικής ισοπέδωσης. Θα ανοίξουμε νέους δρόμους ελπίδας και προοπτικής για το λαό μας. Θα μας βρίσκουν μπροστά τους σε κάθε τους βήμα, σε κάθε σχέδιο καταστροφής.

Το μέλλον δεν ανήκει σε εταιρείες και σε ισολογισμούς. Δεν ανήκει σε κερδοσκόπους, τοκογλύφους και γραφειοκράτες του καζινοκαπιταλισμού.

Το μέλλον ανήκει στους ανθρώπους, και οι άνθρωποι είναι αποφασισμένοι αυτό το μέλλον να το πάρουν στα χέρια τους. Δίνουμε μια μάχη μέρα με τη μέρα.

Απέναντι σε πανίσχυρα συγκροτήματα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Απέναντι σε μια πρωτοφανή εκστρατεία παραχάραξης της πραγματικότητας. Απέναντι σε ένα οργανωμένο σύστημα κατασυκοφάντησης των κοινωνικών αγώνων. Σε μια εκστρατεία, στην οποία συμπλέουν όλοι οι πρόθυμοι. Από τους ακροδεξιούς, τους εταίρους του πρώην δικομματισμού, αλλά και κάποιους που με λύπη είδαμε να κοντοστέκονται σαστισμένοι στη μέση του δρόμου.

Και τη μάχη αυτή, τη δίνουμε με περιορισμένα μέσα. Και με μια πίεση που αυξάνει διαρκώς, προκειμένου να αποδυναμωθεί η φωνή μας. Τη μάχη τη δίνουν πρώτα από όλα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην Αυγή και στον ραδιοφωνικό μας σταθμό. Με τεράστιες θυσίες και με πολύ μεγάλο προσωπικό κόστος.

Γι’ αυτό καλούμε τον κόσμο της Αριστεράς, μέσα σε αυτό το γήπεδο, αλλά και έξω από αυτό. Να στηρίξει με αποφασιστικότητα έστω και με το υστέρημά του την φωνή και τη γραφή, το λόγο της αριστεράς, την Αυγή και το Κόκκινο.

Γιατί έτσι δίνει δύναμη στην δική του φωνή και στους δικούς του αγώνες.

Κάποιοι θα ήθελαν πολύ να επιβάλλουν ομοφωνία νεκροταφείου στο πεδίο της μαζικής επικοινωνίας. Δεν πρέπει να τους κάνουμε αυτή τη χάρη.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η Αριστερά δυναμώνει. Αλλά οι απαιτήσεις από την Αριστερά αυξάνονται ακόμα περισσότερο. Δεν μας αρκεί και δεν πρέπει να μας αρκεί να καταγράψουμε αυξημένα εκλογικά ποσοστά. Η κοινωνία δεν περιμένει αυτό από εμάς. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να συγκρουστούμε με τους συσχετισμούς δύναμης. Και να τους αλλάξουμε.

Η μάχη που έχουμε να δώσουμε, είναι σε τρία μέτωπα. Στο πεδίο των κοινωνικών αντιστάσεων, στην υπεράσπιση της δημοκρατίας και την οικοδόμηση της εναλλακτικής λύσης.

Ας τελειώνουμε και με το τελευταίο επιχείρημα του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος: ότι εναλλακτική λύση δεν υπάρχει.

Εναλλακτική λύση πάντα υπάρχει. Αρκεί να έχεις πάρει την απόφαση να αναμετρηθείς με τους συσχετισμούς δύναμης, και τους μηχανισμούς εξουσίας, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Εναλλακτική λύση είναι να μπει φρένο στους κερδοσκόπους και τις αγορές. Γιατί αυτοί είναι σήμερα το μεγάλο πρόβλημα. Αυτοί είναι που χτίζουν την κυριαρχία τους, κρατώντας υποταγμένους τους λαούς με την θηλιά του χρέους.Εναλλακτική λύση είναι να φορολογηθεί ο πλούτος και το κεφάλαιο. Και όχι να πληρώνουν ξανά και ξανά αυτοί που δεν έχουν πλέον τίποτα να πληρώσουν, αυτοί που αδυνατούν πλέον να ανταποκριθούν ακόμα και στις καθημερνές τους ανάγκες. Εναλλακτική λύση είναι να επιβληθεί δημόσιος κοινωνικός έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα.

Και όχι να διοχετεύουμε κατά δεκάδες τα δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες, την ώρα που η υπόλοιπη κοινωνία στενάζει κάτω από το βάρος της ύφεσης, της ανεργίας και της φτώχειας.

Μας λένε που θα βρούμε λεφτά για μισθούς και συντάξεις, πως θα εξασφαλίσουμε τα 8 δις της 6ης δόσης;

Απαντάμε.

Αυτόν και τον επόμενο μήνα στα ταμεία του κράτους προϋπολογίστηκε ότι θα μπουν 12 δις. Οι μισθοί και οι συντάξεις του δημοσίου είναι 3,5 με 4.

Οι επιχορηγήσεις προς τα λλα 3. ΣΥΜΦΩΝΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ. Άρα λεφτά για τις συντάξεις και τους μισθούς υπάρχουν από τα φορολογικά έσοδα. Αν θέλουν κι άλλα, μπορούν να τα βρούν από τρείς κυρίως πηγές. Εφοπλιστές, Φόρος τζίρου μεγάλων επιχειρήσεων, φόρος στις μεγάλες κινητές και ακίνητες περιουσίες. Αυτά χωρίς ρήξη με τα μνημόνια δε γίνονται.άλλα ασφαλιστικά άλλα 3. Και αυτά ΣΥΜΦΩΝΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΌ.

Άρα λεφτά για τις συντάξεις και τους μισθούς υπάρχουν από τα φορολογικά έσοδα.

Λεφτά για τους τόκους και τα χρεολύσια δεν υπάρχουν.

Αλλά ας το πείτε έτσι. Πείτε επιτέλους την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Απαντάμε επίσης. Εάν θέλετε τα 8 δις που είναι η έκτη δόση αντί να σφάζεται το λαό για να τα πάρετε από την τρόικα κάντε το εξής.;

Πάρτε 1 δις ειδική εισφορά επί του τζίρου των 500 πιο κερδοφόρων επιχειρήσεων (αντί να μειώνεται ο φορολογικός συντελεστής για τα αδιανέμητα κέρδη από το 25% στο 20%)

Πάρτε 2 δις ειδική εισφορά των εφοπλιστών που η ετήσια συνεισφορά τους στα δημόσια έσοδα από φόρους είναι μόλις 12 εκατομμύρια ευρώ.

Πάρτε 3 δις ειδική εισφορά (πλέον ΦΜΑΠ) σε παντός τύπου ακίνητα (όχι μόνο κτίρια) στην Ελλάδα και κυρίως το εξωτερικό, αξίας πάνω από 500.000 € κατά άτομο

Πάρτε 2 δις. ευρώ ειδική εισφορά επί μετοχών, ομολόγων, μεριδίων αμοιβαίων κεφαλαίων κλπ στην Ελλάδα και κυρίως στο εξωτερικό, αξίας πάνω από 50.000 € κατ΄ άτομο.

Να τα 8 δις.

Να τη η 6η δόση για την οποία μας ζητάνε να υπογράψουμε είμαστε τα επόμενα 10 χρόνια δούλοι στα σκλαβοπάζαρα.

Θέλετε κι άλλα; Προχωρήστε άμεσα σε περιουσιολόγιο.

Ερευνήστε τις πανύψηλες καταθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, και κυρίως χτυπήστε τη φοροδιαφυγή (ύψους τουλάχιστον 12 δις ετησίως) μέσω της οποίας η Ελλάδα γέμισε με βίλες offshore, εξοχικές κατοικίες με άδεια ναΐσκου, κότερα με βιτρίνα τουριστικής επιχείρησης, εταιρικά αυτοκίνητα και ότι άλλο μπορούσαν από κοινού να σκαρφιστούν οι κυβερνώντες με τους πλούσιους φίλους τους.

Τέλος, στέλνουμε ένα μήνυμα στον κ. Βενιζέλο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον ευρωβουλευτή του στο Ευρωκοινοβούλιο θα συνεχίσει να ενοχλεί. Και εσάς και την Τρόικα και τους φοροφυγάδες της Ελβετίας που πίνουν νερό στο όνομά σας.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Για κάνουμε το μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, έχουμε ένα πολύτιμο εργαλείο, ένα πανίσχυρο όπλο. Το όπλο αυτό είναι η συνεργασία και ο κοινός βηματισμός.

Στις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε, μια εκλογική ενότητα δεν αθροίζει απλώς δυνάμεις. Τις πολλαπλασιάζει.

Η ενότητα δεν υπερασπίζεται απλώς θέσεις. Κερδίζει καινούριες.

Η ενότητα δεν φτιάχνει απλώς μίνιμουμ προγράμματα. Ανοίγει νέα πεδία και ορίζοντες.

Σε αυτή τη βάση, ο ΣΥΡΙΖΑ, με επιμονή και υπομονή, προβάλλει την ανάγκη να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή συνεννόηση όλων όσοι αγωνίζονται ενάντια στο ήδη συσπειρωμένο κόμμα του Μνημονίου, γύρω από ένα κοινό πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο.

Όχι μόνο οι δυνάμεις της Αριστεράς, όλης της Αριστεράς. Αλλά και κάθε προοδευτική δύναμη που αρνείται να τοποθετήσει τον εαυτό της στο κόμμα του Μνημονίου. Οι δυνάμεις της Οικολογίας. Δυνάμεις που από θέση αρχών και αξιών κόβουν τους παλιούς δεσμούς τους με το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά πρώτα και κύρια οι δυνάμεις του τεράστιου και πολύμορφου κινήματος κοινωνικών αντιστάσεων, καθώς και οι απλοί άνθρωποι που δεν βλέπουν τον εαυτό τους και τις πολιτικές τους αξίες να συμβιβάζονται πια με το απογυμνωμένο και υπό κατάρρευση δικομματικό σύστημα.

¨Όλες αυτές οι δυνάμεις, μπορούν και πρέπει να παραμερίσουν τις διαφορές τους. Να βαδίζουν βάζοντας μπροστά αυτά που μας ενώνουν.

Και να βάλουν τα θεμέλια για έναν Νέο πολιτικό και κοινωνικό Συνασπισμό Εξουσίας, που θα κάνει πραγματικότητα την ανάγκη για έναν εναλλακτικό δρόμο.

Και θα πούμε άλλη μια φορά δημόσια από αυτό εδώ το βήμα: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφωνεί την γραμμή της ενότητας για να φανεί καλός.

Ούτε για να αποκομίσει οφέλη στον εσωτερικό ανταγωνισμό της Αριστεράς.

Αν διακηρύσσουμε την ανάγκη για ενότητα, είναι γιατί πιστεύουμε ότι αυτό είναι σήμερα το σωστό. Γιατί είναι αυτό που περιμένει από εμάς η κοινωνία. Και γιατί είναι αυτό που πρέπει να γίνει.

Δεν έχουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε ότι κάποιες ηγεσίες δεν αισθάνονται άνετα με μια τέτοια προοπτική. Και ότι η δυσπιστία, η επιφύλαξη και ο ανταγωνισμός, υπάρχουν ακόμα ανάμεσα στις γραμμές μας.

Γνωρίζουμε όμως και κάτι άλλο. Ότι η ανάγκη να προχωρήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση είναι περισσότερο ώριμη στην κοινωνία από κάθε άλλη φορά.

Και αυτή η ανάγκη, που ωριμάζει στα κοινωνικά μέτωπα, στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς, πρέπει να περάσει και μέσα στα πολιτικά γραφεία.

Οφείλουμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών, την στιγμή που το σύστημα εξουσίας καταρρέει και ο λαός περιμένει το κάλεσμα της συσπείρωσης και της κοινής δράσης.

Το κάλεσμά μας δεν είναι συναισθηματικό. Είναι βαθειά πολιτικό.

Απευθυνόμαστε σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς και της δημοκρατικής παράταξης, σε όλους τους πολίτες που επαναπροσδιορίζονται στη βάση των κοινωνικών τους αναγκών και των ταξικών τους συμφερόντων και τους λέμε. Μπορούμε να γίνουμε η πρώτη πολιτική δύναμη.

Με μια εκλογική συνεργασία πάνω σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα απεμπλοκής από το μνημόνιο της χρεοκοπίας. Απαιτώντας την απλή αναλογική.

Αυτή η πρόταση μας από τον Ιούνιο που διατυπώθηκε ευθαρσώς έχει πυροδοτήσει συζητήσεις και εξελίξεις.

Γνωρίζαμε από την αρχή τις δυσκολίες, γνωρίζουμε όμως και τη δυναμική που έχει δημιουργήσει. Είμαστε πολύ πιο αισιόδοξοι από τον Ιούνιο.

Τους καλούμε λοιπόν όλους και τους λέμε.

Ας κάνουμε τον εφιάλτη της διαπλεκόμενης ακροδεξιάς πραγματικότητα. Ας συγκροτήσουμε μια εκλογική συνεργασία που θα γίνει πρώτη πολιτική δύναμη.

Ας κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω στην κομματική αυτοσυντήρηση και πολλά βήματα μπρός στη σωτηρία του λαού μας.

Η κοινωνία ξέρει, προχωράει πιο γρήγορα από τις ηγεσίες, ανταποκρίνεται ήδη στις νέες ανάγκες.

Όποιος επιμένει να κλείνει τα μάτια, ψάχνοντας να βρει αριστερούς οπορτουνιστές, δεξιούς αναθεωρητές, υπερασπιστές του Μάαστριχτ και αναχώματα του δικομματισμού, αργά η γρήγορα θα έρθει αντιμέτωπος με το αδιέξοδο.

Δεν είναι λοιπόν ώρα να εγκλωβιζόμαστε σε αδιέξοδα. Είναι η ώρα να αντιστοιχηθούμε με τις απαιτήσεις των καιρών.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Η ευθύνη και το χρέος της Αριστεράς είναι να βρεθεί στην πρώτη γραμμή ενός γιγάντιου κοινωνικού κινήματος που θα κάνει επιτέλους τον νεοφιλελευθερισμό παρελθόν.

Το μήνυμά μας πρέπει να είναι σαφές: η ώρα για κάτι τέτοιο έχει έρθει.

Η ώρα να αλλάξουμε το μέλλον είναι τώρα.

Για το κίνημα ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ

2011-11-20T19:22:00.001+02:00

Ημερομηνία δημοσίευσης: Αυγή 19/11/2011

Των Κώστα Μαρματάκη και Ξανθής Παπαδοπούλου*

Το κίνημα ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις. Η προστασία των ανθρώπων που δεν έχουν δυνατότητα να πληρώσουν και η άρνηση χιλιάδων πολιτών να δεχτούν το βάρβαρο, αντισυνταγματικό και άδικο χαράτσι εξελίσσεται σε κεντρικό πολιτικό θέμα της περιόδου και αρχίζει να απασχολεί ακόμη και τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι αυτή η κινητικότητα είναι δυνατόν -υπό προϋποθέσεις- να δημιουργήσει μια νέα κατάσταση στους τόπους κατοικίας των εργαζομένων, με την εμφάνιση δικτύων λαϊκής συνεννόησης και συλλογικών μορφών αλληλεγγύης, πρωτόγνωρων για τα δεδομένα των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα. Αυτό μπορεί να αποδειχτεί πολύ χρήσιμο για την οργάνωση και ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος το επόμενο διάστημα, αλλά ακόμα και να καταφέρει να προσδώσει σημαντικά στοιχεία ταξικής συνειδητοποίησης στον κόσμο της εργασίας μέσα από νέους δρόμους:

Συγκροτούνται παντού σε όλη τη χώρα επιτροπές, συνελεύσεις, πρωτοβουλίες, σωματεία, φορείς, δημοτικές κινήσεις κοκ που οργανώνουν τους πολίτες, εκδίδουν ανακοινώσεις, διοργανώνουν δράσεις. Γίνονται συνελεύσεις με τη συμμετοχή εκατοντάδων ανθρώπων.

Αυξάνονται συνεχώς οι δήμοι που "προσχωρούν" στη λογική κάλυψης των δημοτών τους και του κινήματος ανυπακοής, ακολουθώντας το φωτεινό παράδειγμα του Δήμου Νέας Ιωνίας.

Οι παρεμβάσεις πολιτών και δημοτικών κινήσεων σε πολλά δημοτικά συμβούλια επιβάλλουν αποφάσεις στήριξης του κινήματος και κάλυψης των δημοτών.

Προχώρησε η συγκρότηση πρωτοβουλίας "Δικηγόροι ενάντια στα χαράτσια", που την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου διοργανώνει συζήτηση-εκδήλωση στη Νομική (νέο κτήριο, είσοδος από Μασσαλίας).

Κινητικότητα για αντίστοιχες πρωτοβουλίες υπάρχει και στους χώρους του πολιτισμού και των πανεπιστημιακών.

Οι επιτροπές αρχίζουν να διακλαδώνονται ανά γειτονιά. Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα, πολυποίκιλες μορφές αυτοοργάνωσης:

* Προγραμματίζονται πρωτότυπες πορείες-εξορμήσεις ενημέρωσης στους δρόμους και τα στενά της γειτονιάς, τα στέκια, τα σούπερ μάρκετ, μετά τις λειτουργίες στις εκκλησίες, στις πολυκατοικίες (στα κείμενα που μοιράζονται υπάρχουν τηλέφωνα επικοινωνίας).

* Ετοιμάζονται αφίσες για τις εισόδους των πολυκατοικιών με συνθήματα του τύπου "Στην πολυκατοικία μας δεν πληρώνουμε το χαράτσι - Κανείς χωρίς ρεύμα".

* Γίνονται συνελεύσεις πολυκατοικιών με αποκλειστικό θέμα το χαράτσι της ΔΕΗ.

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρωτοστατεί στις κινηματικές δράσεις. Με πρωτοβουλία του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων "Δεν χρωστάμε - Δεν πουλάμε - Δεν πληρώνουμε", προτείνεται σε όλες τις κινήσεις, επιτροπές, συνελεύσεις να συμφωνηθούν τα παρακάτω:

- Πανελλαδική Μέρα Δράσης σε πρακτορεία, γραφεία, τεχνικές υπηρεσίες της ΔΕΗ την Τρίτη 22 Νοεμβρίου.

- Παννατική συγκέντρωση έξω από το Συμβούλιο της Επικρατείας την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου, ημέρα εξέτασης των προσφυγών του ΔΣΑ και άλλων φορέων.

- Συνέλευση-συνάντηση όλων των κινήσεων - συνελεύσεων - φορέων που αναπτύσσουν δράσεις ενάντια στα χαράτσια, το απόγευμα της Παρασκευής 2 Δεκεμβρίου.

Για την απόπειρα διακοπής ρεύματος και την επανασύνδεση

Οι συνεννοήσεις μεταξύ εργαζομένων ΔΕΗ και δήμων (ή δημοτικών κινήσεων), συνελεύσεων, πρωτοβουλιών, επιτροπών προχωρούν σε τοπικό επίπεδο για να εμποδιστεί η απόπειρα μαζικών διακοπών ρεύματος. Υπάρχουν σημαντικές πλευρές που λύνονται μέσω αυτής της επικοινωνίας.

Η απόφαση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ για προστασία των ανέργων, συνταξιούχων, εργαζομένων αποτελεί τεράστιας σημασίας βήμα για την αναβάθμιση του αγώνα, θα συμβάλει στην αποφασιστική ενίσχυση των ομάδων περιφρούρησης.

Σε πολυκατοικίες ήδη γίνονται ενέργειες προφύλαξης των ρολογιών (κατασκευή ντουλαπιών, αγορά λουκέτων κ.λπ.).

Κυκλοφορούν τηλέφωνα για ειδοποίηση κόσμου αν εμφανιστούν συνεργεία διακοπής. Οργανώνονται δίκτυα ειδοποίησης με SMS.

Έχουν γίνει παρεμβάσεις σε εργολάβους συμβεβλημένους με τη ΔΕΗ για τις διακοπές. Σε επαρχιακή πόλη οι τρεις από τους τέσσερις εργολάβους αποσύρθηκαν μετά από επισκέψεις πολιτών στα γραφεία τους.

Είναι πάρα πολλές οι περιοχές που έχουν ήδη οργανωθεί συνεργεία επανασύνδεσης από ηλεκτρολόγους, πράγμα πολύ χρήσιμο για την αποφυγή κινδύνων ηλεκτροπληξίας.

Το μήνυμα που βγαίνει απ' όλα τα παραπάνω είναι ένα κι είναι ηχηρό: Ο κόσμος της εργασίας δεν φοβάται την επίθεση του μνημονιακού μπλοκ. Πιστεύει στις δυνάμεις του, συντονίζει τις αντιστάσεις του και απαντά με αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη και αυτοπεποίθηση.

Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα!

Όλοι μαζί μπορούμε!

Είμαστε εκατομμύρια και είναι ελάχιστοι!

Δεν θα τους αφήσουμε να καταστρέψουν το μέλλον των παιδιών μας και τις ζωές μας!

Ανακοίνωση του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΝ για τον προϋπολογισμό του 2012

2011-11-19T12:39:00.000+02:00

Ο Προϋπολογισμός του 2012 που κατατέθηκε στη Βουλή από τον Υπουργό Οικονομικών αποτελεί τη συμπύκνωση της οικονομικής πολιτικής που ακολουθήθηκε ως τώρα από την κυβέρνηση Παπανδρέου και θα ακολουθηθεί και τον επόμενο χρόνο από τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ υπό τον κ. Παπαδήμο. Η έλλειψη της παραμικρής απόκλισης από τη μνημονιακή πολιτική, που αποτελεί την κόκκινη γραμμή που συνδέει τις δύο κυβερνήσεις, καταδεικνύει το προφανές, ότι ο κ. Παπαδήμος δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως τίποτα περισσότερο από αυτό που είναι: ένας διεκπεραιωτής της μνημονιακής πολιτικής υπό τις ευλογίες της τρόικας και του μνημονιακού τόξου στη χώρα μας.

Οι προβλέψεις για το 2012 γίνονται στη βάση της ίδιας πολιτικής που εκτροχίασε τις προβλέψεις του Προϋπολογισμού του 2011 και οδηγεί σε έλλειμμα κοντά στο 9% (από 7,4% που ήταν ο στόχος). Η ύφεση για το 2011 προβλέπεται σε -5,5%, όσο δηλαδή προβλεπόταν και πριν από την αναθεώρηση του ΑΕΠ στην οποία προέβη πριν από λίγο καιρό η ΕΛΣΤΑΤ. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματική ύφεση είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από αυτή που προβλεπόταν στο Μεσοπρόθεσμο για το 2011 και επομένως καθιστά εξαιρετικά επισφαλή την πρόβλεψη για ύφεση -2,8% για το 2012. Το ίδιο ισχύει για τις προβλέψεις για την ανεργία, η οποία υπολογίζεται στο 15,4% για το 2011 και στο 17,1% για το 2012. Αν αναλογιστούμε ήδη ότι τον Αύγουστο του 2011, η ανεργία είχε ήδη ανέλθει στο 18,4%, μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να καταλάβει ότι η επίσημη ανεργία θα πλησιάσει ή και θα ξεπεράσει το 20% το 2012.

