Η ΚΠΕ του ΣΥΝ προτείνει στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη την υιοθέτηση του κειμένου που ακολουθεί για τη Δημοκρατική εμβάθυνση που έχει ανάγκη σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ σαν πολιτική συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και μη ενταγμένων πολιτών.
Προτείνει επίσης τη διαμόρφωση μιας πλατιάς επιτροπής στην οποία να συμμετέχουν μέλη συνιστωσών και μη ενταγμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες, αλλά και άλλοι εκτός ΣΥΡΙΖΑ που ενδιαφέρονται για την ενότητα και τη συνεργασία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας, η οποία θα ανοίξει ένα πλατύ διάλογο για:
Α) Συγκεκριμένα βήματα, μέτρα και πρωτοβουλίες που θα συμβάλλουν στη περαιτέρω διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και οργανωτικά με δυνάμεις:
1) του σοσιαλιστικού χώρου που αποδεσμεύονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
2) με άλλες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που δεν συμμετέχουν μέχρι σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ .
3) με δυνάμεις που κινούνται στον ευρύτερο οικολογικό χώρο.
Β) Την ανάγκη να υπάρξει και στη πράξη εκτός του πλουραλισμού των απόψεων και ο πλουραλισμός στη παρουσία στα ΜΜΕ και στις πολιτικές πρωτοβουλίες των δυνάμεων που συγκροτούν το ΣΥΡΙΖΑ ( Γραφείο Τύπου, περιοδικό κ.λ.π. ).
Γ) Την σε βάθος διερεύνηση των προοπτικών και των δυνατοτήτων – χωρίς στενά χρονικά όρια - της ανασύνθεσης της Ριζοσπαστικής Ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας.
Η Επιτροπή αυτή προτείνεται να είναι απαλλαγμένη από τις ευθύνες της καθημερινής δουλειάς της Γραμματείας έτσι ώστε να μην δημιουργεί εμπόδια στη σημερινή λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι κύριοι άξονες του κειμένου που εγκρίθηκε από την ΚΠΕ του ΣΥΝ είναι:
Η επιλογή της συνεργασίας των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας εντάσσεται στη στρατηγική μας, της ενότητας όλων των δυνάμεων της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας, συγκροτείται δε ως μία πολιτική συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων πολιτών όπου ο καθένας, συλλογικότητα ή μέλος διατηρεί την αυτονομία του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να λειτουργεί με σεβασμό προς όλες τις συνιστώσες ανεξαρτήτως μεγέθους, αναγνωρίζοντας τα θετικά στοιχεία που φέρνει η κάθε μία στο κοινό μας εγχείρημα. Αυτή τη στάση θα πρέπει να τηρήσουν όλες οι συνιστώσες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι, η αλληλεγγύη, η αλληλοϋποστήριξη και ο σεβασμός στις διαφορετικές απόψεις είναι προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση σωστών σχέσεων, η δε πολεμική, η υπονόμευση και ο στείρος ανταγωνισμός οδηγεί σε αποδυνάμωση έως και παράλυση του εγχειρήματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιμένει στην ανάπτυξη διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων όχι μόνο με όσους συμφωνεί αλλά και με εκείνους που διαφωνεί για θέματα που κάθε φορά απασχολούν τους ανθρώπους του μόχθου, γυναίκες και άνδρες.
Ο διάλογος και οι συζητήσεις είναι πολύ χρήσιμες με την προϋπόθεση ότι θα συνοδεύονται και από την ενεργό συμμετοχή στα τεκταινόμενα σε κάθε θεματικό πεδίο.
Το μετεκλογικό τοπίο - Ο ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες
Στις εκλογές της 4ης του Οκτώβρη απομακρύνθηκαν 1.000.000 περίπου ψηφοφόροι από τη ΝΔ προερχόμενοι κυρίως από τα χαμηλά και μεσαία οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Απομακρύνθηκαν διότι οι πολιτικές που εφάρμοζε η κυβέρνηση της ΝΔ είχαν τις ίδιες αρνητικές επιπτώσεις σʼ αυτό τον κόσμο όπως και σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Ως Αριστερά οφείλουμε να αποδεχτούμε επί της ουσίας και όχι μόνο στους λόγους μας ότι όλος αυτός ο κόσμος μας ενδιαφέρει, γιατί η καθημερινότητά του είναι ίδια με τη δική μας, οι ανάγκες του ίδιες με τις με τις δικές μας, άρα πρέπει μαζί να συμπαραταχθούμε, μαζί να διεκδικήσουμε μια καλύτερη ζωή που δικαιούμαστε, μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Ταυτόχρονα πρέπει να λάβουμε υπ όψιν μας ότι τα εκατομμύρια που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ δεν φάνηκε να πείστηκαν ιδεολογικά και πολιτικά από αυτό, αλλά απελπισμένοι από την σκληρή πραγματικότητα που ζούσαν κρεμάστηκαν από αυτά που έταζε το ΠΑΣΟΚ ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο.
Η δική μας πεποίθηση ότι και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ γρήγορα θα τους απογοητεύσει, γιατί δε θα ανταποκριθεί και δεν θα δώσει λύσεις στα μεγάλα προβλήματα είτε γιατί δε μπορεί είτε γιατί δε θέλει, επιβεβαιώνεται πολύ πριν εκπνεύσει η περίοδος χάριτος των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης. Φαίνεται ότι οι προεκλογικές «προσδοκίες» για ανατροπή των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης Καραμανλή εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα. Και από κει και πέρα τα κοινωνικά μέτωπα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Η κοινωνική πολιτική, οι μισθοί, τα εισοδήματα, η μόνιμη και σταθερή εργασία, ειδικά το θέμα των stage και των συμβασιούχων, το ασφαλιστικό, η εκποίηση του λιμανιού, είναι σαφές ότι κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με τις πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης.
Τόσο η κρίση πολιτικής ταυτότητας και ιδεολογίας που διέρχεται η Νέα Δημοκρατία, όσο και η πολιτικές του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ αναδεικνύουν τον δικό μας αντιπολιτευτικό ρόλο, που γίνεται πιο υπεύθυνος, ώστε να συμβάλλει στον απεγκλωβισμό ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων από τον δικομματισμό.
Να εξηγούμε και να πείθουμε, να διεκδικούμε και να κερδίζουμε, δηλαδή να ανταποκριθούμε εμείς στα όνειρα και τις προσδοκίες που δε μπόρεσε να καλύψει η ΝΔ αλλά όπως φαίνεται ούτε και το ΠΑΣΟΚ.
Στο νέο λοιπόν αυτό μετεκλογικό τοπίο η Ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να επεξεργαστεί τη πολιτική της με κυρίαρχο αυτό το κριτήριο, άρα με μια πολιτική σταθερά ανοιχτή στα αιτήματα του κόσμου, με προτάσεις που θα απαντούν και θα δίνουν λύσεις στα προβλήματα, ενταγμένες όμως σε ένα αριστερό, εναλλακτικό προγραμματικό σχέδιο το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα του νεοφιλελεύθερου σχεδίου. Μια τέτοια αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση μπορεί να συμβάλλει στην ανατροπή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών, με στόχο μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία με επίκεντρο την Αριστερά.
Προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες, πρέπει με ειλικρίνεια να αναζητήσουμε την πολιτική, οργανωτική και κινηματική του φυσιογνωμία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει ριζικά να γίνει πιο δημοκρατικός, πιο συμμετοχικός, πιο ευέλικτος, πιο ανοιχτός, όπου όλοι οι συμμετέχοντες θα έχουν πληροφόρηση, γνώση και συμμετοχή στις αποφάσεις. Θα πρέπει όλοι όσοι συμμετέχουν να μην ασφυκτιούν να μπορούν πολιτικά να αναπνέουν, ιδεολογικά να διαφοροποιούνται, κοινωνικά όμως όλοι μαζί να διεκδικούμε, να αγωνιζόμαστε στο πλευρό της ξεχασμένης κοινωνίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δε πρέπει να βγάλει από το στόχαστρό του παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν την ανάγκη για υπέρβαση της πολυδιάσπασης της Αριστεράς η δε ενδυνάμωσή του θα συμβάλει καθοριστικά στην επιτυχία αυτού του στόχου.
Η υπέρβαση αυτή δεν επιτυγχάνεται μόνο με τη συνεργασία των διάφορων κομμάτων και κινήσεων της Αριστεράς, αλλά κυρίως με τη προσέλκυση χιλιάδων αριστερών που δεν εντάσσονται σε κάποιο κόμμα η κίνηση παρότι αγωνίζονται καθημερινά στο χώρο της δουλειάς τους, στη γειτονιά, στα κοινωνικά κινήματα.
Δημοκρατική και πλουραλιστική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ
Αναγκαία προϋπόθεση για την περαιτέρω δημοκρατική εμβάθυνση αλλά και την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος είναι η ανασυγκρότηση και η ουσιαστική λειτουργία του.
Τοπικές Συνελεύσεις με Συντονιστικές Επιτροπές (Γραμματείες) σε επίπεδο Νομών, πόλεων, κωμοπόλεων, χωριών.
• Σε όλους τους κλάδους εργαζομένων και στους χώρους δουλειάς.
• Εκεί που δουλεύει, σπουδάζει και ζει η Νεολαία.
• Στον αγροτικό πληθυσμό.
Σε αυτές παίρνουν μέρος όλα τα μέλη των συνιστωσών με ειδική μέριμνα για τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων ανένταχτων πολιτών. Είναι ανοιχτές, λειτουργούν δημοκρατικά επεξεργάζονται πολιτικές, παίρνουν αποφάσεις στα πλαίσια των γενικών πολιτικών κατευθύνσεων του ΣΥΡΙΖΑ, παρεμβαίνουν στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, συμμετέχουν στις κινηματικές δράσεις και διαμορφώνουν όρους «ηγεμονίας» των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι συντονιστικές επιτροπές επιδιώκουμε να διαμορφώνονται δημοκρατικά, πλουραλιστικά και με διαφάνεια, μέσα από συζήτηση και συναίνεση αυτών που βρίσκονται στον αντίστοιχο χώρο. Εάν παρόλα αυτά δεν υπάρξει συναίνεση, τότε με τα ίδια κριτήρια που προαναφέραμε γίνεται εκλογή της επιτροπής.
Σε κάθε τοπική, κλαδική και θεματική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργείται ενιαίο μητρώο μελών του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούμενο από όλα ανεξαιρέτως τα μέλη των συνιστωσών και τους μη ενταγμένους σε συνιστώσες πολίτες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αποκτά μέλη
Όλα τα μέλη των συνιστωσών είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ.
Πολίτες που με δική τους επιλογή δεν συμμετέχουν σε καμία συνιστώσα καταγράφονται σε μητρώα ανένταχτων και αποκτούν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ και έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με όλους τους υπόλοιπους.
Το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί στη νέα περίοδο είναι:
• Η διάρθρωση όλων των μελών του ΣΥΡΙΖΑ με τον κοινωνικό εργασιακό και τοπικό χώρο που βρίσκονται.
• Η ενεργός συμμετοχή κάθε μέλους στις συλλογικότητες που υπάρχουν και αν όχι να συμβάλει στη δημιουργία τους.
• Στο συνδικαλιστικό κίνημα, στη νεολαία, στα νέα κινήματα διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις ενοποίησης των δυνάμεών μας σε μία παράταξη, σε ένα φορέα, σε μία δημοτική κίνηση κ.λ.π.
Σώματα του ΣΥΡΙΖΑ
Τα σώματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι: η Πανελλαδική Σύσκεψη και η Γραμματεία.
Σε όλα τα σώματα συμμετέχουν αντιπρόσωποι, με την προϋπόθεση ότι έχουν επιλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες, ώστε η «νομιμοποίηση» να μην αμφισβητείται. Προς τούτο είτε οι αντιπρόσωποι προέρχονται από τα θεσμικά όργανα (πχ συντονιστής τοπικής επιτροπής, γραμματεία νομαρχιακής επιτροπής ή μέρος της γραμματείας), ούτως ώστε να εκπροσωπείται η πανελλαδική διάρθρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπου δεν επιτυγχάνεται συναίνεση τότε οι αντιπρόσωποι εκλέγονται.
Η Πανελλαδική Σύσκεψη είναι το πιο ισχυρό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ, συνέρχεται σε τακτική συνεδρίαση μια φορά τον χρόνο και εκτάκτως με απόφαση της Γραμματείας, όταν προκύπτουν σοβαρά και κρίσιμα θέματα.
Η συζήτηση στην Πανελλαδική Σύσκεψη ξεκινά με εισήγηση της Γραμματείας, η οποία τίθεται στην κρίση των συνέδρων. Η σύνθεση της Πανελλαδικής Σύσκεψης πρέπει να είναι πλουραλιστική και να αντιστοιχείται με την πανελλαδική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να είναι αντιπροσωπευτική και να καθίσταται πιο ισχυρή και μη αμφισβητήσιμη. Στο βαθμό που δεν καλύπτεται η αντιπροσωπευτικότητα σε συνιστώσες, φύλο, ενταγμένους και ανένταχτους, τότε με ευθύνη της Γραμματείας θα πρέπει να υπάρχουν οι αναγκαίες διορθώσεις.
Το περιεχόμενο της Πανελλαδικής Σύσκεψης είναι η επεξεργασία των κατευθύνσεων που αφορούν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική των συμμαχιών, την ανάληψη πρωτοβουλιών σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, που θα φέρνουν τον κόσμο σε επαφή με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για όλα τα θέματα, την εκλογική τακτική, ζητήματα της οργανωτικής συγκρότησης και λειτουργίας του.
Στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει υποχρεωτικά τουλάχιστον ένας ή μια εκπρόσωπος από κάθε συνιστώσα. Επίσης συμμετέχουν και ανένταχτοι-ες, οι οποίοι επιλέγονται από το μητρώο των ανένταχτων με όποιο τρόπο και μέθοδο αυτοί προκρίνουν.
Η θητεία της Γραμματείας διαρκεί το διάστημα μεταξύ των δυο Πανελλαδικών Συσκέψεων. Συντονίζεται από ένα συντονιστή με εξάμηνη διάρκεια. Η δραστηριότητα και τα πεπραγμένα της Γραμματείας είναι υπό διαρκή έλεγχο όλων των σωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και κρίνονται κάθε φορά στην Πανελλαδική Σύσκεψη.
Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συνεδριάζει μια φορά την εβδομάδα με κύρια ευθύνη την υλοποίηση των αποφάσεων της πανελλαδικής Σύσκεψης, την αντιμετώπιση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Έχει στην ευθύνη της την δημιουργία και στελέχωση του γραφείου τύπου, την έκδοση περιοδικού, την ομάδα πολιτικού σχεδιασμού και τεκμηρίωσης, καθώς και την συγκρότηση θεματικών και βοηθητικών επιτροπών.
Σε έκτακτες περιπτώσεις μπορεί να συγκληθεί ευρύτερο σώμα με την συμμετοχή της Γραμματείας, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και των συντονιστών των τοπικών ή κλαδικών επιτροπών.
Στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ισχύει ο κανόνας της ομοφωνίας ή της συναίνεσης. Στο βαθμό που αυτή κάποιες φορές δεν μπορεί να επιτευχθεί, τότε με την σύμφωνη γνώμη όλων απευθυνόμαστε στα μέλη:
1. Είτε με κάλπη και καθολική ψηφοφορία για κρίσιμα θέματα (συνεργασίες, επικεφαλής ψηφοδελτίου, κατάρτιση ψηφοδελτίων, στήριξη ή συμμετοχή σε κυβέρνηση).
2. Είτε με έκτακτη σύγκλιση της Πανελλαδικής Σύσκεψης όπου η απόφαση λαμβάνεται με αυξημένη πλειοψηφία, πχ με το 75% των μελών.
Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009
Απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού - Η πρόταση του ΣΥΝ στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ
Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009
Είκοσι χρόνια μετά...
Tου Γιαννη Δραγασακη
Φέτος κλείνουν είκοσι χρόνια από την ίδρυση του (ενιαίου) Συνασπισμού. Όπως όμως δείχνουν οι συζητήσεις που γίνονται για την επομένη φάση του ΣΥΡΙΖΑ, καλούμαστε να σκεφτούμε ξανά ζητήματα θεμελίωσης, λειτουργίας και προσανατολισμού, ιδρυτικά κατά κάποιον τρόπο ζητήματα της Αριστεράς. Αυτό βέβαια δεν είναι κατ' ανάγκη αρνητικό ή παράδοξο, αφού από ιστορική άποψη οι επανιδρύσεις, οι ανασυνθέσεις και οι αναθεμελιώσεις είναι τρόπος και όρος ύπαρξης του αριστερού κινήματος. Πολύ περισσότερο που η ιδρυτική εκείνη πράξη που ξεκινήσαμε τότε με τη δημιουργία του ΣΥΝ δεν έχει ακόμη πλήρως δικαιωθεί.
Όμως, έστω και ανολοκλήρωτη, εκείνη η φιλοδοξία μας για ένα νέο κόμμα της Αριστεράς, σύγχρονο και ριζοσπαστικό, και κυρίως δημοκρατικό, ένα κόμμα των μελών του, όπως το είχαμε πει, πήρε σάρκα και οστά. Όχι μόνο άντεξε, πράγμα καθόλου αυτονόητο εκείνη την εποχή, αλλά έδωσε μάχες σκληρές με συμφέροντα, ιδεολογίες και πολιτικές, με αποτυχίες αλλά και επιτυχίες πολλές.
Δίνοντας νέα προοπτική αλλά και υπερβαίνοντας ταυτόχρονα παλαιότερα ανανεωτικά εγχειρήματα, με κυριότερο εκείνο του ΚΚΕ εσ., κατοχύρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού αριστερού κινήματος, σε κοινωνικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, την παρουσία αυτού του απαιτητικού ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος.
Πρωτοστάτησε στην αναζήτηση νέων μορφών και πλαισίων διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς, και με πρωτοβουλία του Συνασπισμού συγκροτήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Προσωπικά, κατανοώ κριτικές, ακόμη και πολεμικές, για συγκεκριμένες θέσεις, πράξεις ή παραλείψεις, πολλές από τις οποίες μπορεί και ο ίδιος να συμμερίζομαι. Θεωρώ όμως άδικες, ανιστόρητες και μικρόκαρδες τις ισοπεδωτικές ή μηδενιστικές κριτικές, για να μη μιλήσω για εμπαθείς πολεμικές, οι οποίες απλά μας υπενθυμίζουν τον μακρύ δρόμο που έχουμε ακόμη να διανύσουμε για να κατακτήσουμε εκείνο τον πολιτικό πολιτισμό που αντιστοιχεί στις αξίες και τα ιδανικά της Αριστεράς.
Όμως το κίνητρο για το άρθρο αυτό δεν μου το έδωσαν οι όποιες επικρίσεις γίνονται από τα έξω κατά του Συνασπισμού, αλλά οι οριακές καταστάσεις που βιώσαμε όλοι εμείς από τα μέσα και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ, που έφτασαν να απειλήσουν ακόμη και την είσοδό μας στη Βουλή.
Είναι, πιστεύω, καιρός να αναγνωρίσουμε με ειλικρίνεια ότι αυτό που ονομάζουμε "κόμμα" του Συνασπισμού είναι ένα κόμμα που αρκετές φορές λειτουργεί ως δημόσιος χώρος των τάσεων, των επιμέρους ομάδων του, των επώνυμων στελεχών του, πράγμα που ίσως δεν θα ήταν κακό, αν ταυτόχρονα κάποιος φρόντιζε και για τις κοινές ανάγκες ύπαρξης, λειτουργίας και ανάπτυξης αυτού του "κόμματος - χώρου".
Ο ΣΥΝ πήρε βαθμιαία τη μορφή ενός κόμματος που λειτουργεί μέσω μιας προεδρικής - αρχηγικής δομής, γύρω από την οποία υπάρχει ένας πολυφωνικός και συχνά θορυβώδης αστερισμός τάσεων, ομάδων, παρεών, παραγόντων. Αυτή η μορφή συγκρότησης μπορεί να τείνει να γίνει κυρίαρχη στο πολιτικό μας σύστημα, αλλά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε ένα κόμμα της Αριστεράς, διότι αφυδατώνει ή και ακυρώνει το ρόλο του μέλους του κόμματος και διότι μεταφέρεται προς τα κάτω αποσυνθέτοντας ή καθιστώντας δύσκολους άλλους τρόπους συλλογικής λειτουργίας, απογοητεύοντας όσους και όσες τους επιχειρούν.
Ανεχθήκαμε, λοιπόν, και τελικά συμβιβαστήκαμε με καταστάσεις που γνωρίζαμε όμως ότι περιορίζουν τη δημοκρατία, τραυματίζουν τη συλλογικότητα και υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα. Το χειρότερο είναι ότι αυτή τη σύγχυση κόμματος - δημόσιου χώρου τη μεταφέραμε ή την ανεχτήκαμε και στον ΣΥΡΙΖΑ με τη μορφή μιας συγκεχυμένης αντίληψης ως προς τη σχέση πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου, κόμματος και κινήματος.
Αποδεικνύεται έτσι ότι, υπό το άγχος της εκλογικής επιβίωσης, παίρναμε πολλές φορές αποφάσεις που μπορεί να ήταν οι πιο εύκολες αλλά όχι οι πιο σωστές, οι πιο ωφέλιμες συγκυριακά αλλά όχι και ανθεκτικές στο χρόνο.
Οι οριακές καταστάσεις όμως που πρόσφατα ζήσαμε, αλλά και άλλοι, ακόμη πιο ουσιαστικοί παράγοντες, που δεν είναι της ώρας να αναφερθούν, μας υποχρεώνουν να υπερβούμε αυτή τη συγκρότηση και να αναζητήσουμε τους όρους μιας πολυτασικής αλλά και συνεκτικής και δημοκρατικής λειτουργίας, πράγμα που θα ήταν ζωογόνο και απελευθερωτικό, όχι μόνο για τον ΣΥΝ και τον κόσμο του, αλλά και για την περαιτέρω ανάπτυξη και προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ και το δημόσιου χώρου της Αριστεράς.
Πρέπει γι' αυτό να οργανώσουμε μια αντίστροφη κίνηση, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ή ενίσχυσης συλλογικών λειτουργιών και υποδομών, επανακαθορισμού του ρόλου των τάσεων και προώθησης μιας γενικότερης ανασυγκρότησης. Αυτό όμως προϋποθέτει όχι μόνο ανοχή ή συνηγορία, αλλά και την έμπρακτη στήριξη από όλες τις δυνάμεις του κόμματος, και πριν απ' όλα στο ηγετικό του επίπεδο.
Και όλα αυτά ως προϋπόθεση απλώς για να αναζητήσουμε απαντήσεις στα ακόμη πιο ουσιώδη, όπως τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει το "κόμμα μελών" σε συνθήκες υπονόμευσης της συλλογικότητας και κυριαρχίας του ατομικισμού. Ή πώς μπορεί αξιόπιστα να υλοποιηθεί το αίτημα για "ενότητα με διαφορετικότητα", απάντηση και υπόσχεση δική μας, της ανανεωτικής Αριστεράς δηλαδή, στο πρότυπο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, για να μην αναφερθώ στα ελλείμματα και τις "γκρίζες" ζώνες που παραμένουν στο πολιτικό μας σχέδιο, που και αυτά στον νέο πολιτικό κύκλο που εισερχόμαστε είναι αναγκαίο να διαλευκανθούν.
Διαφορετικά, αν η τωρινή συγκυρία δεν αξιοποιηθεί για να γίνουν τολμηρά βήματα σαν τα παραπάνω, τότε φοβούμαι ότι υπάρχει ο κίνδυνος τα πάντα να ξεχαστούν σύντομα και να επανέλθουμε, ανεξάρτητα από επιθυμίες ή προθέσεις, στη "φυσική" για τον ΣΥΝ τάξη πραγμάτων: να μην κάνουμε τίποτε όσο επικρατεί νηνεμία και να "τρέχουμε και να μη φτάνουμε" στην πρώτη τρικυμία.
Σε νέους ορίζοντες
Είναι κατανοητό ότι οι συζητήσεις που γίνονται μέχρι τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνονται στην αντιμετώπιση οργανωτικών προβλημάτων ή στην κάλυψη λειτουργικών ελλειμμάτων που παρατηρήθηκαν στην ώς τώρα δράση. Και αυτό είναι αναγκαίο να γίνει.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε όμως ότι στον ΣΥΡΙΖΑ συναντηθήκαμε για να γίνουμε όχι μόνο πιο πολλοί, πιο ισχυροί, αλλά και για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Αναγνωρίζαμε δηλαδή πως ο κατακερματισμός της Αριστεράς δεν είναι μόνο αιτία αδυναμιών, αλλά είναι και αποτέλεσμα άλλων, "διαρθρωτικών" πολιτικών στρατηγικών και προγραμματικών ελλειμμάτων της Αριστεράς. Τούτο σημαίνει ότι είμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ όχι για να κάνει ο ένας μαθήματα στον άλλο, αλλά για να κάνουμε νέες συγκροτημένες προσπάθειες για την από κοινού αντιμετώπιση αυτών των ελλειμμάτων.
Βεβαίως το καθετί έχει την αυτονομία του. Όμως δεν μπορούμε να παρακάμψουμε τον Λένιν στο θέμα αυτό. "Το τι οργάνωση θέλουμε", έλεγε, εξαρτάται από το τι "δουλειά" θέλουμε να κάνουμε με αυτήν, δηλαδή τι πολιτικό σχέδιο θέλουμε να υλοποιήσουμε. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το κάρο, αλλά δεν θα πάμε μακριά αν δεν συζητήσουμε και για το άλογο.
Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε επίσης τις συγχύσεις και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε --και αντιμετωπίσαμε ήδη-- αν δεν αποσαφηνίσουμε έγκαιρα τα όρια, τον τύπο των σχέσεων και τους διακριτούς ρόλους ανάμεσα στο πολιτικό και το κοινωνικό, το κόμμα, το κίνημα και τον δημόσιο χώρο της Αριστεράς.
Όμως δεν είναι μόνο η ατζέντα των θεμάτων. Ακόμη πιο κρίσιμη είναι η σκοπιά και ο ορίζοντας των προσεγγίσεών μας. Αντιμέτωποι με μια μεγάλη δομική κρίση του καπιταλισμού, καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια λογική που θέλει την Αριστερά παρακολουθητή των εξελίξεων, όπως κάνει το ΚΚΕ, και μια λογική που θέλει την Αριστερά διαμορφωτή των εξελίξεων, με τη σφραγίδα των αγώνων της για τα συμφέροντα των εργαζόμενων τάξεων και τις ανάγκες αναπαραγωγής της κοινωνίας.
Είναι επίσης κρίσιμο να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια τακτική που θέλει να υπερασπιστεί ό,τι θετικό περικλείει το χθες και μια τακτική που θέλει να κατακτήσει ό,τι ελπιδοφόρο εγκυμονεί το αύριο, χωρίς να απεμπολεί κατακτήσεις του χθες.
Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έχουμε μόνο ένα τραυματικό παρελθόν να υπερβούμε, έχουμε και ένα νέο μέλλον να κατακτήσουμε.
Το 2009, για παράδειγμα, δεν είναι όπως το 1989, ούτε για μας ούτε για τους αντιπάλους μας. Μπορεί οι μεγάλες ανατροπές στους συσχετισμούς να μην έχουν γίνει, αλλά ουσιαστικές μετατοπίσεις και αλλαγές είναι ορατές.
Σε εποχές στασιμότητας, σε περιόδους πλήρους ηγεμονίας του αντιπάλου, το να μην κάνει κανείς πολλές κινήσεις και ελιγμούς, το να κρατάει άμυνα στις θέσεις που κατέχει, είναι ίσως η πιο σωστή τακτική. Σε περιόδους όμως που οι παλιές ηγεμονίες δοκιμάζονται και απονομιμοποιούνται, όπως συμβαίνει σήμερα, σε εποχές κρίσεων, αναταράξεων και μεγάλων αλλαγών, που με διαφορετικό περιεχόμενο προβάλλουν ταυτόχρονα και ως συστημική ανάγκη των "πάνω" και ως ανάγκες ζωτικές των "κάτω", η ίδια αυτή τακτική μπορεί να αποδειχθεί όχι κατάλληλη, ακόμη και παγιδευτική.
Το να επιλύσουμε, επομένως, έστω κάποια από τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι θετικό. Όμως στη νέα ιστορική φάση που έχουμε μπει, με αυτόν τον ιστορικά πρωτότυπο συνδυασμό μιας δομικής οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού με μια αντίστοιχη οικολογική κρίση, αυτά τα βήματα που συζητούνται, αν και αναγκαία, μπορεί να φανούν ανεπαρκή πολύ σύντομα και η απουσία ενός συνολικού σχεδίου, και για Ελλάδα και για Ευρώπη, να καταστεί πιο κρίσιμη, αν και είναι ήδη προφανής.
Μακριά από θεωρίες αυτόματης κατάρρευσης του καπιταλισμού ή κοινωνικού αυτοματισμού, θεωρώ λοιπόν ότι τα χρόνια που έρχονται θα μας φέρουν αντιμέτωπους με κινδύνους αλλά και με δυνατότητες. Πρέπει σήμερα να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να μη βρεθούμε αύριο αθωράκιστοι απέναντι στους πρώτους ούτε ανέτοιμοι ή αμήχανοι απέναντι στις δεύτερες.
Είκοσι χρόνια μετά λοιπόν, είμαστε ξανά μπροστά σε κρίσιμες επιλογές, αλλά σίγουρα δεν αρχίζουμε από το μηδέν. Ούτε βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της ιστορίας...
Φέτος κλείνουν είκοσι χρόνια από την ίδρυση του (ενιαίου) Συνασπισμού. Όπως όμως δείχνουν οι συζητήσεις που γίνονται για την επομένη φάση του ΣΥΡΙΖΑ, καλούμαστε να σκεφτούμε ξανά ζητήματα θεμελίωσης, λειτουργίας και προσανατολισμού, ιδρυτικά κατά κάποιον τρόπο ζητήματα της Αριστεράς. Αυτό βέβαια δεν είναι κατ' ανάγκη αρνητικό ή παράδοξο, αφού από ιστορική άποψη οι επανιδρύσεις, οι ανασυνθέσεις και οι αναθεμελιώσεις είναι τρόπος και όρος ύπαρξης του αριστερού κινήματος. Πολύ περισσότερο που η ιδρυτική εκείνη πράξη που ξεκινήσαμε τότε με τη δημιουργία του ΣΥΝ δεν έχει ακόμη πλήρως δικαιωθεί.