Οι προβλέψεις για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 1% του ΑΕΠ το 2012 φαντάζουν να ακροβατούν ανάμεσα στις επιθυμίες των σχεδιαστών του Προϋπολογισμού και την πραγματικότητα. Η μείωση του βάρους από τους τόκους, που θα υλοποιηθεί μόνο αν εφαρμοστεί η Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου από το 100% των πιστωτών, δεν αρκεί για να καλύψει την αναμενόμενη μείωση των εσόδων και την αύξηση των δαπανών λόγω της ύφεσης.

Η αύξηση των εσόδων κατά 4,1 δις και μείωσης των πρωτογενών δαπανών κατά 2,75 δις προβλέπεται να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους μικρομεσαίους (αύξηση στα φορολογικά έσοδα φυσικών προσώπων κατά 29,1%), την ίδια στιγμή που τα φορολογικά έσοδα από τις επιχειρήσεις αναμένεται να μειωθούν κατά 22% λόγω (και) της μείωσης του φορολογικού συντελεστή!

Η αύξηση στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων σε σχέση με αυτά που προέβλεπε το Μεσοπρόθεσμο για το 2011 (που ουσιαστικά είναι μείωση σε σχέση με τον Προϋπολογισμό του 2011) δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, αφού όλοι πλέον γνωρίζουν ότι το ΠΔΕ θα είναι το πρώτο θύμα όταν τα αποτελέσματα του Προϋπολογισμού του 2012 θα αρχίσουν να αποκλίνουν.

Ο Προϋπολογισμός του 2012 είναι ξεκάθαρα ένας ταξικός προϋπολογισμός ενταγμένος μέχρι κεραίας στη λογική των Μνημονίων. Η κυβέρνηση Παπαδήμου κάνει σαφείς τις προθέσεις της απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Οι λαϊκές κινητοποιήσεις είναι ο μόνος αποτελεσματικός δρόμος αντίστασης, όπως διδαχτήκαμε από τη μοίρα του κ. Παπανδρέου.

Τμήμα Οικονομικής Πολιτικής

Κατάθεση στεφάνου από τον Πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στο χωρο του Πολυτεχνείου - δηλώσεις

2011-11-18T01:44:00.001+02:00

Ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, συνοδευόμενος από τον συμπρόεδρο του κόμματος Die Linke Klaus Ernst και αντιπροσωπεία της Νεολαίας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ κατέθεσε σήμερα στεφάνι στο χώρο του Πολυτεχνείου.

Σε δηλώσεις τους αμέσως ο Klaus Ernst και ο Αλ. Τσίπρας δήλωσαν:

KLAUS ERNST: Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε την αντίσταση κατά της δικτατορίας στην Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός που κρατάει ζωντανή την ιστορία του τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα επίθεση ενάντια στα δικαιώματά του και σ΄ αυτό μας βρίσκει εμάς τους φίλους του Die Linke από τη Γερμανία συμμάχους και συμπαραστάτες .. …..Να πληρώσουν οι τράπεζες και το τραπεζικό σύστημα και όχι οι πολίτες.

ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: Η πρόσφατη αλλά και παλιότερη ιστορία του ελληνικού λαού, κυρίως όμως η εξέγερση της νεολαίας το Νοέμβρη του ΄73 καταδεικνύει ότι μάλλον λάθος λαό διάλεξαν για πειραματόζωο τα διεθνή και ευρωπαϊκά κέντρα της οικονομικής ελίτ.

Ο ελληνικός λαός κατέκτησε με αγώνες την κυριαρχία και την ανεξαρτησία του. Δεν του χαρίστηκε από κανέναν. Και όποιος τολμήσει να του την στερήσει, θα το πληρώσει πολύ ακριβά.

Το μήνυμα της εξέγερσης του Νοέμβρη καταδεικνύει ότι, όταν οι λαοί θέλουν, μπορούν να κερδίσουν ακόμα και την πιο στυγνή δικτατορία, ακόμα και τον πιο δυνατό δυνάστη. Έτσι και τώρα θα διεκδικήσουμε και θα κατακτήσουμε ξανά την ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία σ΄ αυτό τον τόπο.

To Γραφείο Τύπου

Ευρωπαϊκή Αριστερά: Χρηματοπιστωτικός αυταρχισμός μεταμφιεσμένος σε “εθνική σωτηρία”

2011-11-15T23:41:00.002+02:00

Οι ραγδαίες εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ιταλία επιβεβαίνουν, πάνω απ' όλα, ένα πράγμα: Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ασύμβατος με τη δημοκρατία. Οι δικομματικοί ιεροκήρυκες της ακραίας λιτότητας και της κοινωνικής καταστροφής έχουν τρομοκρατηθεί από την ιδέα της έκθεσής τους στη λαϊκή ετυμηγορία. Γι αυτό αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε πρόωρες εκλογές, αρχικά στην Ελλάδα και τώρα στην Ιταλία, επινοώντας το τραγικά ειρωνικό καθήκον της “εθνικής σωτηρίας”. Στο όνομα αυτού του καθήκοντος διόρισαν νέο πρωθυπουργό της χώρας τον πρώην αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), Λουκά Παπαδήμο.

Αυτή η παράνομη “κυβέρνηση σωτηρίας” ζητά τη μέγιστη δυνατή συναίνεση, προκειμένου να επιτύχει στα καθήκοντά της: να επιβάλλει νέα αυταρχικά και βάρβαρα μέτρα λιτότητας, να ενισχύσει τις κοινωνικές περικοπές και να εκτινάξει τους δείκτες ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα (18.4% στην Ελλάδα, Οκτώβριος 2011).

Αυτό το νέο κυβερνητικό “κόμμα του Μνημονίου” αποτελείται από το ΠΑΣΟΚ (μέλος του Κόμματος Ευρωπαίων Σοσιαλιστών), τη Νέα Δημοκρατία (μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος) και το ακροδεξιό κόμμα ΛΑ.Ο.Σ., ενώ στηρίζεται ακόμη από τη Δημοκρατική Συμμαχία (μέλος της Συμμαχίας Φιλελευθέρων & Δημοκρατών για την Ευρώπη) και το Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ). Είναι η πρώτη φορά μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 που τέσσερις εκπρόσωποι της λαϊκιστικής δεξιάς, οι οποίοι έχουν εκφράσει συχνά και ανοιχτά τα αντιδραστικά, ξενοφοβικά και ακραία εθνικιστικά τους ιδεώδη, αναλαμβάνουν υπουργικές και υφυπουργικές θέσεις, με την έγκριση ενός κόμματος που αυτοαποκαλείται σοσιαλιστικό.

Ο σχηματισμός αυτής της “ανίερης συμμαχίας” στην Ελλάδα δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της τρόικας, των αγορών και των ντόπιων συνεργατών τους και αυτό περιλαμβάνει συνεχείς και επικίνδυνους πειραματισμούς για την παράκαμψη των δημοκρατικών διαδικασιών, του κοινοβουλευτικού και δημόσιου ελέγχου και του Συντάγματος.

Τώρα ετοιμάζονται να επεκτείνουν το πείραμα της κυβέρνησης “εθνικής σωτηρίας” στην Ιταλία, με τον Μάριο Μόντι, έναν πρώην επίτροπο, να αναλαμβάνει τη θέση του πρωθυπουργού και να ηγείται μιας κυβέρνησης που θα περιλαμβάνει τεχνοκράτες και θα υποστηριχθεί τόσο από το κόμμα του Μπερλουσκόνι, όσο και από το Δημοκρατικό Κόμμα.

Αυτές οι εξελίξεις θέτουν σε κίνδυνο τη δημοκρατία και βάζουν την Ευρώπη σε μια περίοδο πρωτοφανούς αυταρχισμού, συνεχούς περιορισμού και ωμής παραβίασης των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, η Ευρωπαϊκή Αριστερά στέκεται σταθερά στο πλάι των αριστερών δυνάμεων και των κοινωνικών κινημάτων της Ελλάδας και της Ιταλίας. Καλούμε όλες τις αριστερές, προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις στην Ευρώπη, να κλιμακώσουμε τις κοινές μας κινητοποιήσεις και τις ενωτικές μας πρωτοβουλίες, για να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα, ενάντια σε αυτή τη νέα, αντιδραστική “Διεθνή του Χρηματοπιστωτικού Αυταρχισμού”.

Γ.Δραγασάκης: Η πολιτική κρίση ήρθε για να μείνει

2011-11-15T23:35:00.001+02:00

Η πολιτική κρίση που σήμερα ζούμε ήταν θέμα χρόνου να εκδηλωθεί ανοιχτά. Η πολιτική κρίση δεν προέκυψε από το πουθενά. Αποτελεί συνέχεια της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Στην πραγματικότητα είναι η ίδια η κοινωνική κρίση που έγινε πολιτική όταν ο λαός και η νεολαία νίκησαν τον φόβο, βγήκαν στις πλατείες, ψήφιζαν καθημερινά. Καθοριστικό ρόλο γι’ αυτή την αφύπνιση έπαιξε βέβαια η χρεωκοπία της πολιτικής του Μνημονίου, η προσβολή της αξιοπρέπειας του λαού, η επίθεση στις ανάγκες του, η συνειδητοποίηση πως δεν βρισκόμαστε σε μια πορεία εξόδου από την κρίση αλλά σε ένα κυλιόμενο αδιέξοδο θυσιών χωρίς ελπίδα. Τέλος, συμβολή στην εκδήλωση και την ένταση της πολιτικής κρίσης είχαν και ενοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί «κορυφών» για τον έλεγχο των τραπεζών, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, των όποιων κερδοφόρων ευκαιριών αναδειχθούν μέσα από τα κοινωνικά ερείπια και τις οικονομικές καταστροφές.

Δεν ήταν λοιπόν οι ατυχείς χειρισμοί του κ. Παπανδρέου που οδήγησαν στην ανοιχτή πολιτική κρίση. Ήταν, αντίθετα, η ογκούμενη κοινωνική και πολιτική κρίση που υποχρέωσαν τον κ. Παπανδρέου σε ταχτικούς χειρισμούς, ελιγμούς και τελικά σε παραίτηση.

Λιτότητα χωρίς τέλος

Η πεισματική προσπάθεια παράκαμψης των εκλογών και της λαϊκής ετυμηγορίας, στο όνομα πάντα «της υπεράσπισης της πατρίδας», αποτελεί μια αρνητική ιδρυτική κληρονομιά της νέας κυβέρνησης. Η νέα κυβέρνηση θα προσπαθήσει να δώσει την επίφαση μιας διαπραγμάτευσης για μια δανειακή σύμβαση και ένα νέο Μνημόνιο, πολυετές, το πλαίσιο του οποίου είναι ήδη προσδιορισμένο με σαφήνεια στην εμπιστευτική έκθεση του διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και στην απόφαση της Συνόδου Κορυφής.

Η νέα συμφωνία καθιστά μόνιμο ό,τι ως τώρα προβαλλόταν ως έκτακτο και προσωρινό. Θεσμοθετεί τη διαρκή λιτότητα, τη χωρίς όριο ρευστοποίηση της δημόσιας περιουσίας, τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών. Κι όλα αυτά για να μειωθεί το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στο 120% το 2020. Δεδομένου ότι στα επίπεδα αυτά το χρέος δεν θα είναι και πάλι «βιώσιμο», οι πιέσεις για νέους κύκλους λιτότητας εκτείνονται και πέραν του 2020. Η απουσία χρονικού ορίου στη λιτότητα σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε χρονικό ούτε ποσοτικό όριο στην έκταση της φτώχειας, της ανεργίας, της υποβάθμισης της δημοκρατίας, του «εκβαρβαρισμού» της κοινωνίας. Γιατί στ’ αλήθεια ένα «εθνικό κοινοβούλιο» να επικυρώσει μια τέτοια τυφλή πορεία; Γιατί μια δύναμη, ακόμη και αστική, να δώσει θετική ψήφο σε ένα κυλιόμενο αδιέξοδο, σ’ ένα βαρέλι χωρίς πάτο, όπως και κ. Βενιζέλος ως πρόσφατα έλεγε;

Το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άλλη λύση αυτοαναιρείται από το γεγονός ότι δεν υπήρξε, δεν οργανώθηκε και δεν επιδιώχθηκε ποτέ καμία συνολική και επί της ουσίας διαπραγμάτευση. Το επιχείρημα ότι αν δεν επικυρωθεί η νέα συμφωνία «θα μας διώξουν από το ευρώ» είναι το άλλοθι όσων θέλουν να παριστάνουν τους σωτήρες του έθνους, ενώ με τις αποφάσεις τους οδηγούν σ’ αυτό που υποτίθεται θέλουν να αποφύγουν. Άλλωστε την ώρα που η ελληνική κοινωνία εκβιάζεται με το επιχείρημα «ή το αποδέχεστε ή φεύγετε από το ευρώ», το ίδιο το ανώτατο οικονομικό συμβούλιο, το λεγόμενο «συμβούλιο των σοφών» ενημερώνει την κ. Μέρκελ, στην έκθεση που της υπέβαλε πρόσφατα, για το ατελέσφορο της νέας συμφωνίας. «Στο πλαίσιο μιας οικονομίας σε πτώση», λένε οι σύμβουλοι της κ. Μέρκελ, «η δημοσιονομική προσαρμογή μπορεί να αποδειχθεί πιο δύσκολη, και τα αποτελέσματα μπορεί να απογοητεύσουν τις αγορές, ακόμη κι αν οι χώρες δείχνουν ετοιμότητα και θέληση να λάβουν σκληρά, περιοριστικά μέτρα» (German Council of economic experts - Annual Report, 2011/12, p.3).

Πώς λοιπόν η ελληνική βουλή θα ψηφίσει μια συμφωνία όταν κορυφαία επιτελεία προεξοφλούν ουσιαστικά την αποτυχία της προβλεπόμενης από αυτήν πολιτικής; Τι θα συμβεί και ποια θα είναι η κατάσταση της κοινωνίας όταν αυτό εκ των υστέρων διαπιστωθεί; Η λογική του «κάντε τώρα αυτά και βλέπουμε», την οποία αποδέχθηκε ο κ. Παπανδρέου, υιοθετείται τώρα και από τον κ. Σαμαρά, παρά τις καταστροφικές συνέπειες που αυτή είχε. Η νέα κυβέρνηση επομένως μπορεί να αμβλύνει πρόσκαιρα την πολιτική κρίση, αλλά δεν μπορεί να αναιρέσει τις αιτίες που την προκάλεσαν. Το Μνημονιακό Μπλοκ θα διαθέτει στη νέα φάση όντως ευρύτερη πολιτική στήριξη. Όμως η «κοινωνική του βάση» θα συρρικνώνεται από την εφαρμοζόμενη πολιτική. Για τους λόγους αυτούς δεν αποκλείονται νέοι πολιτικοί σχεδιασμοί, είτε στην κατεύθυνση ενός μεγάλου συνασπισμού ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. (και λοιπών προθύμων), είτε στην κατεύθυνση της υπέρβασης του χρεωκοπημένου δικομματισμού. Και βέβαια δεν αποκλείονται καθόλου προσπάθειες διάσπασης, οικειοποίησης και εγκλωβισμού τμημάτων της αριστεράς στα σχετικά εγχειρήματα, μαζί με προσπάθειες περιθωριοποίησης και φίμωσης συνολικά της αριστεράς.

Ευρώ: Η κρίση γενικεύεται

Η νέα συμφωνία «διάσωσης» δεν εντάσσεται σε κάποια συνολική ευρωπαϊκή λύση. Αντιθέτως, η στρατηγική παραμένει να εξετάζεται το χρέος της κάθε χώρας ξεχωριστά. Όμως το χρέος των περισσότερων χωρών, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, απαιτεί ρύθμιση, διαφορετικά, με τα σημερινά δεδομένα, ούτε η Γερμανία θα είναι σε θέση να ρίξει το χρέος της στο 60%, όπως απαιτούν οι ευρωπαϊκές συνθήκες. Η ανάγκη λοιπόν για μια συνολική πολυμερή λύση, η οποία θα απαλλάξει τα κράτη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από ένα μεγάλο μέρος του παλιού χρέους, γίνεται πιο εμφανής τώρα που η Ιταλία μπαίνει δυναμικά στην κρίση, και η Γαλλία φαίνεται να γίνεται, ακόμη κι αυτή, στόχος κερδοσκοπικών επιθέσεων.

Στην πραγματικότητα, λόγω της διαπλοκής των δημόσιων οικονομικών με την ύφεση και την κρίση των τραπεζών, όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα φαύλο κύκλο, σε μια παγίδα του χρέους που απειλεί με γενικευμένη ύφεση, τόσο την ίδια όσο και την παγκόσμια οικονομία. Μόνο μια συνολική λύση που θα βασίζεται σε ένα νέο ρόλο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, σε κοινούς ευρωπαϊκούς φόρους, και σε μηχανισμούς αναδιανομής και αλληλεγγύης, θα μπορούσε να απελευθερώσει τους λαούς της Ευρώπης από την παγίδα του χρέους και της λιτότητας. Αντί γι’ αυτό, αναζητούνται βοήθειες από την Κίνα και αλλού για να στηριχθεί το σημερινό συντηρητικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα και η συναίνεση της ευρωπαϊκής δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας, που ευθύνονται γι’ αυτό. Για να πάει μπροστά η Ευρώπη πρέπει να σπάσει αυτή η συναίνεση, να αλλάξουν οι συσχετισμοί, να δυναμώσει ο ρόλος των κινημάτων και της αριστεράς, και στην Ευρώπη και στην κάθε χώρα ξεχωριστά.

Μόνο η αριστερά μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους

Τόσο οι εσωτερικές εξελίξεις λοιπόν όσο και οι ευρωπαϊκές κάνουν αναγκαίο έναν αναβαθμισμένο ρόλο της αριστεράς στις εξελίξεις, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Η «τούμπα» του κ. Σαμαρά και η προσχώρηση της Ν.Δ. στο μνημονιακό μπλοκ, αποδεικνύει αυτό που ήταν γνωστό εξαρχής, ότι δηλαδή μόνο η αριστερά μπορεί να εκφράσει μια εναλλακτική και ανταγωνιστική προς το Μνημόνιο στρατηγική, και να ανοίξει νέους δρόμους. Όμως ένας τέτοιος ρόλος δεν είναι χωρίς απαιτήσεις. Ασφαλώς η γενίκευση της κρίσης και τα ρήγματα στον δικομματισμό προσφέρουν στην αριστερά νέα, ευρύτερα ακροατήρια, με ζωηρό ενδιαφέρον για τις θέσεις της. Όμως το κοινό αυτό δεν ενδιαφέρεται για τις εσωτερικές έριδες της αριστεράς, αλλά για τις προοπτικές που αυτή μπορεί να δώσει.

Στις νέες συνθήκες θα γίνει πιο έντονη η απαίτηση, η εναλλακτική πολιτική της αριστεράς να αποκτά ορατότητα και να απαντά στα υπαρκτά προβλήματα, αντί να παραπέμπει τη λύση τους στο απροσδιόριστο μέλλον. Πόσο πειστική είναι αλήθεια η υπόσχεση του ΚΚΕ πως … όταν πάρει την εξουσία θα διαγράψει το χρέος; Όταν στις αντιπαραθέσεις του σήμερα δηλώνει στην πράξη αποχή; Ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετούν οι διαμάχες στον άξονα ‘δραχμή ή ευρώ’, όταν ούτε το ΚΚΕ ούτε και καμία άλλη πολιτική δύναμη δεν προτείνουν την άμεση επιστροφή στη δραχμή;

Ασφαλώς οι αντιστάσεις είναι αναγκαίος όρος ύπαρξης της κοινωνίας, και ασφαλώς το όχι στην κατάργηση αδιαπραγμάτευτων δικαιωμάτων και δημόσιων αγαθών δεν είναι άρνηση αλλά θέση, κόκκινη γραμμή. Όμως η κρίση που ζούμε είναι κρίση των διαμορφωμένων μοντέλων οικονομίας και πολιτικής. Είναι κρίση των κυρίαρχων ιδεών και της ορθόδοξης οικονομικής σκέψης σε όλες της τις εκδοχές. Λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας απαιτούν νέες ιδέες, «ανορθόδοξες» πολιτικές, αδοκίμαστες μεθόδους, κοινωνικούς πειραματισμούς.

Τα περιθώρια υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι περιορισμένα αν ο αγώνας γι’ αυτά δεν εντάσσεται σε μια στρατηγική που να αποσκοπεί από τώρα σε νέους τρόπους παραγωγής και διανομής, με βάση τη λογική των αναγκών και όχι της μεγιστοποίησης του κέρδους. Πολλές από τις ιδέες που διατυπώσαμε στο πρόγραμμά μας στην αρχή της κρίσης, τώρα ίσως γίνονται πιο κατανοητές και πάντως πιο επίκαιρες. Όταν, για παράδειγμα, λέμε ότι έχουμε επιστρέψει στη δεκαετία του ’60 από την άποψη του όγκου της ανεργίας, δεν σημαίνει ότι διαθέτουμε σήμερα τις δυνατότητες εκείνης της εποχής, για να αντιμετωπίσουμε την ανεργία. Ακόμη λοιπόν και αν η ύφεση σταματούσε αύριο, δεν θα μπορέσει ποτέ να απορροφηθεί το «απόθεμα» του ενός εκατομμυρίου ανέργων με ορθόδοξες πολιτικές. Μόνο με νέες μορφές μιας αλληλέγγυας οικονομίας θα μπορούσε αυτό να επιτευχθεί.

Το ζητούμενο λοιπόν, από μια κοινωνία που ασφυκτιά ανάμεσα σε σενάρια καταστροφής, δεν είναι πώς θα επιλέξουμε ανάμεσα στο ένα ή στο άλλο σενάριο καταστροφής. Το ζητούμενο για μια κοινωνία που βλέπει παντού αδιέξοδα δεν είναι πώς θα επιστρέψουμε στη μια ή την άλλη μορφή του παρελθόντος. Το ζητούμενο είναι πώς θα ανοίξουμε, και για την αριστερά και για την κοινωνία, νέους δρόμους μέσα από τη συνεργασία, τον ειλικρινή διάλογο, την κοινή δράση και την ενότητα, παρά τις διαφορές, με βάση τις ανάγκες του παρόντος και του μέλλοντος, και όχι τις διαχωριστικές γραμμές ή τις προκαταλήψεις του χθες.

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

2011-11-15T23:22:00.000+02:00

Η εξέγερση του 1973 είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αγωνιστικής συλλογικής δράσης, πηγή έμπνευσης για μια ολόκληρη ζωή. Ζει στους αγώνες του σήμερα για δημοκρατία, ειρήνη, ισότητα και κοινωνική απελευθέρωση. Συνεχίζει να δείχνει το δρόμο για το πως ο λαός μπορεί να πιστέψει στις δυνάμεις του, να αμφισβητήσει τη λογική των μονόδρομων και να οργανώσει τις αντιστάσεις ενάντια στην καταπίεση και τον αυταρχισμό.

Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ θα ψηφιστεί από τη Βουλή, όχι από το λαό, για να ολοκληρώσει την επίθεση της στον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία, παίρνοντας νέα σκληρά μνημονιακά μέτρα που θα υποθηκεύσουν το μέλλον της χώρας και των ανθρώπων της. Η συμμετοχή της ακροδεξιάς και των θαυμαστών του Παττακού και του Μεταξά στη νέα κυβέρνηση αποκαλύπτει τον βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα της. Υπενθυμίζει σε όλους και σε όλες μας ότι οι αγώνες κατά του εθνικισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας είναι περισσότεροι επίκαιροι από ποτέ και ότι ορισμένοι χτεσινοί υπερασπιστές των οραμάτων του Πολυτεχνείου, σήμερα έχουν μετατραπεί σε εγγυητές μιας ιδιότυπης δικτατορίας των χρηματαγορών και του κεφαλαίου. Δεκαετίες μετά την πτώση της Χούντας, η δημοκρατία είναι σε καθεστώς έκτακτης μνημονιακής ανάγκης, με την προσήλωση των εμπνευστών της στα συμφέροντα των πιστωτών και του κεφαλαίου, στη λιτότητα, την ανεργία και τη φτώχεια να στρέφεται ξεκάθαρα ενάντια στη λαϊκή κυριαρχία. Η συναίνεση που ζητούν με εκβιασμούς από το λαό ισοδυναμεί με την παραίτηση από τους αγώνες για την ελευθερία και τη δημοκρατία,.

Η μόνη διέξοδος για τους εργαζόμενους και τη νεολαία είναι αυτή της οργανωμένης πάλης και της αντίστασης, της ρήξης, της αλληλεγγύης και της συλλογικής δράσης. Η αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών και η συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας που θα αντιπαλέψει τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία και θα θέσει το λαό και τις ανάγκες του στο προσκήνιο είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Καλούμε τους εργαζόμενους και τη νεολαία να συμμετέχουν την Πέμπτη 17/11 στα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα, να διαδηλώσουν μαχητικά, ειρηνικά και μαζικά την αντίθεσή τους στη νέα κυβέρνηση και στα σχέδια για ακόμα περισσότερες απολύσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση του κοινωνικού κράτους και ξεπούλημα του δημόσιου τομέα.

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Τι γλώσσα μιλάει ο Λουκάς Παπαδήμος;

2011-11-14T10:11:00.001+02:00

Τις τελευταίες μέρες ακούστηκε κατά κόρον ότι το μεγάλο ατού του κ. Παπαδήμου είναι ότι μιλάει την ίδια γλώσσα με τους αξιωματούχους της ΕΕ και τους πιστωτές μας. Δεν θα σχολιάσω σε βάθος τον (άκομψο) υπαινιγμό του ισχυρισμού για τους έως τώρα διαπραγματευτές μας. Μήπως οι τελευταίοι δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν τις απαιτήσεις της τρόικας; Μήπως είχαν διαφορετικές προτεραιότητες, βάσει μιας ριζοσπαστικότερης θεώρησης των πραγμάτων, που έκανε τη διαπραγματευτική θέση της χώρας δυσνόητη για τους εταίρους μας;

Μπορεί οι υποστηρικτές του κ. Παπαδήμου να εννοούν ότι αυτό που έχει ο νέος πρωθυπουργός είναι μια αξιοπιστία σε σχέση με το λόγο του: ένας αξιόπιστος συνομιλητής που εννοεί αυτά που λέει και λέει αυτά που εννοεί.

Όμως το θέμα δεν είναι προσωπικό: ουδείς αμφισβητεί την τεχνική (οικονομική) του κατάρτιση, πόσο μάλλον την εντιμότητα του νέου πρωθυπουργού. Στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού, όλο και περισσότερες χώρες ανέθεσαν τη νομισματική τους πολιτική σε «ανεξάρτητες» κεντρικές τράπεζες, με το επιχείρημα ότι οι κεντρικοί τραπεζίτες είναι πιο αξιόπιστοι από τους πολιτικούς διότι έχουν τη δυνατότητα να μην ενδίδουν στις πιέσεις των ψηφοφόρων. Όμως, γιατί να μην επεκτείνουμε την αρχή αυτή, και να προστατεύεται έτσι όλη η γκάμα της πολιτικής, και όχι μόνο η νομισματική, από δημοκρατικές πιέσεις;

Έτσι κατανοούν τη δημοκρατία οι νεοφιλελεύθεροι: όχι ως αντιπαράθεση διαφορετικών συμφερόντων, αξιών, προτεραιοτήτων και προτάσεων, αλλά ως πιέσεις που εμποδίζουν αναίτια την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς και την τεχνοκρατική επίλυση των όποιων προβλημάτων της διακυβέρνησης.

Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα παραμένει: τι πάει να πει «ίδια γλώσσα με τους ευρωπαίους αξιωματούχους»; Μήπως ότι ο κ. Παπαδήμος βλέπει τα πράγματα από την ίδια σκοπιά που τα βλέπουν η Μέρκελ, ο Σαρκοζύ, ο Ντράγκι και οι άλλοι κυρίαρχοι των διαπραγματεύσεων; Αν ναι, και σε αυτό έχουν δίκιο οι υποστηρικτές του. Ο κ. Παπαδήμος είναι ταυτισμένος με τις κυρίαρχες επιλογές που οδήγησαν στην κρίση του 2008, και που απέτυχαν με τόσο εμφανή τρόπο στην περίοδο που ακολούθησε. Ως στέλεχος της ΕΚΤ, ο κ. Παπαδήμος δεν μπορούσε παρά να υποστηρίξει τη φιλελευθεροποίηση των χρηματαγορών. Ας θυμίσουμε εδώ ότι μετά την κρίση, η ΕΚΤ, σε αντίθεση με άλλες κεντρικές τράπεζες και τους περισσότερους οικονομολόγους, εξακολουθούσε να ανησυχεί για τον πληθωρισμό και όχι για την ύφεση. Ο ίδιος δε ο κ. Παπαδήμος ήταν συστηματικά κατά του κουρέματος του ελληνικού χρέους, πιστεύοντας ακράδαντα ότι η λιτότητα είναι η λύση και όχι το πρόβλημα. Από πουθενά, λοιπόν, δεν προκύπτει ότι έχει καταλάβει τις δραματικές διαστάσεις που παίρνουν η ανεργία, η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός. Από πουθενά, επίσης, δεν προκύπτει ότι προτάσσει ως βασικό πρόβλημα την εντελώς ελλειμματική αρχιτεκτονική της ευρωζώνης που ή θα τροποποιηθεί, είτε το ευρώ θα καταρρεύσει - διότι σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι νεοφιλελεύθεροι, το ευρώ δεν θα καταρρεύσει από τις αντιστάσεις των κινημάτων και του κόσμου της εργασίας, αλλά από την ίδια την πολιτική της ευρωζώνης.

Για όλους αυτούς τους λόγους, το να μιλάς την ίδια γλώσσα με τις ελίτ της ΕΕ σημαίνει ότι δεν μπορείς να διαπραγματευτείς. Ο κ. Παπαδήμος δεν μπορεί να παρουσιάσει κανένα αντεπιχείρημα, ούτε να αναδείξει άλλες προτεραιότητες, γιατί έχει δεχτεί το κυρίαρχο επιχείρημα, γιατί συμμερίζεται το ιδεολογικό και θεωρητικό οπλοστάσιο του νεοφιλελευθερισμού. Το ότι μιλάει την ίδια γλώσσα αποτελεί, από αυτήν την άποψη, το χειρότερο χαρακτηριστικό που θα μπορούσε να έχει ο βασικός μας διαπραγματευτής. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να ταράξει τα νερά και να απαιτήσει η Ελλάδα να ξεπληρώνει το χρέος της όσο παρουσιάζει ανάπτυξη και πλεόνασμα στο ισοζύγιο πληρωμών, όπως και η Γερμανία το 1953; Να βάλει, μήπως, το θέμα της ανεργίας ως πρωτεύον; Δεν νομίζω.

Μετά την κρίση του 2008, και με δεδομένη την τεράστια ευθύνη των τραπεζών γι’ αυτήν, είναι προκλητικό να ηγείται μιας χώρας κάποιος που προέρχεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ότι είναι θεσμικός (κεντρικός) τραπεζίτης είναι δευτερεύον ζήτημα: πρέπει κανείς να έχει χάψει το σύνολο της κυρίαρχης ιδεολογίας για να πιστέψει ότι οι ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες είναι ανεξάρτητες από τις (εμπορικές και επενδυτικές) τράπεζες. Μαζί σχεδίασαν τις πολιτικές που συνέβαλαν τόσο πολύ στην σημερινή κρίση, και μαζί σχεδίασαν να πληρώσουν τα σπασμένα κάποιοι άλλοι. Γι’ αυτό, εξάλλου, η γλώσσα του κ. Παπαδήμου είναι ξεκάθαρη. Και συνιστά μέρος του προβλήματος.
Ευκλείδης Τσακαλώτος

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

2011-11-11T16:33:00.000+02:00

Χέρι-χέρι πορεύονται πλέον και επισήμως ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ, καταστρατηγώντας με τον πιο προκλητικό τρόπο κάθε έννοια λαϊκής εντολής. Η νέα κυβέρνηση Παπαδήμου θα κληθεί να ολοκληρώσει όσα καταστροφικά έπραξε για τους εργαζόμενους, τους νέους και τους συνταξιούχους η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Το μνημονιακό μπλοκ της τριμερούς συγκυβέρνησης, με επικεφαλής τραπεζίτες και με τις ευλογίες των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων της Ευρώπης και του εγχώριου καπιταλισμού, θα συνεχίσει μια πολιτική που εξαθλιώνει τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους και θα σπρώχνει διαρκώς περισσότερους ανθρώπους στην ανεργία. Στο όνομα του «εθνικού στόχου» της αποπληρωμής των τοκογλύφων, θα επιχειρήσει να περιστείλει κατακτήσεις χρόνων, δικαιώματα και ελευθερίες.

Σε λίγες ημέρες ο λαός μας θα βρεθεί μαζικά στους δρόμους για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. 38 χρόνια μετά το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους πολίτες της χώρας, τους ανθρώπους, που δεν έχουν κανένα λόγο να στηρίξουν ή να ανεχτούν την πολιτική που οδηγεί στην εξόντωσή τους, να συνεχίσουν τους αγώνες για την ανατροπή της.

Καμιά ανοχή σε μια κυβέρνηση, που δεν εκφράζει το λαό. Καμία ανοχή σε μια κυβέρνηση, που ορκίζεται με τις ευλογίες του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, του μεγάλου κεφαλαίου, της Μέρκελ και του Σαρκοζί. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ δεν έχει καμία νομιμοποίηση και καμία απόφασή της δεν αναγνωρίζεται από την κοινωνία, η οποία ουδέποτε ρωτήθηκε αν θέλει να την κυβερνούν τραπεζίτες και άνθρωποι που τίμησαν την 28η Οκτωβρίου στο σπίτι του δικτάτορα Μεταξά.

Αποσπάσματα συνέντευξης Δ.Παπαδημούλη στο Ρ/Σ «Στο Κόκκινο 105,5»

2011-11-09T17:24:00.000+02:00

Μιλώντας σήμερα στο ρ/σ «Στο Κόκκινο 105,5» (Mπ. Μιχαλοπούλου), ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής:

Για το τελεσίγραφο της Ευρώπης σε Παπανδρέου-Σαμαρά

O κ. Σαμαράς θα υποχρεωθεί να απολογηθεί στους οπαδούς του για την εντυπωσιακή μνημονιακή κωλοτούμπα που έχει κάνει. Η είδηση της ημέρας δεν έχει να κάνει με τη συμφωνία των δυο κομμάτων για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού αλλά η απαίτηση του Εurogroup να βάλουν την υπογραφή τους στη δανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο όχι μόνο η νέα κυβέρνηση αλλά και ο Παπανδρέου με τον Σαμαρά.

Είναι μια επανάληψη του ίδιου έργου. Αυτή η εκβιαστική απαίτηση προστίθεται στο εκβιαστικό τελεσίγραφο προ μηνών της Τρόικα και της Λαγκάρντ σε Βενιζέλο- Παπανδρέου που περιελάμβανε με κάθε λεπτομέρεια τα μέτρα που έπρεπε η κυβέρνηση να λάβει άμεσα.

Άρα, η διεθνής δεξιά που εκπροσωπείται κατά 95% στην Ευρώπη κι έχει το επάνω χέρι μαζί με το τραπεζικό σύστημα και στο ΔΝΤ, απαιτούν από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ να βάλουν την υπογραφή τους σε πολύ συγκεκριμένα δεσμευτικά μέτρα κι όχι σε ένα θολό πλαίσιο.

Η διεθνής δεξιά θεωρεί αναμενόμενη την αντίδραση της αριστεράς σ’ αυτή την επιβαλλόμενη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική. Δεν ασχολείται καθόλου με το τι θα κάνει ο Καρατζαφέρης, η Μπακογιάννη και ο Κουβέλης. Μπορεί αυτά τα 3 κόμματα να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο στήριξης αυτής της κυβέρνησης αλλά το χοντρό πολιτικό παιχνίδι είναι να μπει στο «σακούλι» και με τη «βούλα» των σκληρών μέτρων που λαμβάνει αυτή η κυβέρνηση, όχι ένας αχυράνθρωπός αλλά οι ηγέτες των δυο μεγάλων κομμάτων της χώρας.

Ο μεν Παπανδρέου είναι και σε διαδικασία αποδρομής ενώ αυτού του είδους οι εκβιασμοί ουσιαστικά ρίχνουν με κίνδυνο να σπάσει στο πάτωμα, την αντιμνημονιακή μάσκα του κ. Σαμαρά. Ο κ. Σαμαράς θα ήθελε μια υπηρεσιακού τύπου κυβέρνηση και τα δυο κόμματα να κάνουν καμπάνια προεκλογική μέχρι τον Φεβρουάριο. Δεν θα τους αφήσουμε.

Για την σκληρή ατζέντα της νέας κυβέρνησης και την στάση των κομμάτων

Αυτή η κυβέρνηση θα έχει πολύ σκληρή ατζέντα. Θα κληθεί να πάρει πολύ σκληρές αποφάσεις, να κλείσει τον προϋπολογισμό του 2011 με πρόσθετα μέτρα λόγω μαύρης τρύπας στα έσοδα, να ψηφίσει ένα σκληρότερο προϋπολογισμό για το 2012, να ψηφίσει το υπερδεκαετές μνημόνιο το οποίο θα συνοδεύει τη δανειακή σύμβαση και θα πρέπει πρώτα να ψηφιστεί και μετά να πάει η χώρα σε εκλογές.

Παρά τις σκόπιμη ταλάντευση της ΔΗΜΑΡ που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο στήριξης, ανοχής ή καταψήφισης της νέας κυβέρνησης, υπό την πίεση και του κόσμου της αριστεράς, η ΔΗΜΑΡ όχι μόνο δεν θα στηρίξει αυτή τη κυβέρνηση αλλά θα την καταψηφίσει κιόλας.

Ο πονηρός Καρατζαφέρης «βγάζει την ουρά του απ’ έξω», ποντάροντας στο ότι αν η ΝΔ συνταχθεί σε μια μνημονιακή γραμμή δεν θα μπορεί μετά να κατηγορεί το ΛΑΟΣ που υπερψήφισε το μνημόνιο. Το ΛΑΟΣ θα επιδιώξει να κάνε αντιπολίτευση εκ δεξιών στον Σαμαρά.

Ωστόσο ο κ. Καρατζαφέρης θα πρέπει να ξέρει ότι όταν αποτυγχάνει ένας «γάμος», δεν ευθύνεται μόνο το ζεύγος (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) αλλά και ο κουμπάρος (ΛΑΟΣ). Θα είναι συνυπεύθυνος είτε δώσει ψήφο εμπιστοσύνης είτε όχι.

Η κ. Μπακογιάννη ενδεχομένως να ήταν ευχαριστημένη με ένα καλό υπουργείο αλλά μάλλον δεν πρόκειται να της το δώσουν γιατί παίζονται παιχνίδια στην δεξιά πολυκατοικία.

Για την ανάγκη άμεσης δημιουργίας του αριστερού αντιμνημονιακού μπλοκ

Αυτή η πιεστική κατάσταση φέρνει προ των ευθυνών τους κι όλες τις δυνάμεις της αριστεράς κα των δυνάμεων που αποδεσμεύονται από το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ.

Είναι αδήριτη ανάγκη να πάρει σάρκα και οστά το αντιμνημονιακό μπλοκ των αριστερών προοδευτικών δυνάμεων, λαμβάνοντας τις κατάλληλες πρωτοβουλίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει ο πιεστικός κήρυκας αυτής της εξέλιξης. Ακόμα κι αν οι ηγεσίες των αριστερών δυνάμεων περιχαρακώνονται. Ο ενωτικός σπόρος που ανθεί στην κοινωνία ήδη αποδίδει. Γύρω από ένα ρεαλιστικό, ενωτικό και εναλλακτικό πρόγραμμα μπορούν να συσπειρωθούν ακόμα και δυνάμεις εκτός αριστεράς.

Αν δεν είναι τώρα η ώρα συσπείρωσης των αριστερών δυνάμεων, τότε πότε;

Αναρωτιέμαι τι περιμένει και τι σκέφτεται ο φίλος μου ο Φ. Κουβέλης για να δει πως θα αντιδράσει σ’ αυτή τη νέα κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που θα κληθεί να εφαρμόσει αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο της δανειακής σύμβασης και περιλαμβάνει τη συνεργασία του δεξιόστροφου ΠΑΣΟΚ με το σύνολο της δεξιάς. Είναι ολοφάνερο ότι θα ασκηθεί ακόμα πιο δεξιά πολιτική!

Όσοι είδαν τον κ. Σόιμπλε χθες, εν μέσω καγχασμών, να περιγράφει τους τραγικούς χειρισμούς της ελληνικής πολιτικής ελίτ της τελευταίας εβδομάδας .καταλαβαίνει ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αφού απέτυχαν παταγωδώς τα έτη 2004-2009 και 2009-2011 αντίστοιχα, έρχονται τώρα να αθροίσουν δυο αποτυχίες για να κάνουν μια επιτυχία. Επιπλέον δεν έχουν την εμπιστοσύνη ούτε των ομογάλακτων ευρωπαίων ηγετών. Γι’ αυτό και η Ελλάδα κινδυνεύει όχι μόνο με ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική οπισθοδρόμηση και χρεωκοπία αλλά θα υποστεί και μεγαλύτερες ταπεινώσεις.

Επιβάλλεται να υπάρξει μια φωνή της αριστεράς, όσο το δυνατό πιο ενωμένη, που να υπερασπίζεται την εθνική αξιοπρέπεια, τους αδύναμους και την ανάπτυξη. Δεν πρέπει να βρεθούμε κατώτεροι των περιστάσεων.

To Γραφείο Τύπου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ Κ.Π.Ε. ΤΟΥ ΣΥΝ 5/11/2011