Όμως, έστω και ανολοκλήρωτη, εκείνη η φιλοδοξία μας για ένα νέο κόμμα της Αριστεράς, σύγχρονο και ριζοσπαστικό, και κυρίως δημοκρατικό, ένα κόμμα των μελών του, όπως το είχαμε πει, πήρε σάρκα και οστά. Όχι μόνο άντεξε, πράγμα καθόλου αυτονόητο εκείνη την εποχή, αλλά έδωσε μάχες σκληρές με συμφέροντα, ιδεολογίες και πολιτικές, με αποτυχίες αλλά και επιτυχίες πολλές.
Δίνοντας νέα προοπτική αλλά και υπερβαίνοντας ταυτόχρονα παλαιότερα ανανεωτικά εγχειρήματα, με κυριότερο εκείνο του ΚΚΕ εσ., κατοχύρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού αριστερού κινήματος, σε κοινωνικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, την παρουσία αυτού του απαιτητικού ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος.
Πρωτοστάτησε στην αναζήτηση νέων μορφών και πλαισίων διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς, και με πρωτοβουλία του Συνασπισμού συγκροτήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Προσωπικά, κατανοώ κριτικές, ακόμη και πολεμικές, για συγκεκριμένες θέσεις, πράξεις ή παραλείψεις, πολλές από τις οποίες μπορεί και ο ίδιος να συμμερίζομαι. Θεωρώ όμως άδικες, ανιστόρητες και μικρόκαρδες τις ισοπεδωτικές ή μηδενιστικές κριτικές, για να μη μιλήσω για εμπαθείς πολεμικές, οι οποίες απλά μας υπενθυμίζουν τον μακρύ δρόμο που έχουμε ακόμη να διανύσουμε για να κατακτήσουμε εκείνο τον πολιτικό πολιτισμό που αντιστοιχεί στις αξίες και τα ιδανικά της Αριστεράς.
Όμως το κίνητρο για το άρθρο αυτό δεν μου το έδωσαν οι όποιες επικρίσεις γίνονται από τα έξω κατά του Συνασπισμού, αλλά οι οριακές καταστάσεις που βιώσαμε όλοι εμείς από τα μέσα και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ, που έφτασαν να απειλήσουν ακόμη και την είσοδό μας στη Βουλή.
Είναι, πιστεύω, καιρός να αναγνωρίσουμε με ειλικρίνεια ότι αυτό που ονομάζουμε "κόμμα" του Συνασπισμού είναι ένα κόμμα που αρκετές φορές λειτουργεί ως δημόσιος χώρος των τάσεων, των επιμέρους ομάδων του, των επώνυμων στελεχών του, πράγμα που ίσως δεν θα ήταν κακό, αν ταυτόχρονα κάποιος φρόντιζε και για τις κοινές ανάγκες ύπαρξης, λειτουργίας και ανάπτυξης αυτού του "κόμματος - χώρου".
Ο ΣΥΝ πήρε βαθμιαία τη μορφή ενός κόμματος που λειτουργεί μέσω μιας προεδρικής - αρχηγικής δομής, γύρω από την οποία υπάρχει ένας πολυφωνικός και συχνά θορυβώδης αστερισμός τάσεων, ομάδων, παρεών, παραγόντων. Αυτή η μορφή συγκρότησης μπορεί να τείνει να γίνει κυρίαρχη στο πολιτικό μας σύστημα, αλλά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε ένα κόμμα της Αριστεράς, διότι αφυδατώνει ή και ακυρώνει το ρόλο του μέλους του κόμματος και διότι μεταφέρεται προς τα κάτω αποσυνθέτοντας ή καθιστώντας δύσκολους άλλους τρόπους συλλογικής λειτουργίας, απογοητεύοντας όσους και όσες τους επιχειρούν.
Ανεχθήκαμε, λοιπόν, και τελικά συμβιβαστήκαμε με καταστάσεις που γνωρίζαμε όμως ότι περιορίζουν τη δημοκρατία, τραυματίζουν τη συλλογικότητα και υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα. Το χειρότερο είναι ότι αυτή τη σύγχυση κόμματος - δημόσιου χώρου τη μεταφέραμε ή την ανεχτήκαμε και στον ΣΥΡΙΖΑ με τη μορφή μιας συγκεχυμένης αντίληψης ως προς τη σχέση πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου, κόμματος και κινήματος.
Αποδεικνύεται έτσι ότι, υπό το άγχος της εκλογικής επιβίωσης, παίρναμε πολλές φορές αποφάσεις που μπορεί να ήταν οι πιο εύκολες αλλά όχι οι πιο σωστές, οι πιο ωφέλιμες συγκυριακά αλλά όχι και ανθεκτικές στο χρόνο.
Οι οριακές καταστάσεις όμως που πρόσφατα ζήσαμε, αλλά και άλλοι, ακόμη πιο ουσιαστικοί παράγοντες, που δεν είναι της ώρας να αναφερθούν, μας υποχρεώνουν να υπερβούμε αυτή τη συγκρότηση και να αναζητήσουμε τους όρους μιας πολυτασικής αλλά και συνεκτικής και δημοκρατικής λειτουργίας, πράγμα που θα ήταν ζωογόνο και απελευθερωτικό, όχι μόνο για τον ΣΥΝ και τον κόσμο του, αλλά και για την περαιτέρω ανάπτυξη και προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ και το δημόσιου χώρου της Αριστεράς.
Πρέπει γι' αυτό να οργανώσουμε μια αντίστροφη κίνηση, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ή ενίσχυσης συλλογικών λειτουργιών και υποδομών, επανακαθορισμού του ρόλου των τάσεων και προώθησης μιας γενικότερης ανασυγκρότησης. Αυτό όμως προϋποθέτει όχι μόνο ανοχή ή συνηγορία, αλλά και την έμπρακτη στήριξη από όλες τις δυνάμεις του κόμματος, και πριν απ' όλα στο ηγετικό του επίπεδο.
Και όλα αυτά ως προϋπόθεση απλώς για να αναζητήσουμε απαντήσεις στα ακόμη πιο ουσιώδη, όπως τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει το "κόμμα μελών" σε συνθήκες υπονόμευσης της συλλογικότητας και κυριαρχίας του ατομικισμού. Ή πώς μπορεί αξιόπιστα να υλοποιηθεί το αίτημα για "ενότητα με διαφορετικότητα", απάντηση και υπόσχεση δική μας, της ανανεωτικής Αριστεράς δηλαδή, στο πρότυπο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, για να μην αναφερθώ στα ελλείμματα και τις "γκρίζες" ζώνες που παραμένουν στο πολιτικό μας σχέδιο, που και αυτά στον νέο πολιτικό κύκλο που εισερχόμαστε είναι αναγκαίο να διαλευκανθούν.
Διαφορετικά, αν η τωρινή συγκυρία δεν αξιοποιηθεί για να γίνουν τολμηρά βήματα σαν τα παραπάνω, τότε φοβούμαι ότι υπάρχει ο κίνδυνος τα πάντα να ξεχαστούν σύντομα και να επανέλθουμε, ανεξάρτητα από επιθυμίες ή προθέσεις, στη "φυσική" για τον ΣΥΝ τάξη πραγμάτων: να μην κάνουμε τίποτε όσο επικρατεί νηνεμία και να "τρέχουμε και να μη φτάνουμε" στην πρώτη τρικυμία.
Σε νέους ορίζοντες
Είναι κατανοητό ότι οι συζητήσεις που γίνονται μέχρι τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνονται στην αντιμετώπιση οργανωτικών προβλημάτων ή στην κάλυψη λειτουργικών ελλειμμάτων που παρατηρήθηκαν στην ώς τώρα δράση. Και αυτό είναι αναγκαίο να γίνει.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε όμως ότι στον ΣΥΡΙΖΑ συναντηθήκαμε για να γίνουμε όχι μόνο πιο πολλοί, πιο ισχυροί, αλλά και για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Αναγνωρίζαμε δηλαδή πως ο κατακερματισμός της Αριστεράς δεν είναι μόνο αιτία αδυναμιών, αλλά είναι και αποτέλεσμα άλλων, "διαρθρωτικών" πολιτικών στρατηγικών και προγραμματικών ελλειμμάτων της Αριστεράς. Τούτο σημαίνει ότι είμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ όχι για να κάνει ο ένας μαθήματα στον άλλο, αλλά για να κάνουμε νέες συγκροτημένες προσπάθειες για την από κοινού αντιμετώπιση αυτών των ελλειμμάτων.
Βεβαίως το καθετί έχει την αυτονομία του. Όμως δεν μπορούμε να παρακάμψουμε τον Λένιν στο θέμα αυτό. "Το τι οργάνωση θέλουμε", έλεγε, εξαρτάται από το τι "δουλειά" θέλουμε να κάνουμε με αυτήν, δηλαδή τι πολιτικό σχέδιο θέλουμε να υλοποιήσουμε. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το κάρο, αλλά δεν θα πάμε μακριά αν δεν συζητήσουμε και για το άλογο.
Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε επίσης τις συγχύσεις και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε --και αντιμετωπίσαμε ήδη-- αν δεν αποσαφηνίσουμε έγκαιρα τα όρια, τον τύπο των σχέσεων και τους διακριτούς ρόλους ανάμεσα στο πολιτικό και το κοινωνικό, το κόμμα, το κίνημα και τον δημόσιο χώρο της Αριστεράς.
Όμως δεν είναι μόνο η ατζέντα των θεμάτων. Ακόμη πιο κρίσιμη είναι η σκοπιά και ο ορίζοντας των προσεγγίσεών μας. Αντιμέτωποι με μια μεγάλη δομική κρίση του καπιταλισμού, καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια λογική που θέλει την Αριστερά παρακολουθητή των εξελίξεων, όπως κάνει το ΚΚΕ, και μια λογική που θέλει την Αριστερά διαμορφωτή των εξελίξεων, με τη σφραγίδα των αγώνων της για τα συμφέροντα των εργαζόμενων τάξεων και τις ανάγκες αναπαραγωγής της κοινωνίας.
Είναι επίσης κρίσιμο να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια τακτική που θέλει να υπερασπιστεί ό,τι θετικό περικλείει το χθες και μια τακτική που θέλει να κατακτήσει ό,τι ελπιδοφόρο εγκυμονεί το αύριο, χωρίς να απεμπολεί κατακτήσεις του χθες.
Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έχουμε μόνο ένα τραυματικό παρελθόν να υπερβούμε, έχουμε και ένα νέο μέλλον να κατακτήσουμε.
Το 2009, για παράδειγμα, δεν είναι όπως το 1989, ούτε για μας ούτε για τους αντιπάλους μας. Μπορεί οι μεγάλες ανατροπές στους συσχετισμούς να μην έχουν γίνει, αλλά ουσιαστικές μετατοπίσεις και αλλαγές είναι ορατές.
Σε εποχές στασιμότητας, σε περιόδους πλήρους ηγεμονίας του αντιπάλου, το να μην κάνει κανείς πολλές κινήσεις και ελιγμούς, το να κρατάει άμυνα στις θέσεις που κατέχει, είναι ίσως η πιο σωστή τακτική. Σε περιόδους όμως που οι παλιές ηγεμονίες δοκιμάζονται και απονομιμοποιούνται, όπως συμβαίνει σήμερα, σε εποχές κρίσεων, αναταράξεων και μεγάλων αλλαγών, που με διαφορετικό περιεχόμενο προβάλλουν ταυτόχρονα και ως συστημική ανάγκη των "πάνω" και ως ανάγκες ζωτικές των "κάτω", η ίδια αυτή τακτική μπορεί να αποδειχθεί όχι κατάλληλη, ακόμη και παγιδευτική.
Το να επιλύσουμε, επομένως, έστω κάποια από τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι θετικό. Όμως στη νέα ιστορική φάση που έχουμε μπει, με αυτόν τον ιστορικά πρωτότυπο συνδυασμό μιας δομικής οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού με μια αντίστοιχη οικολογική κρίση, αυτά τα βήματα που συζητούνται, αν και αναγκαία, μπορεί να φανούν ανεπαρκή πολύ σύντομα και η απουσία ενός συνολικού σχεδίου, και για Ελλάδα και για Ευρώπη, να καταστεί πιο κρίσιμη, αν και είναι ήδη προφανής.
Μακριά από θεωρίες αυτόματης κατάρρευσης του καπιταλισμού ή κοινωνικού αυτοματισμού, θεωρώ λοιπόν ότι τα χρόνια που έρχονται θα μας φέρουν αντιμέτωπους με κινδύνους αλλά και με δυνατότητες. Πρέπει σήμερα να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να μη βρεθούμε αύριο αθωράκιστοι απέναντι στους πρώτους ούτε ανέτοιμοι ή αμήχανοι απέναντι στις δεύτερες.
Είκοσι χρόνια μετά λοιπόν, είμαστε ξανά μπροστά σε κρίσιμες επιλογές, αλλά σίγουρα δεν αρχίζουμε από το μηδέν. Ούτε βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της ιστορίας...
Λήξη εργασιών της ΚΠΕ - Ανακοίνωση του Προεδρείου
Έληξαν οι εργασίες της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ.
Στη συνεδρίαση εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία η πρόταση του ΣΥΝ προς την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που πρόκειται να διεξαχθεί στα τέλη Νοεμβρίου, και αφορά στα ζητήματα της οργανωτικής συγκρότησης και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Μεταξύ άλλων, στην πρόταση προβλέπονται η δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ, η πανελλαδική του συγκρότηση στους τόπους δουλειάς και στους δήμους. Καθώς επίσης και η πρόβλεψη δημιουργίας των οργάνων του, όπως της Γραμματείας και του σώματος της Πανελλαδικής Σύσκεψης.
Βασική κατεύθυνση στον τρόπο λήψης των αποφάσεων είναι η συναίνεση ανάμεσα στους συμμετέχοντες στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από ειδικές περιπτώσεις όπου προβλέπονται διαδικασίες προσφυγής στη γνώμη των μελών.
Επίσης υιοθετήθηκε η πρόταση για συγκρότηση επιτροπής η οποία θα έχει σαν αντικείμενο τη διαμόρφωση περαιτέρω προτάσεων για την οργανωτική ανάπτυξη και λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, τη διερεύνηση της διεύρυνσης προς άλλους πολιτικούς χώρους καθώς και τη διερεύνηση της ανασύνθεσης του χώρου της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς.
Στη συνεδρίαση επίσης κατατέθηκαν για έγκριση οι προτάσεις αφ΄ ενός της Ανανεωτικής Πτέρυγας και αφ΄ ετέρου του Κοκκινοπράσινου Δικτύου και της Αριστερής Ανασύνθεσης, οι οποίες δεν εγκρίθηκαν
Το πλήρες κείμενο της Πολιτικής Απόφασης θα δοθεί στη δημοσιότητα τις επόμενες ημέρες.
Στη συνεδρίαση εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία η πρόταση του ΣΥΝ προς την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που πρόκειται να διεξαχθεί στα τέλη Νοεμβρίου, και αφορά στα ζητήματα της οργανωτικής συγκρότησης και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Μεταξύ άλλων, στην πρόταση προβλέπονται η δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ, η πανελλαδική του συγκρότηση στους τόπους δουλειάς και στους δήμους. Καθώς επίσης και η πρόβλεψη δημιουργίας των οργάνων του, όπως της Γραμματείας και του σώματος της Πανελλαδικής Σύσκεψης.
Βασική κατεύθυνση στον τρόπο λήψης των αποφάσεων είναι η συναίνεση ανάμεσα στους συμμετέχοντες στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από ειδικές περιπτώσεις όπου προβλέπονται διαδικασίες προσφυγής στη γνώμη των μελών.
Επίσης υιοθετήθηκε η πρόταση για συγκρότηση επιτροπής η οποία θα έχει σαν αντικείμενο τη διαμόρφωση περαιτέρω προτάσεων για την οργανωτική ανάπτυξη και λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, τη διερεύνηση της διεύρυνσης προς άλλους πολιτικούς χώρους καθώς και τη διερεύνηση της ανασύνθεσης του χώρου της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς.
Στη συνεδρίαση επίσης κατατέθηκαν για έγκριση οι προτάσεις αφ΄ ενός της Ανανεωτικής Πτέρυγας και αφ΄ ετέρου του Κοκκινοπράσινου Δικτύου και της Αριστερής Ανασύνθεσης, οι οποίες δεν εγκρίθηκαν
Το πλήρες κείμενο της Πολιτικής Απόφασης θα δοθεί στη δημοσιότητα τις επόμενες ημέρες.
Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009
Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα στη συνεδρίαση της ΚΠΕ
Συντρόφισσες και Σύντροφοι.
Κανονικά, η εισηγητική μου θα έπρεπε να σταθεί πιο αναλυτικά στις πολιτικές εξελίξεις και στα πεδία πολιτικής και κοινωνικής δράσης που είναι ανοιχτά για το κόμμα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εντούτοις η σημερινή ΚΠΕ θα ασχοληθεί για μια ακόμη φορά με ζητήματα που κοιτούν προς τα μέσα και ιδιαίτερα σε μια περίοδο που όλο μας το ενδιαφέρον θα έπρεπε να είναι προς τα έξω, καθώς εκεί έξω έχουμε ιδιαίτερα σημαντικές διεργασίες και η κοινωνία έχει ανάγκη από την οργανωμένη παρέμβασή μας στις εξελίξεις.
Ας ελπίσουμε έστω αυτή η απαραίτητη μεν συζήτηση για τα εσωτερικά μας να μην μας αποκόψει εντελώς από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γιατί η πραγματικότητα δεν θα περιμένει να λύσουμε τα οργανωτικά και τα πολιτικά μας θέματα.
Ήδη, μετά τις γνωστές διεργασίες στο Ευρωπαϊκό Επίπεδο, η πολιτική ατζέντα διαμορφώνεται εκ νέου. Και διαμορφώνεται σε κατεύθυνση εντελώς αντίθετη με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, οι οποίες παρασχέθηκαν αφειδώς στον ελληνικό λαό μέχρι και πριν πέντε εβδομάδες.
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε επικείμενες αλλαγές στο ασφαλιστικό, στον δημόσιο τομέα και στα εργασιακά, καθώς και μπροστά σε μια σκληρή περιοριστική πολιτική, με πρώτα θύματα τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα.
Προχθές στη Βουλή ζητήσαμε από το πρωθυπουργό να ανοίξει τα χαρτιά του σχετικά με τις πιέσεις που δέχεται από τις Βρυξέλες για διάλυση του ασφαλιστικού και αντί να μιλήσει συγκεκριμένα και επί της ουσίας μας ζήτησε να μην ισοπεδώνουμε και να συμβάλουμε στο διάλογο.
Στα τέσσερα λεπτά ομιλίας αντιτείναμε με συγκεκριμένες προτάσεις και περιμέναμε από αυτόν που ζητά το διάλογο, έστω στη δευτερομιλία του να τοποθετηθεί επί της ουσίας. Δεν το έκανε.
Διαβάζουμε χθες και σήμερα στον τύπο, ότι η κυβέρνηση επιθυμεί διάλογο και διαβούλευση. Μα ο διάλογος έχει ήδη ξεκινήσει και οι θέσεις όσων επιθυμούν αναζήτηση λύσεων για τη διασφάλιση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος είναι γνωστές καιρό τώρα.
Η κυβέρνηση είναι αυτή που δεν έχει τοποθετηθεί. Ούτε τώρα, ούτε και προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ. Εμείς τοποθετηθήκαμε και οι θέσεις μας είναι γνωστές.
Και τις επόμενες μέρες θα μιλήσουμε με φορείς και οργανώσεις, με τον κόσμο της εργασίας και θα καταθέσουμε συγκροτημένα τις προτάσεις μας, θα ακούσουμε τον προβληματισμό τους, θα εμπλουτίσουμε και εμείς τις θέσεις μας.
Στα πλαίσια λοιπόν του δημόσιου διαλόγου ρωτάμε για άλλη μια φορά. Όπως ρωτήσαμε και στη βουλή και απάντηση δεν πήραμε;
Τι θα γίνει με τους αντιασφαλιστικούς νόμους Σιούφα, Ρέππα, Πετραλια; Ότι έγινε, έγινε;
Τι μέτρα θα λάβουν για τη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού;
Θα υιοθετήσουν τη λογική του κου Αλμούνια που ζητά αλλαγές στο ασφαλιστικό με περικοπές συντάξεων και αυξήσεις των ορίων ηλικίας, ως αντάλλαγμα στην προθεσμία του προγράμματος προσαρμογής ή θα ενισχύσουν τα ταμεία, χτυπώντας παράλληλα την εισφοροδιαφυγή και την ανασφάλιστη εργασία;
Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα στα οποία ο κος Παπανδρέου δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση.
Καλός είναι ο διάλογος και η διαβούλευση αλλά η διαβούλευση δεν είναι πολιτική. Η διαβούλευση είναι διαβούλευση.
Ας μας πει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός τι σκοπεύει να κάνει. Και αν θέλει συζήτηση και διάλογο, ας τον οργανώσει και μάλιστα δημόσια.
Ας διοργανωθεί, λοιπόν, μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη βουλή ή ακόμα καλύτερα μια δημόσια τηλεοπτική συζήτηση, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με θέμα το ασφαλιστικό για να καταθέσουν όλοι τις προτάσεις τους.
Το επιθυμούμε διακαώς, το προτείνουμε και θα είμαστε οι πρώτοι που θα σπεύσουμε να συμμετέχουμε.
Επειδή, όμως, δικαίωμα λόγου δεν έχουν μόνο τα κόμματα, το λόγο το επόμενο διάστημα για το ασφαλιστικό, να είναι βέβαιος ο κος πρωθυπουργός, θα τον λάβουν και οι εργαζόμενοι μέσα από μαζικούς αγώνες.
Ας μην περιμένουν ότι η κοινωνία θα παρακολουθήσει απαθώς αυτόν το διάλογο ως τηλεθεατής. Θα πει τη γνώμη της.
Και οποιαδήποτε προσπάθεια να γίνει το ασφαλιστικό μας σύστημα Ιφιγένεια στον Τρωικό πόλεμο της τακτοποίησης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων θα ατυχήσει, όπως ατύχησε και η απόπειρα της κυβέρνησης Σημίτη να παίξει με αυτά τα πράγματα.
Δεν είναι όμως μόνο το ασφαλιστικό που μας κάνει να ανησυχούμε. Πολύ πριν εκπνεύσει η περίοδος χάριτος των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης, φαίνεται ότι οι προεκλογικές προσδοκίες για ανατροπή των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης Καραμανλή εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα.
Άλλωστε η περιβόητη και πολυαναμενόμενη αναδιανομή του πλούτου, που προεκλογικά είχε κάνει σημαία ο κος Παπανδρέου, εξαντλήθηκε σε μια εφ άπαξ εισφορά στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Ένα μέτρο που συνάντησε την αποδοχή του ΣΕΒ, προφανώς με την κυβερνητική διαβεβαίωση προς τους εργοδότες ότι το ζήτημα της αναδιανομής τελειώνει εδώ.
Και από κει και πέρα τα κοινωνικά μέτωπα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Και ειδικά το θέμα των stage και των συμβασιούχων.
Αφού νομιμοποίησαν αυτές τις αισχρές μορφές εργασιακής εκμετάλλευσης και αφού τις χρησιμοποίησαν για να διαλύσουν τις εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο, τώρα πετάνε δεκάδες χιλιάδες νέους εργαζόμενους στο δρόμο.
Με πρόσχημα την καταπολέμηση της εργασιακής ομηρίας, πετάνε τον κόσμο στην ανεργία. Ενώ πραγματική τους πρόθεση είναι απλώς να περιορίσουν τις δαπάνες και να φέρουν τις οικονομικές στατιστικές στα μέτρα των Βρυξελών.
Αυτό, λοιπόν, που έχει να αντιμετωπίσει η κοινωνία στο άμεσο μέλλον, είναι ακόμα περισσότερη φτώχεια και ακόμα περισσότερη ανεργία.
Έχουμε πει από την πρώτη στιγμή ότι στις σημερινές συνθήκες, το ζητούμενο είναι μια εντελώς διαφορετική πολιτική.
Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η βαθειά οικονομική κρίση, είναι με μέτρα που θα ενισχύουν τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και με στρατηγική που θα ενισχύει την απασχόληση.
Αυτή την πολιτική, όμως, δεν θα την χαρίσει κανείς. Πρέπει να κατακτηθεί μέσα από κοινωνικούς αγώνες και παρέμβαση σε όλα τα πεδία.
Και η οργάνωση αυτών των αγώνων είναι σήμερα το άμεσο καθήκον της Αριστεράς.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, έρχομαι τώρα στο θέμα της Κεντρικής Επιτροπής.
Η συζήτηση για τα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοιχτή εδώ και αρκετό καιρό. Ιδιαίτερα, όμως, από τις ευρωεκλογές και μετά διεξάγεται με αρκετή φόρτιση.
Αυτό είναι ένα ζήτημα που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας στην όλη διαδικασία, γιατί υπάρχουν διάφοροι τρόποι να συζητά κανείς τα οργανωτικά θέματα.
Μπορεί να τα συζητάει για να ανταποκριθεί στην ανάγκη μιας μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας στην πολιτική δουλειά.
Μπορεί να τα συζητάει προκειμένου να καλύψει τα ελλείμματα της ομοσπονδιακής συγκρότησης και να δώσει αυξημένο πολιτικό ρόλο σε ανένταχτους συντρόφους.
Μπορεί να τα συζητάει για να βαθύνει την δημοκρατική λειτουργία του εγχειρήματος.
Οι ανάγκες αυτές είναι υπαρκτές.
Μπορεί να τα συζητάει και για να επιλύσει δια των οργανωτικών πολιτικά ζητήματα.
Και αυτό είναι νόμιμο. Αλλά θεωρώ ότι όταν υπάρχουν πολιτικά ζητήματα, ο καλύτερος τρόπος να τα λύσουμε είναι να τα βάζουμε ανοιχτά.
Συντάσσομαι με την άποψη ότι το οργανωτικό είναι βαθύτατα πολιτικό. Αλλά νομίζω ότι όταν πάμε να λύσουμε πολιτικά προβλήματα δια του οργανωτικού, δεν βρίσκουμε ικανοποιητικές λύσεις ούτε στο οργανωτικό, ούτε στο πολιτικό.
Και όταν υπάρχουν ανοιχτά πολιτικά διακυβεύματα καλό είναι να τα θέτουμε ανοιχτά και να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Γιατί το πραγματικό δίλημμα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε, 20 χρόνια μετά τη δημιουργία του ΣΥΝ, είναι τι συλλογικό υποκείμενο επιθυμούμε.
Κόμμα των μελών του ή κόμμα δημόσιο χώρο τάσεων συνιστωσών και παραγόντων;
Και αυτό το δίλημμα αφορά πρωτίστως τον ΣΥΝ, και κατ΄ επέκταση τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αφορά όμως και ολόκληρο το φάσμα του πολιτικού μας συστήματος. Εκεί όπου φαίνεται να κερδίζουν έδαφος τα κόμματα – δημόσιοι χώροι, που στο όνομα της συμμετοχικής δημοκρατίας, επικρατούν μόνο δύο επίπεδα.
Αυτό του ψηφοφόρου που εκλέγει και του αρχηγού που μετά την εκλογή του αποφασίζει για όλα ελέω λαού, μελών και ψηφοφόρων.
Υπό αυτή την έννοια το ζήτημα της πολιτικής και κομματικής επανίδρυσης του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ούτως ή άλλως ένα ανοιχτό θέμα, πρωτίστως για το κόμμα μας και συνακολούθως και για τον ΣΥΡΙΖΑ, στο βαθμό που υφέρπει εδώ και καιρό το αίτημα για τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο φορέα με διαδικασίες μελών και αντιπροσωπευτικών εκτελεστικών σωμάτων.
Για να προχωρήσουμε, όμως, την κουβέντα, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση όχι γιατί κάποιοι μας πιέζουν ούτε γιατί έχουμε καμιά τάση αυτοκτονικού ιδεασμού, να βάζουμε διλήμματα στους εαυτούς μας στα καλά καθούμενα, αλλά γιατί το συμμαχικό μας σχήμα βρίσκεται εδώ και καιρό σε διαρκή και παρατεταμένη κρίση.
Είναι ένα συμμαχικό σχήμα που ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του έχει πια φτάσει στα όριά του.
Που συζητά εδώ και καιρό περισσότερο τα εσωτερικά του παρά οργανώνει την εξωστρεφή του δράση.
Και το ερώτημα είναι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι;
Εάν κάποιος από εμάς θεωρεί ότι μπορούμε οφείλει να το πει.
Ο κόσμος μας κλονίστηκε, αλλά έδωσε τη μάχη. Τη μάχη της αριστερής αξιοπρέπειας. Κοντέψαμε να διαλυθούμε δύο φορές.
Με την αποφασιστική συμβολή της ΚΠΕ ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε ενιαίος στις εκλογές.
Θα το δούμε αυτό κατάματα;
Νομίζω ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην το κάνουμε.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μη δώσουμε απαντήσεις. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί φτάσαμε ως εκεί;
Ο βασικός, ο κεντρικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, είναι η έλλειψη ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου δημοκρατικής νομιμοποίησης και λήψης των αποφάσεών.
Φτάσαμε σε ένα σημείο που τα πάντα ήταν σε διαρκή αμφισβήτηση και σε διαρκή διαπραγμάτευση συνάμα.
Αμφισβητήθηκαν οι δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις μας. Αμφισβητήθηκε από ορισμένους ακόμα και η δυνατότητα του κόμματος μας να προχωρήσει ενιαίο.
Διαβάσαμε μάλιστα ότι ο ΣΥΝ πρέπει να διαλυθεί και να γίνει πολλές συνιστώσες οι οποίες θα μπουν στο ΣΥΡΙΖΑ.
Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο, σε μια συμμαχία που εμείς συγκροτήσαμε για να υπερβούμε τον κατακερματισμό της αριστεράς, να τίθεται ως προαπαιτούμενο ο δικός μας κατακερματισμός.