2011-11-07T08:47:00.003+02:00

• Να τους χαλάσουμε τα σχέδια
• Να μιλήσει ο λαός. Εκλογές τώρα.
• Νέος συνασπισμός εξουσίας με πυρήνα την Αριστερά, η λύση.
1. Η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα παραπαίει κάτω από το βάρος της οργής και της αγανάκτησης της κοινωνίας. Το πολιτικό σύστημα, η τροϊκα, τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα από-νομιμοποιούνται από τη λαϊκή κινητοποίηση. Το κίνημα στις πλατείες τον Ιούνιο και Ιούλιο, οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων, η δυναμική εμφάνιση γυναικών και νέων, ανέργων, συνταξιούχων, αγροτών και μικρομεσαίων, η κοινή δράση τους στις πρόσφατες κινητοποιήσεις και τη μεγάλη απεργία και η πάνδημη λαϊκή έκρηξη κατά την διάρκεια της 28ης Οκτωβρίου ανάγκασε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση σε υποχώρηση και οδήγησαν την κυβερνητική πλειοψηφία σε κρίση. Χρειάζεται να σημειώσουμε την ανάπτυξη ενός νέου επιπέδου συνειδησης που συνδέει το ατομικό συμφέρον με το συλλογικό και κοινωνικό. Χρειάζεται να τονίσουμε τις δημοκρατικές, μαζικές, μαχητικές μορφές που αξιοποίησε με επιτυχία το συνδικαλιστικό κίνημα που δείχνουν τον δρόμο ανάταξης του για την υπεράσπιση των συμφερόντων της μισθωτής εργασίας.
2. Μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας το πολιτικό σύστημα, προσπαθεί να ανασυνταχθεί.. Κάτω από τον ψευδώνυμο τίτλο της «εθνικής σωτηρίας και συναίνεσης», προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, να ανατάξει την ηγεμονία του, ώστε με καλύτερους όρους να συνεχίσει να υλοποιεί τις επιλογές εξόδου από την κρίση σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας.
Σε κάθε περίπτωση προεκλογικά, προεικονίζοντας τις μετεκλογικές συναινέσεις, επιχειρεί να συντάξει το «κόμμα του Μνημονίου», ορίζοντας από τώρα τα περιεχόμενα των συναινέσεων σε βάρος των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων με μια πρωτοφανή αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Σ’ αυτή τη λογική όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά.
Ο πρωθυπουργός, με την πρότασή του για τη διενέργεια δημοψηφίσματος το οποίο συνέδεε με την παρουσία ή όχι της Ελλάδας στην ευρωζώνη, είχε στόχο τον εκβιασμό του ελληνικού λαού και την εξουδετέρωση των αντιδράσεών του. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο ευτέλισε μια κορυφαία δημοκρατική διαδικασία, αλλά ακύρωσε και ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που, εγκαίρως και αποφασιστικά χρησιμοποιούμενο, θα μπορούσε να αποκρούσει τις πιέσεις της τρόϊκας και να προκαλέσει αλυσιδωτές πανευρωπαϊκές εξελίξεις σε προοδευτική κατεύθυνση. Πολύ ορθώς ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριψαν αυτόν τον εκβιασμό και ζήτησαν την άμεση διενέργεια εκλογών, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι, ακόμα και σ’ αυτές τις συνθήκες, ένα δημοψήφισμα με ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην σύμβαση (και όχι παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη, όπως διέταξαν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί) ήταν καλοδεχούμενο.
Η ΝΔ αντιμετώπισε το ενδεχόμενο της διενέργειας δημοψηφίσματος με τον ίδιο ακριβώς εκβιαστικό τρόπο και, προκειμένου να μην υλοποιηθεί, αποφάσισε ότι αποδέχεται τη δανειακή σύμβαση, την οποία αρνιόταν ως και ώρες πριν φορώντας το αντιμνημονιακό της προσωπείο. Έγινε πια από όλους ξεκάθαρο ότι πίσω από τις αντιμνημονιακές κορώνες του κ. Σαμαρά για τη σωτηρία της χώρας κρυβόταν επιμελώς η μία και μοναδική στόχευση: να ανοίξει ο δρόμος για την πρωθυπουργία.
Κυβερνητικοί βουλευτές οι οποίοι στην προηγούμενη δόση φώναζαν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν να παρέχουν στήριξη στη μνημονιακή πολιτική της ύφεσης ξέχασαν ξαφνικά τα Μνημόνια και άρχισαν να συζητούν πώς το κόστος αυτής της απαράδεκτης πολιτικής θα επιμεριστεί και σε άλλους, μέσα από μια κυβέρνηση υποτιθέμενης εθνικής ενότητας. Ή, για την ακρίβεια, Μνημονιακής Ενότητας.
Η χτεσινή οπερέτα έληξε με τη ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που υπόσχεται να γίνει άλλη. Ο πρωθυπουργός καταχειροκροτήθηκε από τους βουλευτές που το μόνο που εμπιστεύτηκαν ήταν την υπόσχεσή του να φύγει. Η μελοδραματική χθεσινή αφήγηση του μας έδωσε να καταλάβουμε πλήρως ποιος είναι ο αληθινός του φόβος και ποιες οι αληθινές του προθέσεις.
Να αποφύγει τη λαϊκή ετυμηγορία.
Οι παραινέσεις για κυβερνήσεις εθνικής συναίνεσης και συνεργασίας, ήταν απολύτως υποκριτικές.Το μόνο που θέλουν είναι να εγκλωβίσουν συνενόχους σε ένα παιχνίδι παρασκηνίου, με μοναδικό δεδομένο τη συνέπεια στην πολιτική της υποτέλειας και της κοινωνικής διάλυσης.
Αν ήθελαν ειλικρινά κυβερνήσεις προγραμματικών συμπτώσεων και διαφανών συγκλίσεων, θα έφερναν τη Δευτέρα το πρωί την απλή αναλογική και την Τρίτη θα οδηγούσαν τη χώρα με ομαλό τρόπο σε εκλογές.
Αυτή τη στιγμή, η απαίτηση προώθησης των αποφάσεων της 26/10 στην Ελλάδα, δημιουργεί ουσιαστικό πρόβλημα Δημοκρατίας.
ΟΙ θεσμοί απαξιώνονται και το κοινοβούλιο ακόμα περισσότερο.
Τον πρώτο λόγο στα δημόσια πράγματα διεκδικούν αυτοί που θέλουν να επιβάλουν το Μνημόνιο, είτε πρόκειται για τραπεζίτες, είτε για βαρόνους των Μέσων, είτε για κάθε λογής τεχνοκράτες και πολιτικούς ταγούς του Μνημονίου.
Όλο αυτό το συνονθύλευμα αποτελεί το υλικό, από το οποίο θα κατασκευαστεί, αν τα πράγματα προχωρήσουν προς τα εκεί, η περίφημη «κυβέρνηση εθνικής ανάγκης».
Συνεπώς η υπεράσπιση της Δημοκρατίας και το δικαίωμα της λαϊκής βούλησης να εκφράζεται και να αποφασίζει για την πορεία του τόπου, οφείλει να είναι αυτή τη στιγμή κυρίαρχο ζήτημα για την αριστερά.
Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει δημοκρατική διέξοδος, εκτός από την άμεση προκήρυξη εκλογών. Αυτό απαιτείται για να εκφραστεί ελεύθερα η λαϊκή βούληση. Καλούμε λοιπόν τον πρωθυπουργό να πράξει το αυτονόητο. Να καταθέσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την παραίτηση της κυβέρνησης, να ζητήσει τη διάλυση της βουλής και την άμεση προκήρυξη εκλογών.
Όλα τα άλλα είναι παιχνίδια εκτροπής.
Η πολιτική και επικοινωνιακή επίθεση ενάντια στην Αριστερά και συνολικά ενάντια στις αντιμνημονιακές δυνάμεις πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Δεδομένο πρέπει να θεωρείται ότι η κρατική καταστολή –με τη συνηγορία των καναλιών και των μεγάλων εφημερίδων, τους προνομιακούς ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους- θα επιχειρήσει να απαντήσει στο πρόβλημα που δημιουργεί στο σύστημα η απουσία συναίνεσης και η διάρρηξη του μπλοκ εξουσίας της μεταπολιτευτικής περιόδου, που επιφέρει η εκτεταμένη καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων.
3. Η πολιτική μας βρίσκει απήχηση στην Ελληνική κοινωνία, και την απήχηση αυτή οφείλουμε να την κεφαλαιοποιήσουμε πολιτικά και να την διευρύνουμε.
Απέναντι στο Μνημονιακό Μπλοκ, οφείλουμε να αντιπαρατάξουμε το δικό μας μέτωπο, έναν Νέο Συνασπισμό Εξουσίας, στηριγμένο στην δυναμική των κοινωνικών κινητοποιήσεων.
Το μήνυμά μας είναι: η κοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από τον φόβο και την αβεβαιότητα απέναντι σε μια εναλλακτική λύση.
Μια κυβέρνηση στηριγμένη στα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και στην δυναμική των κοινωνικών αγώνων, μπορεί να δρομολογήσει ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο.
Πρώτα από όλα, αξιοποιώντας τις ευαίσθητες ισορροπίες στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και ξεκινώντας διεκδικήσεις σε εντελώς νέα βάση. Οι αποφάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ και της τελευταίας ΚΠΕ του ΣΥΝ παρέχουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο παρεμβάσεων.
Με εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη – αειφόρο ανάπτυξη υπέρ των κοινωνικών αναγκών και όχι με όρους κεφαλαίου - (αγροτική οικονομία, ΑΠΕ, τουρισμός, Παιδεία κ.λ.π.) και ενίσχυση και υπεράσπιση αλληλέγγυων και αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών οικονομικών δραστηριοτήτων.
Με ριζική αναδιανομή πλούτου.
Με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και αντικοινωνικούς όρους, αξιοποιώντας όλα τα όπλα αποφασιστικής και σκληρής διαπραγμάτευσης (λογιστικό έλεγχο, αμφισβήτηση, αθέτηση πληρωμών κ .α.).
Με αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού.
Με εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα προς όφελος της κοινωνίας και την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουληθούν.
Με κριτήριο την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τονίζουμε πως η εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κλπ) είναι το πρώτο καθήκον μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και όχι η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.
Ο νέος Συνασπισμός εξουσίας δεν θα αναγνωρίσει τις αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις της υποτέλειας.
Ούτε τους εκβιαστικούς μονόδρομους της κοινωνικής χρεοκοπίας.
Η φωτιά έχει ήδη ανάψει σε όλη την Ευρώπη.
Καλούμε τον ελληνικό λαό να απορρίψει τη νέα δανειακή σύμβαση.
Γνωρίζουμε ότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι.
Αλλά δεν υπάρχουν και μονόδρομοι.
Αν οι εταίροι μας και οι πιστωτές μας δεν αποδεχτούν αυτή τη βάση διαλόγου, υπάρχει και ο δρόμος των μονομερών επιλογών.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας. Είναι και δικό τους.
Μπορούμε να τους χαλάσουμε τα σχέδια. Ο κόσμος της εργασίας, η κοινωνία που διαλύεται από την πολιτική τους, η Αριστερά, σηκώνουν το γάντι και θα συντρίψουν κάθε απόπειρα εκβιασμού τους. Η υλοποίηση της πολιτικής μας πρότασης για τη συγκρότηση κοινωνικού και πολιτικού αντινεοφιλελεύθερου – αντιμνημονιακού μετώπου, που θα δώσει πολιτική ελπίδα και θα αποτελέσει την εναλλακτική λύση για μια τελείως αντίθετη από την ασκούμενη πολιτική διακυβέρνησης της χώρας, είναι επείγουσα ανάγκη.
Ξεκινάμε από το αυτονόητο. Δεν υπάρχει διέξοδος προς την ανάκαμψη, που να μην ξεκινάει με την απαλλαγή από το Μνημόνιο, και την χειραφέτηση από τις επιλογές του κεφαλαίου.
Είναι, λοιπόν, σημαντική ευθύνη να εμπεδώσουμε στα πλατιά κοινωνικά στρώματα την αυτοπεποίθηση μιας εναλλακτικής λύσης.
Και αυτό περνά μέσα από την ενδυνάμωση των κοινωνικών αγώνων.
Είναι ανάγκη, όμως, το κίνημα αυτό να πάρει και πολιτικά χαρακτηριστικά.
Και στη βάση αυτή προτάσσουμε τη γραμμή της ευρύτερης δυνατής ενότητας ανάμεσα σε πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αμφισβητούν από προοδευτική σκοπιά το Μνημόνιο.
Ξέρουμε πως η συγκρότηση ενωτικών συμμαχιών δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Αλλά το αίτημα της πλατιάς ενότητας ωριμάζει στον κόσμο.
Και πλατιά ενότητα σημαίνει μίνιμουμ και ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο.
Δεν είναι ώρα να ξεψαχνίσουμε τις διαφορές μας ούτε να φέρουμε στο προσκήνιο το απωθημένο μας για εσωτερική αλλαγή συσχετισμών στην Αριστερά.
Ούτε βεβαίως να ασχοληθούμε με τη μερική βελτίωση των ποσοστών του χώρου μας.
Όλα αυτά είναι εκφράσεις ενός σεχταρισμού αναντίστοιχου με τις σημερινές συνθήκες και με τις απαιτήσεις των εργαζομένων, της νεολαίας και ολόκληρης της κοινωνίας.
Η συγκυρία στην οποία ζούμε δεν είναι κατάλληλη ούτε για ηγεμονισμούς ούτε για ξεκαθαρίσματα ούτε για ασκήσεις ιδεολογικής καθαρότητας.
Είναι η εποχή να διεκδικήσουμε από τον νεοφιλελευθερισμό την ηγεμονία.
Στις διαμορφούμενες συνθήκες ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει ιδιαίτερες ευθύνες απέναντι στο λαό και την πορεία της χώρας μας αλλά και το μέλλον των λαών της Ευρώπης. Στην, πριν ένα μήνα, συνεδρίαση της ΚΠΕ, καθορίσαμε την τακτική και τις πρωτοβουλίες μας. Χρειάζεται να προσθέσουμε ένταση και ακούραστη δράση.
Όπως και αν εξελιχθούν τα πράγματα τις αμέσως επόμενες κρίσιμες μέρες ο μόνος δρόμος για τους εργαζομένους και την νεολαία είναι η συνέχιση των ανυποχώρητων αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη, λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία. Τίποτα δεν, μπορεί να σταματήσει την κοινωνία να διεκδικήσει το δίκιο της, να επιβάλει τη θέληση της. Σε αυτή την πορεία οι δικές μας δυνάμεις θα συνεχίσουν να πρωτοστατούν σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα του αγώνα αντίστασης, σε όλες τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.
4. Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στην Ε.Ε. αλλά και στο κόσμο. Αυξάνουν οι πιθανότητες μιας νέας όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης δεδομένου πως οι πολιτικές λιτότητας στην Ε.Ε. και σε όλο τον κόσμο κάθε άλλο παρά επιλύουν το πρόβλημα υπερσυσώρευσης του κεφαλαίου. Ο ανταγωνισμός μερίδων του κεφαλαίου δεν επιτρέπει την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του καπιταλισμού, που προϋποθέτει την καταστροφή μέρους του κεφαλαίου, με συνέπεια όλα τα ενδεχόμενα να είναι δυνατά.
Σήμερα με την αποδυνάμωση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και την ανάδυση πολλαπλών οικονομικών κέντρων, της Κίνας, της Ρωσίας κ.α., δεν υπάρχει η ηγέτιδα δύναμη για να εκπροσωπήσει τα γενικά συμφέροντα του καπιταλισμού με συνέπεια η περίοδος να θυμίζει έντονα την προηγούμενη μεγάλη καπιταλιστική κρίση, εκείνη του ’30.
Στο πεδίο της Ε.Ε. η κρίση επεκτείνεται πέρα από τον Ευρωπαϊκό Νότο και απειλεί της ηγέτιδες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις, σήμερα την Ιταλία και πιθανότατατα αύριο την Γαλλία. Με αυταρχικό τρόπο οι πολιτικές ελίτ που επιμένουν στον νεοφιλελευθερισμό της λιτότητας και της ύφεσης, προσπαθούν να καταδυναστεύσουν τις κοινωνίες, να υποτάξουν την ανάδυση του κοινωνικού υποκειμένου που εκδηλώνεται ήδη με αγώνες και αντιστάσεις –ακόμα και με εκρήξεις κοινωνικής απόγνωσης-σε κάθε ευρωπαϊκή μεγαλούπολη, αυταρχοποιώντας την αρχιτεκτονική των ευρωπαϊκών θεσμών, δημιουργώντας ένα ολιγαρχικό σύστημα λήψης των πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων με πρόσχημα τη διάσωση του ευρώ.
Η στάση των Μέρκελ – Σαρκοζί, με αφορμή την ελληνική περίπτωση, στάση επικυρίαρχων, που προσβάλλει την ελάχιστη αξιοπρέπεια ενός λαού, είναι ένα αξιοσημείωτο δείγμα για το τι εννοούν οικονομική διακυβέρνηση. Η αποδοχή από την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι της εποπτείας ΔΝΤ- ΕΚΤ- ΕΕ δεν είναι ένα απλό επεισόδιο στη συνέχεια του ίδιου δρόμου. Σημειώνει μια νέα κατάσταση σε επίπεδο Ε.Ε. αλλά και της παγκόσμιας κοινωνίας. Η προκλητική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας επιβεβαιώνει τον αντιδημοκρατικό κατήφορο στον οποίο οδηγείται η λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση της ευρωζώνης, σύμφωνα και με τη δήλωση της Συνόδου Κορυφής για το Ευρώ της 26/10/2011. Και δίνει το πραγματικό περιεχόμενο στη μόνιμη εποπτεία της Ελλάδας: να λαμβάνονται όλες οι σημαντικές αποφάσεις από κέντρα και επιτελεία που λογοδοτούν απευθείας στις Βρυξέλλες και στους τραπεζίτες εκχωρώντας κυριαρχία και, κυρίως, εκχωρώντας τη λαϊκή αξιοπρέπεια. Όπως περίπου το διατύπωσε ο Σόιμπλε, να σύρεται η Ελλάδα πίσω από το όχημα της Ευρώπης για παραδειγματισμό των υπολοίπων.
Η δήλωση της Συνόδου Κορυφής για το Ευρώ της 26/10/2011 εκτός από τις ρυθμίσεις που αφορούν στη δανειακή σύμβαση της χώρας, για την οποία ο ΣΥΝ έχει αναλυτικά τοποθετηθεί και έχει απορρίψει, περιλαμβάνει και ρυθμίσεις που αφορούν στην οικονομική διακυβέρνηση της ζώνης του Ευρώ. Μέσω αυτών επιχειρείται η συγκρότηση μηχανισμού εκτελεστικής εξουσίας, ακραία αντιδημοκρατικού, στο μέτρο που δεν διασφαλίζεται καμιά απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση, ούτε δημοκρατικός έλεγχος και διαφάνεια, της σκοπιμότητας και της νομιμότητας των αποφάσεών του.
Οι υπερεξουσίες του, σε συνδυασμό με την υποχρέωση των χωρών - μελών της ευρωζώνης να ενσωματώσουν τα κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας στο εθνικό δίκαιο με συνταγματική ισχύ, αναγορεύουν την οικονομική διακυβέρνηση σε ένα ακραία αυταρχικό θεσμικό πλαίσιο που αντίκειται σε βασικές αρχές εθνικής κυριαρχίας.
Ο ΣΥΝ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά βρίσκονται σήμερα στην πρώτη γραμμή της μάχης που δίνουν οι λαοί της Ευρώπης για να ανατρέψουν τη στρατηγική της ΕΕ, που οδηγεί τους λαούς στην κοινωνική καταστροφή.
Ο ΣΥΝ σ’ αυτή τη μάχη επαναθεμελιώνει το διακηρυγμένο στόχο του για την Ευρώπη της δημοκρατίας, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του σεβασμού στο περιβάλλον και στα πολιτικά και τα κοινωνικά δικαιώματα. Η ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών αποτελεί όρο για τη σωτηρία και την ενότητα των λαών της Ευρώπης. Με ενθουσιασμό χαιρετίζουμε τις κινητοποιήσεις της αντισυνόδου στη Νίκαια της Γαλλίας, που πραγματοποιήθηκαν 1-3 Νοεμβρίου, στις οποίες συμετείχαν αγωνιστές από ολόκληρο τον κόσμο. Το σύνθημα ‘Πρώτα οι λαοί, όχι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα’ κυριάρχησε στη μεγάλη πορεία της 1ης Νοεμβρίου. Η αντισύνοδος εξέδωσε ψήφισμα αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό και τους αγώνες του.
Οι ευθύνες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς αυξάνουν. Στην συνολική επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων του πρέπει να αντιτάξουμε εθνική και διεθνική δράση πάνω σε ένα ενωτικό και ριζοσπαστικό εναλλακτικό πρόγραμμα σύγκρουσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μια από τις άμεσες προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η καθοριστική ήττα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που υλοποιείται είτε από δεξιές είτε από ΄΄σοσιαλδημοκρατικές΄΄ κυβερνήσεις, στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ισπανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Μια ήττα που περνά μέσα από τη ριζική αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των δυνάμεων της Αριστεράς, ώστε να ανοίξουν νέοι δρόμοι για τους λαούς ολόκληρης της Ευρώπης, μακριά από το νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό της λιτότητας. Ο ΣΥΝ θα πάρει άμεσα πρωτοβουλίες με στόχο τις επόμενες 15 ημέρες να συνέλθει στην Αθήνα το Προεδρείο του ΚΕΑ με συγκεκριμένη ατζέντα: ανάπτυξη πανευρωπαϊκών κινητοποιήσεων, συγκρότηση ομάδας για μια εναλλακτική πολιτική πρόταση σε επίπεδο Ε.Ε. Συγκροτούμε ομάδα από τον Ευρωβουλευτή, την αντιπροσωπεία μας στο ΚΕΑ, την υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής και τον υπεύθυνο Εξωτερικής Πολιτικής που άμεσα να επικοινωνήσουν και συζητήσουν με όλα τα αδελφά Ευρωπαϊκά Κόμματα.
5. Το Κόμμα, η Νεολαία ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνουν από τώρα σε πλήρη δημοκρατική και εκλογική ετοιμότητα όχι μόνο για να υπερασπιστούμε την δημοκρατία στην ελληνική κοινωνία αλλά και για να καταγραφεί με τον πιο αυθεντικό τρόπο η βούληση του λαού όταν και όποτε γίνουν οι εκλογές. Μέσα στην επόμενη εβδομάδα η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συγκροτήσει εκλογική επιτροπή υποστήριξης, τεχνική εκλογική επιτροπή, επιτροπή εκλογικού προγράμματος. Η Π.Γ. του Κόμματος στην πρώτη συνεδρίαση της θα ορίσει τα μέλη του Κόμματος που θα στελεχώσουν τις αντίστοιχες επιτροπές. Θα πρέπει σύντομα να προγραμματιστεί ειδική συνεδρίαση της ΚΠΕ με θέμα τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τις συμμαχίες

Ομιλία του Προεδρου της Κ.Ο. Αλ. Τσίπρα στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ

2011-11-06T18:24:00.002+02:00

Κυριακή 6/11 - ΑΣΟΕΕ

• Προχωράνε σε διαβουλεύσεις παρασκηνίου για να φτιάξουν κυβέρνηση δήθεν εθνικής σωτηρίας, με μοναδικό στόχο να αποφύγουν την πιθανότητα οι εκλογές και η λαϊκή βούληση να αλλάξουν τους συσχετισμούς μιας Βουλής, η οποία σήμερα δεν μπορεί να σταθεί. Είναι μια Βουλή η οποία έχει αποδεχθεί την υποτέλεια και την κηδεμονία. Είναι μια Βουλή η οποία έχει ψηφίσει μια σειρά από καταστροφικούς κοινωνικά νόμους και ετοιμάζεται να ψηφίσει κι άλλους

• Ο κ. Σαμαράς έκανε το λάθος να προχωρήσει στα αποκαλυπτήρια των πολιτικών του προθέσεων πριν πάρει σοβαρές εγγυήσεις γι αυτά που ζητούσε. Κι όταν κάποιος κάνει την πρώτη υποχώρηση, μετά είναι πολύ εύκολη και η δεύτερη και η τρίτη.. και η τέταρτη. Θα αποδεχθεί από δω και στο εξής ή αποδέχεται για την επόμενη δεκαετία πραγματικός πρωθυπουργός της Ελλάδας να είναι ο κ. Ράιχνεμπαχ ή δεν ξέρω γω ποιος άλλος θα οριστεί από την επιτροπεία της τρόικα.

Προσπαθεί, παίζοντας κρυφτό, να ρίξει στάχτη στα μάτια λέγοντας ότι άλλο είναι η δανειακή σύμβαση και άλλο είναι τα μέτρα, τα οποία θα την συνοδεύσουν. αυτά τα δύο πάνε πακέτο

• Ξέρετε τι θα κληθεί να κάνει αυτή η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας;..

Πρώτον, θα κληθεί να ψηφίσει τον προϋπολογισμό. Έναν προϋπολογισμό φτώχειας και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Δεύτερον. Θα κληθεί άμεσα να συντάξεις καταλόγους εφεδρείας για απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο και στο στενό δημόσιο τομέα.

Τρίτον. Θα κληθεί να είναι αυτή η οποία θα υλοποιήσει τους εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου και του μεσοπροθέσμου και θα εισπράξει τα παλιά και τα νέα χαράτσια. Δηλαδή αυτή η οποία θα δώσει εντολή να κλείσουν το ρεύμα στα φτωχά νοικοκυριά που δεν θάχουν να πληρώσουν.

Τέταρτον. Θα κληθεί να δρομολογήσει διαδικασίες εκποίησης, ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας .

Και βεβαίως, πέμπτον, να διαχειριστεί την τραπεζική κρίση, την περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, προκειμένου σε σύντομες διαδικασίες να δρομολογήσουν τη μεταφορά του πλειοψηφικού πακέτου των τραπεζών σε ξένα χέρια ή σε χέρια,

Όλα αυτά είναι εξόχως πολιτικά και είναι η ταμπακέρα και δεν πάνε χώρια από τη δανειακή σύμβαση.

• Εμείς λέμε ότι υπάρχει ζήτημα ομαλής λειτουργίας της δημοκρατίας. Να το πω διαφορετικά. Υπό άλλες συνθήκες, τέτοια μέτρα. Να το πω διαφορετικά. Υπό άλλες συνθήκες, τέτοια μέτρα ποδηγέτησης του λαού και κοινωνικής εξαθλίωσης, θα πέρναγαν με πραξικοπήματα. δεν θα έχουμε πραξικοπήματα . Θα έχουμε όμως τον εκφυλισμό της δημοκρατίας, θα έχουμε την καταστρατήγηση του Συντάγματος, θα έχουμε τη γελοιοποίησης του Κοινοβουλίου και θα έχουμε ενδεχομένως και τερατογενέσεις και εκτρώματα.

Ο κ. Καρατζαφέρης αυτή τη στιγμή να καθορίζει την πολιτική ζωή του τόπου και να μας προστάζει ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, ο άνθρωπος ο οποίος πήγε να τιμήσει το όχι στο σπίτι του δικτάτορα Μεταξά.

Αυτή θα είναι η εικόνα το επόμενο διάστημα.

Και η κα Μπακογιάννη να μας εγκαλεί ότι είμαστε μια δύναμη αμοραλισμού, γιατί δεν εξηγούμε πώς θα καταφέρει ο λαός μας να κάνει Χριστούγεννα αν δεν ψηφίσουμε τη δανειακή σύμβαση. Ε, λοιπόν εμείς της απαντάμε, θα πάμε να τα πάρουμε για να κάνει ο λαός μας Χριστούγεννα απ΄ αυτούς που ήταν στις λίστες του Χριστοφοράκου

Μας κουνάνε και το δάχτυλο οι στυλοβάτες του διεφθαρμένου συστήματος διαπλοκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και οι ακροδεξιοί, οι νοσταλγοί του Μεταξά και των δικτατόρων.

• Μας απείλησαν, κάτι το οποίο δεν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν θεσμικά και νομικά. Αλλά δεν είναι το θεσμικό και το νομικό. Αυτό είναι το λιγότερο. Δεν αντέχουν να το κάνουν.

Η Ιταλία σήμερα απειλείται, είναι η χώρα που μπαίνει στην κόλαση του Δάντη. Τα επιτόκια δανεισμού στην Ιταλία αυτή τη στιγμή είναι μεγαλύτερα από τα επιτόκια δανεισμού στην Ελλάδα όταν μπήκαμε στο ΔΝΤ Και η Ιταλία έχει χρέος 1,9 τρις, κοντά στα 2 τρις. Εάν η Ιταλία είναι η επόμενη στο ντόμινο που θα ακολουθήσει της εξόδου της Ελλάδας, είτε της άρνησης του ελληνικού λαού να εφαρμοστούν αυτές οι επονείδιστες συμφωνίες, τότε το ευρωπαϊκό αλλά και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα θα κινδυνεύσει άμεσα με κατάρρευση

Γι αυτό τρέμουν. Όχι γιατί τους έχει πιάσει καμιά κρίση αλληλεγγύης και φοβούνται ότι τυχόν ο ελληνικός λαός πάθει καμιά μεγαλύτερη ζημιά.

• Ή θα αποδεχθούμε την υποτέλεια και την κοινωνική διάλυση για μια δεκαετία τουλάχιστον και βάλε και στην καλύτερη περίπτωση να φτάσουμε να βγούμε από τη δεκαετία αυτή χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς κοινωνικά δικαιώματα, χωρίς κυριαρχία και με χρέος όσο είχαμε, ακριβώς όσο είχαμε όταν μπήκαμε σ΄ αυτή την περιπέτεια ή να αρνηθούμε αυτή τη δανειακή σύμβαση, να αρνηθούμε την υποτέλεια και την κοινωνική χρεοκοπία.

Και γι αυτό λοιπόν εμείς λέμε εκλογές πριν κυρωθεί η δανειακή σύμβαση και δεσμεύσει τον ελληνικό λαό για μια δεκαετία. Εκλογές άμεσα.

• Εμείς πρέπει να συνεχίσουμε, ανοίγοντας δρόμους, δείχνοντας προοπτική αλλά και παλεύοντας για την ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς που αποτελεί κρίσιμο βήμα για να προχωρήσει και μια ευρύτερη δυνατή συσπείρωση συμπαράταξης και ενότητας που έχει ανάγκη ο λαός μας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Να είμαστε σε εκλογική ετοιμότητα. Θα πρέπει το επόμενο διάστημα να επιμείνουμε ώστε ο λαός μας να παραμείνει βασικός παράγοντας στις εξελίξεις. Να επιμείνουμε στις μαζικές, λαϊκές ενωτικές κινητοποιήσεις σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό και βεβαίως στις μεγάλες πόλεις. ας μην ξεχνάμε ότι φτάσαμε εδώ εξ αιτίας του γεγονότος ότι ο λαός και το κίνημα τους εξώθησε. Εάν ο λαός μας και το κίνημα παραμείνει στους δρόμους, θα τους ρίξει και θα επιβάλει μια άλλη πολιτική, μια πραγματική ανατροπή της εφαρμοζόμενης πολιτικής και θα ανοίξει δρόμους διεξόδου και ελπίδας.

*********

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε μια διαφορετική ανάγνωση των γεγονότων από την αισιόδοξη πλευρά τους. Γιατί πράγματι δεν έχει νόημα να πούμε τα χιλιοπειπωμένα, ότι ζούμε μια πρωτοφανή κρίση, μια επίθεση στο εισόδημα, στα δικαιώματα, στη δημοκρατία, σε ότι γνωρίσαμε ως κατακτήσεις των λαών στα πλαίσια μιας αστικής δημοκρατίας βέβαια, από τον πόλεμο και μετά.

Αυτό όμως που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι, πρώτον, ζούμε ιστορικές στιγμές, που κάθε δυο γενιές τουλάχιστον, μπορεί να συμβούν και άρα είμαστε, υπό μία άποψη, τυχεροί που ζούμε σε ενδιαφέρουσες εποχές. Δεύτερον, ότι έχουμε μια πολύ μεγάλη ευθύνη ιστορική ευθύνη να ηγηθούμε μιας σημαντικής αφύπνισης και χειραφέτησης του λαού μας , που τέτοια έχουμε να δούμε στη χώρα μας από , άλλοι λένε από τη μεταπολίτευση, εγώ θα έλεγα από μια άλλη τομή στη σύγχρονη ιστορία που ήταν η περίοδος της Εθνικής Αντίστασης.

Και πρέπει να δούμε επίσης τη θετική πλευρά του φεγγαριού, δηλαδή οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών στην Ευρώπη και στην Ελλάδα αποδεικνύουν αυτό που θεωρητικά εμείς προσπαθούσαμε να επισημάνουμε, ότι υπάρχουν σημαντικότατες δυνατότητες στα χέρια του ελληνικού λαού να αντιστρέψει τα πράγματα, να πάρει τα πράγματα στα χέρια του, να διεκδικήσει μια άλλη προοπτική απ΄ αυτήν της υποτέλειας, της υποταγής και της κοινωνικής διάλυσης που μας ορίζουν οι αποφάσεις της παγκόσμιας και της ευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής ελίτ και που με μεγάλη ευκολία έρχονται και υιοθετούν και συνυπογράφουν στη χώρα μας τα δυο κόμματα εξουσίας. Και να δούμε ότι η Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, η Ελλάδα που παρουσιάζεται ως παρίας των διεθνών εξελίξεων, η Ελλάδα των «τεμπέληδων και των διεφθαρμένων», ήταν η χώρα που απασχόλησε τις τελευταίες μέρες τους G 20, ταρακούνησε την παγκόσμια οικονομία και την χρηματοπιστωτική σταθερότητα, την «ευρωπαϊκή» σταθερότητα και ανάγκασε τον Ομπάμα να έρθει εσπευσμένα και να συναντηθεί με την Μέρκελ και τον Σαρκοζί για να βρουν λύσεις στο πρόβλημα της Ελλάδας.

Εάν η Ελλάδα, λοιπόν, που έχει 350 δις χρέος, που είναι το 2,8% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, ήταν ένα τόσο εύκολο πρόβλημα με το οποίο θα μπορούσαν να ξεμπερδέψουν πετάγοντάς την έξω από την ευρωζώνη, θα είχαν ξεμπερδέψει ήδη.

Τι ήταν αυτό που τους ανησύχησε; Το γεγονός ότι το πειραματόζωο σ΄ ένα παγκόσμιο και ευρωπαϊκό πείραμα αντέδρασε. Αντέδρασε πολλαπλώς και έδειξε ότι δεν μπορεί να ανεχθεί, εθελοντικά τουλάχιστον, την κοινωνική διάλυση και την υποτέλεια. Γιατί κανένας λαός δεν αποδέχεται εθελοντικά να οδηγηθεί στην αγχόνη.

Έχουμε εξελίξεις σημαντικές. Κάθε στιγμή που μιλάμε αλλάζουν. Στην προηγούμενη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας και της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκινήσαμε τη συνεδρίαση έχοντας ως δεδομένο ότι πάμε για δημοψήφισμα και σηκώσαμε το γάντι. Τελείωσε η συνεδρίαση και είχαμε ως δεδομένο ότι δεν πάμε για δημοψήφισμα, πάμε σε εκλογές ή διαλύεται η κυβέρνηση. Το βράδυ, μετά από δυο μέρες, αποδείχθηκε ότι αυτή η κυβέρνηση άντεξε. Διότι αποδεικνύεται τελικά ότι η μεγαλύτερη συντεχνία σ΄ αυτή τη χώρα είναι η κυβέρνηση που κατηγορεί όλο τον ελληνικό λαό για συντεχνίες- είναι η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Όσες διαφωνίες και αντιπαραθέσεις κι αν υπάρξουν, στο τέλος αποδεικνύεται ότι έχουν μια υπερφυσική δυνατότητα να βγαίνουν ενωμένοι.

Όμως αυτό που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες και συνεχίζεται, είναι μια οπερέτα, μια φαρσοκωμωδία, που ξεγυμνώνει τις πραγματικές τους προθέσεις. Ποιο είναι το μεγάλο τους πρόβλημα; Μην τυχόν και δοθεί ο λόγος στον ελληνικό λαό. Μη τυχόν και εκφραστεί ο ελληνικός λαός. Και προχωράνε σε διαβουλεύσεις παρασκηνίου για να φτιάξουν κυβέρνηση δήθεν εθνικής σωτηρίας, με μοναδικό στόχο να αποφύγουν την πιθανότητα οι εκλογές και η λαϊκή βούληση να αλλάξουν τους συσχετισμούς μιας Βουλής, η οποία σήμερα δεν μπορεί να σταθεί. Είναι μια Βουλή η οποία έχει αποδεχθεί την υποτέλεια και την κηδεμονία. Είναι μια Βουλή η οποία έχει ψηφίσει μια σειρά από καταστροφικούς κοινωνικά νόμους και ετοιμάζεται να ψηφίσει κι άλλους. Ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα; Ότι η Βουλή αυτή εκλέχτηκε σε άλλες συνθήκες, υπέκλεψαν την εντολή του ελληνικού λαού και σήμερα έχουμε μια κοινοβουλευτική ομάδα ΠΑΣΟΚ να έχει το 52% των εδρών στη Βουλή περίπου, 153 βουλευτές, ενώ στην ελληνική κοινωνία, σε όλες τις δημοσκοπήσεις, το κυβερνών κόμμα δεν συγκεντρώνει μεγαλύτερο ποσοστό από το ποσοστό της επίσημης ανεργίας. Της ονομαστικής, όχι της πραγματικής.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Η δυσαρμονία της ασκούμενης πολιτικής με τη λαϊκή βούληση. Κι αυτό προσπαθούν να παρακάμψουν.

Και πέφτουν οι μάσκες. Γιατί ο κ. Σαμαράς έκανε το λάθος να προχωρήσει στα αποκαλυπτήρια των πολιτικών του προθέσεων πριν πάρει σοβαρές εγγυήσεις γι αυτά που ζητούσε. Κι όταν κάποιος κάνει την πρώτη υποχώρηση, μετά είναι πολύ εύκολη και η δεύτερη και η τρίτη.. και η τέταρτη. Ο κ. Σαμαράς μέχρι προχθές, σε ρητορικό επίπεδο τουλάχιστον, διεμήνυε ότι είναι αντίθετος με το μνημόνιο και αυτή την πολιτική και ότι οι αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου οδηγούν στην υποτέλεια και στην οικονομική και πολιτική κηδεμονία. Έκανε όμως την υποχώρηση να αποδεχθεί ότι θα ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση. Με λίγα λόγια δηλαδή, ότι θα αποδεχθεί από δω και στο εξής ή αποδέχεται για την επόμενη δεκαετία πραγματικός πρωθυπουργός της Ελλάδας να είναι ο κ. Ράιχνεμπαχ ή δεν ξέρω γω ποιος άλλος θα οριστεί από την επιτροπεία της τρόικα.

Και τώρα προσπαθεί, παίζοντας κρυφτό, να ρίξει στάχτη στα μάτια λέγοντας ότι άλλο είναι η δανειακή σύμβαση και άλλο είναι τα μέτρα, τα οποία θα την συνοδεύσουν.

Εμείς γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι αυτά τα δύο πάνε πακέτο. Και το πραγματικό τους πρόβλημα.. Μάλιστα ο κ. Βενιζέλος σε μια αποστροφή ειλικρίνειας, γιατί ξέρετε το πρόβλημα με τον κ. Βενιζέλο είναι ότι μιλάει πιο γρήγορα απ΄ όσο μπορεί να σκεφτεί, έχει αυτή τη ρητορική δεινότητα.. Αυτή η ρητορική δεινότητα τον έχει καταστρέψει.. Απαντώντας στη Βουλή στον τοποθέτηση που είχα μετά τον κ. Παπανδρέου, μου είπε, μα κι εσείς ζητάτε μια άλλη κυβέρνηση η οποία θα προκύψει από εκλογές και το πρόβλημα είναι ότι αν προκύψει από εκλογές δεν θα έχουμε δεδομένη και την πολιτική της. Ενώ τώρα έχουμε δεδομένη την πολιτική της. Του ξέφυγε, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.

Γιατί ξέρετε τι θα κληθεί να κάνει αυτή η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας;.. Και δεν είναι ζήτημα ο χρόνος. Βεβαίως και ο χρόνος είναι πολύ σημαντικός. Θέλει μέχρι τον Μάρτη, γιατί είναι πολλά τα λεφτά να αφήσουν να τα διαχειριστούν άλλοι. 8 δις είναι το έκτο πακέτο, 80 δις το έβδομο. Αλλά ξέρετε τι θα κληθεί να κάνει αυτή η κυβέρνηση; Ακόμα κι αν είναι μικρότερης χρονικής διάρκειας από τον Μάρτη. Ακόμα κι αν είναι μέχρι το Γενάρη, τον Φλεβάρη.

Πρώτον, θα κληθεί να ψηφίσει τον προϋπολογισμό. Έναν προϋπολογισμό φτώχειας και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Δεύτερον. Θα κληθεί άμεσα να συντάξει καταλόγους εφεδρείας για απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο και στο στενό δημόσιο τομέα.

Τρίτον. Θα κληθεί να είναι αυτή η οποία θα υλοποιήσει τους εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου και του μεσοπροθέσμου και θα εισπράξει τα παλιά και τα νέα χαράτσια. Δηλαδή αυτή η οποία θα δώσει εντολή να κλείσουν το ρεύμα στα φτωχά νοικοκυριά που δεν θάχουν να πληρώσουν.

Τέταρτον. Θα κληθεί να δρομολογήσει διαδικασίες εκποίησης, ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας .

Και βεβαίως, πέμπτον, να διαχειριστεί την τραπεζική κρίση, την περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, προκειμένου σε σύντομες διαδικασίες να δρομολογήσουν τη μεταφορά του πλειοψηφικού πακέτου των τραπεζών σε ξένα χέρια ή σε χέρια, μπορεί να είναι και ελληνικά.. δεν ξέρω, αλλά το πιθανότερο είναι να έρθουν κάποιοι και κοψοχρονιά να πάρουν το τραπεζικό σύστημα.

Όλα αυτά είναι εξόχως πολιτικά και είναι η ταμπακέρα και δεν πάνε χώρια από τη δανειακή σύμβαση.

Και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έλεγαν διαρκώς για τελευταία φορά.. για τελευταία φορά, έξω από τη συνείδησή μας, τι εννοούσαν; Για τελευταία φορά μόνοι μας. Είμαστε πρόθυμοι να προχωρήσουμε σ΄ αυτή την πολιτική, όλα τα περί προβλήματος συνείδησης ήταν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Το μοναδικό τους πρόβλημα ήταν δεν ήθελαν μόνοι τους. Ήθελαν συνενόχους. Και φαίνεται ότι ο κ. Σαμαράς και η Ν.Δ. είναι έτοιμοι να τους δώσουν αυτή τη συνενοχή.

Εμείς λέμε ότι υπάρχει ζήτημα ομαλής λειτουργίας της δημοκρατίας. Δεν είναι μια ιδιομορφία θεσμολαγνική. Τούτη την ώρα η αριστερά πρέπει να προτάξει το ζήτημα της «ομαλότητας». Να το πω διαφορετικά. Υπό άλλες συνθήκες, τέτοια μέτρα ποδηγέτησης του λαού και κοινωνικής εξαθλίωσης, θα πέρναγαν με πραξικοπήματα. Επειδή βρισκόμαστε στο 2011 και όχι στη δεκαετία του ΄70 και είμαστε μια χώρα στον πυρήνα της Ευρώπης, των δημοκρατικών κατακτήσεων -που θα τις ξεχάσουμε βέβαια σε όλη την Ευρώπη αυτές τις δημοκρατικές κατακτήσεις σε λίγα χρόνια- δεν θα έχουμε πραξικοπήματα . Θα έχουμε όμως τον εκφυλισμό της δημοκρατίας, θα έχουμε την καταστρατήγηση του Συντάγματος, θα έχουμε τη γελοιοποίηση του Κοινοβουλίου και θα έχουμε ενδεχομένως και τερατογενέσεις και εκτρώματα. Ο κ. Καρατζαφέρης αυτή τη στιγμή να καθορίζει την πολιτική ζωή του τόπου και να μας προστάζει ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, ο άνθρωπος ο οποίος πήγε να τιμήσει το ΟΧΙ στο σπίτι του δικτάτορα Μεταξά.

Αυτή θα είναι η εικόνα το επόμενο διάστημα.

Και η κα Μπακογιάννη να μας εγκαλεί ότι είμαστε μια δύναμη αμοραλισμού, γιατί δεν εξηγούμε πώς θα καταφέρει ο λαός μας να κάνει Χριστούγεννα αν δεν ψηφίσουμε τη δανειακή σύμβαση. Ε, λοιπόν εμείς της απαντάμε, θα πάμε να τα πάρουμε για να κάνει ο λαός μας Χριστούγεννα απ΄ αυτούς που ήταν στις λίστες του Χριστοφοράκου, για να τελειώσει η πλάκα. Έχουν αφήσει δισεκατομμύρια στις τράπεζες της Ελβετίας, δεν έχουν αγγίξει τον πλούτο, έχουν ξεζουμίσει τους εργαζόμενους, τους μισθωτούς, οι νέοι άνθρωποι φεύγουν κατά χιλιάδες στο εξωτερικό και μας κουνάνε και το δάχτυλο. Οι στυλοβάτες του διεφθαρμένου συστήματος διαπλοκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και οι ακροδεξιοί, οι νοσταλγοί του Μεταξά και των δικτατόρων.

Λοιπόν το πραγματικό τους πρόβλημα είναι ότι ο ελληνικός λαός τους εξανάγκασε να αλλάξουν στρατηγική. Αυτοί δεν θα πήγαιναν σε εκλογές, ούτε σε δημοψήφισμα αν δεν υπήρχε αυτός ο λαϊκός ξεσηκωμός, το γεγονός ότι δεν μπορούσαν να σταθούν πουθενά όλο το προηγούμενο διάστημα, αυτό το πρωτοφανές που έγινε τις 28 του Οκτώβρη.. δεν θα άλλαζαν στρατηγική. Αναγκάζονται, οδηγούνται σε μια κρίση του πολιτικού συστήματος, που έχω την αίσθηση ότι αυτή η κρίση δεν είναι και εύκολο να ξεπεραστεί ό,τι και να πράξουν.

Θέλω να κλείσω όμως λέγοντας δυο τρία πράγματα για τις διεθνείς εξελίξεις και, τέλος, για το τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και στο εξής.

Ξεκίνησα λέγοντας ότι οι διεθνείς εξελίξεις μας δείχνουν, αν τις διαβάσουμε από τη θετική τους πλευρά, τις δυνατότητες που έχει ο λαός μας και οι λαοί γενικά αν παρέμβουν στις εξελίξεις, να αλλάξουν τα πράγματα.

Τι είναι αυτό που τρέμουν τελικά; Αυτό που τρέμουν είναι ότι η μικρή Ελλάδα και ο λαός της μπορεί να αντιδράσει. Κι αν αντιδράσει, να καταστρέψει τα ούτως ή άλλως αποτυχημένα σχέδια λιτότητας, τα οποία δεν τα επιλέγουν επειδή κάνουν λάθος. Τα επιλέγουν ενδεχομένως από λάθος ιδεοληψία και λάθος γιατί είναι αυτοκαταστροφική. Αλλά ο στόχος τους είναι πολύ συγκεκριμένος και πρέπει να τον ξεκαθαρίσουμε. Ο στόχος τους είναι να ανατρέψουν το κοινωνικό συμβόλαιο στην Ευρώπη.. Ο στόχος τους είναι, με τις πολιτικές της λιτότητας, να μεταφέρουν όλη την κρίση στις πλάτες των εργαζόμενων και να δημιουργήσουν τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις για να συνεχίσουν να κερδίζουν και ακόμη περισσότερα οι ισχυροί.

Νομίζω ότι οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν αυτό που λέγαμε, ότι έχουμε έναν παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό πόλεμο, η Ευρώπη είναι στην καρδιά αυτού του πολέμου, αλλά στην Ελλάδα είναι το μέτωπο του πολέμου.

Μας απείλησαν ότι θα μας διώξουν, λέει, από την ευρωζώνη. Εμείς δεν μασήσαμε αυτή την απειλή. Αλλά, προσέξτε. Μας απείλησαν, κάτι το οποίο δεν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν θεσμικά και νομικά. Αλλά δεν είναι το θεσμικό και το νομικό. Αυτό είναι το λιγότερο. Δεν αντέχουν να το κάνουν.