Μια συμμαχία όμως που πριμοδοτεί τις διασπάσεις αντί της ανασύνθεσης, είναι μια συμμαχία που δεν μας αφορά.
Γιατί τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον δημιουργήσαμε μόνο για να γίνουμε πιο πολλοί και πιο ισχυροί αλλά για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Για να πάψουμε να λειτουργούμε ως συνιστώσες αλλά ως κοινές συνισταμένες μιας αριστεράς που διαλέγεται και αλληλεπιδρά και όχι μιας αριστεράς που διαρκώς θα τρώγεται με τον εαυτό της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι μιλάμε εδώ και καιρό για μια συμμαχία συνιστωσών αλλά δεν μιλάμε για την ανασύνθεση τους, δεν μιλάμε για την αναγκαία όσμωση μεταξύ τους.
Και το κυριότερο βάζουμε διαρκώς το κάρο μπροστά από το άλογο.
Δεν ανταποκρινόμαστε στην ανάγκη να ανοίξουμε ζητήματα ιδεολογίας και στρατηγικής της αριστεράς και να τα συζητήσουμε ανοιχτά και δημοκρατικά με τους συμμάχους μας.
Έχουμε, λοιπόν, στοιχεία στασιμότητας και σε επίπεδο θέσεων και σε επίπεδο λειτουργίας.
Ισχυρίζομαι ότι αυτά είναι προβλήματα δομικά και όχι συγκυριακά. Και δομικές πρέπει να είναι και οι λύσεις που θα δώσουμε.
Είναι προβλήματα που αν δεν λυθούν ριζικά, θα απειλούν να μας διαλύσουν σε κάθε στροφή.
Προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να είμαι ο Πρόεδρος που κάθισε στα αυγά του μετά από ένα ανέλπιστα θετικό αποτέλεσμα και απλώς περίμενε να ξανασυμβεί το μοιραίο.
Είμαι βέβαιος ότι κανένα μέλος της ΚΠΕ δεν θα ήθελε για τον εαυτό του αυτό το ρόλο.
Και ισχυρίζομαι ότι τώρα είναι η ώρα να πάρουμε τολμηρές πρωτοβουλίες και αποφάσεις, να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός.
Τώρα που έχουμε το πολιτικό χρόνο για να μη ξαναβρεθούμε στα ίδια διαλυτικά φαινόμενα στη πρώτη τρικυμία.
Η συζήτηση λοιπόν, για το τι θα γίνει με το ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει. Να είστε βέβαιοι. Είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι.
Και σε αυτή τη συζήτηση εμείς πρέπει να μπούμε πρωταγωνιστικά. Όχι συρόμενοι. Όχι με ημίμετρα.
Να μπούμε διεκδικώντας για το κόμμα μας το ρόλο που έχει επάξια κατακτήσει. Του καταλύτη της ενότητας και της ανασύνθεσης της αριστεράς τόσο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.
Για αυτούς τους λόγους θεώρησα υποχρέωσή μου να καταθέσω τις προτάσεις μου στην ΠΓ.
Και έκανα μια σκληρή αλλά ειλικρινή τοποθέτηση. Είπα ότι ο εκδημοκρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ από την ηγεσία και κάτω είναι χωρίς νόημα.
Αν είναι να πάμε σε προσχηματικές λύσεις, είναι καλύτερα να παραμείνουμε στο επίπεδο της συμμαχίας.
Που σημαίνει κυρίως δυο πράγματα : Συναίνεση για τις αποφάσεις και ομοσπονδιακή συγκρότηση.
Αλλιώς πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα.
Και θεωρώ, μετά και από την συζήτηση που ακολούθησε, ότι αυτό είναι που οφείλουμε να διερευνήσουμε στα σοβαρά και όχι στο πόδι.
Ένας πολιτικός και οργανωτικός μετασχηματισμός, που θα διασφαλίζει την δημοκρατία και τον πλουραλισμό, παράλληλα με την πολιτική αποτελεσματικότητα.
Και που θα δώσει μια νέα δυναμική στον χώρο, υπερβαίνοντας προβλήματα και αγκυλώσεις που έχουμε συσσωρεύσει, μαζί με την μεταπολιτευτική καταγωγή μας και τις δογματικές μας βεβαιότητες.
Θεώρησα υποχρέωσή μου να πω ξεκάθαρα ότι η αριστερά χρειάζεται μια πλατιά ανοιχτή δημοκρατική συμμαχία από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας.
Δε χρειάζεται μια γραφειοκρατική συμμαχία η οποία τείνει να εξελιχθεί απλά σε «χώρο» με οπαδούς και αρχηγούς.
Έτσι λειτουργεί ο δικομματισμός και όχι η αριστερά.
Και όσοι τον αντιπαλεύουν οφείλουν να τον αντιπαλεύουν όχι μόνο στο επίπεδο της ασκούμενης πολιτικής, αλλά και στο επίπεδο του ρόλου που επιφυλάσσουν για τον κόσμο. Για τα μέλη τους.
Δικομματικά μοντέλα όπου τα μέλη έχουν λόγο άπαξ κάθε τέσσερα χρόνια δεν μας αφορούν. Όπως δεν μας αφορούν στρεβλώσεις που θέλουν οι ηγεσίες ή οι εκπρόσωποί μας στο κοινοβούλιο και το ευρωκοινοβούλιο να αναδεικνύονται μέσα σε κλειστές αίθουσες, ερήμην των μελών.
Από την άλλη όμως θεώρησα και υποχρέωσή μου να εκφράσω το προβληματισμό μου και για τις αδυναμίες του δικού μας κόμματος, όπου πρέπει να καταλάβουμε ότι η ομοσπονδιακή του λειτουργία έχει φτάσει στα όρια της.
Οι τάσεις είναι ρεύματα ιδεών. Ως τέτοιες είναι νοητές. Οφείλουν λοιπόν να λειτουργούν ανοιχτά. Να διευκολύνουν την όσμωση.
Όχι να αναπαράγουν περιχαρακώσεις εις το διηνεκές ερήμην πολιτικών διαφορών. Αλλά να συμβάλουν στη συλλογική λειτουργία και στη δημιουργία συλλογικών υποδομών.
Αυτές οι σταθερές, οι σταθερές λειτουργίας και προσανατολισμού έχουν κλονιστεί και στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ.
Τη διαδικασία, λοιπόν, της ανασύνθεσης ως τέτοια την αντιλαμβάνομαι. Ως διαδικασία, επαναθεμελίωσης του χώρου μας πάνω στις βασικές μας τις αρχές.
• Στην αρχή του δημοκρατικού δρόμου για το σοσιαλισμό.
Διότι η δημοκρατία δεν είναι χάρισμα των κυρίαρχων στους κυριαρχούμενους.
Είναι κατάκτηση των κυριαρχούμενων, των κοινωνικών τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση μέσα στον καπιταλισμό.
• Στην αρχή του ότι είμαστε η αριστερά των αγώνων αλλά και των προτάσεων.
Γιατί πιστεύουμε ότι μπορούν οι εργαζόμενοι να πετυχαίνουν νίκες και να βελτιώνουν τη θέση τους μέσα στον καπιταλισμό, πριν την έλευση της δευτέρας σοσιαλιστικής παρουσίας.
• Στην αρχή του ευρωπαϊκού προσανατολισμού.
Διότι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη είναι η ελάχιστη γεωγραφική περιοχή στην οποία οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν ένα εναλλακτικό μοντέλο πολιτικής και το πέρασμα στο σοσιαλισμό.
Και σʼ αυτά τα πλαίσια το ΚΕΑ είναι το κεντρικό ενωτικό εγχείρημα για της δυνάμεις της αριστεράς. Με πάνω από δέκα εκατομμύρια ψήφους και 27 ευρωβουλευτές.
• Στην αρχή ότι είμαστε η αριστερά των κινημάτων ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Γιατί πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε νίκη, οποιαδήποτε κατάκτηση μπορεί να γίνει μόνο με τις μάζες στο προσκήνιο. Χωρίς την κινητοποίησή τους οποιαδήποτε νίκη είναι προσωρινή.
• Στην αρχή του ότι η δημοκρατία είναι μια αξία αδιαπραγμάτευτη.
Δεν την ξεχωρίζουμε από το σκοπό μας. Από το σκοπό του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Θεωρώ ότι σήμερα η μόνη διέξοδος και φυγή προς τα εμπρός, είναι η ανασύνθεση, η επανίδρυση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, με πυρήνα τις δυνάμεις και την συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ, οργανωμένες ή ανένταχτες.
Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε εμείς στον ΣΥΝ, να είμαστε ανοιχτοί σε μια τέτοια ανασυνθετική προοπτική.
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό μπορεί να γίνει αύριο το πρωί.
Ούτε πιστεύω ότι ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ανοιχτά τα δομικά του προβλήματα, μπορεί αυτομάτως να μετασχηματιστεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα.
Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι με δική μας πρωτοβουλία πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την αναγκαιότητα ενός φορέα που θα είναι ανοιχτός, πολυτασικός αλλά με ιδεολογική ταυτότητα και προγραμματική σαφήνεια.
Που θα υπερβαίνει τα φαινόμενα κρίσης του μεταπολιτευτικού αριστερού κόμματος και θα απαντάει στις ανάγκες μιας σύγχρονης αριστερής πολιτικής έκφρασης.
Και που δεν θα είναι μαζικός χώρος για τις συνιστώσες του, όπως είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενιαίο αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο με συνθετικό πολιτικό λόγο.
Που θα λειτουργεί με δημοκρατία σε όλα του τα επίπεδα και που θα είναι αντίστοιχος με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της αριστερής βάσης.
Η συζήτηση αυτή είτε το θέλουμε είτε όχι έχει ήδη αρχίσει. Αν δε θέλουμε να οδηγηθεί σε στρεβλώσεις, ας την κάνουμε οργανωμένα και χωρίς προκαταλήψεις για να δούμε αν μπορούμε ή δεν μπορούμε να καταλήξουμε κάπου.
Και ταυτόχρονα ας συμφωνήσουμε να προχωρήσουμε τώρα στα βήματα που είναι ώριμα να προχωρήσουμε, για τον στοιχειώδη εξορθολογισμό της οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, στα πλαίσια όμως μιας πολιτικής συμμαχίας κομμάτων, οργανώσεων αλλά και ανένταχτων της αριστεράς.
Στο πλαίσιο αυτό, λαμβάνοντας υπόψη και όλη τη συζήτηση που έχει διεξαχθεί, έχω να κάνω στην ΚΠΕ την παρακάτω συνθετική πρόταση, με τα εξής τρία σημεία.
Σημείο πρώτο. Το κείμενο Φλαμπουράρη απαντάει στα άμεσα. Δηλαδή στην αποκατάσταση της πολιτικής εμπιστοσύνης ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην πολιτική ένταξη των ανένταχτων.
Προτείνω να το υιοθετήσουμε, με όποιες βελτιώσεις μπορεί να προστεθούν, ως βραχυπρόθεσμη πρόταση οργανωτικής βελτίωσης και ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Σημείο Δεύτερο. Η πρόταση μας προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τη συζήτηση που χει ήδη ξεκινήσει, για την ανασύνθεση του χώρου, να τη κάνουμε μαζί και οργανωμένα.
Να δούμε αν και που μπορούμε να καταλήξουμε, χωρίς άγχη και εκατέρωθεν εκβιαστικά διλήμματα.
Ας φτιάξουμε λοιπόν μια επιτροπή διαλόγου που θα εξετάσει σε βάθος τις προοπτικές και τις δυνατότητες για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Απαλλαγμένη, όμως, από τις ευθύνες της καθημερινής πολιτικής δουλειάς και με άνεση χρόνου, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συνθέσεις και η αναγκαία πολιτική και οργανωτική προετοιμασία.
Η επιτροπή αυτή, πέραν των αντιπροσώπων των συνιστωσών οφείλει να είναι ανοιχτή στον ανένταχτο κόσμο και σε κάθε συμβολή που προέρχεται από εκεί.
Σημείο τρίτο: Το ζήτημα της επανίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, τίθεται ούτως ή άλλως.
Για την ανασύνταξη των δυνάμεων και για την υπέρβαση πολιτικών και οργανωτικών προβλημάτων, που αφορούν τόσο τον Συνασπισμό, όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και για την αντιστοίχηση της Αριστεράς με τις σημερινές κοινωνικές ανάγκες, μέσα από ένα σαφές πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο.
Η συζήτηση, λοιπόν, αυτή πρέπει να γίνει εντός του πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ταυτόχρονα πρέπει και να μην τον δεσμεύει.
Κάποιοι μπορεί να αποφασίσουν να προχωρήσουν, κάποιοι όχι. Παραμένουν, όμως, όλοι σύμμαχοι, στον βαθμό που διακηρυγμένος στόχος μας είναι η στρατηγική για την ενότητα της Αριστεράς.
Η συμμαχία όμως οφείλει να είναι ανοιχτή, ευρεία, και να αξιοποιεί τη διαφορετικότητα των απόψεων ως πλεονέκτημα και όχι ως περιορισμό.
Και επίσης να είναι συγκροτημένη με εξωστρεφή τρόπο, αντί να μετατρέπεται σε μαζικό χώρο, όπου ο καθένας διεκδικεί τα μέγιστα εις βάρος των υπόλοιπων συμμάχων.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Προσπάθησα να μιλήσω ευθέως, χωρίς να υπολογίζω ταμπού, συσχετισμούς και στοιχίσεις. Πάνω από όλα όμως αποφάσισα να μιλήσω με ειλικρίνεια και με τόλμη.
Ελπίζω η σημερινή συνεδρίαση να είναι παραγωγική και δημιουργική και να αποτελέσει μια σημαντική τομή στην πολιτική μας δουλειά.
Σας ευχαριστώ
Κανονικά, η εισηγητική μου θα έπρεπε να σταθεί πιο αναλυτικά στις πολιτικές εξελίξεις και στα πεδία πολιτικής και κοινωνικής δράσης που είναι ανοιχτά για το κόμμα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εντούτοις η σημερινή ΚΠΕ θα ασχοληθεί για μια ακόμη φορά με ζητήματα που κοιτούν προς τα μέσα και ιδιαίτερα σε μια περίοδο που όλο μας το ενδιαφέρον θα έπρεπε να είναι προς τα έξω, καθώς εκεί έξω έχουμε ιδιαίτερα σημαντικές διεργασίες και η κοινωνία έχει ανάγκη από την οργανωμένη παρέμβασή μας στις εξελίξεις.
Ας ελπίσουμε έστω αυτή η απαραίτητη μεν συζήτηση για τα εσωτερικά μας να μην μας αποκόψει εντελώς από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γιατί η πραγματικότητα δεν θα περιμένει να λύσουμε τα οργανωτικά και τα πολιτικά μας θέματα.
Ήδη, μετά τις γνωστές διεργασίες στο Ευρωπαϊκό Επίπεδο, η πολιτική ατζέντα διαμορφώνεται εκ νέου. Και διαμορφώνεται σε κατεύθυνση εντελώς αντίθετη με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, οι οποίες παρασχέθηκαν αφειδώς στον ελληνικό λαό μέχρι και πριν πέντε εβδομάδες.
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε επικείμενες αλλαγές στο ασφαλιστικό, στον δημόσιο τομέα και στα εργασιακά, καθώς και μπροστά σε μια σκληρή περιοριστική πολιτική, με πρώτα θύματα τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα.
Προχθές στη Βουλή ζητήσαμε από το πρωθυπουργό να ανοίξει τα χαρτιά του σχετικά με τις πιέσεις που δέχεται από τις Βρυξέλες για διάλυση του ασφαλιστικού και αντί να μιλήσει συγκεκριμένα και επί της ουσίας μας ζήτησε να μην ισοπεδώνουμε και να συμβάλουμε στο διάλογο.
Στα τέσσερα λεπτά ομιλίας αντιτείναμε με συγκεκριμένες προτάσεις και περιμέναμε από αυτόν που ζητά το διάλογο, έστω στη δευτερομιλία του να τοποθετηθεί επί της ουσίας. Δεν το έκανε.
Διαβάζουμε χθες και σήμερα στον τύπο, ότι η κυβέρνηση επιθυμεί διάλογο και διαβούλευση. Μα ο διάλογος έχει ήδη ξεκινήσει και οι θέσεις όσων επιθυμούν αναζήτηση λύσεων για τη διασφάλιση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος είναι γνωστές καιρό τώρα.
Η κυβέρνηση είναι αυτή που δεν έχει τοποθετηθεί. Ούτε τώρα, ούτε και προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ. Εμείς τοποθετηθήκαμε και οι θέσεις μας είναι γνωστές.
Και τις επόμενες μέρες θα μιλήσουμε με φορείς και οργανώσεις, με τον κόσμο της εργασίας και θα καταθέσουμε συγκροτημένα τις προτάσεις μας, θα ακούσουμε τον προβληματισμό τους, θα εμπλουτίσουμε και εμείς τις θέσεις μας.
Στα πλαίσια λοιπόν του δημόσιου διαλόγου ρωτάμε για άλλη μια φορά. Όπως ρωτήσαμε και στη βουλή και απάντηση δεν πήραμε;
Τι θα γίνει με τους αντιασφαλιστικούς νόμους Σιούφα, Ρέππα, Πετραλια; Ότι έγινε, έγινε;
Τι μέτρα θα λάβουν για τη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού;
Θα υιοθετήσουν τη λογική του κου Αλμούνια που ζητά αλλαγές στο ασφαλιστικό με περικοπές συντάξεων και αυξήσεις των ορίων ηλικίας, ως αντάλλαγμα στην προθεσμία του προγράμματος προσαρμογής ή θα ενισχύσουν τα ταμεία, χτυπώντας παράλληλα την εισφοροδιαφυγή και την ανασφάλιστη εργασία;
Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα στα οποία ο κος Παπανδρέου δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση.
Καλός είναι ο διάλογος και η διαβούλευση αλλά η διαβούλευση δεν είναι πολιτική. Η διαβούλευση είναι διαβούλευση.
Ας μας πει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός τι σκοπεύει να κάνει. Και αν θέλει συζήτηση και διάλογο, ας τον οργανώσει και μάλιστα δημόσια.
Ας διοργανωθεί, λοιπόν, μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη βουλή ή ακόμα καλύτερα μια δημόσια τηλεοπτική συζήτηση, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με θέμα το ασφαλιστικό για να καταθέσουν όλοι τις προτάσεις τους.
Το επιθυμούμε διακαώς, το προτείνουμε και θα είμαστε οι πρώτοι που θα σπεύσουμε να συμμετέχουμε.
Επειδή, όμως, δικαίωμα λόγου δεν έχουν μόνο τα κόμματα, το λόγο το επόμενο διάστημα για το ασφαλιστικό, να είναι βέβαιος ο κος πρωθυπουργός, θα τον λάβουν και οι εργαζόμενοι μέσα από μαζικούς αγώνες.
Ας μην περιμένουν ότι η κοινωνία θα παρακολουθήσει απαθώς αυτόν το διάλογο ως τηλεθεατής. Θα πει τη γνώμη της.
Και οποιαδήποτε προσπάθεια να γίνει το ασφαλιστικό μας σύστημα Ιφιγένεια στον Τρωικό πόλεμο της τακτοποίησης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων θα ατυχήσει, όπως ατύχησε και η απόπειρα της κυβέρνησης Σημίτη να παίξει με αυτά τα πράγματα.
Δεν είναι όμως μόνο το ασφαλιστικό που μας κάνει να ανησυχούμε. Πολύ πριν εκπνεύσει η περίοδος χάριτος των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης, φαίνεται ότι οι προεκλογικές προσδοκίες για ανατροπή των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης Καραμανλή εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα.
Άλλωστε η περιβόητη και πολυαναμενόμενη αναδιανομή του πλούτου, που προεκλογικά είχε κάνει σημαία ο κος Παπανδρέου, εξαντλήθηκε σε μια εφ άπαξ εισφορά στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Ένα μέτρο που συνάντησε την αποδοχή του ΣΕΒ, προφανώς με την κυβερνητική διαβεβαίωση προς τους εργοδότες ότι το ζήτημα της αναδιανομής τελειώνει εδώ.
Και από κει και πέρα τα κοινωνικά μέτωπα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Και ειδικά το θέμα των stage και των συμβασιούχων.
Αφού νομιμοποίησαν αυτές τις αισχρές μορφές εργασιακής εκμετάλλευσης και αφού τις χρησιμοποίησαν για να διαλύσουν τις εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο, τώρα πετάνε δεκάδες χιλιάδες νέους εργαζόμενους στο δρόμο.
Με πρόσχημα την καταπολέμηση της εργασιακής ομηρίας, πετάνε τον κόσμο στην ανεργία. Ενώ πραγματική τους πρόθεση είναι απλώς να περιορίσουν τις δαπάνες και να φέρουν τις οικονομικές στατιστικές στα μέτρα των Βρυξελών.
Αυτό, λοιπόν, που έχει να αντιμετωπίσει η κοινωνία στο άμεσο μέλλον, είναι ακόμα περισσότερη φτώχεια και ακόμα περισσότερη ανεργία.
Έχουμε πει από την πρώτη στιγμή ότι στις σημερινές συνθήκες, το ζητούμενο είναι μια εντελώς διαφορετική πολιτική.
Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η βαθειά οικονομική κρίση, είναι με μέτρα που θα ενισχύουν τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και με στρατηγική που θα ενισχύει την απασχόληση.
Αυτή την πολιτική, όμως, δεν θα την χαρίσει κανείς. Πρέπει να κατακτηθεί μέσα από κοινωνικούς αγώνες και παρέμβαση σε όλα τα πεδία.
Και η οργάνωση αυτών των αγώνων είναι σήμερα το άμεσο καθήκον της Αριστεράς.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, έρχομαι τώρα στο θέμα της Κεντρικής Επιτροπής.
Η συζήτηση για τα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοιχτή εδώ και αρκετό καιρό. Ιδιαίτερα, όμως, από τις ευρωεκλογές και μετά διεξάγεται με αρκετή φόρτιση.
Αυτό είναι ένα ζήτημα που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας στην όλη διαδικασία, γιατί υπάρχουν διάφοροι τρόποι να συζητά κανείς τα οργανωτικά θέματα.
Μπορεί να τα συζητάει για να ανταποκριθεί στην ανάγκη μιας μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας στην πολιτική δουλειά.
Μπορεί να τα συζητάει προκειμένου να καλύψει τα ελλείμματα της ομοσπονδιακής συγκρότησης και να δώσει αυξημένο πολιτικό ρόλο σε ανένταχτους συντρόφους.
Μπορεί να τα συζητάει για να βαθύνει την δημοκρατική λειτουργία του εγχειρήματος.
Οι ανάγκες αυτές είναι υπαρκτές.
Μπορεί να τα συζητάει και για να επιλύσει δια των οργανωτικών πολιτικά ζητήματα.
Και αυτό είναι νόμιμο. Αλλά θεωρώ ότι όταν υπάρχουν πολιτικά ζητήματα, ο καλύτερος τρόπος να τα λύσουμε είναι να τα βάζουμε ανοιχτά.
Συντάσσομαι με την άποψη ότι το οργανωτικό είναι βαθύτατα πολιτικό. Αλλά νομίζω ότι όταν πάμε να λύσουμε πολιτικά προβλήματα δια του οργανωτικού, δεν βρίσκουμε ικανοποιητικές λύσεις ούτε στο οργανωτικό, ούτε στο πολιτικό.
Και όταν υπάρχουν ανοιχτά πολιτικά διακυβεύματα καλό είναι να τα θέτουμε ανοιχτά και να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Γιατί το πραγματικό δίλημμα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε, 20 χρόνια μετά τη δημιουργία του ΣΥΝ, είναι τι συλλογικό υποκείμενο επιθυμούμε.
Κόμμα των μελών του ή κόμμα δημόσιο χώρο τάσεων συνιστωσών και παραγόντων;
Και αυτό το δίλημμα αφορά πρωτίστως τον ΣΥΝ, και κατ΄ επέκταση τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αφορά όμως και ολόκληρο το φάσμα του πολιτικού μας συστήματος. Εκεί όπου φαίνεται να κερδίζουν έδαφος τα κόμματα – δημόσιοι χώροι, που στο όνομα της συμμετοχικής δημοκρατίας, επικρατούν μόνο δύο επίπεδα.
Αυτό του ψηφοφόρου που εκλέγει και του αρχηγού που μετά την εκλογή του αποφασίζει για όλα ελέω λαού, μελών και ψηφοφόρων.
Υπό αυτή την έννοια το ζήτημα της πολιτικής και κομματικής επανίδρυσης του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ούτως ή άλλως ένα ανοιχτό θέμα, πρωτίστως για το κόμμα μας και συνακολούθως και για τον ΣΥΡΙΖΑ, στο βαθμό που υφέρπει εδώ και καιρό το αίτημα για τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο φορέα με διαδικασίες μελών και αντιπροσωπευτικών εκτελεστικών σωμάτων.
Για να προχωρήσουμε, όμως, την κουβέντα, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση όχι γιατί κάποιοι μας πιέζουν ούτε γιατί έχουμε καμιά τάση αυτοκτονικού ιδεασμού, να βάζουμε διλήμματα στους εαυτούς μας στα καλά καθούμενα, αλλά γιατί το συμμαχικό μας σχήμα βρίσκεται εδώ και καιρό σε διαρκή και παρατεταμένη κρίση.
Είναι ένα συμμαχικό σχήμα που ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του έχει πια φτάσει στα όριά του.
Που συζητά εδώ και καιρό περισσότερο τα εσωτερικά του παρά οργανώνει την εξωστρεφή του δράση.
Και το ερώτημα είναι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι;
Εάν κάποιος από εμάς θεωρεί ότι μπορούμε οφείλει να το πει.
Ο κόσμος μας κλονίστηκε, αλλά έδωσε τη μάχη. Τη μάχη της αριστερής αξιοπρέπειας. Κοντέψαμε να διαλυθούμε δύο φορές.
Με την αποφασιστική συμβολή της ΚΠΕ ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε ενιαίος στις εκλογές.
Θα το δούμε αυτό κατάματα;
Νομίζω ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην το κάνουμε.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μη δώσουμε απαντήσεις. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί φτάσαμε ως εκεί;
Ο βασικός, ο κεντρικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, είναι η έλλειψη ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου δημοκρατικής νομιμοποίησης και λήψης των αποφάσεών.
Φτάσαμε σε ένα σημείο που τα πάντα ήταν σε διαρκή αμφισβήτηση και σε διαρκή διαπραγμάτευση συνάμα.
Αμφισβητήθηκαν οι δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις μας. Αμφισβητήθηκε από ορισμένους ακόμα και η δυνατότητα του κόμματος μας να προχωρήσει ενιαίο.
Διαβάσαμε μάλιστα ότι ο ΣΥΝ πρέπει να διαλυθεί και να γίνει πολλές συνιστώσες οι οποίες θα μπουν στο ΣΥΡΙΖΑ.
Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο, σε μια συμμαχία που εμείς συγκροτήσαμε για να υπερβούμε τον κατακερματισμό της αριστεράς, να τίθεται ως προαπαιτούμενο ο δικός μας κατακερματισμός.
Μια συμμαχία όμως που πριμοδοτεί τις διασπάσεις αντί της ανασύνθεσης, είναι μια συμμαχία που δεν μας αφορά.
Γιατί τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον δημιουργήσαμε μόνο για να γίνουμε πιο πολλοί και πιο ισχυροί αλλά για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Για να πάψουμε να λειτουργούμε ως συνιστώσες αλλά ως κοινές συνισταμένες μιας αριστεράς που διαλέγεται και αλληλεπιδρά και όχι μιας αριστεράς που διαρκώς θα τρώγεται με τον εαυτό της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι μιλάμε εδώ και καιρό για μια συμμαχία συνιστωσών αλλά δεν μιλάμε για την ανασύνθεση τους, δεν μιλάμε για την αναγκαία όσμωση μεταξύ τους.
Και το κυριότερο βάζουμε διαρκώς το κάρο μπροστά από το άλογο.
Δεν ανταποκρινόμαστε στην ανάγκη να ανοίξουμε ζητήματα ιδεολογίας και στρατηγικής της αριστεράς και να τα συζητήσουμε ανοιχτά και δημοκρατικά με τους συμμάχους μας.
Έχουμε, λοιπόν, στοιχεία στασιμότητας και σε επίπεδο θέσεων και σε επίπεδο λειτουργίας.
Ισχυρίζομαι ότι αυτά είναι προβλήματα δομικά και όχι συγκυριακά. Και δομικές πρέπει να είναι και οι λύσεις που θα δώσουμε.
Είναι προβλήματα που αν δεν λυθούν ριζικά, θα απειλούν να μας διαλύσουν σε κάθε στροφή.
Προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να είμαι ο Πρόεδρος που κάθισε στα αυγά του μετά από ένα ανέλπιστα θετικό αποτέλεσμα και απλώς περίμενε να ξανασυμβεί το μοιραίο.
Είμαι βέβαιος ότι κανένα μέλος της ΚΠΕ δεν θα ήθελε για τον εαυτό του αυτό το ρόλο.
Και ισχυρίζομαι ότι τώρα είναι η ώρα να πάρουμε τολμηρές πρωτοβουλίες και αποφάσεις, να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός.
Τώρα που έχουμε το πολιτικό χρόνο για να μη ξαναβρεθούμε στα ίδια διαλυτικά φαινόμενα στη πρώτη τρικυμία.
Η συζήτηση λοιπόν, για το τι θα γίνει με το ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει. Να είστε βέβαιοι. Είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι.
Και σε αυτή τη συζήτηση εμείς πρέπει να μπούμε πρωταγωνιστικά. Όχι συρόμενοι. Όχι με ημίμετρα.
Να μπούμε διεκδικώντας για το κόμμα μας το ρόλο που έχει επάξια κατακτήσει. Του καταλύτη της ενότητας και της ανασύνθεσης της αριστεράς τόσο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.
Για αυτούς τους λόγους θεώρησα υποχρέωσή μου να καταθέσω τις προτάσεις μου στην ΠΓ.
Και έκανα μια σκληρή αλλά ειλικρινή τοποθέτηση. Είπα ότι ο εκδημοκρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ από την ηγεσία και κάτω είναι χωρίς νόημα.
Αν είναι να πάμε σε προσχηματικές λύσεις, είναι καλύτερα να παραμείνουμε στο επίπεδο της συμμαχίας.