Η Ιταλία σήμερα απειλείται, είναι η χώρα που μπαίνει στην κόλαση του Δάντη. Τα επιτόκια δανεισμού στην Ιταλία αυτή τη στιγμή είναι μεγαλύτερα από τα επιτόκια δανεισμού στην Ελλάδα όταν μπήκαμε στο ΔΝΤ Και η Ιταλία έχει χρέος 1,9 τρις, κοντά στα 2 τρις. Εάν η Ιταλία είναι η επόμενη στο ντόμινο που θα ακολουθήσει της εξόδου της Ελλάδας, είτε της άρνησης του ελληνικού λαού να εφαρμοστούν αυτές οι επονείδιστες συμφωνίες, τότε το ευρωπαϊκό αλλά και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα θα κινδυνεύσει άμεσα με κατάρρευση. Γιατί; Μόνον οι απαιτήσεις, τα άμεσα απαιτητά κεφάλαια των ευρωπαϊκών τραπεζών από τις ιταλικές τράπεζες είναι 800 δις. Και δεν είναι μονάχα αυτό που λένε τα CDS ή πόσο είναι το ελληνικό χρέος, αλλά είναι ότι υπάρχουν παράγωγοι στοιχηματισμοί στο ελληνικό χρέος. Παράγωγοι στοιχηματισμοί ανάλογοι αυτών που είχαμε δει στη Lehman Brothers, όταν κατάρρευσε και έλεγαν, δεν τρέχει και τίποτα, μια μικρομεσαία τράπεζα.. Αλλά κόντεψε να βουλιάξει όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε όλες τις ΗΠΑ. Γι αυτό τρέμουν. Όχι γιατί τους έχει πιάσει καμιά κρίση αλληλεγγύης και φοβούνται ότι τυχόν ο ελληνικός λαός πάθει καμιά μεγαλύτερη ζημιά. Αλληλεγγύη υπάρχει και τη βλέπουμε και τους ευχαριστούμε στους συντρόφους μας στη Γερμανία, στους συντρόφους μας στη Γαλλία, στους συντρόφους μας στην Ιταλία, στην Ισπανία. Ήταν καθοριστικής σημασίας η παρέμβαση του Γκρέγκορ Γκίζι στη γερμανική Βουλή που καταψήφισε την πρόταση Μέρκελ για τη νέα δανειακή συμφωνία. Αλλά βεβαίως όλους αυτούς τους έχει πιάσει ο φόβος κι όχι η αλληλεγγύη για την Ελλάδα.

Άρα λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι, να δούμε τη θετική πλευρά, να δούμε ότι ο λαός μας έχει δυνατότητες ότι μπορούμε να ανατρέψουμε και για λογαριασμό των λαών της Ευρώπης αυτή την εξαιρετικά οδυνηρή πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα, ότι έχουμε μπροστά μας πράγματι ένα δίλημμα που είναι το εξής: Ή θα αποδεχθούμε την υποτέλεια και την κοινωνική διάλυση για μια δεκαετία τουλάχιστον και βάλε και στην καλύτερη περίπτωση να φτάσουμε να βγούμε από τη δεκαετία αυτή χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς κοινωνικά δικαιώματα, χωρίς κυριαρχία και με χρέος όσο είχαμε, ακριβώς όσο είχαμε όταν μπήκαμε σ΄ αυτή την περιπέτεια ή να αρνηθούμε αυτή τη δανειακή σύμβαση, να αρνηθούμε την υποτέλεια και την κοινωνική χρεοκοπία.

Και γι αυτό λοιπόν εμείς λέμε εκλογές πριν κυρωθεί η δανειακή σύμβαση και δεσμεύσει τον ελληνικό λαό για μια δεκαετία. Εκλογές άμεσα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η πολιτική μας πρόταση είναι μια πρόταση που, ακριβώς επειδή απαντάει στο άμεσο, στο κύριο διακύβευμα, στη λαίλαπα που έρχεται στον ελληνικό λαό και πρέπει να αποτραπεί, έχει απήχηση στην κοινωνία. Πέραν των παραδοσιακών δυνάμεων που εμείς είχαμε τη δυνατότητα να επικοινωνούμε.

Η στάση μας το τελευταίο διάστημα έδωσε ένα ευρύτερο κύρος και θα ήθελα να ευχαριστήσω ειδικότερα τον Μανώλη Γλέζο που τις μέρες εκείνες της 28ης θύμισε στον ελληνικό λαό ότι έτσι αποκαθίσταται το πραγματικό νόημα του ΟΧΙ και της αντίστασης, μέσα από τη διαρκή παρουσία και αντίσταση στους δρόμους. Και πιστεύω ότι το επόμενο διάστημα εμείς πρέπει να συνεχίσουμε, ανοίγοντας δρόμους, δείχνοντας προοπτική αλλά και παλεύοντας για την ενότητα των δυνάμεων της αριστεράς που αποτελεί κρίσιμο βήμα για να προχωρήσει και μια ευρύτερη δυνατή συσπείρωση συμπαράταξης και ενότητας που έχει ανάγκη ο λαός μας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι θα πρέπει να είμαστε σε εκλογική ετοιμότητα. Θα πρέπει το επόμενο διάστημα να επιμείνουμε ώστε ο λαός μας να παραμείνει βασικός παράγοντας στις εξελίξεις. Να επιμείνουμε στις μαζικές, λαϊκές ενωτικές κινητοποιήσεις σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό και βεβαίως στις μεγάλες πόλεις, γιατί θα κρίνουν πάρα πολλά. Όσο κι αν προσπαθήσουν με θεσμικές εκτροπές να παρακάμψουν τη λαϊκή βούληση, ας μην ξεχνάμε ότι φτάσαμε εδώ εξ αιτίας του γεγονότος ότι ο λαός και το κίνημα τους εξώθησε. Εάν ο λαός μας και το κίνημα παραμείνει στους δρόμους, θα τους ρίξει και θα επιβάλει μια άλλη πολιτική, μια πραγματική ανατροπή της εφαρμοζόμενης πολιτικής και θα ανοίξει δρόμους διεξόδου και ελπίδας.

Και κλείνω, λέγοντας.. ο Μανώλης Γλέζος έχει καταθέσει μια πρόταση: Να πάρει σάρκα και οστά, θα έλεγε κανείς, αυτή η δημοκρατική εμβάθυνση την οποία επιχειρήσαμε στην πανελλαδική συνδιάσκεψη και στη συγκρότηση της πανελλαδικής συντονιστικής επιτροπής. Να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό είναι το βουλευόμενο όργανο και αυτό που αποφασίζει.

Συνεπώς εγώ προτείνω να αποδεχθούμε, την πρότασή του, να συγκροτηθεί προεδρείο, προτείνοντας όμως ο ίδιος να είναι επικεφαλής αυτού του προεδρείου.

ΘΕΣΕΙΣ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ Κ.Λ.Π.

2011-11-06T02:14:00.004+02:00

01/11/2011
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ
O κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του, κάτω από την ασφυκτική πίεση του λαϊκού ξεσηκωμού, μετά την περήφανη στάση του λαού μας στην επέτειο του ΟΧΙ, τελικά σύρεται σε κάλπες.
Απ΄ ότι φαίνεται και παρά τη θέλησή του, τελικά δεν θα είναι κάλπες δημοψηφίσματος, αλλά κάλπες εκλογών.
Ό,τι και νάναι, ένα είναι σίγουρο. Ο λαός μας θα σηκώσει το ανάστημά του και θα πει ένα συντριπτικό ΟΧΙ στην πολιτική της λιτότητας και της κοινωνικής χρεοκοπίας, ανοίγοντας νέους δρόμους ελπίδας για λογαριασμό και των λαών της Ευρώπης, αλλά κυρίως για τη χώρα μας και την ελληνική κοινωνία.
- Η κα Β. Παπανδρέου πριν από λίγο είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να καλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών. Συμφωνείτε μ΄ αυτό;..
Δεν έχει κανένα νόημα αυτή τη στιγμή.
To Γραφείο Τύπου
02/11/2011
Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα στον Real FM
• Ο πρωθυπουργός αναγκάζεται να συρθεί τελικά σε κάλπες, διότι έχει την αίσθηση ότι αυτός είναι ο τελευταίος εκβιασμός με τον οποίο θα συνεχίσει να κυβερνά, όπως κυβερνά δυο χρόνια τώρα με μια σειρά από εκβιασμούς
• Εμείς ήμασταν πρώτοι που θέσαμε το ζήτημα του δημοψηφίσματος, στην ώρα του, όταν ο πρωθυπουργός αποφάσισε εν κρυπτώ να οδηγήσει τη χώρα σε αυτήν την πολύ μεγάλη εθνική περιπέτεια και μας είπαν όχι.
• Όποια κάλπη και αν στήσει πρώτη ο κ. Παπανδρέου θα εισπράξει τη λαϊκή οργή, αλλά και τη λαϊκή απαίτηση για αλλαγή πορείας.
• Εμείς θα αντιμετωπίσουμε το δημοψήφισμα ως μια ιστορική ευκαιρία προκειμένου ο λαός μας να ανοίξει δρόμους ανατροπής και ελπίδας και για λογαριασμό των άλλων λαών της Ευρώπης. Διότι το συντριπτικό ΟΧΙ στη δανειακή σύμβαση από τον ελληνικό λαό θα αποτελέσει μια ιστορική ευκαιρία προκειμένου όχι μονάχα η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός να σωθούν από τη χρεοκοπία που μας οδηγεί η απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, αλλά θα είναι και σωτηρία για τους άλλους λαούς.
• Ανάγκη συμπόρευσης όλων των δυνάμεων που από αριστερή προοδευτική σκοπιά αντιτίθενται σε αυτήν την λαίλαπα του μνημονίου και της πολιτικής της λιτότητας που ασκείται εδώ και δυο χρόνια στη χώρα μας, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα πλειοψηφία, ένας νέος συνασπισμός εξουσίας που θα βγάλει τη χώρα από τη λαίλαπα του μνημονίου, θα μας οδηγήσει σε μια παραγωγική ανασυγκρότηση,θα προασπίσει τους μισθούς,τις συντάξεις και την κοινωνική συνοχή.
****************************

02/11/2011
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
Η καταλυτική παρέμβαση του λαϊκού προάγοντα οδηγεί την κυβέρνηση Παπανδρέου σε άτακτη υποχώρηση και επιταχύνει την κατάρρευσή της. Η απαίτηση για προσφυγή σε εθνικές εκλογές δεν υποκαθίσταται και το έλλειμμα πολιτικής νομιμοποίησης δεν καλύπτεται από κανενός είδους δημοψήφισμα .
Το όχι στη δανειακή συμφωνία και στο σύνολο της μνημονιακής πολιτικής που την συνοδεύει και χρεοκοπεί το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας θα εκφρασθεί με κάθε τρόπο και σε κάθε κάλπη . Πρόκειται για ένα μήνυμα που θα στείλει ο ελληνικός λαός προς κάθε κατεύθυνση και για λογαριασμό του συνόλου των ευρωπαϊκών λαών ενάντια στην κοινωνική εξαθλίωση και τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία που ευθύνεται για την κρίση .
To Γραφείο Τύπου

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση «επί της προτάσεως του Πρωθυπουργού για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση, σύμφωνα με τα άρθρα

2011-11-04T13:49:00.000+02:00

«Είχα την ελπίδα, την προσμονή αλλά και την αυταπάτη ότι ο Πρωθυπουργός που ομνύει στον δημοκρατικό διάλογο δεν θα έρθει και αυτός όπως ο κ. Σαμαράς σήμερα στην Αίθουσα για μια ομιλία μονόλογο και να αποχωρήσει αμέσως μετά, δίχως να μπει στον κόπο να ακούσει τι έχουν να του πουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι.
Βέβαια, εδώ δεν μπήκε στον κόπο να ακούσει τις ομιλίες των Βουλευτών του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα θα έμπαινε στον κόπο να ακούσει τους πολιτικούς του αντιπάλους; Όμως μας ακούει ο λαός και αυτό έχει σημασία.
Και αυτός ο λαός βλέπει τούτες τις μέρες και τούτες τις ώρες μπροστά του μια σουρεαλιστική φαρσοκωμωδία ούτε οι Monty Pythons δεν θα έφτιαχναν τέτοια σενάρια. Μια φαρσοκωμωδία που δεν τιμά την πολιτική ζωή και τη δημοκρατία.
Την ώρα που η κοινωνία στενάζει, την ώρα που η χώρα απειλείται με μακροχρόνια στέρηση κυριαρχίας, την ώρα που ο λαός μας βαρυγκωμά και φιμώνεται. Αυτή την ώρα οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις και τα δυο κόμματα εξουσίας, σε κρίση πανικού μην τυχόν και εκφραστεί ο λαός, μην τυχόν και μιλήσει ο λαός ψάχνουν τρόπο να σώσουν εαυτούς και να ικανοποιήσουν φιλοδοξίες.
Στην ουσία όμως κάνουν κάτι ακόμη πολύ χειρότερο. Κουκουλώνουν, συγκαλύπτουν βαριές ευθύνες του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος.
Άκουσα τον κύριο Πρωθυπουργό, και στην ομιλία του πριν από λίγο στην κοινοβουλευτική ομάδα -παρεμπιπτόντως σε αυτό το φοβερό σουρεαλισμό το περισσότερο χειροκρότημα εδώ μέσα από τους Βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας το εισέπραξε ο Πρωθυπουργός όταν άφησε να εννοηθεί ότι είναι έτοιμος να αποχωρήσει- ότι δεν είναι γαντζωμένος στην καρέκλα και βεβαίως δεν έχω καμία αυταπάτη και θα το πω απ’ αυτό το βήμα, ο κ. Παπανδρέου με αυτό τον τρόπο επιχειρεί έναν ελιγμό αφήνοντας ανοικτό το ζήτημα ότι μπορεί και να φύγει, προκειμένου να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης. Και μετά να καθίσει πάνω σε αυτή την ψήφο εμπιστοσύνης.
Δικαιώματά του να το κάνει, όμως τα κολπάκια και οι μπλόφες είναι πια τόσο προβλέψιμα και προβλέψιμες που δεν μπορεί να αιφνιδιάζουν κανέναν.
Άκουσα λοιπόν τον Πρωθυπουργό στην ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα, ότι ακόμη και δυνάμεις που πρώτες πρότειναν δημοψήφισμα τώρα σιωπούν. Φαίνεται ότι δεν ενημερώθηκε καλά ο κύριος Πρωθυπουργός διότι ήταν διαρκώς σε αεροπλάνα και σε ταξίδια.
Όμως κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εμείς είπαμε ένα πράγμα. Αν θέλετε δημοψήφισμα για την δανειακή σύμβαση ιδού η Ρόδος. Αν θέλετε κάτω από το βάρος φυσικά της λαϊκής κινητοποίησης, της λαϊκής οργής, της αγανάκτησης που εκφράστηκε στις πλατείες και τους δρόμους, στην περήφανη στάση του λαού μας στην επέτειο του όχι που είπε ένα νέο όχι στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και στην μετατροπή της χώρας σε μπανανία και σε προτεκτοράτο. Τότε ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
Αλλά ο κύριος Παπανδρέου αυτή την ωραία ιδέα που όπως είπατε ήταν ένα δημιουργικό σοκ, για αυτό το έκανε, για να κάνει ένα δημιουργικό σοκ στην ελληνική κοινωνία στην ευρωπαϊκή κοινωνία, στις χρηματαγορές, στην παγκόσμια οικονομία, πολύ ενδιαφέρον κατά την άποψή μου αυτό το σοκ. Την πήρε πίσω. Γιατί την πήρε πίσω ο κ. Παπανδρέου αυτή την ιδέα. Επειδή η κυρία Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί με περισσή αυθάδεια χθες βράδυ έδωσαν πρώτοι συνέντευξη τύπου αντί του κ. Παπανδρέου και καθόρισαν και την ημερομηνία και το ερώτημα στο πιθανό δημοψήφισμα. Ποιοι είναι λοιπόν ο κ. Σαρκοζί και η κυρία Μέρκελ; Είναι εκλεγμένοι από τον ελληνικό λαό; Έχουμε εκλέξει Πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου ή μήπως την κυρία Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί και τον κ. Ράιχενμπαχ;
Είναι κυρίαρχος πρωθυπουργός ο κ. Παπανδρέου και κυρίαρχη αυτή η κυβέρνηση ενός κυρίαρχου κράτους; Τότε γιατί δεν θέτετε σε δημοψήφισμα το ερώτημα της δανειακής σύμβασης και κάνετε πίσω μόλις ο κ. Σαρκοζί και η κυρία Μέρκελ σας βάζουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι. Ή μήπως τώρα θέλετε στα αλήθεια να πιστέψουμε ότι το παίρνετε πίσω επειδή συναίνεσε ο κ. Σαμαράς; Δηλαδή η συναίνεση του κ. Σαμαρά σημαίνει για σας και συναίνεση του ελληνικού λαού; Τόσο βαθειά νυχτωμένοι είσαστε; Τόσο δεν έχετε καταλάβει τι έρχεται από την οργή του κόσμου. Τόσο δεν έχετε καταλάβει και αυτές τις μετρήσεις τις δημοσκοπικές που δείχνουν ότι ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Νέα Δημοκρατία αθροιστικά δεν βγάζουν ποσοστά που παίρνουν αυτοδυναμία.
Προχωρήστε λοιπόν στο δημοψήφισμα για τη δανειακή σύμβαση να δείτε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά πριν από 15 μέρες σε αυτή την αίθουσα, σε αυτό το βήμα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μίλησε για τζάμπα μάγκες. Οι τζάμπα μαγκιές οι δικές σας όμως κοστίζουν στον ελληνικό λαό δισεκατομμύρια, πόνο, αίμα, βάρη σε χαράτσια, σε μείωση εισοδήματος.
Αλλά έχω ένα ερώτημα το οποίο θα ήθελα να το καταθέσω, μόνο ο κ. Παπουτσής είναι στα κυβερνητικά έδρανα, δεν πειράζει είναι ρητορικό, να το ακούσει ο ελληνικός λαός, τώρα σας έπιασε ο πόνος για τη δανειακή σύμβαση και κάνετε τόσο μεγάλο ντόρο; Η προηγούμενη σύμβαση που είναι; Γιατί επί 1,5 και πλέον χρόνο, την έχετε φέρει και την έχετε δημοσιεύσει στο επίσημο site της Βουλής από τον Ιούνιο του 2010 γιατί δεν την έχετε κυρώσει τόσο καιρό; Και για τη νέα δανειακή σύμβαση ζητάτε και δημοψήφισμα, το κάνετε μέγα γεγονός. Είναι μέγα γεγονός. Η προηγούμενη που είναι;
Δεν τη φέρατε στη Βουλή για κύρωση παρά το γεγονός σας θυμίζω κάνατε ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και δώσατε τη δυνατότητα στον κ. Παπακωνσταντίνου να υπογράφει χωρίς την ανάγκη κύρωσης συμβάσεων από τη Βουλή μονάχα με τη δική του υπογραφή και με απλή ενημέρωση. Αλλά για κακή σας τύχη επειδή το κοινοβουλευτικό αυτό πραξικόπημα το κάνατε δυο μέρες μετά την ψήφιση του μνημονίου, το ΦΕΚ εκδόθηκε στις 11 του Μάη, ενώ νόμος του κράτους η δανειακή διευκόλυνση με τις 16 χώρες της ευρωζώνης έγινε στις 8 του Μάη και με το ΔΝΤ στις 10 του Μάη. Αλλά δεν καλύπτεστε νομικά και καθυστερείτε 1,5 χρόνο την πρώτη δανειακή σύμβαση για τον απλό απλούστατο λόγο ότι στερείται προφανώς αντισυνταγματικότητας και εμπεριέχει διατάξεις περί παραίτησης της χώρας μας από την ασυλία λόγω κυριαρχίας.
Και προφανώς δεν θα μπορούσατε να την περάσετε με 151 Βουλευτές χωρίς την συνενοχή και την συνευθύνη του κ. Σαμαρά.
Μια σύμβαση βάσει της οποίας στην ουσία καταλύεται η ίδια η υπόσταση της ελληνικής πολιτείας.
Τώρα όμως που βλέπετε να τελειώνει η κλεψύδρα των ημερών σας στα κυβερνητικά έδρανα, ανησυχείτε μην έρθει κάποια στιγμή που θα σας ζητήσουν τον λογαριασμό ευθυνών για πτώχευση και την εξαθλίωση της χώρας και τι ζητάτε; Ζητάτε συνευθύνη από τον κ. Σαμαρά.
Και ο κ. Σαμαράς για να λέμε καθαρές κουβέντες, προκειμένου να γίνει ο νέος εκλεκτός της τρόικας και του μιντιακού κατεστημένου στη χώρα, φαίνεται να σας τη δίνει αυτή τη συνευθύνη άλλο που παίρνει τους Βουλευτές του και φεύγει. Φαίνεται να σας τη δίνει αυτή τη συνευθύνη, αποδέχεται να ψηφίσει και μάλιστα πριν από τις εκλογές αυτό που ο ίδιος εδώ και καιρό κατήγγειλε δηλαδή την δανειακή σύμβαση εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας;
Και είπε σήμερα εδώ ότι από τις 27 Οκτώβρη το έχει πει αυτό. Το ακούσατε και εγώ δεν το κατάλαβα; Εγώ δεν το κατάλαβα. Διάβασα και ξαναδιάβασα την τοποθέτηση του κ. Σαμαρά μετά τη σύνοδο κορυφής στις 26 Οκτώβρη και αυτό δεν το κατάλαβα.
Και μάλιστα είπε ο κ. Σαμαράς ότι δεν θέλει συγκυβέρνηση αλλά κυβέρνηση περιορισμένου σκοπού από μη πολιτικά στελέχη. Δηλαδή τι εννοεί ο κ. Σαμαράς. Ότι επειδή δεν θα έχει πολιτικά στελέχη αυτή η κυβέρνηση και πολιτικό στέλεχος επί κεφαλής δεν θα είναι πολιτική αυτή η κυβέρνηση ή πολιτικός ο σκοπός τη και ο στόχος της;
Δηλαδή μια κυβέρνηση η οποία μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα κληθεί να ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση, αυτό το οποίο ξορκίζαμε από κοινού με τον κ. Σαμαρά –εμείς συνεχίζουμε να το ξορκίζουμε- η οποία θα κληθεί να ψηφίσει προϋπολογισμό, η οποία θα κληθεί να υλοποιήσει τα απομεινάρια του μεσοπροθέσμου και του εφαρμοστικού, να υλοποιήσει το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε πριν από λίγες μέρες, τα χαράτσια. Μια κυβέρνηση που θα κληθεί να δώσει εντολή να κόψουν το ρεύμα από τα φτωχά νοικοκυριά που δεν έχουν να πληρώσουν τα χαράτσια. Αυτή η κυβέρνηση δεν θα είναι πολιτική κυβέρνηση;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σταματήστε να παίζετε θέατρο στις πλάτες του ελληνικού λαού. Σταματήστε να παίζετε τις κουμπάρες. Αφήστε το θέατρο και αν θέλετε να τα βρείτε με γεια σας με χαρά σας, καθίστε επίσημα και με διαφάνεια να τα βρείτε. Εμείς δεν πρόκειται να σας κάνουμε τη χάρη. Αλλά όχι να παίζετε θέατρο στις πλάτες του ελληνικού λαού και υπό τις εντολές της τρόικα και της εγχώριας διαπλοκής βεβαίως, να στήνετε όλο αυτό το παρασκηνιακό παιχνίδι διεργασιών και διαβουλεύσεων με μοναδικό στόχο να φιμωθεί ο λαός. Να μην κληθεί ο λαός να πει την ετυμηγορία του για την εφαρμοζόμενη πολιτική. Διότι η δανειακή σύμβαση που θα ψηφίσετε από κοινού πέραν της εκχώρησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, θα επιφέρει χιλιάδες απολύσεις στον δημόσιο τομέα, θα επιφέρει νέες μειώσεις στο εισόδημα, θα επιφέρει χαράτσια και νέα βάρη στους αδύναμους. Γιατί δεν λέτε λοιπόν την αλήθεια.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το κόμμα του μνημονίου απ’ ότι φαίνεται διευρύνεται όμως ο λαός έχει καταλάβει το παιχνίδι που παίζεται. Και ελπίζω να το καταλάβει γιατί ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Παπανδρέου οι οποίοι κόπτονται τώρα στην ευρωζώνη και στο ευρώ. Εγώ θα σας το πω όσο πιο απλά μπορώ για να το καταλάβετε. Η μόνη απειλή για την πορεία της χώρας μας στην ευρωζώνη αλλά και για την ίδια την ευρωζώνη που κινδυνεύει με διάλυση είναι τα μνημόνια οι δανειακές συμβάσεις και οι πολιτικές που αποφασίζονται στις συνόδους κορυφής και που εσείς εδώ έρχεστε και εφαρμόζετε.
Οι πολιτικές της λιτότητας, η δογματική προσήλωση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Αυτό θα διαλύσει το ευρώ. Αυτό θα διαλύσει την ευρωζώνη με μαθηματικό ακρίβεια. Είναι οδικός χάρτης για την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ αυτή η πολιτική.
Το ναι στη δανειακή σύμβαση αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει στην διάλυση της ευρωζώνης.
Και πείτε μου και κάτι ακόμη, διαρκώς μας λέτε ότι κινδυνεύει η έκτη δόση. Κινδυνεύει από δημοψήφισμα, κινδυνεύει από τις διαδηλώσεις, κινδυνεύει από τη λαϊκή παρέμβαση στις παρελάσεις. Μας είπε πριν ο κ. Πρωθυπουργός στην ομιλία του στους Βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ότι ακόμη και από τις εκλογές κινδυνεύει η έκτη δόση.
Επιτρέψτε μου μια απορία. Πότε ακριβώς τελειώνουν αυτά τα έρμα τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας; διότι διαρκώς τελειώνουν και όλο και υπάρχουν απ’ ότι φαίνεται.
Η εκταμίευση των δόσεων αποδεικνύεται ότι είναι ένα εργαλείο, ένα πρόσχημα για να επιβάλλονται διαρκώς πρόσθετες περικοπές στον ελληνικό λαό. Γιατί δεν βλέπω ανάλογη ανησυχία σαν αυτή που κάθε φορά έχουμε κινητοποιήσεις ή πιθανότητα εκλογών με αυτό που συνέβη χθες. Με την αναστολή εκταμίευσης της έκτης δόσης που ανακοίνωσαν χθες Μέρκελ και Σαρκοζί.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της κυβέρνησης δεν ξέρω αν θα πάρετε ψήφο εμπιστοσύνης από την κοινοβουλευτική σας ομάδα. Επισημαίνω βέβαια το γεγονός ότι ήδη επισήμως είστε 152 ότι είναι πάνω από 10 αυτοί που τις τελευταίες μέρες έχουν αμφισβητήσει δημόσια την επάρκεια και την ικανότητα της σημερινής κυβέρνησης να εξακολουθεί να κυβερνά. Δεν ξέρω τι θα συμβεί στην ψηφοφορία είναι δικό σας θέμα, βρείτε τα μεταξύ σας. Αυτό που μας ενδιαφέρει εμάς είναι η πανθομολογούμενη αναντιστοιχία σε αυτό που ψήφισε ο ελληνικός λαός το 2008 και σε αυτό που υφίσταται σήμερα. Όχι λοιπόν, κύριε Παπανδρέου. Δεν σας έδωσε αυτή τη λαϊκή εντολή ο λαός. Δεν σας έδωσε τη λαϊκή εντολή να διαλύσετε την κοινωνία και να εκχωρήσετε κυριαρχικά δικαιώματα και να παίζετε με τις τύχες της χώρας.
Και παρεμπιπτόντως τι ήταν αυτό που κάνατε προχθές; Μια δυο μέρες πριν την ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή την ώρα που καταρρέει η κυβέρνηση να καλείται και τους τρεις αρχηγούς των όπλων και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και να τους δίνετε απολυτήριο. Παίζετε επικίνδυνα παιχνίδια και σε σχέση με τις σχέσεις με το Ισραήλ και με την Τουρκία. Επικίνδυνα παιχνίδια!\
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εμείς πιστεύουμε πραγματικά ότι ο ελληνικός λαός είναι ο κυρίαρχος και το μόνο σχέδιο εθνικής σωτηρίας είναι να δοθεί επιτέλους ο λόγος στον λαό. Να αποφασίσει ποια κυβέρνηση με ποιο πρόγραμμα και με ποια προοπτική εξόδου από την κρίση. Όλα τα άλλα είναι παιχνίδια επικίνδυνα και σχέδια εκτροπής.
Εμείς καταθέτουμε συγκεκριμένη πρόταση εξόδου από την κρίση. Με έμφαση στο να φορολογηθεί επιτέλους ο πλούτος και το κεφάλαιο, πράγμα που εσείς αρνείστε να κάνετε.
Να αναζητηθούν εναλλακτικές πηγές δανεισμού, πράγμα που επίσης δεν είστε σε θέση να κάνετε.
Ζητάμε να αρνηθούμε τη δανειακή σύμβαση και προστατέψουμε τα ασφαλιστικά ταμεία.
Να τεθεί επιτέλους υπό δημόσιο έλεγχο το τραπεζικό σύστημα πριν κινδυνεύσουν οι καταθέσεις του κόσμου. Για να γίνουν οι τράπεζες εργαλείο για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και όχι της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου.
Για να μπορέσουμε να διασφαλίσουμε την βάση για έναν εναλλακτικό δρόμο ανάπτυξης που θα περνάει μέσα από την προστασία της σταθερής και μόνιμης δουλειάς, την στήριξη των ασθενέστερων εισοδημάτων που σήμερα πλήττονται και την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας.
Εσείς όμως επιμένετε στην πολιτική της λιτότητας που διαλύει την κοινωνία και μας οδηγεί στο χείλος του γκρεμού.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η χώρα χρειάζεται εναλλακτική πορεία, όχι σχέδια κυβερνήσεων μεσοπρόθεσμης διάρκειας που θα μας φορέσουν μακροπρόθεσμα βάρη και δουλείες. Η εθνική σωτηρία είναι ο λαός μας να δώσει νωπή λαϊκή εντολή σε έναν νέο συνασπισμό εξουσίας για μια εναλλακτική πορεία.
Και εμείς, καλούμε, όλες τις δυνάμεις που αντιτίθενται σε αυτή την επονείδιστη δανειακή σύμβαση τις δυνάμεις που αν ετίθετο τελικά στην κρίση του λαού ένα δημοψήφισμα γι αυτή τη σύμβαση θα έδιναν αγώνα για ένα περήφανο όχι του λαού μας σε αυτή τη δουλεία.
Τους καλούμε να ενώσουμε δυνάμεις να συμπαραταχθούμε, να δώσουμε ελπίδα και προοπτική σε αυτό τον τόπο είτε πριν από τις εκλογές με μια ευρεία εκλογική συμπαράταξη είτε και μετά από τις εκλογές ώστε με μια νέα πλειοψηφία και με μια κοινοβουλευτική σύνθεση που θα απηχεί την πραγματική επιθυμία του λαού μας, να προστατέψουμε το λαό και τη χώρα δίνοντας προοπτική και ελπίδα. Κυρίαρχο ρόλο σε αυτό τον συνασπισμό έχουν οι δυνάμεις της Αριστεράς αλλά μετά και τις τελευταίες κωλοτούμπες του κ. Σαμαρά πιστεύουμε ότι υπάρχουν και υγιείς δυνάμεις, εννοώ πολίτες που βρέθηκαν στην κάλπη της Νέας Δημοκρατίας όλο το προηγούμενο διάστημα και που πίστεψαν ότι ο κ. Σαμαράς θα προασπίσει τα συμφέροντα του τόπου, τους καλούμε να δουν την πραγματική αλήθεια και η πραγματική αλήθεια είναι ότι ο λαός μας χρειάζεται σήμερα όσο ποτέ άλλοτε συσπείρωση για αλλαγή πορείας, για κοινωνική συνοχή, για κοινωνική προστασία για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας».

Υπόμνημα προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: Οι εκλογές είναι η μοναδική δημοκρατική διέξοδος

2011-11-02T00:42:00.004+02:00

«Αξιότιμε κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας.

Η χώρα μας βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή. Η οικονομική κρίση μετατρέπεται σταδιακά σε μια γενικευμένη κρίση που απειλεί να διαλύσει την κοινωνική συνοχή και να συρρικνώσει την εθνική και λαϊκή μας κυριαρχία.

Στον λαό μας κυριαρχούν αισθήματα αδικίας, ταπείνωσης και λεηλασίας. Η δυσαρμονία της εφαρμοζόμενης πολιτικής της κυβέρνησης με τη λαϊκή βούληση είναι πρωτοφανής.

Η χώρα δεν αντιμετωπίζει μόνο μεγάλο πρόβλημα χρέους και δημοσιονομικού ελλείμματος. Έχει να αντιμετωπίσει και ένα τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας.

Οι κρισιμότερες πολιτικές αποφάσεις που αφορούν τις επόμενες δεκαετίες, δηλαδή το παρόν και το μέλλον του τόπου, ελήφθησαν ερήμην του ελληνικού λαού. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου εξελέγη σε άλλες συνθήκες, τον Οκτώβρη του 2009, και με εντελώς αντίθετες εξαγγελίες προς τον λαό από όσα εδώ και δύο χρόνια αποφασίζει.

Οι επιλογές της αποδεικνύονται εγκληματικές γιατί καταστρέφουν την παραγωγική και κοινωνική συνοχή, τη συλλογική απαίτηση για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, τη δημοκρατική αυτονομία διακυβέρνησης και κυριαρχίας, τον εσωτερικό πυρήνα των συνταγματικών εγγυήσεων για τη λειτουργία του πολιτεύματος και την κοινωνική αποστολή του κράτους.

Πρώτο θύμα αυτών των επιλογών είναι η ίδια η κοινοβουλευτική δημοκρατία και η μετατροπή της Βουλής σε επικυρωτικό όργανο αποφάσεων που λαμβάνονται από την τρόικα και υπερεθνικούς οργανισμούς.

Η δανειακή σύμβαση, βάσει της οποίας εκπονήθηκαν τόσο το μνημόνιο όσο και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, δεν έχει έρθει ακόμη στη Βουλή για κύρωση, ενώ ο υπουργός Οικονομικών έχει εξουσιοδοτηθεί να υπογράφει και να κυρώνει οποιαδήποτε νέα σύμβαση.

Τα τελευταία δύο χρόνια από επιστημονικούς φορείς, ακόμα και από την Επιστημονική Διεύθυνση της Βουλής, έχει διατυπωθεί η γνώμη ότι πολλά σχέδια νόμων, που απορρέουν από το μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, ελέγχονται ως αντισυνταγματικά ή είναι στα όρια της νομιμότητας. Παρόλα αυτά, αυτά τα σχέδια νόμου έγιναν νόμοι του κράτους.

Ενδεικτικά σας αναφέρω:

Αντισυνταγματικός ο 'Καλλικράτης'. Αντισυνταγματική η κατάργηση του αυτοδιοίκητου και της αυτοτέλειας των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Αντισυνταγματική η κατάργηση της διαιτησίας και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Αντισυνταγματικοί φόροι και περικοπές μισθών και συντάξεων. Αντισυνταγματική η εργασιακή εφεδρεία και οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

Ταυτόχρονα τα τελευταία δύο χρόνια είμαστε μάρτυρες πρωτοφανών ενεργειών εκ μέρους της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, που όμοιές τους δεν έχουν παρατηρηθεί ξανά στην κοινοβουλευτική ιστορία του τόπου.

Ενδεικτικά σας αναφέρω :

Ο πρωθυπουργός της χώρας αφενός απορεί γιατί το Ελληνικό Σύνταγμα τον εμποδίζει να πραγματοποιήσει αυτά που μπορούν να γίνουν σε άλλες χώρες και αφετέρου, μιλώντας ενώπιον των Γερμανών βιομηχάνων, δήλωσε ότι δεν είναι πρόβλημά του αν έχει τη λαϊκή υποστήριξη, παραδεχόμενος έτσι την πασιφανή αναντιστοιχία αυτής της κυβερνητικής πλειοψηφίας με τη λαϊκή βούληση.

Ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών στέλνουν επιστολές στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στις οποίες δεσμεύονται για θέματα που αγνοεί ακόμα και το υπουργικό συμβούλιο. Τέτοιες ενέργειες ακυρώνουν τον ρόλο της Βουλής των Ελλήνων, ακόμα και τον ρόλο των κυβερνητικών βουλευτών, οι οποίοι ομολογούν ότι ψηφίζουν υπό το καθεστώς εκβιασμών.

Ταυτόχρονα, παράγοντες του δημόσιου βίου εκτοξεύουν απειλές εκτροπής και διατυπώνουν δημόσια την άποψη ότι πρέπει να περιοριστούν συνταγματικές ελευθερίες καθώς η Ελλάδα 'δεν αντέχει να είναι δημοκρατία'.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,

Από όσα σας περιέγραψα παραπάνω είναι φανερό πως οι θεσμοί της χώρας έχουν υποστεί τεράστιο πλήγμα και βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτροπής από όσα υπαγορεύουν το Σύνταγμα και το πολίτευμα της χώρας.

Οι πολίτες αναμένουν από όλους να υπερασπιστούν τη δημοκρατία και να συμβάλουν στη δημοκρατική διέξοδο.

Από τη στιγμή που στην πατρίδα μας γίνεται κοινωνικός και πολιτικός σεισμός, όλοι όσοι μπορούμε, από τον τελευταίο εκλεγμένο εκπρόσωπο μέχρι την εξοχότητά σας, έχουμε εθνικό χρέος να ασκήσουμε τη δυναμική της άμεσης παρέμβασης, για να διαμορφώσουμε μια νέα αντίληψη συλλογικής πολιτικής αποστολής και προοπτικής, έξω από τις αιχμαλωσίες και δουλείες κομματικών συσχετισμών και παρασκηνίων.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας.

Πιστεύουμε ότι οι εκλογές είναι η μοναδική δημοκρατική διέξοδος. Οι λόγοι που συντρέχουν για τη διεξαγωγή τους πριν το πέρας της τετραετίας είναι πολύ σοβαρότεροι από αυτούς που πρόωρα επικαλέστηκαν οι κυβερνώντες κατά το πρόσφατο παρελθόν. Γνωρίζω τις προτροπές που διατυπώνονται είτε από εκδότες είτε από πολιτικές δυνάμεις, που σας ζητούν να πάρετε πρωτοβουλίες για συγκρότηση άλλης κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή. Η άποψή μας είναι ότι οποιαδήποτε κυβερνητική αλλαγή ερήμην της λαϊκής ετυμηγορίας θα συνιστά εκτροπή και απαράδεκτη παράκαμψη της λαϊκής βούλησης. Γνωρίζω επίσης ότι το Σύνταγμα δεν σας δίνει αποφασιστικές αρμοδιότητες, αλλά σας παρέχει, ως ρυθμιστή του πολιτεύματος, την ευχέρεια της παρέμβασης. Σας δίνει τη δυνατότητα να συγκαλέσετε εκτάκτως τη Βουλή, όπως έχετε δικαίωμα με βάση το άρθρο 40 παρ.1, ώστε να συζητηθούν παρουσία σας οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις και αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής.

Σας δίνει την ευχέρεια να παρέμβετε με το κύρος που αντλεί ο θεσμός του ΠτΔ έτσι ώστε να αποκατασταθεί η κοινωνική ηρεμία, να προστατευτεί η λαϊκή κυριαρχία και να μην ισχύσουν και να μη ληφθούν άλλες αποφάσεις που δεσμεύουν τις επόμενες γενιές, ερήμην της λαϊκής βούλησης.

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Η απώλεια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, η εκχώρηση του δημόσιου πλούτου της χώρας, η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και η φτωχοποίηση των εργαζομένων είναι καταστάσεις τις οποίες όλοι μας έχουμε χρέος να αποτρέψουμε.

Με τιμή, εκ μέρους της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

2011-11-01T23:48:00.000+02:00

Οι συνεχόμενες, μεγαλειώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις δημιούργησαν σοβαρές ρωγμές στην κυβέρνηση και στο μέτωπο του μνημονίου. Ήταν αυτές που δρομολόγησαν, ουσιαστικά, τις τελευταίες ραγδαίες εξελίξεις, που οδηγούν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Οι επόμενες ημέρες, οι επόμενες ώρες ακόμα, είναι απολύτως κρίσιμες. Ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι άνθρωποι που έχασαν σε μια ημέρα τη ζωή και τα όνειρά τους, οι νέες και οι νέοι, θα είναι αυτοί που θα εμποδίσουν αντιδημοκρατικά σενάρια που δρομολογούνται από εξωθεσμικά κέντρα διαπλοκής και συστημικές δυνάμεις, ώστε να συνεχιστεί η ίδια πολιτική, η πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης, και μετά το τέλος της υπό κατάρρευσης κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου.

Αυτή τη στιγμή είναι η ώρα του λαού, των κοινωνικών κινημάτων, του κόσμου της εργασίας. Όλοι και όλες στους δρόμους. Την Πέμπτη 03/11, με τα πρωτοβάθμια σωματεία, αλλά και τις επόμενες ημέρες, ώστε να πέσει μια ώρα αρχύτερα η κυβέρνηση του μνημονίου και να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τον τόπο και τους ανθρώπους που ζουν σε αυτόν.

Μίκης: Θέλουν να μας μετατρέψουν σε προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ

2011-10-31T19:05:00.001+02:00

Tην παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για «να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσης κυβέρνησης», ή ακόμη και την παραίτησή του ζητεί ο Μίκης Θεοδωράκης σε δήλωση του στην Ελευθεροτυπία. Ο Μίκης εξαπολύει μύδρους κατά της κυβέρνησης η οποία -όπως σημειώνει χαρακτηριστικά -θέλει να μαετατρέψει την Ελλάδα σε προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ! Η δήλωση Θεοδωράκη:

Tο Οχι του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ενα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το Οχι είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.

Οχι στην εξαπάτηση του λαού.
Οχι στο ψέμα και στη διαφθορά.
Οχι στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.
Οχι στην παραβίαση του Συντάγματος.
Οχι στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.
Οχι στην εξόντωση των εργαζομένων.
Οχι στην ερήμωση της χώρας.
Οχι στο πρόσφατο «Ναι σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.
Και τέλος,
Οχι στην προσβολή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί προσβολή είναι το να τολμούν να του λένε «σε πήραμε από το 120% του ΑΕΠ και αφού σου αλλάξαμε τα φώτα, σε ρεζιλέψαμε στους ξένους, σε φτωχύναμε, σε διαλύσαμε και σε εξοντώσαμε ολοκληρωτικά, μετά είπαμε το Ναι στη Μέρκελ, γιατί υποτίθεται ότι θα μας βοηθήσει να σε οδηγήσουμε στο σημείο απ' όπου σε παραλάβαμε, δηλ. στο 120% του ΑΕΠ».

Δηλαδή σε βασανίζουμε δώδεκα ολόκληρα χρόνια (κι αν τελικά θα είναι δώδεκα), χωρίς κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν μέσα σ' αυτό το διάστημα καταφέρουν να μας ξεπουλήσουν και πάλι ολοκληρωτικά και να μας μεταβάλουν στο υπ' αριθμόν 1 προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ. Μας τύλιξαν μέσα σε ένα «Μηδενικό», για ποιο λόγο; Ασφαλώς αυτοί και τα αφεντικά τους θα γνωρίζουν το λόγο, όμως δεν μας τον λένε, με την ελπίδα ότι έως τότε θα μας έχουν μεταβάλει σε φυτά...

Οχι, κύριε Πρόεδρε, να ανέχεστε να μας κυβερνά και να δεσμεύει το μέλλον της χώρας μια ομολογουμένως κυβερνητική μειοψηφία. Και εάν ακόμα το Σύνταγμα, μετά την αναθεώρησή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σας δίνει το δικαίωμα να διαλύσετε τη Βουλή και να προκηρύξετε εκλογές, εν τούτοις έχετε το ηθικό - προσωπικό σας ανάστημα και λόγω του ανωτάτου αξιώματος που κατέχετε και λόγω της προσωπικής σας ιστορίας, να παρέμβετε για να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσας κυβέρνησης. Και στο κάτω κάτω, ως έσχατη λύση, υπάρχει πάντα ο έντιμος δρόμος της παραίτησης, που θα ήταν ένα ηχηρότατο ράπισμα στο πρόσωπο όλων αυτών που καταστρατηγούν το Σύνταγμα οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή της.

Πώς είναι δυνατόν να ζητούν οι σημερινοί κυβερνώντες να τους σεβαστεί ένας λαός που περιμένει το παράδειγμά τους, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους αρνούνται να εφαρμόσουν και να επιβάλουν το ζωτικό Οχι σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή και την τιμή του λαού και του έθνους; Οταν τον εμπαίζουν έχοντας καταντήσει αυτό το μεγάλο Οχι μια τυπική φιέστα, όταν η καθημερινή τους συμπεριφορά βρίσκεται σε μια συνεχή διάσταση μαζί του;

Σέβομαι τους θεσμούς, όταν και εκείνοι σέβονται τα ιερά και τα όσια του λαού αναγνωρίζοντάς τον -με πράξεις και όχι μόνο με λόγια- ως υπέρτατη αξία ανώτερη κι από τον ανώτατο αξιωματούχο. Και ο λαός θέλει ειδικά οι κυβερνήτες του να είναι πιστοί θεματοφύλακες της εθνικής τιμής και ακεραιότητας και όχι φορείς τού Ναι και της υποταγής που μας επιβάλλεται εδώ και δύο χρόνια. Οσοι δεν κατάλαβαν ακόμα ότι αυτοί είναι οι λόγοι που μας κατεβάζουν στους δρόμους, θα είναι άξιοι της τύχης τους.