Που σημαίνει κυρίως δυο πράγματα : Συναίνεση για τις αποφάσεις και ομοσπονδιακή συγκρότηση.
Αλλιώς πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα.
Και θεωρώ, μετά και από την συζήτηση που ακολούθησε, ότι αυτό είναι που οφείλουμε να διερευνήσουμε στα σοβαρά και όχι στο πόδι.
Ένας πολιτικός και οργανωτικός μετασχηματισμός, που θα διασφαλίζει την δημοκρατία και τον πλουραλισμό, παράλληλα με την πολιτική αποτελεσματικότητα.
Και που θα δώσει μια νέα δυναμική στον χώρο, υπερβαίνοντας προβλήματα και αγκυλώσεις που έχουμε συσσωρεύσει, μαζί με την μεταπολιτευτική καταγωγή μας και τις δογματικές μας βεβαιότητες.
Θεώρησα υποχρέωσή μου να πω ξεκάθαρα ότι η αριστερά χρειάζεται μια πλατιά ανοιχτή δημοκρατική συμμαχία από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας.
Δε χρειάζεται μια γραφειοκρατική συμμαχία η οποία τείνει να εξελιχθεί απλά σε «χώρο» με οπαδούς και αρχηγούς.
Έτσι λειτουργεί ο δικομματισμός και όχι η αριστερά.
Και όσοι τον αντιπαλεύουν οφείλουν να τον αντιπαλεύουν όχι μόνο στο επίπεδο της ασκούμενης πολιτικής, αλλά και στο επίπεδο του ρόλου που επιφυλάσσουν για τον κόσμο. Για τα μέλη τους.
Δικομματικά μοντέλα όπου τα μέλη έχουν λόγο άπαξ κάθε τέσσερα χρόνια δεν μας αφορούν. Όπως δεν μας αφορούν στρεβλώσεις που θέλουν οι ηγεσίες ή οι εκπρόσωποί μας στο κοινοβούλιο και το ευρωκοινοβούλιο να αναδεικνύονται μέσα σε κλειστές αίθουσες, ερήμην των μελών.
Από την άλλη όμως θεώρησα και υποχρέωσή μου να εκφράσω το προβληματισμό μου και για τις αδυναμίες του δικού μας κόμματος, όπου πρέπει να καταλάβουμε ότι η ομοσπονδιακή του λειτουργία έχει φτάσει στα όρια της.
Οι τάσεις είναι ρεύματα ιδεών. Ως τέτοιες είναι νοητές. Οφείλουν λοιπόν να λειτουργούν ανοιχτά. Να διευκολύνουν την όσμωση.
Όχι να αναπαράγουν περιχαρακώσεις εις το διηνεκές ερήμην πολιτικών διαφορών. Αλλά να συμβάλουν στη συλλογική λειτουργία και στη δημιουργία συλλογικών υποδομών.
Αυτές οι σταθερές, οι σταθερές λειτουργίας και προσανατολισμού έχουν κλονιστεί και στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ.
Τη διαδικασία, λοιπόν, της ανασύνθεσης ως τέτοια την αντιλαμβάνομαι. Ως διαδικασία, επαναθεμελίωσης του χώρου μας πάνω στις βασικές μας τις αρχές.
• Στην αρχή του δημοκρατικού δρόμου για το σοσιαλισμό.
Διότι η δημοκρατία δεν είναι χάρισμα των κυρίαρχων στους κυριαρχούμενους.
Είναι κατάκτηση των κυριαρχούμενων, των κοινωνικών τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση μέσα στον καπιταλισμό.
• Στην αρχή του ότι είμαστε η αριστερά των αγώνων αλλά και των προτάσεων.
Γιατί πιστεύουμε ότι μπορούν οι εργαζόμενοι να πετυχαίνουν νίκες και να βελτιώνουν τη θέση τους μέσα στον καπιταλισμό, πριν την έλευση της δευτέρας σοσιαλιστικής παρουσίας.
• Στην αρχή του ευρωπαϊκού προσανατολισμού.
Διότι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη είναι η ελάχιστη γεωγραφική περιοχή στην οποία οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν ένα εναλλακτικό μοντέλο πολιτικής και το πέρασμα στο σοσιαλισμό.
Και σʼ αυτά τα πλαίσια το ΚΕΑ είναι το κεντρικό ενωτικό εγχείρημα για της δυνάμεις της αριστεράς. Με πάνω από δέκα εκατομμύρια ψήφους και 27 ευρωβουλευτές.
• Στην αρχή ότι είμαστε η αριστερά των κινημάτων ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Γιατί πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε νίκη, οποιαδήποτε κατάκτηση μπορεί να γίνει μόνο με τις μάζες στο προσκήνιο. Χωρίς την κινητοποίησή τους οποιαδήποτε νίκη είναι προσωρινή.
• Στην αρχή του ότι η δημοκρατία είναι μια αξία αδιαπραγμάτευτη.
Δεν την ξεχωρίζουμε από το σκοπό μας. Από το σκοπό του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Θεωρώ ότι σήμερα η μόνη διέξοδος και φυγή προς τα εμπρός, είναι η ανασύνθεση, η επανίδρυση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, με πυρήνα τις δυνάμεις και την συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ, οργανωμένες ή ανένταχτες.
Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε εμείς στον ΣΥΝ, να είμαστε ανοιχτοί σε μια τέτοια ανασυνθετική προοπτική.
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό μπορεί να γίνει αύριο το πρωί.
Ούτε πιστεύω ότι ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ανοιχτά τα δομικά του προβλήματα, μπορεί αυτομάτως να μετασχηματιστεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα.
Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι με δική μας πρωτοβουλία πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την αναγκαιότητα ενός φορέα που θα είναι ανοιχτός, πολυτασικός αλλά με ιδεολογική ταυτότητα και προγραμματική σαφήνεια.
Που θα υπερβαίνει τα φαινόμενα κρίσης του μεταπολιτευτικού αριστερού κόμματος και θα απαντάει στις ανάγκες μιας σύγχρονης αριστερής πολιτικής έκφρασης.
Και που δεν θα είναι μαζικός χώρος για τις συνιστώσες του, όπως είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενιαίο αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο με συνθετικό πολιτικό λόγο.
Που θα λειτουργεί με δημοκρατία σε όλα του τα επίπεδα και που θα είναι αντίστοιχος με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της αριστερής βάσης.
Η συζήτηση αυτή είτε το θέλουμε είτε όχι έχει ήδη αρχίσει. Αν δε θέλουμε να οδηγηθεί σε στρεβλώσεις, ας την κάνουμε οργανωμένα και χωρίς προκαταλήψεις για να δούμε αν μπορούμε ή δεν μπορούμε να καταλήξουμε κάπου.
Και ταυτόχρονα ας συμφωνήσουμε να προχωρήσουμε τώρα στα βήματα που είναι ώριμα να προχωρήσουμε, για τον στοιχειώδη εξορθολογισμό της οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, στα πλαίσια όμως μιας πολιτικής συμμαχίας κομμάτων, οργανώσεων αλλά και ανένταχτων της αριστεράς.
Στο πλαίσιο αυτό, λαμβάνοντας υπόψη και όλη τη συζήτηση που έχει διεξαχθεί, έχω να κάνω στην ΚΠΕ την παρακάτω συνθετική πρόταση, με τα εξής τρία σημεία.
Σημείο πρώτο. Το κείμενο Φλαμπουράρη απαντάει στα άμεσα. Δηλαδή στην αποκατάσταση της πολιτικής εμπιστοσύνης ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην πολιτική ένταξη των ανένταχτων.
Προτείνω να το υιοθετήσουμε, με όποιες βελτιώσεις μπορεί να προστεθούν, ως βραχυπρόθεσμη πρόταση οργανωτικής βελτίωσης και ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Σημείο Δεύτερο. Η πρόταση μας προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τη συζήτηση που χει ήδη ξεκινήσει, για την ανασύνθεση του χώρου, να τη κάνουμε μαζί και οργανωμένα.
Να δούμε αν και που μπορούμε να καταλήξουμε, χωρίς άγχη και εκατέρωθεν εκβιαστικά διλήμματα.
Ας φτιάξουμε λοιπόν μια επιτροπή διαλόγου που θα εξετάσει σε βάθος τις προοπτικές και τις δυνατότητες για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Απαλλαγμένη, όμως, από τις ευθύνες της καθημερινής πολιτικής δουλειάς και με άνεση χρόνου, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συνθέσεις και η αναγκαία πολιτική και οργανωτική προετοιμασία.
Η επιτροπή αυτή, πέραν των αντιπροσώπων των συνιστωσών οφείλει να είναι ανοιχτή στον ανένταχτο κόσμο και σε κάθε συμβολή που προέρχεται από εκεί.
Σημείο τρίτο: Το ζήτημα της επανίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, τίθεται ούτως ή άλλως.
Για την ανασύνταξη των δυνάμεων και για την υπέρβαση πολιτικών και οργανωτικών προβλημάτων, που αφορούν τόσο τον Συνασπισμό, όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και για την αντιστοίχηση της Αριστεράς με τις σημερινές κοινωνικές ανάγκες, μέσα από ένα σαφές πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο.
Η συζήτηση, λοιπόν, αυτή πρέπει να γίνει εντός του πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ταυτόχρονα πρέπει και να μην τον δεσμεύει.
Κάποιοι μπορεί να αποφασίσουν να προχωρήσουν, κάποιοι όχι. Παραμένουν, όμως, όλοι σύμμαχοι, στον βαθμό που διακηρυγμένος στόχος μας είναι η στρατηγική για την ενότητα της Αριστεράς.
Η συμμαχία όμως οφείλει να είναι ανοιχτή, ευρεία, και να αξιοποιεί τη διαφορετικότητα των απόψεων ως πλεονέκτημα και όχι ως περιορισμό.
Και επίσης να είναι συγκροτημένη με εξωστρεφή τρόπο, αντί να μετατρέπεται σε μαζικό χώρο, όπου ο καθένας διεκδικεί τα μέγιστα εις βάρος των υπόλοιπων συμμάχων.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Προσπάθησα να μιλήσω ευθέως, χωρίς να υπολογίζω ταμπού, συσχετισμούς και στοιχίσεις. Πάνω από όλα όμως αποφάσισα να μιλήσω με ειλικρίνεια και με τόλμη.
Ελπίζω η σημερινή συνεδρίαση να είναι παραγωγική και δημιουργική και να αποτελέσει μια σημαντική τομή στην πολιτική μας δουλειά.
Σας ευχαριστώ
Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΠΙΚΑΙΡΗΣ ΕΡΩΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
• Με ποιο δικαίωμα βάλατε στη διαπραγμάτευση με την Ε.Ε. το ασφαλιστικό;
• Σας ψηφίσανε για να αλλάξετε αυτή τη δεξιά πολιτική και εσείς τη συνεχίζετε με το «τραβάτε με και ας κλαίω».
• Καταθέτουμε τις προτάσεις μας για τη χρηματοδότηση
• Θυμηθείτε τι έπαθε ο Σημίτης με τα μέτρα Γιαννίτση. Μην σπέρνετε ανέμους γιατί θα θερίσετε θύελλες.
Ολόκληρη η ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.
«Κύριε Πρωθυπουργέ, ο ελληνικός λαός, πολύ πρόσφατα πριν από λίγες μόλις μέρες καταψήφισε την Κυβέρνηση της Ν.Δ. και της έδωσε το ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό της μετά την μεταπολίτευση, ακριβώς γιατί θέλησε μ’ αυτόν τον τρόπο, να καταδικάσει την πιο επιθετική και νεοφιλελεύθερη πολιτική που εξαγγέλθηκε και εφαρμόστηκε ποτέ σ’ αυτή τη χώρα.
Σ’ αυτήν την εκλογική αναμέτρηση σας έφερε στην εξουσία όχι προφανώς για να συνεχίσετε αυτή την πολιτική, αλλά για να την ανατρέψετε, όπως δεσμευτήκατε προεκλογικά αν και χωρίς να συγκεκριμενοποιείτε το πώς θα το κάνετε, αλλά γι’ αυτό σας έφερε στην εξουσία.
Κάθε μέρα που περνάει όμως μοιάζει με το μαρτύριο της σταγόνας. Κομμάτι – κομμάτι, λίγο – λίγο και με το πρόσχημα των πιέσεων που δέχεστε και όντως δέχεστε από τις Βρυξέλλες, αποκαλύπτεται ότι δεν εννοείτε να ανατρέψετε την πολιτική της δεξιάς, αλλά να την συνεχίσετε.
Η διαφορά είναι ότι ο κ. Καραμανλής αυτήν την πολιτική, προεκλογικά, την επικροτούσε, την εκθείαζε και τη διαφήμιζε στον ελληνικό λαό, σαν μια πολιτική που μπορεί να δώσει λύσεις. Και γι’ αυτό καταποντίστηκε. Ενώ εσείς σκοπεύετε να την ακολουθήσετε συρόμενος και – τι ειρωνεία της τύχης- από ποιόν, μεταξύ άλλων, και από τον σύντροφό σας στη Σοσιαλιστική Διεθνή, τον σοσιαλιστή κ. Αλμούνια.
Ο ελληνικός λαός κε Πρωθυπουργέ και κύριοι συνάδελφοι έχει μία σοφή ρήση για κάθε κατάσταση. Και την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει με την ρήση «τραβάτε με κι ας κλαίω». Διότι καμία Commission, κανένας κ. Αλμούνια, κανένας κ. Τρισέ, κανένας κ. Γιούνγκερ, δεν μπορεί χωρίς τη δική σας βούληση να επιβάλλει όρια συνταξιοδότησης, να επιβάλλει όρια εισφορών, να επιβάλλει τον τρόπο και την κατεύθυνση του ασφαλιστικού συστήματος, προς όφελος, λέει, της δημοσιονομικής σταθερότητας.
Από πού κι ως που παίρνει αυτό το δικαίωμα ο κ. Αλμούνια, να καθορίζει τι θα κάνουμε με το ασφαλιστικό μας σύστημα; Οι συνθήκες βεβαίως του επιβάλλουν να επέμβει και να ζητήσει μέτρα για το έλλειμμα. Δεν έχει όμως κανένα απολύτως δικαίωμα να μας υποδείξει τι θα κάνουμε με το ασφαλιστικό μας σύστημα, γιατί πολύ καλά γνωρίζετε τις ιδρυτικές συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 48-51 της Συνθήκης της Ρώμης, που λέει ρητά πως ισχύει η αρχή της επικουρικότητας και αρμοδιότητα για τα ασφαλιστικά συστήματα έχουν τα κράτη μέλη και οι Κυβερνήσεις τους.
Με ποιο δικαίωμα λοιπόν ο Υπουργός σας εκχώρησε αυτό το κυρίαρχο δικαίωμα για την Κυβέρνηση και για τη χώρα στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλλες.
Και μην μας πείτε ότι δεν ρωτήσαμε, γιατί στις προγραμματικές δηλώσεις, ρωτήσαμε «Τι θα διαπραγματευτείτε στις Βρυξέλλεις; Ξέρουμε τι θα σας πουν. Η δική σας η διαπραγμάτευση τι θα θέσει στο τραπέζι;» Και να λοιπόν τι έθεσε στο τραπέζι. Τα διαβάσαμε από δημοσιεύματα. Αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος.
Κύριε Πρωθυπουργέ, κύριοι της Κυβέρνησης η λέξη αναμόρφωση είναι η αγαπημένη σας λέξη. Όμως τι είδους αναμόρφωση και μάλιστα όπως ακούγεται επί το χείρον, μπορεί να είναι αυτή όταν έχουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα που έχει τις υψηλότερες εισφορές και τις χαμηλότερες συντάξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ακούμε για τα όρια ηλικίας. Έχουμε την αίσθηση ότι είναι σαν να βάζουμε σε δοκιμασία τα όρια της αντοχής της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί δεν διαβάζετε και δεν παρουσιάζετε τα στοιχεία όλων των αναλογιστικών μελετών που έχουν παρουσιαστεί και από το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ που λένε ξεκάθαρα ότι, όσο κι αν αυξήσουμε τα όρια ηλικίας δεν πρόκειται να αυξήσουμε ουσιαστικά το χρόνο βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος. αντιθέτως εάν η χώρα πετύχει αύξηση κατά 20 μόλις ποσοστιαίες μονάδες στην εισπραξιμότητα από τη φοροδιαφυγή, τότε τα ταμεία θα κερδίσουν εφτά χρόνια ζωής.
Εσείς κύριε Πρωθυπουργέ λέγατε προεκλογικά σε κάθε ομιλία σας ότι υπάρχει πλούτος, παράγεται πλούτος, το ζήτημα είναι που πηγαίνει αυτός ο πλούτος.
Ζητάτε από μας προτάσεις. Μακριά από μας η ισοπεδωτική λογική. Προτάσεις έχουμε και το ξέρετε. Το ζήτημα όμως είναι να βρούμε νέους πόρους για τα ασφαλιστικά ταμεία. Θα καταθέσω, εφόσον μου το ζητάτε, στα πρακτικά τις προτάσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, το ζήτημα όμως είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν άλλες πολιτικές.
Χτυπήστε την εισφοροδιαφυγή, την εισφοροαποφυγή και την εισφοροκλοπή – πρώτος διδάξας σ’ αυτή το δημόσιο.
Χτυπήστε την ανασφάλιστη και αδήλωτη εργασία. Ασφαλίστε τα παιδιά των stage, αντί να τα πετάτε στο δρόμο.
Ασφαλίστε τους «ενοικιαζόμενους» εργαζόμενους στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα.
Νομιμοποιείστε και εντάξτε στο ασφαλιστικό σύστημα μεγάλο αριθμό μεταναστών.
Σταματήστε τις χαριστικές ρυθμίσεις στους κακοπληρωτές εργοδότες.
Περιορίστε τον ατέλειωτο κατάλογο των οφειλετών.
Αξιοποιείστε τη δημόσια περιουσία, προς όφελος των εργαζόμενων και των ταμείων.
Και το κυριότερο. Εφαρμόστε στοχευμένη πολιτική και με συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την ενίσχυση της απασχόλησης. Δεν υπάρχει περίπτωση να σωθεί το ασφαλιστικό σύστημα, όταν οι προβλέψεις για τα επόμενα χρόνια είναι η διόγκωση της ανεργίας σε ποσοστά δυσθεώρητα.
Κύριε Πρόεδρε, κύριε Πρωθυπουργέ, την μαύρη τρύπα και τα ελλείμματα του ασφαλιστικού δεν τα δημιούργησαν οι εργαζόμενοι. Τα δημιούργησαν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., όλα τα προηγούμενα χρόνια, που έδωσαν φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο και την εκκλησία και διέλυσαν τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό. Αυτό, εμείς πιστεύουμε ότι ήταν συνειδητή επιλογή. Και ψήφισαν αντιασφαλιστικούς νόμους, όπως ήταν ο νόμος της κας Πετραλιά, που κι εσείς καταψηφίσατε.
Τώρα με το πρόσχημα ή με την οδυνηρή πραγματικότητα των πιέσεων από τις Βρυξέλλες και στο βωμό του να κερδίσουμε χρόνο στο τριετές Πρόγραμμα Σταθερότητας, καλούμαστε για άλλη μία φορά να θυσιάσουμε το Ασφαλιστικό, όπως καλούμαστε να κάνουμε κόπους και θυσίες χωρίς αντίκρυσμα.
Σας προειδοποιούμε λοιπόν. Η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Σας θυμίζουμε ποια ήταν η τύχη μιας προσπάθειας αναμόρφωσης του Ασφαλιστικού Συστήματος, δικής σας κυβέρνησης, κυβέρνησης του κ. Σημίτη, στο σχέδιο του κ. Γιαννίτση. Σας θυμίζουμε επίσης τι έχει συμβεί σε όλη την Ευρώπη, όταν οι κυβερνήσεις επιχείρησαν αντίστοιχες προσπάθειες.
Σας καλούμε, λοιπόν, να μην σπέρνετε ανέμους γιατί πολύ σύντομα θα κληθείτε να θερίσετε θύελλες.»
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ
Για την αντιμετώπιση του κεντρικού προβλήματος της υποχρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης και της αναπλήρωσης των λεηλατηθέντων διαχρονικά αποθεματικών της από τις κυβερνήσεις, τις επιχειρήσεις, τις τράπεζες και από κάθε λογής κερδοσκόπους ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει:
1. Επαναθέσπιση της υποχρεωτικής τριμερούς χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης (κλάδου κύριας σύνταξης και κλάδου υγείας) για το σύνολο των ασφαλισμένων. Με αναλογία - όσον αφορά την ασφάλιση της μισθωτής εργασίας - 2/9 από τους εργαζόμενους, 3/9 από τον Κρατικό Προϋπολογισμό και 4/9 από τους εργοδότες. Για την επικουρική και την εφ' άπαξ ασφάλιση, θα πρέπει να ισχύσει η διμερής χρηματοδότηση από εργοδότες και εργαζόμενους.
Οι εισφορές και στις δύο περιπτώσεις να υπολογίζονται επί όλων των καταβαλλόμενων αποδοχών.
Για τους αυτοαπασχολούμενους οι πόροι της κοινωνικής ασφάλισής τους να προέρχονται κατά 6/9 από τους ασφαλισμένους και κατά 3/9 από το κράτος.
2. Αξιοποίηση των διαθεσίμων και της ακίνητης περιουσίας των ασφαλιστικών οργανισμών με βάση κριτήρια ασφαλούς και εγγυημένης απόδοσης μακριά από την λογική του χρηματιστηριακού ή άλλου τζόγου.
3. Είσπραξη πόρων που διαφεύγουν ή υποκλέπτονται.
Η εισφοροδιαφυγή και η εισφοροκλοπή μπορούν και πρέπει να καταπολεμηθούν με την πλήρη μηχανοργάνωση των ασφαλιστικών ταμείων για την άμεση βεβαίωση και είσπραξη των εισφορών. Με την ενίσχυση με προσωπικό, μέσα και πόρους των αρμόδιων ελεγκτικών οργάνων προκειμένου να γίνονται ουσιαστικοί έλεγχοι. Με τη νομιμοποίηση παρέμβασης και ελέγχου μέσα στις επιχειρήσεις και στα εργοτάξια των συνδικαλιστικών εκπροσώπων των εργαζομένων. Με την κατάργηση των χαριστικών ρυθμίσεων για τους κακοπληρωτές εργοδότες. Με την αυστηροποίηση των ποινών σε όσους χρησιμοποιούν ανασφάλιστη εργασία και την υποχρεωτική αναδρομική ασφάλιση με δαπάνη του εργοδότη για όσο διάστημα ο εργαζόμενος είναι ανασφάλιστος. Με τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των μεγάλων οφειλετών προς το ΙΚΑ. Με την απλούστευση και κωδικοποίηση του περίπλοκου νομικού και διοικητικού ασφαλιστικού πλαισίου και την απλούστευση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, με την θεσμοθέτηση ασφαλιστικού μητρώου για όλους τους πολίτες.
Επίσης, σημαντικά έσοδα μπορούν να προκύψουν από την πλήρη ασφάλιση ανασφάλιστων ή μερικώς ασφαλισμένων τμημάτων των εργαζομένων (αλλοδαποί, άτυπες - αδήλωτες ή ελαστικές μορφές απασχόλησης, προγράμματα απασχόλησης και κατάρτισης ανέργων, όπως τα stage). Από την αντικατάσταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης από θέσεις εργασίας πλήρους, σταθερής και ασφαλισμένης εργασίας.
Η είσπραξη ενός ευρώ από ένα ταμείο ασφάλισης πρέπει να θεωρείται εξίσου σημαντική με την είσπραξη ενός ευρώ από το Φ.Π.Α.
4. Η αποπληρωμή των χρεών τόσο του κράτους (12 δις ευρώ) όσο και των ιδιωτών (3,2 δις ευρώ) προς την κοινωνική ασφάλιση είναι ζήτημα πολιτικής αλλά και ηθικής προτεραιότητας.
5. Η σταδιακή επιστροφή των απωλειών που έχουν υποστεί τα Ταμεία της κοινωνικής ασφάλισης εξαιτίας της διαχρονικής λεηλασίας τους από τις κυβερνήσεις, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και κάθε λογής κερδοσκοπία (άτοκες καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδας, χρηματιστηριακός τζόγος, δομημένα ομόλογα κ.λ.π.).
6. Νέοι πόροι από τη φορολογία του κεφαλαίου
Επιπρόσθετα, η δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα πρέπει να στηριχτεί και με νέους πόρους αφενός για να καλυφθούν σταδιακά οι απώλειες των αποθεματικών της από τη διαχρονική λεηλασία τους και αφετέρου για να αυξηθούν δραστικά οι συντάξεις και κυρίως οι κατώτερες, καθώς και για να αναβαθμιστούν οι παροχές των κλάδων υγείας. Οι νέοι πόροι θα πρέπει να προέλθουν από τη φορολογία του κεφαλαίου και όσων επωφελήθηκαν από τη διαχρονική λεηλασία των αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης. Συγκεκριμένα από:
- Τη φορολόγηση των μερισμάτων από μετοχές και άλλων κινητών αξιών. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωζώνης που δεν φορολογεί τα εισοδήματα φυσικών προσώπων που προέρχονται από μερίσματα μετοχών και άλλες κινητές αξίες. Οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης επιβάλλουν συντελεστή φορολογίας στα εισοδήματα κεφαλαίου που κυμαίνεται από 15% έως 48%.
- Τη σημαντική αύξηση της ειδικής φορολογίας που επιβάλλεται στις συναλλαγές μετοχών στο χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, η οποία έχει μειωθεί στο 3 τοις χιλίοις από 6 τοις χιλίοις που ήταν παλιότερα.
- Το 50% των προστίμων που επιβάλλονται για φοροδιαφυγή κατά τους φορολογικούς ελέγχους των επιχειρήσεων.
- Το 50% των προστίμων που επιβάλλονται από το Υπουργείο Εμπορίου ή από την Αρχή Ανταγωνισμού σε επιχειρήσεις για περιπτώσεις αισχροκέρδειας ή δημιουργία καρτέλ σε βάρος των εργαζομένων.
- Την πρόσθετη ειδική φορολόγηση όλων των επιχειρήσεων με δραστηριότητα γύρω από τα τυχερά παιχνίδια.
- Ειδική φορολόγηση της ποντοπόρου ναυτιλίας για ενίσχυση του ΝΑΤ.
- Τη φορολόγηση των εισοδημάτων που παράγονται από την περιουσία της Εκκλησίας, τα οποία μετά το 2004 είναι παντελώς αφορολόγητα.
- Τη φορολόγηση της Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ). Τα «αδέσποτα» ακίνητα –όσα δηλαδή δεν υπάρχει κάποιος να τα κληρονομήσει- που περιέρχονται μέχρι σήμερα στο Κράτος να αποδίδονται στη δημόσια κοινωνική ασφάλιση.
- Την πρόσθετη ειδική φορολόγηση επί των κερδών των ασφαλιστικών εταιρειών. Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες επωφελούνται σημαντικά από τα ασφαλιστικά Ταμεία. Τα ασφαλιστικά Ταμεία δεν διεκδικούν δαπάνες από τις ασφαλιστικές εταιρείες, όταν π.χ. σε περίπτωση ατυχήματος πελάτης ασφαλιστικής εταιρείας που από το συμβόλαιο του έχει δικαίωμα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στον ιδιωτικό τομέα, κατά κανόνα προτιμάει να απευθυνθεί στα δημόσια νοσοκομεία, όταν είναι ασφαλισμένος και σε κάποιο δημόσιο ασφαλιστικό φορέα.
- Ένα τμήμα των ποσών που θα εξοικονομηθούν από τη μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών.
13/11/2009
• Σας ψηφίσανε για να αλλάξετε αυτή τη δεξιά πολιτική και εσείς τη συνεχίζετε με το «τραβάτε με και ας κλαίω».
• Καταθέτουμε τις προτάσεις μας για τη χρηματοδότηση
• Θυμηθείτε τι έπαθε ο Σημίτης με τα μέτρα Γιαννίτση. Μην σπέρνετε ανέμους γιατί θα θερίσετε θύελλες.
Ολόκληρη η ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.
«Κύριε Πρωθυπουργέ, ο ελληνικός λαός, πολύ πρόσφατα πριν από λίγες μόλις μέρες καταψήφισε την Κυβέρνηση της Ν.Δ. και της έδωσε το ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό της μετά την μεταπολίτευση, ακριβώς γιατί θέλησε μ’ αυτόν τον τρόπο, να καταδικάσει την πιο επιθετική και νεοφιλελεύθερη πολιτική που εξαγγέλθηκε και εφαρμόστηκε ποτέ σ’ αυτή τη χώρα.
Σ’ αυτήν την εκλογική αναμέτρηση σας έφερε στην εξουσία όχι προφανώς για να συνεχίσετε αυτή την πολιτική, αλλά για να την ανατρέψετε, όπως δεσμευτήκατε προεκλογικά αν και χωρίς να συγκεκριμενοποιείτε το πώς θα το κάνετε, αλλά γι’ αυτό σας έφερε στην εξουσία.
Κάθε μέρα που περνάει όμως μοιάζει με το μαρτύριο της σταγόνας. Κομμάτι – κομμάτι, λίγο – λίγο και με το πρόσχημα των πιέσεων που δέχεστε και όντως δέχεστε από τις Βρυξέλλες, αποκαλύπτεται ότι δεν εννοείτε να ανατρέψετε την πολιτική της δεξιάς, αλλά να την συνεχίσετε.
Η διαφορά είναι ότι ο κ. Καραμανλής αυτήν την πολιτική, προεκλογικά, την επικροτούσε, την εκθείαζε και τη διαφήμιζε στον ελληνικό λαό, σαν μια πολιτική που μπορεί να δώσει λύσεις. Και γι’ αυτό καταποντίστηκε. Ενώ εσείς σκοπεύετε να την ακολουθήσετε συρόμενος και – τι ειρωνεία της τύχης- από ποιόν, μεταξύ άλλων, και από τον σύντροφό σας στη Σοσιαλιστική Διεθνή, τον σοσιαλιστή κ. Αλμούνια.
Ο ελληνικός λαός κε Πρωθυπουργέ και κύριοι συνάδελφοι έχει μία σοφή ρήση για κάθε κατάσταση. Και την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει με την ρήση «τραβάτε με κι ας κλαίω». Διότι καμία Commission, κανένας κ. Αλμούνια, κανένας κ. Τρισέ, κανένας κ. Γιούνγκερ, δεν μπορεί χωρίς τη δική σας βούληση να επιβάλλει όρια συνταξιοδότησης, να επιβάλλει όρια εισφορών, να επιβάλλει τον τρόπο και την κατεύθυνση του ασφαλιστικού συστήματος, προς όφελος, λέει, της δημοσιονομικής σταθερότητας.
Από πού κι ως που παίρνει αυτό το δικαίωμα ο κ. Αλμούνια, να καθορίζει τι θα κάνουμε με το ασφαλιστικό μας σύστημα; Οι συνθήκες βεβαίως του επιβάλλουν να επέμβει και να ζητήσει μέτρα για το έλλειμμα. Δεν έχει όμως κανένα απολύτως δικαίωμα να μας υποδείξει τι θα κάνουμε με το ασφαλιστικό μας σύστημα, γιατί πολύ καλά γνωρίζετε τις ιδρυτικές συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 48-51 της Συνθήκης της Ρώμης, που λέει ρητά πως ισχύει η αρχή της επικουρικότητας και αρμοδιότητα για τα ασφαλιστικά συστήματα έχουν τα κράτη μέλη και οι Κυβερνήσεις τους.
Με ποιο δικαίωμα λοιπόν ο Υπουργός σας εκχώρησε αυτό το κυρίαρχο δικαίωμα για την Κυβέρνηση και για τη χώρα στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλλες.
Και μην μας πείτε ότι δεν ρωτήσαμε, γιατί στις προγραμματικές δηλώσεις, ρωτήσαμε «Τι θα διαπραγματευτείτε στις Βρυξέλλεις; Ξέρουμε τι θα σας πουν. Η δική σας η διαπραγμάτευση τι θα θέσει στο τραπέζι;» Και να λοιπόν τι έθεσε στο τραπέζι. Τα διαβάσαμε από δημοσιεύματα. Αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος.
Κύριε Πρωθυπουργέ, κύριοι της Κυβέρνησης η λέξη αναμόρφωση είναι η αγαπημένη σας λέξη. Όμως τι είδους αναμόρφωση και μάλιστα όπως ακούγεται επί το χείρον, μπορεί να είναι αυτή όταν έχουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα που έχει τις υψηλότερες εισφορές και τις χαμηλότερες συντάξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ακούμε για τα όρια ηλικίας. Έχουμε την αίσθηση ότι είναι σαν να βάζουμε σε δοκιμασία τα όρια της αντοχής της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί δεν διαβάζετε και δεν παρουσιάζετε τα στοιχεία όλων των αναλογιστικών μελετών που έχουν παρουσιαστεί και από το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ που λένε ξεκάθαρα ότι, όσο κι αν αυξήσουμε τα όρια ηλικίας δεν πρόκειται να αυξήσουμε ουσιαστικά το χρόνο βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος. αντιθέτως εάν η χώρα πετύχει αύξηση κατά 20 μόλις ποσοστιαίες μονάδες στην εισπραξιμότητα από τη φοροδιαφυγή, τότε τα ταμεία θα κερδίσουν εφτά χρόνια ζωής.
Εσείς κύριε Πρωθυπουργέ λέγατε προεκλογικά σε κάθε ομιλία σας ότι υπάρχει πλούτος, παράγεται πλούτος, το ζήτημα είναι που πηγαίνει αυτός ο πλούτος.
Ζητάτε από μας προτάσεις. Μακριά από μας η ισοπεδωτική λογική. Προτάσεις έχουμε και το ξέρετε. Το ζήτημα όμως είναι να βρούμε νέους πόρους για τα ασφαλιστικά ταμεία. Θα καταθέσω, εφόσον μου το ζητάτε, στα πρακτικά τις προτάσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, το ζήτημα όμως είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν άλλες πολιτικές.
Χτυπήστε την εισφοροδιαφυγή, την εισφοροαποφυγή και την εισφοροκλοπή – πρώτος διδάξας σ’ αυτή το δημόσιο.
Χτυπήστε την ανασφάλιστη και αδήλωτη εργασία. Ασφαλίστε τα παιδιά των stage, αντί να τα πετάτε στο δρόμο.
Ασφαλίστε τους «ενοικιαζόμενους» εργαζόμενους στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα.
Νομιμοποιείστε και εντάξτε στο ασφαλιστικό σύστημα μεγάλο αριθμό μεταναστών.
Σταματήστε τις χαριστικές ρυθμίσεις στους κακοπληρωτές εργοδότες.
Περιορίστε τον ατέλειωτο κατάλογο των οφειλετών.
Αξιοποιείστε τη δημόσια περιουσία, προς όφελος των εργαζόμενων και των ταμείων.
Και το κυριότερο. Εφαρμόστε στοχευμένη πολιτική και με συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την ενίσχυση της απασχόλησης. Δεν υπάρχει περίπτωση να σωθεί το ασφαλιστικό σύστημα, όταν οι προβλέψεις για τα επόμενα χρόνια είναι η διόγκωση της ανεργίας σε ποσοστά δυσθεώρητα.
Κύριε Πρόεδρε, κύριε Πρωθυπουργέ, την μαύρη τρύπα και τα ελλείμματα του ασφαλιστικού δεν τα δημιούργησαν οι εργαζόμενοι. Τα δημιούργησαν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., όλα τα προηγούμενα χρόνια, που έδωσαν φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο και την εκκλησία και διέλυσαν τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό. Αυτό, εμείς πιστεύουμε ότι ήταν συνειδητή επιλογή. Και ψήφισαν αντιασφαλιστικούς νόμους, όπως ήταν ο νόμος της κας Πετραλιά, που κι εσείς καταψηφίσατε.
Τώρα με το πρόσχημα ή με την οδυνηρή πραγματικότητα των πιέσεων από τις Βρυξέλλες και στο βωμό του να κερδίσουμε χρόνο στο τριετές Πρόγραμμα Σταθερότητας, καλούμαστε για άλλη μία φορά να θυσιάσουμε το Ασφαλιστικό, όπως καλούμαστε να κάνουμε κόπους και θυσίες χωρίς αντίκρυσμα.
Σας προειδοποιούμε λοιπόν. Η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Σας θυμίζουμε ποια ήταν η τύχη μιας προσπάθειας αναμόρφωσης του Ασφαλιστικού Συστήματος, δικής σας κυβέρνησης, κυβέρνησης του κ. Σημίτη, στο σχέδιο του κ. Γιαννίτση. Σας θυμίζουμε επίσης τι έχει συμβεί σε όλη την Ευρώπη, όταν οι κυβερνήσεις επιχείρησαν αντίστοιχες προσπάθειες.
Σας καλούμε, λοιπόν, να μην σπέρνετε ανέμους γιατί πολύ σύντομα θα κληθείτε να θερίσετε θύελλες.»
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ
Για την αντιμετώπιση του κεντρικού προβλήματος της υποχρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης και της αναπλήρωσης των λεηλατηθέντων διαχρονικά αποθεματικών της από τις κυβερνήσεις, τις επιχειρήσεις, τις τράπεζες και από κάθε λογής κερδοσκόπους ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει:
1. Επαναθέσπιση της υποχρεωτικής τριμερούς χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης (κλάδου κύριας σύνταξης και κλάδου υγείας) για το σύνολο των ασφαλισμένων. Με αναλογία - όσον αφορά την ασφάλιση της μισθωτής εργασίας - 2/9 από τους εργαζόμενους, 3/9 από τον Κρατικό Προϋπολογισμό και 4/9 από τους εργοδότες. Για την επικουρική και την εφ' άπαξ ασφάλιση, θα πρέπει να ισχύσει η διμερής χρηματοδότηση από εργοδότες και εργαζόμενους.
Οι εισφορές και στις δύο περιπτώσεις να υπολογίζονται επί όλων των καταβαλλόμενων αποδοχών.
Για τους αυτοαπασχολούμενους οι πόροι της κοινωνικής ασφάλισής τους να προέρχονται κατά 6/9 από τους ασφαλισμένους και κατά 3/9 από το κράτος.
2. Αξιοποίηση των διαθεσίμων και της ακίνητης περιουσίας των ασφαλιστικών οργανισμών με βάση κριτήρια ασφαλούς και εγγυημένης απόδοσης μακριά από την λογική του χρηματιστηριακού ή άλλου τζόγου.
3. Είσπραξη πόρων που διαφεύγουν ή υποκλέπτονται.
Η εισφοροδιαφυγή και η εισφοροκλοπή μπορούν και πρέπει να καταπολεμηθούν με την πλήρη μηχανοργάνωση των ασφαλιστικών ταμείων για την άμεση βεβαίωση και είσπραξη των εισφορών. Με την ενίσχυση με προσωπικό, μέσα και πόρους των αρμόδιων ελεγκτικών οργάνων προκειμένου να γίνονται ουσιαστικοί έλεγχοι. Με τη νομιμοποίηση παρέμβασης και ελέγχου μέσα στις επιχειρήσεις και στα εργοτάξια των συνδικαλιστικών εκπροσώπων των εργαζομένων. Με την κατάργηση των χαριστικών ρυθμίσεων για τους κακοπληρωτές εργοδότες. Με την αυστηροποίηση των ποινών σε όσους χρησιμοποιούν ανασφάλιστη εργασία και την υποχρεωτική αναδρομική ασφάλιση με δαπάνη του εργοδότη για όσο διάστημα ο εργαζόμενος είναι ανασφάλιστος. Με τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των μεγάλων οφειλετών προς το ΙΚΑ. Με την απλούστευση και κωδικοποίηση του περίπλοκου νομικού και διοικητικού ασφαλιστικού πλαισίου και την απλούστευση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, με την θεσμοθέτηση ασφαλιστικού μητρώου για όλους τους πολίτες.
Επίσης, σημαντικά έσοδα μπορούν να προκύψουν από την πλήρη ασφάλιση ανασφάλιστων ή μερικώς ασφαλισμένων τμημάτων των εργαζομένων (αλλοδαποί, άτυπες - αδήλωτες ή ελαστικές μορφές απασχόλησης, προγράμματα απασχόλησης και κατάρτισης ανέργων, όπως τα stage). Από την αντικατάσταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης από θέσεις εργασίας πλήρους, σταθερής και ασφαλισμένης εργασίας.
Η είσπραξη ενός ευρώ από ένα ταμείο ασφάλισης πρέπει να θεωρείται εξίσου σημαντική με την είσπραξη ενός ευρώ από το Φ.Π.Α.
4. Η αποπληρωμή των χρεών τόσο του κράτους (12 δις ευρώ) όσο και των ιδιωτών (3,2 δις ευρώ) προς την κοινωνική ασφάλιση είναι ζήτημα πολιτικής αλλά και ηθικής προτεραιότητας.
5. Η σταδιακή επιστροφή των απωλειών που έχουν υποστεί τα Ταμεία της κοινωνικής ασφάλισης εξαιτίας της διαχρονικής λεηλασίας τους από τις κυβερνήσεις, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και κάθε λογής κερδοσκοπία (άτοκες καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδας, χρηματιστηριακός τζόγος, δομημένα ομόλογα κ.λ.π.).
6. Νέοι πόροι από τη φορολογία του κεφαλαίου
Επιπρόσθετα, η δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα πρέπει να στηριχτεί και με νέους πόρους αφενός για να καλυφθούν σταδιακά οι απώλειες των αποθεματικών της από τη διαχρονική λεηλασία τους και αφετέρου για να αυξηθούν δραστικά οι συντάξεις και κυρίως οι κατώτερες, καθώς και για να αναβαθμιστούν οι παροχές των κλάδων υγείας. Οι νέοι πόροι θα πρέπει να προέλθουν από τη φορολογία του κεφαλαίου και όσων επωφελήθηκαν από τη διαχρονική λεηλασία των αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης. Συγκεκριμένα από:
- Τη φορολόγηση των μερισμάτων από μετοχές και άλλων κινητών αξιών. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωζώνης που δεν φορολογεί τα εισοδήματα φυσικών προσώπων που προέρχονται από μερίσματα μετοχών και άλλες κινητές αξίες. Οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης επιβάλλουν συντελεστή φορολογίας στα εισοδήματα κεφαλαίου που κυμαίνεται από 15% έως 48%.
- Τη σημαντική αύξηση της ειδικής φορολογίας που επιβάλλεται στις συναλλαγές μετοχών στο χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, η οποία έχει μειωθεί στο 3 τοις χιλίοις από 6 τοις χιλίοις που ήταν παλιότερα.
- Το 50% των προστίμων που επιβάλλονται για φοροδιαφυγή κατά τους φορολογικούς ελέγχους των επιχειρήσεων.
- Το 50% των προστίμων που επιβάλλονται από το Υπουργείο Εμπορίου ή από την Αρχή Ανταγωνισμού σε επιχειρήσεις για περιπτώσεις αισχροκέρδειας ή δημιουργία καρτέλ σε βάρος των εργαζομένων.
- Την πρόσθετη ειδική φορολόγηση όλων των επιχειρήσεων με δραστηριότητα γύρω από τα τυχερά παιχνίδια.
- Ειδική φορολόγηση της ποντοπόρου ναυτιλίας για ενίσχυση του ΝΑΤ.
- Τη φορολόγηση των εισοδημάτων που παράγονται από την περιουσία της Εκκλησίας, τα οποία μετά το 2004 είναι παντελώς αφορολόγητα.
- Τη φορολόγηση της Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ). Τα «αδέσποτα» ακίνητα –όσα δηλαδή δεν υπάρχει κάποιος να τα κληρονομήσει- που περιέρχονται μέχρι σήμερα στο Κράτος να αποδίδονται στη δημόσια κοινωνική ασφάλιση.
- Την πρόσθετη ειδική φορολόγηση επί των κερδών των ασφαλιστικών εταιρειών. Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες επωφελούνται σημαντικά από τα ασφαλιστικά Ταμεία. Τα ασφαλιστικά Ταμεία δεν διεκδικούν δαπάνες από τις ασφαλιστικές εταιρείες, όταν π.χ. σε περίπτωση ατυχήματος πελάτης ασφαλιστικής εταιρείας που από το συμβόλαιο του έχει δικαίωμα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στον ιδιωτικό τομέα, κατά κανόνα προτιμάει να απευθυνθεί στα δημόσια νοσοκομεία, όταν είναι ασφαλισμένος και σε κάποιο δημόσιο ασφαλιστικό φορέα.
- Ένα τμήμα των ποσών που θα εξοικονομηθούν από τη μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών.
13/11/2009
Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009
Αποσπάσματα συνέντευξης του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα στον «Αθήνα 9.84»
ΓΙΑ ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ
- Επειδή αφορά κι εσάς, να κάνω μια ερώτηση, επειδή έχουν επανεμφανιστεί τα προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ που σας είχαν ταλανίσει προεκλογικά και έμειναν εκκρεμή -και λογικό επειδή προκηρύχθηκαν εκλογές. Θέλω να σας ρωτήσω... έχετε σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο της αποχώρησης του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ.....
Όχι, δεν με έχει απασχολήσει αυτή η λογική. Γιατί ο ΣΥΝ από την συνύπαρξη με διαφορετικές απόψεις, διαφορετικά ρεύματα δεν έχει να φοβηθεί κάτι, στο βαθμό που θα υπερισχύει η δημοκρατία, η δημοκρατική λειτουργία.
Εμείς εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε υιοθετήσει την άποψη -την χαρακτηρίσαμε στρατηγική επιλογή- την άποψη της συμπόρευσης με πολλές και διαφορετικές ομάδες, συνιστώσες, ρεύματα ιδεών στο χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι ο εχθρός είναι στο χώρο μας, είναι ο διπλανός μας, ο εχθρός είναι απέναντι. Αυτό το οποίο έχω σκεφτεί και με προβληματίζει βαθύτατα είναι ότι πρέπει να δημιουργήσουμε ένα θεσμικά νομιμοποιημένο και αποδεκτό απ΄ όλους όσους συμμετέχουμε σ΄ αυτό το εγχείρημα, σ΄ αυτή τη συμμαχία, πλαίσιο όπου θα παίρνονται οι αποφάσεις.
- Να αναποδογυρίσω την ερώτηση. Αν είστε υπέρ της κατάργησης του ΣΥΝ; Γιατί ο Αλ. Αλαβάνος προχτές μιλώντας στην παρουσίαση ενός βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη είπε, ότι δεν με φωνάξατε με κάποια ιδιότητα, η ιδιότητα με την οποία εγώ θέλω να με αποκαλείτε πλέον είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.. Και πολλοί είπαν ότι ίσως είναι πια λογικό, αφού θέλετε να μετεξελιχθείτε σ’ ένα τέτοιο κόμμα, να διαλυθ8εί ο ΣΥΝ ως συνιστώσα και να ιδρυθεί ως ΣΥΡΙΖΑ ως μια ενιαία έκφραση της Αριστεράς...
Την προσωπική μου άποψη θα σας πω. Ο ΣΥΝ εδώ και είκοσι χρόνια έχει δημιουργήσει μια ταυτότητα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Είναι ένα κόμμα το οποίο όταν δημιουργήθηκε αυτοί που το συνδημιούργησαν δεν πίστευαν βαθιά-βαθιά μέσα τους ότι θα μπορέσει να αντέξει τόσο πολύ. Κι όμως έχει αντέξει τόσα χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι κάτι εκφράζει...
- Παραλίγο να σας διαλύσει όμως πριν από τρεις μήνες...
Θα πάω και σ΄ αυτά. Έχω την αίσθηση λοιπόν ότι τα κόμματα δεν είναι αιώνια ως σχηματισμοί. Μπορεί να αλλάζουν, μπορεί να μετεξελίσσονται. Στην παρούσα φάση έχει ξεκινήσει μια πολύ μεγάλη συζήτηση και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκινήσαμε πριν από πέντε χρόνια μια εκλογική συμμαχία. Επί Ν. Κωνσταντόπουλου ξεκίνησε. Και πριν από τα πέντε χρόνια, από το 2004.. Έχει λοιπόν κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Μετεξελίχθηκε σε κάτι παραπάνω από εκλογική συμμαχία. Δίνουμε μαζί μάχες πολιτικές καθημερινές, κοινωνικούς αγώνες και εκλογικές μάχες μ΄ όλον αυτόν τον κόσμο...
- Πώς εκφράζεται όμως ως μόρφωμα;....
Το κρίσιμο για μας δεν είναι να καθίσουμε στα κεκτημένα μας και να ταμπουρωθούμε στα οχυρά μας και να πούμε εμείς έχουμε το δικό μας μαγαζί, εσείς το δικό σας μαγαζί. Να δούμε ανοιχτά. Πιστεύω ότι ο ΣΥΝ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα στη συζήτηση που διεξάγεται -και δεν μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας- για τον μετασχηματισμό, την μετεξέλιξη και την επανίδρυση αυτού του σχήματος.
Εγώ πρώτος είμαι αποφασισμένος να ανοίξω δημόσια αυτή τη συζήτηση...
- Ναι, αλλά διατυπώσατε δυο σενάρια εντελώς αντίθετα μεταξύ τους...
Ναι, διότι αυτό είναι το δίλημμα που έχουμε αυτή τη στιγμή....
- Τα διατυπώσατε όμως με την μορφή σαν να υιοθετείτε και το ένα και το άλλο....
- Εγώ κατάλαβα την επανίδρυση πάντως....
Αυτό το οποίο δεν μπορώ να υποστηρίξω -δεν είμαι υπέρ βαρύτερων εκφράσεων, διότι σε τελική ανάλυση δεν είναι δική μου απόφαση, είναι απόφαση συλλογικών οργάνων. Αυτό που εγώ δεν μπορώ να υποστηρίξω είναι μια δια της διολισθήσεως μετεξέλιξη σε έναν κομματικό σχηματισμό, ο οποίος μάλιστα θα είναι και συγκεντρωτικός. Διότι το μεγάλο πρόβλημα των κομμάτων που δεν έχουν δημοκρατική λειτουργία είναι ότι διαμορφώνονται γραφειοκρατίες. Κι επειδή γραφειοκρατίες υπάρχουν παντού -και στο κόμμα μου- το ζήτημα δεν είναι να αντικαταστήσουμε την υπάρχουσα γραφειοκρατία με μια άλλη ακόμα πιο βαριά. Το ζήτημα για μας είναι να δημιουργήσουμε έναν πολιτικό φορέα που θα λειτου6ργεί με δημοκρατία, ένα κόμμα των μελών του. Κι αυτό το στοίχημα είναι και για τον ΣΥΝ, είναι και για τον ΣΥΡΙΖΑ αν μετεξελιχθεί.
Εγώ λοιπόν λέω ότι ο ΣΥΝ ως η μεγαλύτερη συνιστώσα, ως το πιο δημοκρατικό πολιτικό μόρφωμα που έχουμε στην πολιτική ζωή της χώρας (αν ένα είναι το ελάττωμά μας είναι ότι όλα τα συζητάμε ανοιχτά, τίποτα δεν κρύβουμε κάτω από το χαλί, έχουμε τέσσερις-πέντε τάσεις, ρεύματα) Εγώ λέω λοιπόν ότι ο ΣΥΝ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα απ΄ αυτή τη συζήτηση.
- Δεν μπορείτε όμως να εισηγείστε και τα δύο ενδεχόμενα....
Εισηγούμαι την άποψη ότι έχει ωριμάσει η στιγμή να μην κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας και να ανοίξουμε δημόσια και ανοιχτά τη συζήτηση για τον μετασχηματισμό, για την επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ σ’ έναν δημοκρατικό -αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση που εγώ τουλάχιστον θέτω- ενιαίο, πολυτασικό φορέα της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Τι εννοώ; Εννοώ ότι στην παρούσα φάση...
- Διάβαζα και μια άλλη προϋπόθεση που θέτετε, την ευρωπαϊκό προσανατολισμό.. Ισχύει;...
... Θα πω.. Απολύτως ισχύει.. Στην παρούσα φάση η ταυτότητα του ΣΥΝ είναι δεδομένη. Η ταυτότητα όλων των άλλων συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένη. Όπως επίσης όμως είναι δεδομένο ότι υπάρχει ένας κοινωνικός λεγόμενος χώρος που βρίσκει πολύ ελκυστικό το εγχείρημα της ενότητας της Αριστεράς και μας δίνει την υ6ποστήριξή του σε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις.
Ο ΣΥΝ δυο πράγματα μονάχα θεωρεί -εγώ τουλάχιστον πιστεύω ότι πρέπει να θεωρεί ως μη συζητήσιμα, δυο στοιχεία της ταυτότητάς του. Τη δημοκρατική λειτουργία, ότι δηλαδή έχουμε ξεπεράσει το σχήμα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, τη δημοκρατία λοιπόν και το δεύτερο, τον ευρωπαϊκό του προσανατολισμό, τη συμμετοχή του σ΄ ένα ευρύτερο κόμμα, που είναι το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Όλα τα άλλα είναι καθημερινά διακυβεύματα. Εννοώ όλα τα άλλα στοιχεία της ταυτότητας είναι διακυβεύματα καθημερινά. Μπορεί να αλλάζουν, ανάλογα αν αλλάζουν οι συνθήκες, οι πλειοψηφίες εντός του κόμματος.
- Θα μπορούσατε να υπερβείτε τα ονόματα ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ σε μια λεγόμενη επανίδρυση;.....
Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι τα κόμματα δεν έχουν να κάνουν με τα ονόματά τους ή με την ιστορικότητά τους. Υπάρχουν κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία έχουν μια πολύ βαριά σφραγίδα και ιστορία, που όμως σήμερα στην Ευρώπη έχουν καταντήσει να έχουν πάρα πολύ μικρή απήχηση. Υπάρχουν και νέα σχήματα, τα οποία αλλάζουν κάθε 5 ή 6 χρόνια μορφή ή περιεχόμενο ή και όνομα, τα οποία έχουν όμως μια πολύ μεγάλη κοινωνική απήχηση και παρέμβαση.
Άρα λοιπόν, εγώ λέω ότι το κρίσιμο δίλημμα είναι: Συμμαχία πολιτική ή μετεξέλιξη σ΄ έναν σχηματισμό ο οποίος θα λειτουργεί με δημοκρατία; Δεν μπορούμε να αποφύγουμε την συζήτηση επί τον τύπο των ήλων...
- Κάπως μου φαίνεται να θέτετε το δίλημμα και να φαίνεται ότι και στα δυο είστε ανοιχτός εξ ίσου....
Η προσωπική μου γνώμη, την οποία θα διατυπώσω με μεγάλη σαφήνεια στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ το ερχόμενο Σαββατοκύριακο- είναι ότι μπορούμε να προχωρήσουμε, να ανοίξουμε εμείς πρώτοι τη συζήτηση, με θάρρος, με τόλμη, για τον μετασχηματισμό, για την επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ σ΄ ένα δημοκρατικό μόρφωμα.
Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Αυτό προϋποθέτει, πρώτον, οι συνομιλητές σου να το αποδέχονται. Δεύτερον, να ανοίξει μια ουσιαστική κασι μεγάλη συζήτηση για το πώς θα πας σ’ αυτή τη διαδικασία; Υπ΄ αυτή την έννοια, εγώ θα προτείνω στην ΚΠΕ να έχουμε ένα συγκεκριμένο σχέδιο, που θα προτείνουμε σ΄ αυτή την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταβατικό στάδιο, μία κόκκινη γραμμή πέραν της οποίας εμείς δεν θα μπορούμε να προχωρήσουμε και να ανοίξου6με τη συζήτηση ώστε σ΄ ένα εξάμηνο, σ’ έναν χρόνο, αν συμφωνούν και οι υπόλοιποι, να πάμε σ΄ έναν μετασχηματισμό.,
- Και ένα σχόλιο για την άποψη του Αλ. Αλαβάνου ότι το αποτέλεσμα των εκλογών είναι βαριά ήττα της Αριστεράς....
Θα μου επιτρέψτε να μην το σχολιάσω....
- Είναι ταμπού...
Όχι, δεν είναι ταμπού. Και παλαιότερα όταν άλλα πρόσωπα που διαδραμάτισαν έναν κεντρικό ιστορικό ρόλο στο χώρο μου, οι πρώην πρόεδροι, σχολίαζαν ή ασκούσαν κριτική και σε προσωπικό επίπεδο, δεν σχολίασα. Ούτε τώρα θα σχολιάσω. Ακούω με προσοχή όλες τις απόψεις, παρακολουθώ όλες τις απόψεις, αλλά δεν θα σχολιάσω.
Νομίζω ότι σημασία έχει καμιά φορά να ξέρουμε -κι εγώ που μιλάω και όλοι όσοι μιλάμε- ότι και οι κρίνοντες κρίνονται.
- Αυτό είναι μια απάντηση. Γιατί όταν έρχεται ο προηγούμενος αρχηγός του ΣΥΝ και λέει στον επόμενο ότι υπέστης ήττα, νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει μια απάντηση.
Δεν υπάρχει απάντηση από μένα προσωπικά....
- Είπατε.. είπατε...
.. Υπάρχει μια στάση αρχής...
- Θα ξαναπροτείνετε συνέδριο για το κόμμα σας, που είχε απορριφθεί η πρότασή σας πριν τις εκλογές;...
Εγώ μιλάω για διεργασίες οι οποίες είναι πολύ τολμηρές, οι οποίες μας υπερβαίνουμε. Είναι δυνατόν αυτές οι διεργασίες να προχωρήσουν ή να μην προχωρήσουν μέσα από μια συζήτηση σε μια Πολιτική Γραμματεία ή σε μια Κεντρική Επιτροπή;
To Γραφείο Τύπου
- Επειδή αφορά κι εσάς, να κάνω μια ερώτηση, επειδή έχουν επανεμφανιστεί τα προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ που σας είχαν ταλανίσει προεκλογικά και έμειναν εκκρεμή -και λογικό επειδή προκηρύχθηκαν εκλογές. Θέλω να σας ρωτήσω... έχετε σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο της αποχώρησης του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ.....
Όχι, δεν με έχει απασχολήσει αυτή η λογική. Γιατί ο ΣΥΝ από την συνύπαρξη με διαφορετικές απόψεις, διαφορετικά ρεύματα δεν έχει να φοβηθεί κάτι, στο βαθμό που θα υπερισχύει η δημοκρατία, η δημοκρατική λειτουργία.
Εμείς εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε υιοθετήσει την άποψη -την χαρακτηρίσαμε στρατηγική επιλογή- την άποψη της συμπόρευσης με πολλές και διαφορετικές ομάδες, συνιστώσες, ρεύματα ιδεών στο χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι ο εχθρός είναι στο χώρο μας, είναι ο διπλανός μας, ο εχθρός είναι απέναντι. Αυτό το οποίο έχω σκεφτεί και με προβληματίζει βαθύτατα είναι ότι πρέπει να δημιουργήσουμε ένα θεσμικά νομιμοποιημένο και αποδεκτό απ΄ όλους όσους συμμετέχουμε σ΄ αυτό το εγχείρημα, σ΄ αυτή τη συμμαχία, πλαίσιο όπου θα παίρνονται οι αποφάσεις.
- Να αναποδογυρίσω την ερώτηση. Αν είστε υπέρ της κατάργησης του ΣΥΝ; Γιατί ο Αλ. Αλαβάνος προχτές μιλώντας στην παρουσίαση ενός βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη είπε, ότι δεν με φωνάξατε με κάποια ιδιότητα, η ιδιότητα με την οποία εγώ θέλω να με αποκαλείτε πλέον είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.. Και πολλοί είπαν ότι ίσως είναι πια λογικό, αφού θέλετε να μετεξελιχθείτε σ’ ένα τέτοιο κόμμα, να διαλυθ8εί ο ΣΥΝ ως συνιστώσα και να ιδρυθεί ως ΣΥΡΙΖΑ ως μια ενιαία έκφραση της Αριστεράς...
Την προσωπική μου άποψη θα σας πω. Ο ΣΥΝ εδώ και είκοσι χρόνια έχει δημιουργήσει μια ταυτότητα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Είναι ένα κόμμα το οποίο όταν δημιουργήθηκε αυτοί που το συνδημιούργησαν δεν πίστευαν βαθιά-βαθιά μέσα τους ότι θα μπορέσει να αντέξει τόσο πολύ. Κι όμως έχει αντέξει τόσα χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι κάτι εκφράζει...