Η οργή του λαού οφείλεται στο γεγονός ότι η στάση τους απέναντι στα συμφέροντα του λαού και του έθνους βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το νόημα τού Οχι.

Εκείνοι τότε είπαν Οχι αψηφώντας τις θυσίες και το θάνατο. Αυτοί σήμερα υποτάσσονται με δειλία και ανικανότητα στο Ναι. Επομένως δεν έχουν σχέση με το Οχι του λαού των γενναίων αλλά εκφράζουν το Ναι των δειλών και των συμβιβασμένων.

Εκείνοι αρνήθηκαν να δώσουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό ελληνικής γης. Αυτοί τους προσφέρουν το σύνολο της εθνικής επικράτειας.
Ανήκουν στο Ναι και όχι στο Οχι.
Το Οχι ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Ελληνες.

Αθήνα, 29.10.2011

Μανώλης Γλέζος: Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου Η δήλωση του Μανώλη Γλέζου για την διακοπή της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη

2011-10-28T20:24:00.001+03:00

Στην Θεσσαλονίκη σήμερα αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου. Η κυβέρνηση υποχρέωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αποσυρθεί, δηλαδή το επίσημο κράτος αποσύρθηκε, αυτοκαταλύθηκε και οι πολιτικοί λαϊκοί φορείς παρελαύνουν μπροστά στον ίδιο τον λαό. Το νόημα της 28ης Οκτωβρίου αποκαθίσταται. Πριν από 71 χρόνια ο λαός μας είπε όχι στην προσπάθεια κατάλυσης της ελευθερίας του λαού μας και σήμερα ο ελληνικός λαός λέει όχι στην μετατροπή της χώρας μας σε προτεκτοράτο. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα και όχι όλα αυτά τα οποία έχουν ξαφνιάσει όσους δεν έχουν κατανοήσει τι έπρεπε να γίνεται στις παρελάσεις και πως διαστρεβλώνεται. Ο λαός, τα στρατεύματα του λαού η μαθητική νεολαία παρελαύνει μπροστά σε τι; Ποιους τιμούμε; Το κράτος το σημερινό και τις κυβερνήσεις; Ή τιμούμε αυτούς που θυσιαστήκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Είχε διαστρεβλωθεί το νόημα και ο ελληνικός λαός το αποκαθιστά σήμερα στην Θεσσαλονίκη. Συγχαρητήρια στον λαό της Θεσσαλονίκης που υποχρέωσε την κυβέρνηση να αποσυρθεί από τις επίσημες τελετές και όπως βλέπετε στην παρέλαση, τους πολιτικούς φορείς, τους εκφραστές του λαού παρελαύνουν και τους τιμά ο λαός. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου.

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τη ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη

2011-10-28T19:58:00.000+03:00

Η πάνδημη και αυθόρμητη παρέμβαση του λαού της Θεσσαλονίκης προς τους επίσημους εκπροσώπους της κυβέρνησης ακύρωσε την στρατιωτική παρέλαση για τον φετινό εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Το μήνυμα ήταν σαφές να σταματήσει η εξόντωση της κοινωνίας, να σταματήσει ο κατήφορος της πατρίδας μας, να αγωνιστούμε για την αξιοπρέπεια μας .

Η μετατροπή τελικά της παρέλασης σε μια αυθόρμητη λαϊκή εκδήλωση ιερής αγανάκτησης και οργής είναι αντάξια των καλύτερων αγωνιστικών παραδόσεων του λαού μας για εθνική αξιοπρέπεια , κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Οι σημερινές αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα δεν μπορεί να αγνοηθούν . Αποτελούν το καλύτερο φόρο τιμής σε αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για αυτό το τόπο . Η κυβέρνηση έσπειρε ανέμους και θερίζει θύελλες .

To Γραφείο Τύπου

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ.

2011-10-26T19:28:00.006+03:00

Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής αποτελεί ένα ακόμα βήμα στο κενό για την ευρωζώνη, ένα ακόμα καρφί στο σταυρό του μαρτυρίου για τον ελληνικό λαό.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, παντελώς απούσα από τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις, προσπαθεί τώρα να μας παρουσιάσει ως παράδεισο όλα όσα επί δύο χρόνια ξόρκιζε ως κόλαση.

Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι όλες της οι επιλογές ήταν εγκληματικές και μας οδήγησαν τελικά στην ουσιαστική χρεοκοπία.

Το 2010 αποφάσισαν να μας βάλουν στο μνημόνιο και να προσφέρουν ως αντίδοτο στην κρίση χρέους τη λιτότητα και την εσωτερική υποτίμηση.

Μας είπαν ότι το μνημόνιο της λιτότητας θα μας σώσει από τη χρεοκοπία.

Αποδείχτηκε τελικά ότι μας βύθισε βαθιά μέσα σε αυτήν.

Μας είπαν ότι θα είναι πρόσκαιρη η επιτροπεία και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Αποδείχτηκε ότι θα είναι μόνιμη και μακράς διάρκειας.

Μας έβαλαν σε αυτή την εθνική περιπέτεια με χρέος περίπου στο 115% του ΑΕΠ.

Τώρα, στην καλύτερη περίπτωση, και μετά από 10 χρόνια θα μας βγάλουν φτωχούς, ταπεινωμένους, διαλυμένους και με χρέος 120% του ΑΕΠ.

Και ποιος να τους εμπιστευτεί όμως ότι ακόμα και σ΄ αυτές τις προβλέψεις τους θα πέσουν μέσα;

Όταν μόνο μέσα σε ενάμισι χρόνο εφαρμογής του μνημονίου έχουν πέσει έξω πάνω από πέντε φορές στις προβλέψεις τους για την ύφεση.

Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής δεν μπορεί να οδηγήσει σε βιώσιμο δρόμο την ελληνική οικονομία γιατί βασίζεται στη λάθος συνταγή.

Βασίζεται στη συνταγή της λιτότητας που γεννά την ύφεση και πολλαπλασιάζει το χρέος.

Η διαγραφή του χρέους είναι αναγκαία, αλλά ως μέσο για την υλοποίηση μιας άλλης πολιτικής, μιας πολιτικής ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Είναι όμως δώρον άδωρον, αν πρόκειται να συνεχιστεί μια πολιτική ύφεσης και κοινωνικής κατεδάφισης.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όχι μόνο δεν έσωσε κανέναν, αλλά έδωσε πολύτιμο χρόνο στους δανειστές και στις τράπεζες για να σώσουν αυτοί σημαντικό μέρος των κεφαλαίων τους.

Τώρα αφήνει εκτεθειμένα τα ασφαλιστικά ταμεία και μας εγκαθιστά μια μόνιμη επιτροπεία, που θα οδηγήσει τη χώρα, μέσα από μέτρα σκληρής λιτότητας, στην κοινωνική ερήμωση, στην έκρηξη της ανεργίας και στη μαζική μετανάστευση της νέας γενιάς.

Αυτή η απόφαση, αυτή η συμφωνία δεν πρέπει και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον ελληνικό λαό.

Ο πρωθυπουργός είπε σήμερα ότι δεν του αρέσει να έρχεται η τρόικα κάθε τρεις μήνες και να κάνει ένα σόου. Ότι προτιμά να βρίσκεται μόνιμα στη χώρα μας.

Μήπως να σκεφτόταν τελικά να ρωτήσει και τις Ελληνίδες και τους Έλληνες για το τι προτιμούν και τι επιλέγουν;

Ο πρωθυπουργός δεν έχει καμία εξουσιοδότηση να καταργεί την εθνική μας κυριαρχία.

Δεν έχει καμία νομιμοποίηση να παρακάμπτει τη δημοκρατία και να καταλύει τη λαϊκή κυριαρχία.

Ήρθε η ώρα ο ελληνικός λαός, στο όνομα όλων των λαών της Ευρώπης, να πει ένα μεγάλο όχι στην εξόντωση της Ελλάδας και στη διάλυση της Ευρώπης.

Ένα όχι στη λιτότητα, ένα όχι στην επιτροπεία, ένα όχι στη μεγάλη απειλή της εξαθλίωσης των λαών της Ευρώπης προς όφελος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Ήρθε η ώρα ο ίδιος ο λαός μας να υπερασπιστεί τη δημοκρατία και να επιβάλει τη κυριαρχία του.

Να επιβάλει τη μόνη δημοκρατική διέξοδο από την κρίση, να επιβάλει την άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.

To Γραφείο Τύπου

Δήλωση του Γιάννη Μηλιού, υπεύθυνου οικονομικής πολιτικής του ΣΥΝ, εν όψει των αποφάσεων της συνόδου κορυφής

2011-10-26T11:11:00.000+03:00

Η κυβέρνηση Παπανδρέου ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας με δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ. Με τις πολιτικές λιτότητας και αντιδραστικής αναδιανομής πλούτου και εξουσίας υπέρ του κεφαλαίου που ακολούθησε οδήγησε το δημόσιο χρέος στο 160% του ΑΕΠ και το κατέστησε απολύτως μη διαχειρίσιμο. Ταυτόχρονα βύθισε την οικονομία στην ύφεση και τους εργαζόμενους στην ανέχεια και την ανασφάλεια.

Στην εξελισσόμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, με την «απραξία» της, άφησε να εμφανίζεται ως μοναδική ελληνική θέση αυτή των Ελλήνων τραπεζιτών, ότι η μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν έπρεπε να υπερβεί σε ποσοστό το 21%, όπως προέβλεπε η προηγούμενη Σύνοδος Κορυφής της 21/7. Σήμερα, ετοιμάζεται να «πανηγυρίσει» τη διαγραφή του δημόσιου χρέους που κατέχουν ιδιώτες κατά 50%, μέσα από την οποία εξαγγέλλεται ο «περιορισμός» του συνολικού δημόσιου χρέους στο 120% του ΑΕΠ το 2020!

Αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι στόχος των αντιδραστικών πολιτικών δεν ήταν η χαλιναγώγηση του δημόσιου χρέους αλλά η καθυπόταξη των εργαζομένων και της κοινωνίας στα συμφέροντα του κεφαλαίου και των τραπεζών.

Η κυβέρνηση δεν είναι ανίκανη. Είναι επικίνδυνη για τον ελληνικό λαό! Η ανατροπή της μαζί με τα Μνημόνια, «αναθεωρημένα» ή μη, είναι προϋπόθεση για μια εναλλακτική πορεία που θα προτάσσει τις κοινωνικές ανάγκες απέναντι στους καταναγκασμούς του κέρδους και στα συμφέροντα του συσσωρευμένου πλούτου.

To Γραφείο Τύπου

Η επέτειος του "ΟΧΙ" στην εποχή του “ναι” - Ποια είναι η πατρίδα μας;

2011-10-24T18:48:00.004+03:00

του Χρήστου Κάτσικα

Γνωρίζω πολύ καλά, αναπνέοντας την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες 25 χρόνια ως εκπαιδευτικός και άλλα 12 ως μαθητής, ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές για αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν. Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ΄ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να υπονομεύσουν αυτή την εικόνα. Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία» αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και φτωχοποιούν το λαό. Ίσως δεν αντέχουμε πια να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για «τα περήφανα νιάτα και τα τιμημένα γηρατειά» οι ίδιοι που καταδικάζουν τη νεολαία στην ανεργία και στα μεροκάματα πείνας, σε ένα μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο, ενώ την ίδια στιγμή υπογράφουν τον γρήγορο θάνατο των πατεράδων και των μανάδων μας που βγήκαν στη σύνταξη.

Ίσως για κάποιους από αυτούς τους λόγους να κοιτάμε, δάσκαλοι και μαθητές, συχνά τα ρολόγια μας πότε θα τελειώσει κι αυτή η σχολική γιορτή. Κι όμως, οφείλω να σας πω ότι στην πρώτη επέτειο του ΟΧΙ, το 1941, στα πιο μαύρα χρόνια της φασιστικής κατοχής, χιλιάδες απλοί άνθρωποι, με κίνδυνο της ζωής τους ξεχύθηκαν στους δρόμους της σιδηρόφρακτης Αθήνας για να τιμήσουν την ίδια τους την ιστορία.

Γιατί αγαπητοί μου αυτή η ιστορία μας ανήκει. Ανήκει στον εργαζόμενο λαό μας, αυτόν που παράγει με τα χέρια του και το μυαλό του τα μύρια αγαθά ενώ την ίδια ώρα γεύεται πείνα και ανασφάλεια. Ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση γιατί κάτι σαν και αυτούς τόλμησαν πριν από εβδομήντα χρόνια να πούνε ΟΧΙ στην σκλαβιά την ίδια ώρα που το σύνολο της άρχουσας τάξης, των πλουσίων, των κομμάτων που εξουσίαζαν, οι πολιτικοί πρόγονοι αυτών που σήμερα μιλάνε στις τηλεοράσεις για ανεξαρτησία και δημοκρατία, είτε έφευγαν στο εξωτερικό είτε συγκυβερνούσαν με τον κατακτητή στα μαύρα χρόνια 1940-1944.
Ήταν αυτοί που έγραφαν το 1941 για τη νύχτα που κατέβηκε η Σβάστικα από το Μανόλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα τα παρακάτω: «Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο πράξιν. Και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματός της περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».
(Eφημερίδα «Βραδυνή», 2/6/1941).

ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Αγαπητοί φίλοι και φίλες την Ιστορία μας τη φόρτωσαν χρόνια τώρα με ψέματα ή μαλάματα και έκρυψαν το πρόσωπό της. Και είναι καιρός να αποκαλύψουμε το αληθινό της πρόσωπο. Εμείς οι δάσκαλοι πρώτοι από όλους οφείλουμε να αφήσουμε τα παραμύθια και να δώσουμε στο δράκο το πραγματικό του όνομα, να δείξουμε με το χέρι τους κακούς, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια, να ξεσαβανώσουμε τους νεκρούς μας και να τους βάλουμε μπροστά οδηγούς στη δράση μας.

Να πούμε την αλήθεια. Αυτή που κρύβουν επιμελώς οι σύγχρονοι φαναριώτες, ο καλός κόσμος των σαλονιών, οι δούκες και οι βαρώνοι, το κηφηναριό με τα άσπρα κολάρα, που θέλουν το λαό μας, εμάς τους ίδιους να κοιμόμαστε βαθιά την ώρα που μας γδύνουν. Να πούμε την αλήθεια:

• Ότι ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

• Ότι τα πραγματικά αίτια του πολέμου ήταν το μοίρασμα του κόσμου απ΄ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε σφαίρες επιρροής, αλλά και το τσάκισμα του εργατικού κινήματος.

• Ότι οι κύριοι αιμοδότες και πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης, ήταν το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ – ότι αυτοί ξεσήκωσαν τον κόσμο και αυτοί σήκωσαν το βάρος της αντίστασης.

• Ότι το μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής ανήκει στους «απόντες» του αγώνα, καθώς η πλειονότητα από τους πολιτικούς που κυβερνούσαν τη χώρα έφυγαν στην Αίγυπτο ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που στελέχωσαν τις τρεις «ελληνικές» κατοχικές κυβερνήσεις των κουίσλιγκ, χτυπώντας μαζί με τους κατακτητές τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, φορώντας ακόμη και την αποκρουστική κουκούλα του προδότη.

Εξάλλου, από τη Νίκαια της Γαλλίας, όπου είχε μετεγκατασταθεί, ο αστός πολιτικός Ν. Πλαστήρας καλούσε το λαό με επιστολή του να συνεργαστεί με τους κατακτητές: «Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να γίνει κυβέρνησις φιλογερμανική, για να καταστήσωμεν ολιγώτερον οδυνηράν την ήτταν. Αυτό πρέπει να γίνη και αν ακόμη θα ηξεύραμε ότι ο πόλεμος θα ετελείωνε και μετά τινας μόνον μήνας με τελείαν ήτταν του άξονος (όπερ απίθανον)» Να σημειωθεί ότι αυτό το γράμμα στάλθηκε την 21 Απρίλη 1941, κι ενώ οι Γερμανοί είχαν περάσει τη Λάρισα και κατέβαιναν προς την Αθήνα.
Λίγους μήνες πριν, στις 31 Οκτωβρίου 1940 μέσα από τις φυλακές της Κέρκυρας ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γ.Γ. του ΚΚΕ με το γράμμα του προς τον ελληνικό λαό τόνιζε:
«Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ…Ολοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα 'ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της»

Και τότε αίφνης ξαναζωντάνεψαν οι 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα, οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Ανδρούτσοι, οι Κολοκοτρωναίοι και οι Καραϊσκάκηδες και πιάστηκαν χέρι με χέρι με τους μαυροσκούφηδες του Άρη, με τα παλικάρια της Καισαριανής και της Κοκκινιάς και ενώθηκε ο λαός και οργανώθηκε ο λαός και αγωνίστηκε ο λαός

Αλήθεια δεν θα έπρεπε να υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό στη σημερινή βαρβαρότητα από μια σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου!

Από τον καιρό εκείνο, την εποχή των παππούδων και των πατεράδων μας πέρασαν 71 χρόνια. Σήμερα, δεν κατεβάζουν πια την ελληνική σημαία απ΄ την Ακρόπολη, μόνο κάτι απλήρωτους συμβασιούχους του υπουργείου πολιτισμού ψεκάζουν σαν τα κουνούπια οι δυνάμεις καταστολής, χτυπώντας και σέρνοντάς τους σαν τα σκυλιά. Σήμερα, δεν πουλά κανείς το σπίτι του για ένα τσουβάλι σιτάρι στους μαυραγορίτες, αλλά του το κατάσχει η τράπεζα για λίγα Ευρώ. Σήμερα, δεν μας πολεμάν οι Γερμανοί με τανκς και στούκας, απλώς, μας πουλάν τα παλιοσιδερικά τους, έτσι που καταχρεωμένοι δε μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Σήμερα, δεν κλέβουν τη σοδιά μας, αλλά μας επιβάλλουν πρόστιμα, αν παράγουμε έστω κι ένα κιλό παραπάνω απ΄ το πλαφόν που έχει καθοριστεί στις Βρυξέλλες. Xιλιάδες οι άνεργοι, η βιομηχανία και η μεταποίηση πέφτει σαν τραπουλόχαρτο και οικονομικά τζάκια, αφού ξεζούμισαν τον εργάτη, το μετανάστη, τον ελαστικό τετραωρίτη μεταφέρουν σαν ύαινες που οσμίζονται το αίμα τα εργοστάσιά “τους” στις διπλανές χώρες των φτηνών χεριών.

Και εμείς; Τι περιμένουμε;
Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα μας κάνουν
κι οι αχόρταγοι κάτι θε να μας δώσουν;
Ότι οι λύκοι θα μας ταΐσουνε αντί να μας καταβροχθίσουν;
Ότι από φιλία θα μας προσκαλέσει η τίγρη
να της βγάλουμε τα δόντια;
Τέτοια περιμένουμε;
Μπ. Μπρέχτ
Σ’ αυτήν την περίοδο, όπου η κρίση φτάνει με τη μορφή της κόλασης και άρχισε να ανάβει τις φωτιές των θυσιαστηρίων, για να κάψει δικαιώματα και κατακτήσεις, πρέπει να σκεφτούμε πολλαπλά και καίρια. Όταν το κυρίαρχο σύστημα ετοιμάζει για μας και τα παιδιά μας το κολαστήριο της ανεργίας, των ιδιωτικοποιήσεων, των περικοπών μισθών και συντάξεων, τότε πρέπει ν’ αντιδράσουμε! Να σκεφτούμε πώς δε θα παραδώσουμε ένα κοινωνικό, εργασιακό και πολιτικό καθεστώς χειρότερο απ’ ότι παραλάβαμε. Να αναλύσουμε την κατάσταση με «νου παγερό» και «φλογερή καρδιά», με «μάτι φώσφορο» και «κουμάντο γερό», έτσι ώστε ο φόβος να μένει μονάχος του και κανείς να μην αισθάνεται μόνος.

Πολλοί άνθρωποι υπήρξαν πάντοτε στην πολιτική τ’ αφελή θύματα των άλλων εφ’ όσον δεν θα ‘χουν μάθει, πίσω από τις φράσεις, τις διακηρύξεις και τις υποσχέσεις, ηθικές, θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές, να διακρίνουν τα συμφέροντα αυτών ή των άλλων τάξεων.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ
Να το καταλάβουμε. Η μια πατρίδα μας ταξιδεύει στα ελβετικά σαλέ, παίρνει μίζες από τις Siemens, αγοράζει κάμερες που φωτογραφίζουν το λαό, έχει εφεύρει δεκάδες τρόπους για να θωρακίζει το «είναι» και το «αντέχειν» της από τον εσωτερικό εχθρό της. Η άλλη πατρίδα τρέχει για το μεροκάματα, ζει με 500 ευρώ, πεθαίνει στην ανεργία και στην αλλότρια εργασία, αναγκάζεται να πληρώνει τις θηλιές των τραπεζών που βλέπουν τα αμύθητα κέρδη τους να αυξάνονται.
Αυτές οι δύο πατρίδες συγκρούονται. Άτυπα και φανερά.. Υπόγεια και στους δρόμους. Άλλοτε δυνατά κι άλλοτε αδύναμα. Αλλά συγκρούονται. Ο ένας κόσμος δεν έχει τίποτε κοινό με τον άλλον. Στη Ρώμη, το χειρότερο μαρτύριο ήταν όταν έδεναν ένα υγιές κορμί με ένα σαπισμένο ώσπου να σαπίσει και αυτό. Οφείλουμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο γιατί αν συνηθίσουμε το κακό, θα του μοιάσουμε!

Ε, λοιπόν να το καταλάβουν: η δική μας πατρίδα δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων! Η δική μας πατρίδα δεν είναι οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της οικονομικής ολιγαρχίας και της τρόικας που κάνοντας την ανομία «νόμο», ψήφισαν και επικύρωσαν τους προσυμφωνημένους όρους των ξένων κηδεμόνων. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που το λίπος γουργουρίζει ακόμη και στη φωνή τους την ίδια στιγμή που ο γιατρός διέγνωσε υποσιτισμό των μαθητών μας. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που φέρνουν τα κοινωνικά δικαιώματα στο απόσπασμα, την ελληνική οικονομία ανέκκλητα στη χρεοκοπία και τη χώρα στη νεοαποικιακή υποδούλωση και λεηλασία.

Δεκάδες φορές ως τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα. Kάθε Mινώταυρος και κάθε Λαβύρινθος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

Μόνη προοπτική για τον εργαζόμενο λαό, είναι η οργάνωση και το δυνάμωμα των αγώνων του. Ας δώσουμε ενεργητικά τη συμβολή μας γι’ αυτό το σκοπό. Κάτω η αντιλαϊκή και ξενόδουλη κυβερνητική πολιτική. Όλοι στον αγώνα.
Όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων, γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες των ανθρώπων.

ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