- Παραλίγο να σας διαλύσει όμως πριν από τρεις μήνες...
Θα πάω και σ΄ αυτά. Έχω την αίσθηση λοιπόν ότι τα κόμματα δεν είναι αιώνια ως σχηματισμοί. Μπορεί να αλλάζουν, μπορεί να μετεξελίσσονται. Στην παρούσα φάση έχει ξεκινήσει μια πολύ μεγάλη συζήτηση και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκινήσαμε πριν από πέντε χρόνια μια εκλογική συμμαχία. Επί Ν. Κωνσταντόπουλου ξεκίνησε. Και πριν από τα πέντε χρόνια, από το 2004.. Έχει λοιπόν κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Μετεξελίχθηκε σε κάτι παραπάνω από εκλογική συμμαχία. Δίνουμε μαζί μάχες πολιτικές καθημερινές, κοινωνικούς αγώνες και εκλογικές μάχες μ΄ όλον αυτόν τον κόσμο...
- Πώς εκφράζεται όμως ως μόρφωμα;....
Το κρίσιμο για μας δεν είναι να καθίσουμε στα κεκτημένα μας και να ταμπουρωθούμε στα οχυρά μας και να πούμε εμείς έχουμε το δικό μας μαγαζί, εσείς το δικό σας μαγαζί. Να δούμε ανοιχτά. Πιστεύω ότι ο ΣΥΝ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα στη συζήτηση που διεξάγεται -και δεν μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας- για τον μετασχηματισμό, την μετεξέλιξη και την επανίδρυση αυτού του σχήματος.
Εγώ πρώτος είμαι αποφασισμένος να ανοίξω δημόσια αυτή τη συζήτηση...
- Ναι, αλλά διατυπώσατε δυο σενάρια εντελώς αντίθετα μεταξύ τους...
Ναι, διότι αυτό είναι το δίλημμα που έχουμε αυτή τη στιγμή....
- Τα διατυπώσατε όμως με την μορφή σαν να υιοθετείτε και το ένα και το άλλο....
- Εγώ κατάλαβα την επανίδρυση πάντως....
Αυτό το οποίο δεν μπορώ να υποστηρίξω -δεν είμαι υπέρ βαρύτερων εκφράσεων, διότι σε τελική ανάλυση δεν είναι δική μου απόφαση, είναι απόφαση συλλογικών οργάνων. Αυτό που εγώ δεν μπορώ να υποστηρίξω είναι μια δια της διολισθήσεως μετεξέλιξη σε έναν κομματικό σχηματισμό, ο οποίος μάλιστα θα είναι και συγκεντρωτικός. Διότι το μεγάλο πρόβλημα των κομμάτων που δεν έχουν δημοκρατική λειτουργία είναι ότι διαμορφώνονται γραφειοκρατίες. Κι επειδή γραφειοκρατίες υπάρχουν παντού -και στο κόμμα μου- το ζήτημα δεν είναι να αντικαταστήσουμε την υπάρχουσα γραφειοκρατία με μια άλλη ακόμα πιο βαριά. Το ζήτημα για μας είναι να δημιουργήσουμε έναν πολιτικό φορέα που θα λειτου6ργεί με δημοκρατία, ένα κόμμα των μελών του. Κι αυτό το στοίχημα είναι και για τον ΣΥΝ, είναι και για τον ΣΥΡΙΖΑ αν μετεξελιχθεί.
Εγώ λοιπόν λέω ότι ο ΣΥΝ ως η μεγαλύτερη συνιστώσα, ως το πιο δημοκρατικό πολιτικό μόρφωμα που έχουμε στην πολιτική ζωή της χώρας (αν ένα είναι το ελάττωμά μας είναι ότι όλα τα συζητάμε ανοιχτά, τίποτα δεν κρύβουμε κάτω από το χαλί, έχουμε τέσσερις-πέντε τάσεις, ρεύματα) Εγώ λέω λοιπόν ότι ο ΣΥΝ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα απ΄ αυτή τη συζήτηση.
- Δεν μπορείτε όμως να εισηγείστε και τα δύο ενδεχόμενα....
Εισηγούμαι την άποψη ότι έχει ωριμάσει η στιγμή να μην κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας και να ανοίξουμε δημόσια και ανοιχτά τη συζήτηση για τον μετασχηματισμό, για την επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ σ’ έναν δημοκρατικό -αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση που εγώ τουλάχιστον θέτω- ενιαίο, πολυτασικό φορέα της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Τι εννοώ; Εννοώ ότι στην παρούσα φάση...
- Διάβαζα και μια άλλη προϋπόθεση που θέτετε, την ευρωπαϊκό προσανατολισμό.. Ισχύει;...
... Θα πω.. Απολύτως ισχύει.. Στην παρούσα φάση η ταυτότητα του ΣΥΝ είναι δεδομένη. Η ταυτότητα όλων των άλλων συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένη. Όπως επίσης όμως είναι δεδομένο ότι υπάρχει ένας κοινωνικός λεγόμενος χώρος που βρίσκει πολύ ελκυστικό το εγχείρημα της ενότητας της Αριστεράς και μας δίνει την υ6ποστήριξή του σε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις.
Ο ΣΥΝ δυο πράγματα μονάχα θεωρεί -εγώ τουλάχιστον πιστεύω ότι πρέπει να θεωρεί ως μη συζητήσιμα, δυο στοιχεία της ταυτότητάς του. Τη δημοκρατική λειτουργία, ότι δηλαδή έχουμε ξεπεράσει το σχήμα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, τη δημοκρατία λοιπόν και το δεύτερο, τον ευρωπαϊκό του προσανατολισμό, τη συμμετοχή του σ΄ ένα ευρύτερο κόμμα, που είναι το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Όλα τα άλλα είναι καθημερινά διακυβεύματα. Εννοώ όλα τα άλλα στοιχεία της ταυτότητας είναι διακυβεύματα καθημερινά. Μπορεί να αλλάζουν, ανάλογα αν αλλάζουν οι συνθήκες, οι πλειοψηφίες εντός του κόμματος.
- Θα μπορούσατε να υπερβείτε τα ονόματα ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ σε μια λεγόμενη επανίδρυση;.....
Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι τα κόμματα δεν έχουν να κάνουν με τα ονόματά τους ή με την ιστορικότητά τους. Υπάρχουν κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία έχουν μια πολύ βαριά σφραγίδα και ιστορία, που όμως σήμερα στην Ευρώπη έχουν καταντήσει να έχουν πάρα πολύ μικρή απήχηση. Υπάρχουν και νέα σχήματα, τα οποία αλλάζουν κάθε 5 ή 6 χρόνια μορφή ή περιεχόμενο ή και όνομα, τα οποία έχουν όμως μια πολύ μεγάλη κοινωνική απήχηση και παρέμβαση.
Άρα λοιπόν, εγώ λέω ότι το κρίσιμο δίλημμα είναι: Συμμαχία πολιτική ή μετεξέλιξη σ΄ έναν σχηματισμό ο οποίος θα λειτουργεί με δημοκρατία; Δεν μπορούμε να αποφύγουμε την συζήτηση επί τον τύπο των ήλων...
- Κάπως μου φαίνεται να θέτετε το δίλημμα και να φαίνεται ότι και στα δυο είστε ανοιχτός εξ ίσου....
Η προσωπική μου γνώμη, την οποία θα διατυπώσω με μεγάλη σαφήνεια στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ το ερχόμενο Σαββατοκύριακο- είναι ότι μπορούμε να προχωρήσουμε, να ανοίξουμε εμείς πρώτοι τη συζήτηση, με θάρρος, με τόλμη, για τον μετασχηματισμό, για την επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ σ΄ ένα δημοκρατικό μόρφωμα.
Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Αυτό προϋποθέτει, πρώτον, οι συνομιλητές σου να το αποδέχονται. Δεύτερον, να ανοίξει μια ουσιαστική κασι μεγάλη συζήτηση για το πώς θα πας σ’ αυτή τη διαδικασία; Υπ΄ αυτή την έννοια, εγώ θα προτείνω στην ΚΠΕ να έχουμε ένα συγκεκριμένο σχέδιο, που θα προτείνουμε σ΄ αυτή την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταβατικό στάδιο, μία κόκκινη γραμμή πέραν της οποίας εμείς δεν θα μπορούμε να προχωρήσουμε και να ανοίξου6με τη συζήτηση ώστε σ΄ ένα εξάμηνο, σ’ έναν χρόνο, αν συμφωνούν και οι υπόλοιποι, να πάμε σ΄ έναν μετασχηματισμό.,
- Και ένα σχόλιο για την άποψη του Αλ. Αλαβάνου ότι το αποτέλεσμα των εκλογών είναι βαριά ήττα της Αριστεράς....
Θα μου επιτρέψτε να μην το σχολιάσω....
- Είναι ταμπού...
Όχι, δεν είναι ταμπού. Και παλαιότερα όταν άλλα πρόσωπα που διαδραμάτισαν έναν κεντρικό ιστορικό ρόλο στο χώρο μου, οι πρώην πρόεδροι, σχολίαζαν ή ασκούσαν κριτική και σε προσωπικό επίπεδο, δεν σχολίασα. Ούτε τώρα θα σχολιάσω. Ακούω με προσοχή όλες τις απόψεις, παρακολουθώ όλες τις απόψεις, αλλά δεν θα σχολιάσω.
Νομίζω ότι σημασία έχει καμιά φορά να ξέρουμε -κι εγώ που μιλάω και όλοι όσοι μιλάμε- ότι και οι κρίνοντες κρίνονται.
- Αυτό είναι μια απάντηση. Γιατί όταν έρχεται ο προηγούμενος αρχηγός του ΣΥΝ και λέει στον επόμενο ότι υπέστης ήττα, νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει μια απάντηση.
Δεν υπάρχει απάντηση από μένα προσωπικά....
- Είπατε.. είπατε...
.. Υπάρχει μια στάση αρχής...
- Θα ξαναπροτείνετε συνέδριο για το κόμμα σας, που είχε απορριφθεί η πρότασή σας πριν τις εκλογές;...
Εγώ μιλάω για διεργασίες οι οποίες είναι πολύ τολμηρές, οι οποίες μας υπερβαίνουμε. Είναι δυνατόν αυτές οι διεργασίες να προχωρήσουν ή να μην προχωρήσουν μέσα από μια συζήτηση σε μια Πολιτική Γραμματεία ή σε μια Κεντρική Επιτροπή;
To Γραφείο Τύπου
Τρίτη, 03 Νοεμβρίου 2009
Συνέντευξη Τσίπρα στο Mega
Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στην τηλεόραση του Mega (Δ. Καμπουράκης- Γ.Οικονομέας)
Τιμώντας την Έλλη Παππά με έργα και στοχασμό
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ
Οι ειδήσεις της Τετάρτης 28 Οκτωβρίου ανέφεραν: «Πέθανε χτες τα ξημερώματα σε ηλικία 89 ετών η Έλλη Παππά, αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, δημοσιογράφος και συγγραφέας».
Η Έλλη Παππά, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, έχει τη δική της ιστορία με την αγωνιστική στάση και το έργο της. Θα γραφούν πολλά αυτές τις ημέρες για το έργο της και ιδιαίτερα για τη στάση της στις ιστορικές δίκες του Νίκου Μπελογιάννη και των άλλων στελεχών του ΚΚΕ, για τη διαπαιδαγωγική στάση της, τον αγώνα της για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες στην Ελλάδα.
Η Έλλη Παππά έκανε χρόνια στις φυλακές και στην εξορία. Συνελήφθη το 1950 και αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963. Εξορίστηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών στη Γυάρο και αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο επειδή είχε αρρωστήσει σοβαρά.
Μετά τη μεταπολίτευση είχε σημαντική δράση και πρόσφερε πλούσιο συγγραφικό και δημοσιογραφικό έργο. Έγραψε δεκάδες βιβλία, κυρίως πολιτικού και κοινωνιολογικού περιεχομένου, αλλά και βιβλία για παιδιά. Επειδή όμως τα βιογραφικά αυτά στοιχεία θα αναπτυχθούν από ειδικούς, εγώ, απλά, με αφορμή το θάνατο της, καταθέτω ορισμένες σκέψεις που έκανα παρακολουθώντας ξανά μία συνέντευξή που έδωσε στην Έλενα Ακρίτα πριν 8 περίπου χρόνια. Μία σημαντική συνέντευξη όπου ξεδίπλωσε την ιστορία και τις ιδέες της, που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε αλλά να αποτελέσουν αφορμή για προβληματισμό.
Η μεγαλύτερη τιμή στην Έλλη Παππά πρέπει να είναι η υπόσχεση μας να αγωνιστούμε για τις πραγματικές αξίες και τα ιδανικά της αριστεράς.
Αν και ήμουν συνάδελφος με τον γιο της (Νίκο Μπελογιάννη) στο Πολυτεχνείο, δεν έτυχε να την γνωρίσω από κοντά. Την γνωρίζω μόνο από τα γραπτά της. Όσα όμως άρθρα και συνεντεύξεις έτυχε να διαβάσω, μου φανέρωσαν έναν άνθρωπο ακέραιο, ανιδιοτελή και συνάμα βαθύτατα σκεπτόμενο.
Οι ειδήσεις της Τετάρτης 28 Οκτωβρίου ανέφεραν: «Πέθανε χτες τα ξημερώματα σε ηλικία 89 ετών η Έλλη Παππά, αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, δημοσιογράφος και συγγραφέας».
Η Έλλη Παππά, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, έχει τη δική της ιστορία με την αγωνιστική στάση και το έργο της. Θα γραφούν πολλά αυτές τις ημέρες για το έργο της και ιδιαίτερα για τη στάση της στις ιστορικές δίκες του Νίκου Μπελογιάννη και των άλλων στελεχών του ΚΚΕ, για τη διαπαιδαγωγική στάση της, τον αγώνα της για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες στην Ελλάδα.
Η Έλλη Παππά έκανε χρόνια στις φυλακές και στην εξορία. Συνελήφθη το 1950 και αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963. Εξορίστηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών στη Γυάρο και αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο επειδή είχε αρρωστήσει σοβαρά.
Μετά τη μεταπολίτευση είχε σημαντική δράση και πρόσφερε πλούσιο συγγραφικό και δημοσιογραφικό έργο. Έγραψε δεκάδες βιβλία, κυρίως πολιτικού και κοινωνιολογικού περιεχομένου, αλλά και βιβλία για παιδιά. Επειδή όμως τα βιογραφικά αυτά στοιχεία θα αναπτυχθούν από ειδικούς, εγώ, απλά, με αφορμή το θάνατο της, καταθέτω ορισμένες σκέψεις που έκανα παρακολουθώντας ξανά μία συνέντευξή που έδωσε στην Έλενα Ακρίτα πριν 8 περίπου χρόνια. Μία σημαντική συνέντευξη όπου ξεδίπλωσε την ιστορία και τις ιδέες της, που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε αλλά να αποτελέσουν αφορμή για προβληματισμό.
Η μεγαλύτερη τιμή στην Έλλη Παππά πρέπει να είναι η υπόσχεση μας να αγωνιστούμε για τις πραγματικές αξίες και τα ιδανικά της αριστεράς.
Αν και ήμουν συνάδελφος με τον γιο της (Νίκο Μπελογιάννη) στο Πολυτεχνείο, δεν έτυχε να την γνωρίσω από κοντά. Την γνωρίζω μόνο από τα γραπτά της. Όσα όμως άρθρα και συνεντεύξεις έτυχε να διαβάσω, μου φανέρωσαν έναν άνθρωπο ακέραιο, ανιδιοτελή και συνάμα βαθύτατα σκεπτόμενο.
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009
Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ για την επίθεση στο αστυνομικό τμήμα Αγ. Παρασκευής
Είναι αυτονόητη και δεδομένη η καταδίκη μας απέναντι σε κάθε είδους τρομοκρατικές και δολοφονικές επιθέσεις όπως αυτή που συνέβη στο Α.Τ. Αγ. Παρασκευής. Θέλουμε να εκφράσουμε τις ειλικρινείς μας ευχές για γρήγορη ανάρρωση των τραυματιών αστυνομικών.
Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους ενέργειες, στο όνομα δήθεν των λαϊκών συμφερόντων, το μόνο που κάνουν είναι να αποπροσανατολίζουν την κοινωνία στο σύνολο της και να την ωθούν σε συντηρητική αναδίπλωση.
Ήδη, από τις πρώτες ώρες, ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, επικοινώνησε με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Χρυσοχοΐδη, για να ενημερωθεί για το συμβάν ενώ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Θανάσης Λεβέντης, επισκέφτηκε το νοσοκομείο όπου νοσηλεύονται οι τραυματίες αστυνομικοί.
To Γραφείο Τύπου
Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους ενέργειες, στο όνομα δήθεν των λαϊκών συμφερόντων, το μόνο που κάνουν είναι να αποπροσανατολίζουν την κοινωνία στο σύνολο της και να την ωθούν σε συντηρητική αναδίπλωση.
Ήδη, από τις πρώτες ώρες, ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, επικοινώνησε με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Χρυσοχοΐδη, για να ενημερωθεί για το συμβάν ενώ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Θανάσης Λεβέντης, επισκέφτηκε το νοσοκομείο όπου νοσηλεύονται οι τραυματίες αστυνομικοί.
To Γραφείο Τύπου
Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009
Ανακοίνωση της ΚΠΕ του Συνασπισμού για το θάνατο της Έλλης Παππά
Η ΚΠΕ του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ εκφράζει τη βαθιά της θλίψη για το θάνατο της αγωνίστριας συγγραφέως Έλλης Παππά.
Μια από τις σημαντικές μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος η Έλλη Παππά σφράγισε, με την παρουσία και τη δράση της, τον ταραγμένο αιώνα που πέρασε.
Από τα μαθητικά της χρόνια βρέθηκε στις γραμμές του κοινωνικού κινήματος, αργότερα στην ΟΚΝΕ και στο ΚΚΕ και με «τη χρυσή της νιότης πανοπλία» πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τον σύντροφό της Νίκο Μπελογιάννη και δεν εκτελέστηκε γιατί γέννησε τον γιό τους στη φυλακή.
Πέρασε 13 χρόνια στη φυλακή και διέπρεψε ως δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Αποχαιρετούμε με οδύνη την Έλλη Παππά και εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στο γιό της Νίκο Μπελογιάννη.
Η ίδια έγραφε: «Αποχαιρετισμός σημαίνει αποχωρισμός και αποχωρισμός σημαίνει ένα τέλος».
Ο δικός μας αποχαιρετισμός σήμερα στην Έλλη Παππά δεν σημαίνει τέλος. Είναι αποχαιρετισμός - μνήμη.
Kεντρική Πολιτική Επιτροπή του Συνασπισμού
Σχετικά με την κυβερνητική απόφαση για τα STAGE και τις συμβάσεις έργου
Από τον Ιανουάριο του 2007 μέχρι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει 233 παρεμβάσεις, τοποθετήσεις, ανακοινώσεις μέχρι και ερωτήσεις στον πρωθυπουργό για το θέμα των stage. Το έφερε μάλιστα με δική του πρωτοβουλία στην κεντρική πολιτική προεκλογική ατζέντα.
Η ευθύνη για την πολιτική ομηρία τόσων χιλιάδων νέων ανθρώπων ανήκει αποκλειστικά στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. αφού και τα δύο κόμματα από το 1996 χρησιμοποίησαν τα stage ως εργαλεία πελατειακών σχέσεων.
Η απόφαση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να καταργήσει τα stage στο δημόσιο τομέα δεν προέκυψε από το ενδιαφέρον της να πατάξει το ρουσφέτι, την ανασφάλιστη εργασία και τον εργασιακό μεσαίωνα, αφού τα μεταφέρει στον ιδιωτικό τομέα, αλλά για καθαρά δημοσιονομικούς λόγους, για τη μείωση των δημόσιων δαπανών.
Η μεταφορά των stage στον ιδιωτικό τομέα διευρύνει την ελαστικότητα των εργασιακών σχέσεων, προσφέρει δωρεάν εργασία νέων ανθρώπων στους εργοδότες, αφού θα πληρώνονται από τον ΟΑΕΔ, οδηγεί σε απολύσεις εργαζομένων μεγαλύτερων ηλικιών και οδηγεί στη συμπίεση των μισθολογικών και εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων προς το κατώτερο δυνατό επίπεδο.
1. Η ανασφάλιστη κακοπληρωμένη εργασία των εργαζομένων με προγράμματα stage, που στην πραγματικότητα δεν αποκτούν εργασιακή εμπειρία αλλά καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αποτελεί τη μεγάλη ντροπή των κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που τα εφάρμοσαν. Πρέπει να καταργηθούν και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Όσοι απασχολούνται με τρέχουσες συμβάσεις stage πρέπει να ασφαλιστούν και να παίρνουν τον κατώτερο μισθό.
2. Να προκηρυχθούν άμεσα διαγωνισμοί μέσω ΑΣΕΠ για να καλυφθούν οι χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια, στην προστασία του περιβάλλοντος και στην πολιτική προστασία.
3. Να καλυφθούν αναδρομικά από το δημόσιο ή τον ΟΑΕΔ οι ασφαλιστικές εισφορές για σύνταξη όσων εργάστηκαν με stage και να τους αναγνωριστεί η εργασιακή εμπειρία τους με ειδική μοριοδότηση ανάλογα με το χρόνο απασχόλησής τους.
Αγωνιζόμαστε να καταργηθούν όλες οι ελαστικές μορφές απασχόλησης και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα (συμβάσεις έργου, ενοικίαση εργαζομένων κλπ) και για να έχουν όλοι και όλες πλήρη, σταθερή, ποιοτική και ασφαλισμένη εργασία.
Επειδή όμως όταν θέλεις να πολεμήσεις τη σκλαβιά δεν σκοτώνεις τους σκλάβους, γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μεταβατικές ρυθμίσεις για όσους εργάζονται σε αυτές και κυρίως όταν καλύπτουν αποδεδειγμένα πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Η απόφαση της κυβέρνησης να περιορίσει τις συμβάσεις έργου στο δημόσιο και αντί να κάνει διαγωνισμούς για μόνιμο προσωπικό να τις μετατρέψει σε συμβάσεις ορισμένου χρόνου δημιουργεί μία νέα γενιά συμβασιούχων και οδηγεί σε υπολειτουργία μία σειρά υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτόχρονα προτείνει τη δημιουργία 500.000 θέσεων εργασίας την επόμενη πενταετία με την δραστική αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, τις μαζικές προσλήψεις στην παιδεία, υγεία, κοινωνική προστασία, διαφύλαξη του περιβάλλοντος, με την καθιέρωση ρήτρας απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, όπου η χρησιμοποίηση δημόσιων πόρων πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Με την ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την θέσπιση μέτρων για παρεμπόδιση των απολύσεων και με την δραστική μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών. Χρειάζεται επίσης να αυξηθεί το επίδομα της ανεργίας στο 80% του μισθού και να δίνεται χωρίς προϋποθέσεις σε όλους τους ανέργους για όλο το διάστημα της ανεργίας τους καθώς επίσης και να υπάρξουν ουσιαστικά μέτρα κοινωνικής στήριξης των ανέργων.
Αθήνα 27-10-2009
ΤΜΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ
Η ευθύνη για την πολιτική ομηρία τόσων χιλιάδων νέων ανθρώπων ανήκει αποκλειστικά στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. αφού και τα δύο κόμματα από το 1996 χρησιμοποίησαν τα stage ως εργαλεία πελατειακών σχέσεων.
Η απόφαση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να καταργήσει τα stage στο δημόσιο τομέα δεν προέκυψε από το ενδιαφέρον της να πατάξει το ρουσφέτι, την ανασφάλιστη εργασία και τον εργασιακό μεσαίωνα, αφού τα μεταφέρει στον ιδιωτικό τομέα, αλλά για καθαρά δημοσιονομικούς λόγους, για τη μείωση των δημόσιων δαπανών.
Η μεταφορά των stage στον ιδιωτικό τομέα διευρύνει την ελαστικότητα των εργασιακών σχέσεων, προσφέρει δωρεάν εργασία νέων ανθρώπων στους εργοδότες, αφού θα πληρώνονται από τον ΟΑΕΔ, οδηγεί σε απολύσεις εργαζομένων μεγαλύτερων ηλικιών και οδηγεί στη συμπίεση των μισθολογικών και εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων προς το κατώτερο δυνατό επίπεδο.
1. Η ανασφάλιστη κακοπληρωμένη εργασία των εργαζομένων με προγράμματα stage, που στην πραγματικότητα δεν αποκτούν εργασιακή εμπειρία αλλά καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αποτελεί τη μεγάλη ντροπή των κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που τα εφάρμοσαν. Πρέπει να καταργηθούν και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Όσοι απασχολούνται με τρέχουσες συμβάσεις stage πρέπει να ασφαλιστούν και να παίρνουν τον κατώτερο μισθό.
2. Να προκηρυχθούν άμεσα διαγωνισμοί μέσω ΑΣΕΠ για να καλυφθούν οι χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια, στην προστασία του περιβάλλοντος και στην πολιτική προστασία.
3. Να καλυφθούν αναδρομικά από το δημόσιο ή τον ΟΑΕΔ οι ασφαλιστικές εισφορές για σύνταξη όσων εργάστηκαν με stage και να τους αναγνωριστεί η εργασιακή εμπειρία τους με ειδική μοριοδότηση ανάλογα με το χρόνο απασχόλησής τους.
Αγωνιζόμαστε να καταργηθούν όλες οι ελαστικές μορφές απασχόλησης και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα (συμβάσεις έργου, ενοικίαση εργαζομένων κλπ) και για να έχουν όλοι και όλες πλήρη, σταθερή, ποιοτική και ασφαλισμένη εργασία.
Επειδή όμως όταν θέλεις να πολεμήσεις τη σκλαβιά δεν σκοτώνεις τους σκλάβους, γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μεταβατικές ρυθμίσεις για όσους εργάζονται σε αυτές και κυρίως όταν καλύπτουν αποδεδειγμένα πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Η απόφαση της κυβέρνησης να περιορίσει τις συμβάσεις έργου στο δημόσιο και αντί να κάνει διαγωνισμούς για μόνιμο προσωπικό να τις μετατρέψει σε συμβάσεις ορισμένου χρόνου δημιουργεί μία νέα γενιά συμβασιούχων και οδηγεί σε υπολειτουργία μία σειρά υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτόχρονα προτείνει τη δημιουργία 500.000 θέσεων εργασίας την επόμενη πενταετία με την δραστική αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, τις μαζικές προσλήψεις στην παιδεία, υγεία, κοινωνική προστασία, διαφύλαξη του περιβάλλοντος, με την καθιέρωση ρήτρας απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, όπου η χρησιμοποίηση δημόσιων πόρων πρέπει να συνοδεύεται από την υποχρέωση δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Με την ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την θέσπιση μέτρων για παρεμπόδιση των απολύσεων και με την δραστική μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών. Χρειάζεται επίσης να αυξηθεί το επίδομα της ανεργίας στο 80% του μισθού και να δίνεται χωρίς προϋποθέσεις σε όλους τους ανέργους για όλο το διάστημα της ανεργίας τους καθώς επίσης και να υπάρξουν ουσιαστικά μέτρα κοινωνικής στήριξης των ανέργων.
Αθήνα 27-10-2009
ΤΜΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ
Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009
Ομιλια του Προέδρου του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
Βρισκόμαστε πια σε μια νέα πολιτική περίοδο. Και θέλω πρώτα από όλα να χαιρετήσω τα μέλη και τους φίλους του κόμματος και τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ που έδωσε με τον καλύτερο τρόπο μια δύσκολη εκλογική μάχη.
Η παρουσία της ριζοσπαστικής αριστεράς στη Βουλή, δημιουργεί τις καλύτερες προϋποθέσεις για τους κοινωνικούς αγώνες του σήμερα και του αύριο. Τους αγώνες για την υπεράσπιση των εργαζόμενων, των δημόσιων αγαθών και των κοινωνικών ελευθεριών, απέναντι σε μια στρατηγική που βάζει πάνω από όλα την διασφάλιση του υψηλού επιχειρηματικού κέρδους.
Μέσα σε συνθήκες βαθειάς οικονομικής κρίσης, υπερασπιστήκαμε μια άλλη πολιτική. Την πολιτική που υπερασπίζεται τις κοινωνικές ανάγκες.
Και υποδείξαμε τον εναλλακτικό δρόμο για έξοδο από την κρίση, έναν δρόμο που δεν περνάει από την ασυλία του κεφαλαίου, την ελαστική απασχόληση και την φτώχεια, αλλά από την κοινωνική αλληλεγγύη, την αναδιανομή του πλούτου, την διεύρυνση των κοινωνικών αγαθών και την προστασία των πιο αδύναμων. Βομβαρδίσαμε το δημόσιο διάλογο με προτάσεις. Με το πρόγραμμα μας. Δουλέψαμε συστηματικά και συντονισμένα. Είχαμε την πιο ενιαία εκφορά δημόσιου λόγου από κάθε άλλη εκλογική αναμέτρηση. Είμαστε τώρα πιο έμπειροι. Ξέρουμε πώς να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί. Καταφέραμε να φέρουμε τη δική μας ατζέντα στο κέντρο της συζήτησης.
Το μήνυμά μας πέρασε. Σήμερα έχουμε πάλι τη δυνατότητα να καταξιωθούμε στην συνείδηση των εργαζομένων και ιδιαιτέρα των νέων ανθρώπων, ως η φωνή της αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης. Η φωνή που υπερασπίζεται την ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης απέναντι στην κρίση και διατυπώνει την μοναδική εναλλακτική πρόταση διεξόδου.
Ας μου επιτραπεί μια και μόνη προσωπική αναφορά. Και αυτή αφορά το σύντροφό μας το Γιάννη το Δραγασάκη. Είχε αποφασιστική συμβολή στη επιτροπή εκλογικού σχεδιασμού και τύπου κατά την προεκλογική περίοδο. Κυρίως όμως, ανέδειξε κάτι που ο χώρος μας το έχει ανάγκη. Ότι τα ηγετικά στελέχη δεν είναι ανάγκη να είναι στα έδρανα της βουλής για να έχουν κεντρικό ρόλο και καταξίωση. Ότι μπορούν να συμβάλλουν αποφασιστικά στις μάχες μας χωρίς να επιθυμούν να εκλεγούν. Πιστεύω ότι και στο μετεκλογικό τοπίο η συμβολή αυτής της επιτροπής θα είναι κρίσιμη, ότι θα βοηθήσει στην καθημερινή μας δράση και επιχειρηματολογία, στην πληρέστερη ενημέρωσή όλου του κόμματος.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Λίγες ημέρες μόλις μετά την εντυπωσιακή κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει δώσει τα πρώτα δείγματα πολιτικής. Και είναι γεγονός ότι μεγάλο μέρος των πολιτών, έχοντας φτάσει στο όριά τους με την προηγούμενη κυβέρνηση, είναι διατεθειμένοι να δώσουν πίστωση χρόνου στη νέα κυβέρνηση. Δεν είναι όμως διατεθειμένοι να δουν για μια ακόμη φορά το ίδιο έργο. Γιατί ο κόσμος που έριξε τη Νέα Δημοκρατία στα χαμηλότερα ιστορικά της ποσοστά, δεν είναι απογοητευμένος μόνο από την διακυβέρνηση. Είναι απογοητευμένος από τη ζωή του, το μέλλον του, τις προοπτικές του και τις προσδοκίες του για μια αξιοπρεπέστερη ζωή, καμία κομματική εναλλαγή δεν θα μπορέσει να την εκπληρώσει. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια εναλλακτική πολιτική. Η εναλλακτική πολιτική, προϋποθέτει εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση αλλά και διάθεση σύγκρουσης με ισχυρά συμφέροντα. Είναι όμως φανερό από ότι τις πρώτες κιόλας μέρες, ότι παρά τις όποιες θετικές εξαγγελίες στόχων, οι αντιφατικές πρακτικές και οι παλινωδίες, ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους.
Δείτε τι γίνετε στα θέματα:
• των δημόσιων οικονομικών
• της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ,
• του ασφαλιστικού συστήματος,
• των κολεγίων
Πρώτα από όλα στα δημόσια οικονομικά. Βλέπουμε να επαναλαμβάνεται ακριβώς η ίδια μεθόδευση, με την περίφημα απογραφή Αλογοσκούφη το 2004. Η κυβέρνηση έρχεται στην εξουσία με υποσχέσεις, αλλά δυστυχώς η οικονομική πραγματικότητα είναι χειρότερη από ότι φανταζόταν. Και έτσι προετοιμάζουν το κλίμα για σκληρά μέτρα και συνέχιση της ίδιας περιοριστικής πολιτικής. Της πολιτικής που επιδιώκει να διασφαλίσει τα κέρδη, διαιωνίζοντας ταυτόχρονα την ανεργία και τη φτώχεια, ξηλώνοντας θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα και ιδιωτικοποιώντας τον δημόσιο πλούτο.
Βλέπουμε ακόμα και μάλιστα ιδιαίτερα σύντομα, την κυβέρνηση να επιβεβαιώνει αυτό που είχαμε προβλέψει προεκλογικά. Ότι τα προγράμματα που παρουσιάστηκαν παρόλο που δεν ήταν ίδια, δεν ήταν ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά. Ότι το ένα θα μπορούσε εύκολα να εξελιχθεί στο άλλο.
Είναι χαρακτηριστική περίπτωση το λιμάνι του Πειραιά. Μια αποικιοκρατικού χαρακτήρα σύμβαση, με εξοργιστικούς όρους. Τώρα, κυβερνητικοί κύκλοι δηλώνουν ότι η επαναδιαπραγμάτευση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Και η επαναδιαπραγμάτευση που γίνεται κάτω από την πίεση των εργαζομένων, δεν στοχεύει ούτε στην ανάκτηση του δημόσιου ελέγχου στον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων, ούτε καν στην επανεξέταση κάποιων όρων παραχώρησης. Παρά μόνο σε κάποιες σημειακές αλλαγές που θα σώζουν κάπως τα προσχήματα χωρίς να θίγουν τα συμφέροντα της πολυεθνικής. Θα είμαστε εδώ και θα παρακολουθούμε.
Στο ασφαλιστικό, η προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ να καταργήσει τις διατάξεις του νόμου Πετραλιά, για τα όρια συνταξιοδότησης των γυναικών και τη μείωση των επικουρικών συντάξεων, εγκαταλείφθηκε μια μόνο ημέρα μετά τις προγραμματικές δηλώσεις. Και στο ζήτημα των κολεγίων, η κυβέρνηση επιχειρεί να ρυθμίσει οριστικά το ζήτημα της αδειοδότησης– as soon as possible, όπως ήταν και η χαρακτηριστική έκφραση της κας Διαμαντοπούλου, προσπερνώντας το ζήτημα της συνταγματικότητας. Και προφανώς με την αγωνία να προλάβουν μια ενδεχόμενη γνωμοδότηση του Συμβουλίου Επικρατείας, που θα ανέτρεπε την αναβάθμιση των κολλεγίων σε ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Υπάρχει επίσης η κυβερνητική πρωτοβουλία στο θέμα των stage. Ένα θέμα που η δική μας παρέμβαση έφερε στο επίκεντρο της προεκλογικής συζήτησης, και το οποίο αφορά δεκάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους. Η κυβέρνηση περισσότερο δίνει την εντύπωση ότι επιχειρεί να το επιλύσει για δημοσιονομικούς λόγους, για να περικόψει δαπάνες, παρά για να αντιμετωπίσει ένα κοινωνικό πρόβλημα. Και φιλοδοξεί να μεταφέρει αυτή την ιδιότυπη κατάσταση εργασιακής ομηρίας στον ιδιωτικό τομέα. Θέλω εδώ να επαναλάβω την δική μας θέση. Σωστά διαγράφονται τα προεκλογικά ρουσφέτια. Και όσοι ήδη απασχολούνται με τρέχουσες συμβάσεις stage πρέπει να ασφαλιστούν και να παίρνουν τον κατώτερο μισθό. Τo πρόβλημα με τα stage δεν είναι το κόστος. Είναι ότι αποτελούν ανασφάλιστη κακοπληρωμένη εργασία με ρουσφέτι. Γι αυτό πρέπει να καταργηθούν και από τον δημόσιο και από τον ιδιωτικό τομέα.
Τι πρέπει να γίνει.
Πρώτον: Καμία θέση εργασίας ανασφάλιστη και κάτω από τη σύμφωνα με το νόμο κατώτατη σύμβαση δε πρέπει να γίνεται αποδεκτή ούτε στον δημόσιο ούτε στον ιδιωτικό τομέα.
Δεύτερον: Πρέπει να προκηρυχθούν άμεσα διαγωνισμοί μέσω ΑΣΕΠ για να καλυφθούν οι χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια, στην προστασία του περιβάλλοντος και στην πολιτική προστασία.
Και τρίτον: να καλυφθούν αναδρομικά από το δημόσιο οι ασφαλιστικές εισφορές για σύνταξη όσων εργάστηκαν με stage. Και να τους αναγνωριστεί η εργασιακή εμπειρία τους με ειδική μοριοδότηση ανάλογα με το χρόνο απασχόλησής τους.
Αυτή είναι η θέση μας είναι μια θέση διάφανη και ξεκάθαρη και δεν αποτελεί ευκαιριακή τοποθέτηση. Είναι η θέση που διακηρύτταμε και προεκλογικά, όλο το διάστημα που με τις παρεμβάσεις μας στη βουλή και αλλού, αναδείξαμε ένα τεράστιο θέμα πελατειακής εκμετάλλευσης των νέων ανθρώπων.
Τέλος, από την πλευρά του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη παρακολουθούμε μια επίδειξη δύναμης και αυθαιρεσίας στους δρόμους της Αθήνας. Αθρόες προσαγωγές, χωρίς κανέναν λόγο και καμία απολύτως σκοπιμότητα και συλλήψεις πολιτών που υπερασπίζονται τη νομιμότητα και τα δικαιώματα. Η τακτική αυτή έγινε μπούμερανγκ για την κυβέρνηση πριν από λίγες μέρες στα Εξάρχεια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Το σημαντικό είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια προσπάθεια να παγιωθεί κλίμα αστυνομοκρατίας σε συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας. Τριανταπέντε χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, το ζήτημα του εκδημοκρατισμού της Αστυνομίας και του σεβασμού στα ατομικά δικαιώματα, παραμένει ανοιχτό και εμείς δε θα διστάσουμε να το θέσουμε παρά τις κραυγές του ΛΑΟΣ και τις δημοσιογραφικές ειρωνείες. Θα το αναδείξουμε προτείνοντας συγκεκριμένα μέτρα για τον εκδημοκρατισμό της ΕΛ.ΑΣ., και για το σεβασμό στα συνταγματικά δικαιώματα του πολίτη. Εμείς είμαστε η αριστερά της μη βίας. Τη βία την απεχθανόμαστε. Αναμετρούμαστε ιδεολογικά και πολιτικά με όσους την επιλέγουν ως μέσω άσκησης πολιτικής.
Και για να τελειώνουμε: Βία, δεν άσκησαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Τους ασκήθηκε βία και μάλιστα αναίτια βία. Γι’ αυτό δεν ζήτησε συγγνώμη ο κ. Χρυσοχοίδης; Για αυτό δεν παραίτησε τον αρχηγό της αστυνομίας; Περιμένουμε βέβαια και την απάντηση του σε ερώτησή μας στη Βουλή. Και το λέω αυτό γιατί εμείς δεν πιστεύουμε ότι είναι αποκλειστικά επιχειρησιακές οι ευθύνες. Υπάρχουν και πολιτικές. Αν ο υπουργός θεωρεί ότι τα έκανε όλα καλά και η αστυνομία απλώς υπερέβη εαυτόν, ας το δηλώσει.
Τέλος, θέλω να απευθύνω ένα μήνυμα σε όσους έχουν στο μυαλό τους να στοχοποιήσουν το ΣΥΡΙΖΑ εκ νέου για αυτά τα θέματα και να υιοθετήσουν την προπαγάνδα της ακροδεξιάς. Το χουμε ξαναδεί το έργο πολλές φορές. Καλά θα κάνουν να το καλοσκεφτούν. Θα λάβουν την απάντηση που τους αξίζει. Γιατί μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρείς και η κακή του η μέρα.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Επιτρέψτε μου και μια κουβέντα για το θέμα της διεξαγωγής του Πανσπουδαστικού συνεδρίου. Είναι ανάγκη να συγκροτηθεί η ΕΦΕΕ. Το έχουν ανάγκη οι φοιτητές, το έχει ανάγκη το ελληνικό πανεπιστήμιο. Για αυτό και η φοιτητική παράταξη στην οποία συμμετέχουν οι νέοι και οι νέες του ΣΥΡΙΖΑ, συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση. Εμείς είναι γνωστό ότι σεβόμαστε την αυτονομία των κινημάτων. Είναι δομικό στοιχείο της ανάλυσης μας. Όλα τα κόμματα όμως οφείλουν να πάρουν θέση σε ένα κρίσιμο θέμα και να αφήσουν την υποκρισία των φοιτητικών ανακοινώσεων. Και οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλες και η ευθύ νη προσωπικά του πρωθυπουργού είναι μεγάλη, γιατί έχει τοποθετηθεί δημόσια υπέρ της ανασυγκρότησης της ΕΦΕΕ.
Και παρόλα αυτά για άλλη μια φορά οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ είναι αυτές που αρνούνται να συμβάλουν και πυρπολούν μια προσπάθεια παραμερισμού των όποιων διαφορών για τη διεξαγωγή του Πανσπουδαστικού συνεδρίου. Περιμένουμε με ενδιαφέρον, να πάρει θέση ο Πρωθυπουργός για το θέμα αυτό.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Εκτός από τις γενικόλογες εξαγγελίες, που ήταν πολλές στις προγραμματικές δηλώσεις, υπάρχουν και ορισμένες απτές προθέσεις αλλαγής που εξεδήλωσε η νέα κυβέρνηση, και αυτές αφορούν στον νέο εκλογικό νόμο. Αυτό που ακούμε ότι μαγειρεύεται είναι ένα νέο εκλογικό σύστημα, που με το τέχνασμα των μονοεδρικών και με προκατασκευασμένα διλήμματα, επιδιώκει την υφαρπαγή ψήφων από την Αριστερά και την αναστήλωση του δικομματισμού. Το αποκαλούν, μάλιστα, και γερμανικό σύστημα. Να αφήσουν τα αστεία. Το γερμανικό σύστημα είναι απλή αναλογική. Με την εξαίρεση του ορίου του 5%. Αλλά είναι απλή αναλογική. Ότι σου δώσουν οι πολίτες σε ψήφους το παίρνεις σε έδρες. Ούτε δωράκια των 40 ούτε των 50 εδρών υπάρχουν. Τελεία και παύλα. Αυτό που ακούμε ότι μαγειρεύεται δεν επιδιώκει την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος. Ενδεχομένως να επιδιώκει τον τεχνητό παραγκωνισμό της αριστεράς. Επιδιώκει επίσης τον απόλυτο έλεγχο των κοινοβουλευτικών ομάδων από τους αρχηγούς, αφού τα δύο μεγάλα κόμματα απέχουν πολύ από ένα στοιχειωδώς δημοκρατικό επίπεδο λειτουργίας. Και τέλος επιδιώκει την ανάδειξη ισχυρών μονοκομματικών κυβερνήσεων από ισχνές πλειοψηφίες. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις.
Ο κ. Παπανδρέου επικαλείται την ανάγκη να χτυπηθεί το μαύρο πολιτικό χρήμα. Αλλά ξέρει πια ολόκληρη η κοινωνία ότι το μαύρο πολιτικό χρήμα δεν σκοντάφτει σε εκλογικούς νόμους. Πάει κατ ευθείαν σε ισχυρές μονοκομματικές κυβερνήσεις και σε κόμματα εξουσίας. Ο κ. Τσουκάτος δήλωσε ότι παρέλαβε το μαύρο πολιτικό χρήμα και το πήγε στο κομματικό ταμείο. Το κομματικό ταμείο ισχυρίζεται ότι δεν έχει παραλάβει τίποτα. Κάποιος λέει ψέματα. Και ρωτάμε: ο εκλογικός νόμος φταίει γι αυτό;
Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη. Θα υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις εκείνο το εκλογικό σύστημα που αποτυπώνει με τον πιο δίκαιο τρόπο την λαϊκή βούληση. Και το σύστημα αυτό είναι η απλή ανόθευτη αναλογική. Αρκετά με την φιλολογία περί ισχυρών κυβερνήσεων. Ισχυρές κυβερνήσεις έχουμε από το 1974. Και τα κοινωνικά αδιέξοδα, η αδιαφάνεια, η διαπλοκή, είναι δικό τους έργο.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Είπα και στην αρχή, ότι μπροστά σε αυτές τις συνθήκες, ο ρόλος της πραγματικής αντιπολίτευσης, από αριστερές ριζοσπαστικές θέσεις, πέφτει σε εμάς. Οφείλουμε να σταθούμε αντίστοιχοι των περιστάσεων. Έχουμε όλα τα εργαλεία που χρειαζόμαστε. Έχουμε το πρόγραμμά μας, που αποδείχτηκε στις τελευταίες εκλογές μάχιμο και πειστικό. Και που αν το αξιοποιήσουμε, μπορεί να αποτελέσει πόλο ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών και μαζικών κοινωνικών διεκδικήσεων για ώριμα αιτήματα. Από την δική μας πολιτική επάρκεια εξαρτάται.
Έχουμε επίσης μια πολύ καλή κοινοβουλευτική ομάδα, αντίστοιχη της εξαιρετικής μέχρι σήμερα κοινοβουλευτικής μας παρουσίας. Και έχουμε και τις δυνάμεις του κόμματος και της ριζοσπαστικής αριστεράς με ψηλό ηθικό, πείσμα και αποφασιστικότητα, ειδικά μετά το εκλογικό αποτέλεσμα. Οφείλουμε να έχουμε το βλέμμα στραμμένο στις μελλοντικές εξελίξεις. Και με την πολιτική μας παρέμβαση στην Βουλή και τα κοινωνικά κινήματα, να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις αλλαγής του πολιτικού τοπίου.
Η περίοδος χάριτος του ΠΑΣΟΚ αργά ή γρήγορα θα τελειώσει και δυνάμεις ακόμα και από την βάση του κυβερνώντος κόμματος θα αρχίσουν ξανά να αναζητούν διέξοδο. Παράλληλα δεν πρέπει να υποτιμάμε και τις εξελίξεις στην Αριστερά. Το ΚΚΕ βρίσκεται ήδη μπροστά στο αδιέξοδο στο ποίο οδηγήθηκε εξ αιτίας του απομονωτισμού του. Και οι οικολόγοι πράσινοι, μέσα από μεγάλες και σοβαρές αντιφάσεις, αναζητούν τον βηματισμό τους.
Εμείς οφείλουμε να βαδίσουμε με την στρατηγική της ενότητας της Αριστεράς, όπως πορευτήκαμε μέχρι τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Μια στρατηγική που δεν αντιμετωπίζει την ενότητα μέσα από διεργασίες κορυφής. Αλλά και που δεν περιχαρακώνεται στο καβούκι της περιμένοντας να αλλάξουν οι συσχετισμοί από μόνοι τους. Μια στρατηγική που θα υποκινήσει πολιτικές διεργασίες, μέσα από διάλογο, πολιτική αντιπαράθεση αλλά και επιδίωξη της ευρύτερης κοινής δράσης ανάμεσα στις δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας. Σίγουρα μια τέτοια δράση δεν περιγράφει σήμερα κεντρικές πολιτικές συμμαχίες. Είναι όμως αναγκαία και εφικτή στο κοινωνικό επίπεδο, στους αγώνες για δουλειά, αξιοπρέπεια, κοινωνική αλληλεγγύη, στους αγώνες για το περιβάλλον, στους αγώνες για την υπεράσπιση των βασικών κοινωνικών δικαιωμάτων.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Η πορεία μέχρι τις εκλογές, ήταν μια πορεία δύσκολη, προβληματική και βασανιστική για όλους. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με όλα τα προβλήματα που υπάρχουν μέσα στο κόμμα, όλες τις αγκυλώσεις, όλα τα αρνητικά φαινόμενα που συνηθίζουμε να κουκουλώνουμε κάτω από το χαλί. Το κόμμα και ο κόσμος μας στήριξε στην εκλογική μάχη. Δεν μας έδωσε όμως ούτε άφεση ούτε και λευκή επιταγή για να συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια. Το κομματικό ζήτημα είναι ανοιχτό στις οργανώσεις και παρά το κλίμα αισιοδοξίας, είναι λάθος να παριστάνουμε ότι δεν υπάρχει. Υπάρχει και είναι σοβαρό. Υπάρχει το πρόβλημα της δημόσιας εικόνας του κόμματος. Υπάρχει το πρόβλημα της ανανέωσης του στελεχικού δυναμικού καθώς και της αξιολόγησης των στελεχών και των χρεώσεών τους. Υπάρχει το πρόβλημα του πόσο ουσιώδης και πολιτική είναι η λειτουργία των οργάνων. Υπάρχει το ερώτημα του κατά πόσον οι τάσεις λειτουργούν ως ρεύματα ιδεών ή ως στενοί και άγονοι μηχανισμοί. Και πόσο οι μηχανισμοί αυτοί αφήνουν χώρο στο κόμμα να αναπνεύσει, να πάρει πρωτοβουλίες, να ανοιχτεί στην κοινωνία, να αντιστοιχεί την πολιτική του δράση στα νέα δεδομένα που προκύπτουν. Όλα αυτά τα προβλήματα υπάρχουν, είναι προφανές. Όπως επίσης είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να λυθούν δια της αδράνειας. Η συζήτηση αυτή, λοιπόν, πρέπει να ανοίξει. Και πρέπει να δοθεί ο λόγος στον κόσμο, που στηρίζει το κόμμα στα πόδια του. Απέναντι σε αυτό τον κόσμο οφείλουμε να επεξεργαστούμε νέους όρους για την κομματική δουλειά. Πάντα μέσα από τη λογική της σύνθεσης και με απόλυτο σεβασμό στη δημοκρατία και τις διαφορετικές απόψεις. Δεν μπορούμε όμως να πάμε πίσω από αυτό. Θεωρώ ότι στις σημερινές συνθήκες υπάρχουν οι καλύτερες προϋποθέσεις να βελτιώσουμε πραγματικά το κόμμα. Να ενισχύσουμε τη δημοκρατία και την πολιτική λειτουργία και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα με συγκεκριμένα και σταθερά βήματα.
Και ως πρώτο βήμα πρέπει να ανοίξει ο διάλογος και να δοθεί ο λόγος στα μέλη και τους φίλους του κόμματος. Η κοινοβουλευτική ομάδα έκανε ήδη ένα πρώτο βήμα. Θέσαμε τις βάσεις μιας πιο συλλογικής λειτουργίας. Έτσι ώστε η δουλειά στην Βουλή, να εντάσσεται μέσα στο ευρύτερο πολιτικό σχέδιο, που υλοποιείται από τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Βάλαμε νέους κανόνες στην δομή και την επιλογή της ομάδας των συνεργατών. Συμφωνήσαμε να μην κάνουμε χρήση προκλητικών προνομίων. Και ξαναείδαμε το ζήτημα των οικονομικών. Και είμαι βέβαιος ότι δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα και ότι όλα τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας θα ανταποκριθούν σ’ αυτά που συμφωνήσαμε. Έτσι οφείλουμε να προχωρήσουμε σε πολιτικά και πρακτικά ζητήματα, σε όλο το κόμμα, ξεπερνώντας παγιωμένες καταστάσεις που δεν συμβάλλουν στην κομματική μας αυτοεκτίμηση.
Τέλος, στο επόμενο διάστημα, θα ανοίξει η συζήτηση για το μοντέλο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ότι ως κόμμα θα πρέπει να επεξεργαστούμε τις προτάσεις μας και να τις καταθέσουμε σε δημόσιο διάλογο προς τους συμμάχους, αλλά κυρίως προς τον ανένταχτο κόσμο που στηρίζει το εγχείρημα.
Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα λειτουργεί στην βάση της ισοτιμίας, του αλληλοσεβασμού, της αυτονομίας όλων όσων τον συναποτελούν και της πολιτικής σύνθεσης.
Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ αποτελεσματικό. Αλλά και ταυτόχρονα πολιτικά ευέλικτο σε διευρύνσεις, πολιτικές συμμαχίες, συνεργασίες.
Έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα μπορεί να παίξει ηγεμονικό ρόλο στους κοινωνικούς αγώνες και στις πολιτικές ανακατατάξεις του επόμενου διαστήματος.
Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ δημοκρατικό, που θα δίνει λόγο και φωνή σε όλα του το κόσμο, είτε είναι οργανωμένος σε κάποια συνιστώσα είτε όχι.
Που θα λειτουργεί με ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες. Και που θα διασφαλίζει την συμμετοχή σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας.
Με βάση αυτά τα δεδομένα επιδιώκουμε την οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να εκφράζει αυτό που πραγματικά είναι και αυτό για το οποίο συγκροτήθηκε. Την προοπτική της ενότητας της Αριστεράς. Να οργανώσουμε λοιπόν έναν ανοικτό και σε βάθος διάλογο για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Να συζητήσουμε με ειλικρίνεια το πώς θα κάνουμε το συμμαχικό μας σχήμα πιο ανοικτό, πιο δημοκρατικό, πιο αποτελεσματικό. Ας ακουστούν όλες οι απόψεις. Ανοιχτά. Χωρίς μισόλογα. Ας κατατεθούν γραπτώς από όλους και στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν δικαιούμαστε να κρύβουμε τα προβλήματά μας κάτω από το χαλί. Δεν δικαιούμαστε να πάμε στις επόμενες εκλογικές μάχες με τα ίδια προβλήματα που κόντεψαν να μας στοιχίσουν την κοινοβουλευτική μας εκπροσώπηση.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Τα πράγματα μπροστά μας είναι σύνθετα. Απέναντι στην κρίση και στις τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις που ήδη προκαλεί, η Αριστερά καλείται να παίξει έναν νέο ρόλο, πιο δυναμικό, πιο αποφασιστικό μέσα στην κοινωνία. Έχουμε την ενέργεια και τις προϋποθέσεις να ανταποκριθούμε. Έχουμε και τις δυνατότητες. Ας ανταποκριθούμε θετικά στις προσδοκίες ενός ολόκληρου κόσμου, κόσμου που μας αγαπάει και μας στηρίζει. Και ας εργαστούμε με τρόπο που να μας κάνει αντίστοιχους των σημερινών απαιτήσεων.
Ευχαριστώ πολύ.
Η παρουσία της ριζοσπαστικής αριστεράς στη Βουλή, δημιουργεί τις καλύτερες προϋποθέσεις για τους κοινωνικούς αγώνες του σήμερα και του αύριο. Τους αγώνες για την υπεράσπιση των εργαζόμενων, των δημόσιων αγαθών και των κοινωνικών ελευθεριών, απέναντι σε μια στρατηγική που βάζει πάνω από όλα την διασφάλιση του υψηλού επιχειρηματικού κέρδους.
Μέσα σε συνθήκες βαθειάς οικονομικής κρίσης, υπερασπιστήκαμε μια άλλη πολιτική. Την πολιτική που υπερασπίζεται τις κοινωνικές ανάγκες.
Και υποδείξαμε τον εναλλακτικό δρόμο για έξοδο από την κρίση, έναν δρόμο που δεν περνάει από την ασυλία του κεφαλαίου, την ελαστική απασχόληση και την φτώχεια, αλλά από την κοινωνική αλληλεγγύη, την αναδιανομή του πλούτου, την διεύρυνση των κοινωνικών αγαθών και την προστασία των πιο αδύναμων. Βομβαρδίσαμε το δημόσιο διάλογο με προτάσεις. Με το πρόγραμμα μας. Δουλέψαμε συστηματικά και συντονισμένα. Είχαμε την πιο ενιαία εκφορά δημόσιου λόγου από κάθε άλλη εκλογική αναμέτρηση. Είμαστε τώρα πιο έμπειροι. Ξέρουμε πώς να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί. Καταφέραμε να φέρουμε τη δική μας ατζέντα στο κέντρο της συζήτησης.
Το μήνυμά μας πέρασε. Σήμερα έχουμε πάλι τη δυνατότητα να καταξιωθούμε στην συνείδηση των εργαζομένων και ιδιαιτέρα των νέων ανθρώπων, ως η φωνή της αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης. Η φωνή που υπερασπίζεται την ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης απέναντι στην κρίση και διατυπώνει την μοναδική εναλλακτική πρόταση διεξόδου.
Ας μου επιτραπεί μια και μόνη προσωπική αναφορά. Και αυτή αφορά το σύντροφό μας το Γιάννη το Δραγασάκη. Είχε αποφασιστική συμβολή στη επιτροπή εκλογικού σχεδιασμού και τύπου κατά την προεκλογική περίοδο. Κυρίως όμως, ανέδειξε κάτι που ο χώρος μας το έχει ανάγκη. Ότι τα ηγετικά στελέχη δεν είναι ανάγκη να είναι στα έδρανα της βουλής για να έχουν κεντρικό ρόλο και καταξίωση. Ότι μπορούν να συμβάλλουν αποφασιστικά στις μάχες μας χωρίς να επιθυμούν να εκλεγούν. Πιστεύω ότι και στο μετεκλογικό τοπίο η συμβολή αυτής της επιτροπής θα είναι κρίσιμη, ότι θα βοηθήσει στην καθημερινή μας δράση και επιχειρηματολογία, στην πληρέστερη ενημέρωσή όλου του κόμματος.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Λίγες ημέρες μόλις μετά την εντυπωσιακή κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει δώσει τα πρώτα δείγματα πολιτικής. Και είναι γεγονός ότι μεγάλο μέρος των πολιτών, έχοντας φτάσει στο όριά τους με την προηγούμενη κυβέρνηση, είναι διατεθειμένοι να δώσουν πίστωση χρόνου στη νέα κυβέρνηση. Δεν είναι όμως διατεθειμένοι να δουν για μια ακόμη φορά το ίδιο έργο. Γιατί ο κόσμος που έριξε τη Νέα Δημοκρατία στα χαμηλότερα ιστορικά της ποσοστά, δεν είναι απογοητευμένος μόνο από την διακυβέρνηση. Είναι απογοητευμένος από τη ζωή του, το μέλλον του, τις προοπτικές του και τις προσδοκίες του για μια αξιοπρεπέστερη ζωή, καμία κομματική εναλλαγή δεν θα μπορέσει να την εκπληρώσει. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια εναλλακτική πολιτική. Η εναλλακτική πολιτική, προϋποθέτει εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση αλλά και διάθεση σύγκρουσης με ισχυρά συμφέροντα. Είναι όμως φανερό από ότι τις πρώτες κιόλας μέρες, ότι παρά τις όποιες θετικές εξαγγελίες στόχων, οι αντιφατικές πρακτικές και οι παλινωδίες, ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους.
Δείτε τι γίνετε στα θέματα:
• των δημόσιων οικονομικών
• της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ,
• του ασφαλιστικού συστήματος,
• των κολεγίων
Πρώτα από όλα στα δημόσια οικονομικά. Βλέπουμε να επαναλαμβάνεται ακριβώς η ίδια μεθόδευση, με την περίφημα απογραφή Αλογοσκούφη το 2004. Η κυβέρνηση έρχεται στην εξουσία με υποσχέσεις, αλλά δυστυχώς η οικονομική πραγματικότητα είναι χειρότερη από ότι φανταζόταν. Και έτσι προετοιμάζουν το κλίμα για σκληρά μέτρα και συνέχιση της ίδιας περιοριστικής πολιτικής. Της πολιτικής που επιδιώκει να διασφαλίσει τα κέρδη, διαιωνίζοντας ταυτόχρονα την ανεργία και τη φτώχεια, ξηλώνοντας θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα και ιδιωτικοποιώντας τον δημόσιο πλούτο.
Βλέπουμε ακόμα και μάλιστα ιδιαίτερα σύντομα, την κυβέρνηση να επιβεβαιώνει αυτό που είχαμε προβλέψει προεκλογικά. Ότι τα προγράμματα που παρουσιάστηκαν παρόλο που δεν ήταν ίδια, δεν ήταν ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά. Ότι το ένα θα μπορούσε εύκολα να εξελιχθεί στο άλλο.
Είναι χαρακτηριστική περίπτωση το λιμάνι του Πειραιά. Μια αποικιοκρατικού χαρακτήρα σύμβαση, με εξοργιστικούς όρους. Τώρα, κυβερνητικοί κύκλοι δηλώνουν ότι η επαναδιαπραγμάτευση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Και η επαναδιαπραγμάτευση που γίνεται κάτω από την πίεση των εργαζομένων, δεν στοχεύει ούτε στην ανάκτηση του δημόσιου ελέγχου στον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων, ούτε καν στην επανεξέταση κάποιων όρων παραχώρησης. Παρά μόνο σε κάποιες σημειακές αλλαγές που θα σώζουν κάπως τα προσχήματα χωρίς να θίγουν τα συμφέροντα της πολυεθνικής. Θα είμαστε εδώ και θα παρακολουθούμε.
Στο ασφαλιστικό, η προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ να καταργήσει τις διατάξεις του νόμου Πετραλιά, για τα όρια συνταξιοδότησης των γυναικών και τη μείωση των επικουρικών συντάξεων, εγκαταλείφθηκε μια μόνο ημέρα μετά τις προγραμματικές δηλώσεις. Και στο ζήτημα των κολεγίων, η κυβέρνηση επιχειρεί να ρυθμίσει οριστικά το ζήτημα της αδειοδότησης– as soon as possible, όπως ήταν και η χαρακτηριστική έκφραση της κας Διαμαντοπούλου, προσπερνώντας το ζήτημα της συνταγματικότητας. Και προφανώς με την αγωνία να προλάβουν μια ενδεχόμενη γνωμοδότηση του Συμβουλίου Επικρατείας, που θα ανέτρεπε την αναβάθμιση των κολλεγίων σε ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Υπάρχει επίσης η κυβερνητική πρωτοβουλία στο θέμα των stage. Ένα θέμα που η δική μας παρέμβαση έφερε στο επίκεντρο της προεκλογικής συζήτησης, και το οποίο αφορά δεκάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους. Η κυβέρνηση περισσότερο δίνει την εντύπωση ότι επιχειρεί να το επιλύσει για δημοσιονομικούς λόγους, για να περικόψει δαπάνες, παρά για να αντιμετωπίσει ένα κοινωνικό πρόβλημα. Και φιλοδοξεί να μεταφέρει αυτή την ιδιότυπη κατάσταση εργασιακής ομηρίας στον ιδιωτικό τομέα. Θέλω εδώ να επαναλάβω την δική μας θέση. Σωστά διαγράφονται τα προεκλογικά ρουσφέτια. Και όσοι ήδη απασχολούνται με τρέχουσες συμβάσεις stage πρέπει να ασφαλιστούν και να παίρνουν τον κατώτερο μισθό. Τo πρόβλημα με τα stage δεν είναι το κόστος. Είναι ότι αποτελούν ανασφάλιστη κακοπληρωμένη εργασία με ρουσφέτι. Γι αυτό πρέπει να καταργηθούν και από τον δημόσιο και από τον ιδιωτικό τομέα.
Τι πρέπει να γίνει.
Πρώτον: Καμία θέση εργασίας ανασφάλιστη και κάτω από τη σύμφωνα με το νόμο κατώτατη σύμβαση δε πρέπει να γίνεται αποδεκτή ούτε στον δημόσιο ούτε στον ιδιωτικό τομέα.
Δεύτερον: Πρέπει να προκηρυχθούν άμεσα διαγωνισμοί μέσω ΑΣΕΠ για να καλυφθούν οι χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις στην υγεία, στην παιδεία, στην κοινωνική πρόνοια, στην προστασία του περιβάλλοντος και στην πολιτική προστασία.
Και τρίτον: να καλυφθούν αναδρομικά από το δημόσιο οι ασφαλιστικές εισφορές για σύνταξη όσων εργάστηκαν με stage. Και να τους αναγνωριστεί η εργασιακή εμπειρία τους με ειδική μοριοδότηση ανάλογα με το χρόνο απασχόλησής τους.
Αυτή είναι η θέση μας είναι μια θέση διάφανη και ξεκάθαρη και δεν αποτελεί ευκαιριακή τοποθέτηση. Είναι η θέση που διακηρύτταμε και προεκλογικά, όλο το διάστημα που με τις παρεμβάσεις μας στη βουλή και αλλού, αναδείξαμε ένα τεράστιο θέμα πελατειακής εκμετάλλευσης των νέων ανθρώπων.
Τέλος, από την πλευρά του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη παρακολουθούμε μια επίδειξη δύναμης και αυθαιρεσίας στους δρόμους της Αθήνας. Αθρόες προσαγωγές, χωρίς κανέναν λόγο και καμία απολύτως σκοπιμότητα και συλλήψεις πολιτών που υπερασπίζονται τη νομιμότητα και τα δικαιώματα. Η τακτική αυτή έγινε μπούμερανγκ για την κυβέρνηση πριν από λίγες μέρες στα Εξάρχεια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Το σημαντικό είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια προσπάθεια να παγιωθεί κλίμα αστυνομοκρατίας σε συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας. Τριανταπέντε χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, το ζήτημα του εκδημοκρατισμού της Αστυνομίας και του σεβασμού στα ατομικά δικαιώματα, παραμένει ανοιχτό και εμείς δε θα διστάσουμε να το θέσουμε παρά τις κραυγές του ΛΑΟΣ και τις δημοσιογραφικές ειρωνείες. Θα το αναδείξουμε προτείνοντας συγκεκριμένα μέτρα για τον εκδημοκρατισμό της ΕΛ.ΑΣ., και για το σεβασμό στα συνταγματικά δικαιώματα του πολίτη. Εμείς είμαστε η αριστερά της μη βίας. Τη βία την απεχθανόμαστε. Αναμετρούμαστε ιδεολογικά και πολιτικά με όσους την επιλέγουν ως μέσω άσκησης πολιτικής.
Και για να τελειώνουμε: Βία, δεν άσκησαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Τους ασκήθηκε βία και μάλιστα αναίτια βία. Γι’ αυτό δεν ζήτησε συγγνώμη ο κ. Χρυσοχοίδης; Για αυτό δεν παραίτησε τον αρχηγό της αστυνομίας; Περιμένουμε βέβαια και την απάντηση του σε ερώτησή μας στη Βουλή. Και το λέω αυτό γιατί εμείς δεν πιστεύουμε ότι είναι αποκλειστικά επιχειρησιακές οι ευθύνες. Υπάρχουν και πολιτικές. Αν ο υπουργός θεωρεί ότι τα έκανε όλα καλά και η αστυνομία απλώς υπερέβη εαυτόν, ας το δηλώσει.
Τέλος, θέλω να απευθύνω ένα μήνυμα σε όσους έχουν στο μυαλό τους να στοχοποιήσουν το ΣΥΡΙΖΑ εκ νέου για αυτά τα θέματα και να υιοθετήσουν την προπαγάνδα της ακροδεξιάς. Το χουμε ξαναδεί το έργο πολλές φορές. Καλά θα κάνουν να το καλοσκεφτούν. Θα λάβουν την απάντηση που τους αξίζει. Γιατί μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρείς και η κακή του η μέρα.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Επιτρέψτε μου και μια κουβέντα για το θέμα της διεξαγωγής του Πανσπουδαστικού συνεδρίου. Είναι ανάγκη να συγκροτηθεί η ΕΦΕΕ. Το έχουν ανάγκη οι φοιτητές, το έχει ανάγκη το ελληνικό πανεπιστήμιο. Για αυτό και η φοιτητική παράταξη στην οποία συμμετέχουν οι νέοι και οι νέες του ΣΥΡΙΖΑ, συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση. Εμείς είναι γνωστό ότι σεβόμαστε την αυτονομία των κινημάτων. Είναι δομικό στοιχείο της ανάλυσης μας. Όλα τα κόμματα όμως οφείλουν να πάρουν θέση σε ένα κρίσιμο θέμα και να αφήσουν την υποκρισία των φοιτητικών ανακοινώσεων. Και οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλες και η ευθύ νη προσωπικά του πρωθυπουργού είναι μεγάλη, γιατί έχει τοποθετηθεί δημόσια υπέρ της ανασυγκρότησης της ΕΦΕΕ.
Και παρόλα αυτά για άλλη μια φορά οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ είναι αυτές που αρνούνται να συμβάλουν και πυρπολούν μια προσπάθεια παραμερισμού των όποιων διαφορών για τη διεξαγωγή του Πανσπουδαστικού συνεδρίου. Περιμένουμε με ενδιαφέρον, να πάρει θέση ο Πρωθυπουργός για το θέμα αυτό.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Εκτός από τις γενικόλογες εξαγγελίες, που ήταν πολλές στις προγραμματικές δηλώσεις, υπάρχουν και ορισμένες απτές προθέσεις αλλαγής που εξεδήλωσε η νέα κυβέρνηση, και αυτές αφορούν στον νέο εκλογικό νόμο. Αυτό που ακούμε ότι μαγειρεύεται είναι ένα νέο εκλογικό σύστημα, που με το τέχνασμα των μονοεδρικών και με προκατασκευασμένα διλήμματα, επιδιώκει την υφαρπαγή ψήφων από την Αριστερά και την αναστήλωση του δικομματισμού. Το αποκαλούν, μάλιστα, και γερμανικό σύστημα. Να αφήσουν τα αστεία. Το γερμανικό σύστημα είναι απλή αναλογική. Με την εξαίρεση του ορίου του 5%. Αλλά είναι απλή αναλογική. Ότι σου δώσουν οι πολίτες σε ψήφους το παίρνεις σε έδρες. Ούτε δωράκια των 40 ούτε των 50 εδρών υπάρχουν. Τελεία και παύλα. Αυτό που ακούμε ότι μαγειρεύεται δεν επιδιώκει την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος. Ενδεχομένως να επιδιώκει τον τεχνητό παραγκωνισμό της αριστεράς. Επιδιώκει επίσης τον απόλυτο έλεγχο των κοινοβουλευτικών ομάδων από τους αρχηγούς, αφού τα δύο μεγάλα κόμματα απέχουν πολύ από ένα στοιχειωδώς δημοκρατικό επίπεδο λειτουργίας. Και τέλος επιδιώκει την ανάδειξη ισχυρών μονοκομματικών κυβερνήσεων από ισχνές πλειοψηφίες. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις.
Ο κ. Παπανδρέου επικαλείται την ανάγκη να χτυπηθεί το μαύρο πολιτικό χρήμα. Αλλά ξέρει πια ολόκληρη η κοινωνία ότι το μαύρο πολιτικό χρήμα δεν σκοντάφτει σε εκλογικούς νόμους. Πάει κατ ευθείαν σε ισχυρές μονοκομματικές κυβερνήσεις και σε κόμματα εξουσίας. Ο κ. Τσουκάτος δήλωσε ότι παρέλαβε το μαύρο πολιτικό χρήμα και το πήγε στο κομματικό ταμείο. Το κομματικό ταμείο ισχυρίζεται ότι δεν έχει παραλάβει τίποτα. Κάποιος λέει ψέματα. Και ρωτάμε: ο εκλογικός νόμος φταίει γι αυτό;
Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη. Θα υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις εκείνο το εκλογικό σύστημα που αποτυπώνει με τον πιο δίκαιο τρόπο την λαϊκή βούληση. Και το σύστημα αυτό είναι η απλή ανόθευτη αναλογική. Αρκετά με την φιλολογία περί ισχυρών κυβερνήσεων. Ισχυρές κυβερνήσεις έχουμε από το 1974. Και τα κοινωνικά αδιέξοδα, η αδιαφάνεια, η διαπλοκή, είναι δικό τους έργο.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Είπα και στην αρχή, ότι μπροστά σε αυτές τις συνθήκες, ο ρόλος της πραγματικής αντιπολίτευσης, από αριστερές ριζοσπαστικές θέσεις, πέφτει σε εμάς. Οφείλουμε να σταθούμε αντίστοιχοι των περιστάσεων. Έχουμε όλα τα εργαλεία που χρειαζόμαστε. Έχουμε το πρόγραμμά μας, που αποδείχτηκε στις τελευταίες εκλογές μάχιμο και πειστικό. Και που αν το αξιοποιήσουμε, μπορεί να αποτελέσει πόλο ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών και μαζικών κοινωνικών διεκδικήσεων για ώριμα αιτήματα. Από την δική μας πολιτική επάρκεια εξαρτάται.
Έχουμε επίσης μια πολύ καλή κοινοβουλευτική ομάδα, αντίστοιχη της εξαιρετικής μέχρι σήμερα κοινοβουλευτικής μας παρουσίας. Και έχουμε και τις δυνάμεις του κόμματος και της ριζοσπαστικής αριστεράς με ψηλό ηθικό, πείσμα και αποφασιστικότητα, ειδικά μετά το εκλογικό αποτέλεσμα. Οφείλουμε να έχουμε το βλέμμα στραμμένο στις μελλοντικές εξελίξεις. Και με την πολιτική μας παρέμβαση στην Βουλή και τα κοινωνικά κινήματα, να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις αλλαγής του πολιτικού τοπίου.
Η περίοδος χάριτος του ΠΑΣΟΚ αργά ή γρήγορα θα τελειώσει και δυνάμεις ακόμα και από την βάση του κυβερνώντος κόμματος θα αρχίσουν ξανά να αναζητούν διέξοδο. Παράλληλα δεν πρέπει να υποτιμάμε και τις εξελίξεις στην Αριστερά. Το ΚΚΕ βρίσκεται ήδη μπροστά στο αδιέξοδο στο ποίο οδηγήθηκε εξ αιτίας του απομονωτισμού του. Και οι οικολόγοι πράσινοι, μέσα από μεγάλες και σοβαρές αντιφάσεις, αναζητούν τον βηματισμό τους.
Εμείς οφείλουμε να βαδίσουμε με την στρατηγική της ενότητας της Αριστεράς, όπως πορευτήκαμε μέχρι τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Μια στρατηγική που δεν αντιμετωπίζει την ενότητα μέσα από διεργασίες κορυφής. Αλλά και που δεν περιχαρακώνεται στο καβούκι της περιμένοντας να αλλάξουν οι συσχετισμοί από μόνοι τους. Μια στρατηγική που θα υποκινήσει πολιτικές διεργασίες, μέσα από διάλογο, πολιτική αντιπαράθεση αλλά και επιδίωξη της ευρύτερης κοινής δράσης ανάμεσα στις δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας. Σίγουρα μια τέτοια δράση δεν περιγράφει σήμερα κεντρικές πολιτικές συμμαχίες. Είναι όμως αναγκαία και εφικτή στο κοινωνικό επίπεδο, στους αγώνες για δουλειά, αξιοπρέπεια, κοινωνική αλληλεγγύη, στους αγώνες για το περιβάλλον, στους αγώνες για την υπεράσπιση των βασικών κοινωνικών δικαιωμάτων.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Η πορεία μέχρι τις εκλογές, ήταν μια πορεία δύσκολη, προβληματική και βασανιστική για όλους. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με όλα τα προβλήματα που υπάρχουν μέσα στο κόμμα, όλες τις αγκυλώσεις, όλα τα αρνητικά φαινόμενα που συνηθίζουμε να κουκουλώνουμε κάτω από το χαλί. Το κόμμα και ο κόσμος μας στήριξε στην εκλογική μάχη. Δεν μας έδωσε όμως ούτε άφεση ούτε και λευκή επιταγή για να συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια. Το κομματικό ζήτημα είναι ανοιχτό στις οργανώσεις και παρά το κλίμα αισιοδοξίας, είναι λάθος να παριστάνουμε ότι δεν υπάρχει. Υπάρχει και είναι σοβαρό. Υπάρχει το πρόβλημα της δημόσιας εικόνας του κόμματος. Υπάρχει το πρόβλημα της ανανέωσης του στελεχικού δυναμικού καθώς και της αξιολόγησης των στελεχών και των χρεώσεών τους. Υπάρχει το πρόβλημα του πόσο ουσιώδης και πολιτική είναι η λειτουργία των οργάνων. Υπάρχει το ερώτημα του κατά πόσον οι τάσεις λειτουργούν ως ρεύματα ιδεών ή ως στενοί και άγονοι μηχανισμοί. Και πόσο οι μηχανισμοί αυτοί αφήνουν χώρο στο κόμμα να αναπνεύσει, να πάρει πρωτοβουλίες, να ανοιχτεί στην κοινωνία, να αντιστοιχεί την πολιτική του δράση στα νέα δεδομένα που προκύπτουν. Όλα αυτά τα προβλήματα υπάρχουν, είναι προφανές. Όπως επίσης είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να λυθούν δια της αδράνειας. Η συζήτηση αυτή, λοιπόν, πρέπει να ανοίξει. Και πρέπει να δοθεί ο λόγος στον κόσμο, που στηρίζει το κόμμα στα πόδια του. Απέναντι σε αυτό τον κόσμο οφείλουμε να επεξεργαστούμε νέους όρους για την κομματική δουλειά. Πάντα μέσα από τη λογική της σύνθεσης και με απόλυτο σεβασμό στη δημοκρατία και τις διαφορετικές απόψεις. Δεν μπορούμε όμως να πάμε πίσω από αυτό. Θεωρώ ότι στις σημερινές συνθήκες υπάρχουν οι καλύτερες προϋποθέσεις να βελτιώσουμε πραγματικά το κόμμα. Να ενισχύσουμε τη δημοκρατία και την πολιτική λειτουργία και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα με συγκεκριμένα και σταθερά βήματα.
Και ως πρώτο βήμα πρέπει να ανοίξει ο διάλογος και να δοθεί ο λόγος στα μέλη και τους φίλους του κόμματος. Η κοινοβουλευτική ομάδα έκανε ήδη ένα πρώτο βήμα. Θέσαμε τις βάσεις μιας πιο συλλογικής λειτουργίας. Έτσι ώστε η δουλειά στην Βουλή, να εντάσσεται μέσα στο ευρύτερο πολιτικό σχέδιο, που υλοποιείται από τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Βάλαμε νέους κανόνες στην δομή και την επιλογή της ομάδας των συνεργατών. Συμφωνήσαμε να μην κάνουμε χρήση προκλητικών προνομίων. Και ξαναείδαμε το ζήτημα των οικονομικών. Και είμαι βέβαιος ότι δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα και ότι όλα τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας θα ανταποκριθούν σ’ αυτά που συμφωνήσαμε. Έτσι οφείλουμε να προχωρήσουμε σε πολιτικά και πρακτικά ζητήματα, σε όλο το κόμμα, ξεπερνώντας παγιωμένες καταστάσεις που δεν συμβάλλουν στην κομματική μας αυτοεκτίμηση.
Τέλος, στο επόμενο διάστημα, θα ανοίξει η συζήτηση για το μοντέλο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ότι ως κόμμα θα πρέπει να επεξεργαστούμε τις προτάσεις μας και να τις καταθέσουμε σε δημόσιο διάλογο προς τους συμμάχους, αλλά κυρίως προς τον ανένταχτο κόσμο που στηρίζει το εγχείρημα.
Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα λειτουργεί στην βάση της ισοτιμίας, του αλληλοσεβασμού, της αυτονομίας όλων όσων τον συναποτελούν και της πολιτικής σύνθεσης.
Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ αποτελεσματικό. Αλλά και ταυτόχρονα πολιτικά ευέλικτο σε διευρύνσεις, πολιτικές συμμαχίες, συνεργασίες.
Έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα μπορεί να παίξει ηγεμονικό ρόλο στους κοινωνικούς αγώνες και στις πολιτικές ανακατατάξεις του επόμενου διαστήματος.
Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ δημοκρατικό, που θα δίνει λόγο και φωνή σε όλα του το κόσμο, είτε είναι οργανωμένος σε κάποια συνιστώσα είτε όχι.
Που θα λειτουργεί με ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες. Και που θα διασφαλίζει την συμμετοχή σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας.
Με βάση αυτά τα δεδομένα επιδιώκουμε την οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να εκφράζει αυτό που πραγματικά είναι και αυτό για το οποίο συγκροτήθηκε. Την προοπτική της ενότητας της Αριστεράς. Να οργανώσουμε λοιπόν έναν ανοικτό και σε βάθος διάλογο για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Να συζητήσουμε με ειλικρίνεια το πώς θα κάνουμε το συμμαχικό μας σχήμα πιο ανοικτό, πιο δημοκρατικό, πιο αποτελεσματικό. Ας ακουστούν όλες οι απόψεις. Ανοιχτά. Χωρίς μισόλογα. Ας κατατεθούν γραπτώς από όλους και στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν δικαιούμαστε να κρύβουμε τα προβλήματά μας κάτω από το χαλί. Δεν δικαιούμαστε να πάμε στις επόμενες εκλογικές μάχες με τα ίδια προβλήματα που κόντεψαν να μας στοιχίσουν την κοινοβουλευτική μας εκπροσώπηση.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Τα πράγματα μπροστά μας είναι σύνθετα. Απέναντι στην κρίση και στις τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις που ήδη προκαλεί, η Αριστερά καλείται να παίξει έναν νέο ρόλο, πιο δυναμικό, πιο αποφασιστικό μέσα στην κοινωνία. Έχουμε την ενέργεια και τις προϋποθέσεις να ανταποκριθούμε. Έχουμε και τις δυνατότητες. Ας ανταποκριθούμε θετικά στις προσδοκίες ενός ολόκληρου κόσμου, κόσμου που μας αγαπάει και μας στηρίζει. Και ας εργαστούμε με τρόπο που να μας κάνει αντίστοιχους των σημερινών απαιτήσεων.
Ευχαριστώ πολύ.
Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009
ΣΥΝ: Θετικό το εκλογικό αποτέλεσμα
Θετικά αποτιμάει η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ και μάλιστα ομόφωνα, το εκλογικό αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως προκύπτει από το παρακάτω κείμενο, το οποίο θα δοθεί στις οργανώσεις του κόμματος και θα αποτελέσει τη βάση της συζήτησης, ενόψει και της συνεδρίασης της ΚΠΕ στις 24 και 25 Οκτωβρίου. Ολόκληρο το κείμενο που συνέγραψε η επιτροπή στην οποία μετείχαν οι Γ. Δραγασάκης, Δ. Βίτσας και Σπ. Λυκούδης, έχει ως εξής:
Α. Η Πολιτική Γραμματεία αποφάσισε ομόφωνα, οι εκτιμήσεις της να είναι μία συμβολή στη γενικότερη συζήτηση που θα διεξαχθεί στο κόμμα. Οι Πολιτικές Κινήσεις και οι Νομαρχιακές Επιτροπές, με βάση τις δικές τους εμπειρίες, θα συζητήσουν και θα εξειδικεύσουν τα συμπεράσματα τους για το εκλογικό αποτέλεσμα και την παρουσία μας. Η Πολιτική Γραμματεία επιδιώκει η συζήτηση αυτή να αφορά σε όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κόσμο της αριστεράς. Αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή θα συνεδριάσει στις 24 και 25 Οκτωβρίου. Εκεί, αφού λάβει υπόψη της τις παρατηρήσεις των μελών και των οργανώσεων του κόμματος, θα διατυπώσει τα οριστικά της συμπεράσματα και θα θέσει τις βασικές κατευθύνσεις της δράσης μας το επόμενο διάστημα.
Β. Οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου διεξήχθησαν εν μέσω οικονομικής κρίσης και με βασικό διακύβευμα τον τρόπο εξόδου. Καμία άλλη εκλογική αναμέτρηση δεν είχε τόσο ξεκάθαρο περιεχόμενο όσο αυτή. Η πρόωρη προκήρυξη των εκλογών ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων αδιεξόδων της συντηρητικής κυβέρνησης της Ν.Δ., και της αντιλαϊκής της πολιτικής, αλλά και των πιέσεων που ασκούνταν από διάφορα κέντρα διαφορετικών και πολλαπλών συμφερόντων για ένα νέο «αποσαφηνισμένο» πολιτικό τοπίο με τη σφραγίδα των νεοφιλελεύθερων επιλογών.
Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, στα ζητήματα της κρίσης κινήθηκαν στο γενικότερο πλαίσιο των νεοφιλελεύθερων επιλογών και εμφάνισαν προεκλογικά περιορισμένα μόνο στοιχεία προγραμματικών προτάσεων. Δεν κατατέθηκε από τα δύο κόμματα εξουσίας σε καμία φάση ένα σαφές και ολοκληρωμένο πρόγραμμα συνολικής διεξόδου από την κρίση. Προτάσεις εμφανίστηκαν, κατά κανόνα συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές μεταξύ τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε μια αντίπαλη προς τον δικομματισμό και τον νεοφιλελευθερισμό, προγραμματική πρόταση αντιμετώπισης των συνεπειών της κρίσης και εξόδου από αυτήν. Με κυρίαρχο μέλημα τη δημιουργία μιας ασπίδας προστασίας της κοινωνίας και των εργαζομένων, ο ΣΥΡΙΖΑ είδε τις ανάγκες των πολλών ως βάση για τη συγκρότηση πολιτικών διεξόδου από την κρίση, ως εργαλείο για τη δημοκρατική, περιβαλλοντική, οικονομική ανασυγκρότηση της κοινωνίας.
Σε όλη την προεκλογική περίοδο, αναπτύξαμε αναλυτικά τις προτάσεις μας σε επιμέρους τομείς. Με το εκλογικό μας πρόγραμμα φέραμε στο επίκεντρο του αγώνα μας την κρίση - την υπαρκτή κρίση όπως τη βιώνουν οι εργαζόμενοι, οι πολίτες, η κοινωνία ως μια κρίση πρωτίστως της απασχόλησης, των εργασιακών σχέσεων, του εισοδήματος, της κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων, του κοινωνικού κράτους, του περιβάλλοντος, μια βαθιά τριπλή δομική καπιταλιστική κρίση - οικονομική, κοινωνική, οικολογική.
Διαμορφώσαμε και καταθέσαμε ενιαίο και ρεαλιστικό σχέδιο διεξόδου και ανάκαμψης σε ευθεία αντίθεση με τους στόχους του δικομματισμού και σε αντιστοιχία με τους προγραμματικούς και κοινωνικούς στόχους της σύγχρονης ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς.
2. Το αποτέλεσμα των εκλογών δείχνει ότι ο ελληνικός λαός με ηχηρό τρόπο καταδίκασε την πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση της ΝΔ. Η Ν.Δ. υπέστη συντριπτική εκλογική ήττα, σημειώνοντας το χαμηλότερο εκλογικό ποσοστό από τη μεταπολίτευση. Η εκλογική κατάρρευση της Ν.Δ., ως συνέπεια της πολιτικής της, αποδεικνύει την απόρριψη της συντηρητικής ατζέντας από την κοινωνία και ωθεί τον συντηρητικό χώρο σε βαθιά κρίση με άγνωστες ακόμα συνέπειες. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η δράση του ΣΥΡΙΖΑ που με τη συνεπή του στάση όλα τα προηγούμενα χρόνια αποκάλυψε και στη Βουλή αλλά και με τη στήριξη του στους κοινωνικούς αγώνες την αδιέξοδη αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ν.Δ.
3. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές με ισχυρό ποσοστό και μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η νίκη του ΠΑΣΟΚ ήλθε περισσότερο ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της Ν.Δ., και όχι ως συνέπεια αποτελεσματικής αντιπολιτευτικής τακτικής και επιβράβευσης ενός εναλλακτικού σχεδίου διεξόδου από την κρίση. Η ακραία, συντηρητική φρασεολογία της Ν.Δ. έδωσε το περιθώριο στο ΠΑΣΟΚ να μοιράσει απλόχερα ελπίδες και διαβεβαιώσεις για ένα νέο ξεκίνημα, χωρίς όμως συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, παρά την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν έχει πίστωση χρόνου. Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα καλείται να αντιμετωπίσει τα μεγάλα ζητήματα, σε επίπεδο οικονομίας, κοινωνίας και περιβάλλοντος. Το συνοπτικό ασαφές πρόγραμμα που παρουσίασε την προεκλογική περίοδο δεν παρέχει εγγυήσεις για καλυτέρευση της θέσης των εργαζομένων, των αγροτών, των μικρών και μεσαίων επαγγελματιών και βιοτεχνών, της νεολαίας. Αντιθέτως δημιουργεί ανησυχίες για ενδεχόμενη συνέχιση αδιέξοδων πολιτικών.
4. Το ΚΚΕ παρουσίασε κάμψη σε σχέση με τα ποσοστά του 2007 και των ευρωεκλογών του 2009. Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει μορφοποιήσει μια συγκεκριμένη πολιτική τακτική, που απομονώνει αριστερούς αγωνιστές και αγωνίστριες, από την αναγκαία ενωτική δράση υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων. Οι εκλογές έδειξαν ότι αυτή η τακτική φθάνει στα όριά της. Δεν πείθει τον αριστερό κόσμο, ότι οι κοινωνικοί αγώνες ωφελούνται από την κομματική περιχαράκωση και είναι φανερό ότι η προσπάθεια ηγεμόνευσης του πολιτικού χώρου της αριστεράς, μέσω της διάλυσης και κατασυκοφάντησης των άλλων αριστερών δυνάμεων, είναι αδιέξοδη και αναποτελεσματική.
5. Ο ΛΑΟΣ, αν και δεν κατάφερε να έχει τα εκλογικά οφέλη που προσδοκούσε, για άλλη μια φορά αύξησε δυνάμεις και εκλογική επιρροή. Σήμερα αναδεικνύεται ως δύναμη που και στο μέλλον θα ασκεί πίεση σε ακραία συντηρητικές κατευθύνσεις, στηριγμένο σε φοβικά κοινωνικά σύνδρομα, αλλά και την αδυναμία τμήματος της κοινωνίας που, πιεσμένο αφόρητα και αναζητώντας λύσεις, αναδιπλώνεται σε ακραίες δεξιές και λαϊκίστικες πολιτικές συμπεριφορές.
6. Αύξηση των δυνάμεών τους σημείωσαν και οι Οικολόγοι - Πράσινοι αλλά δεν κατάφεραν, λόγω εκλογικού νόμου, να έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Είναι φανερό ότι ο χώρος της πολιτικής οικολογίας θα διαδραματίσει ρόλο στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, προσπαθώντας να αντιστοιχηθεί με κοινωνικά στρώματα που -από προοδευτική σκοπιά- αναζητούν διέξοδο από το σημερινό πολιτικό σύστημα. Στις εκλογές διεκδίκησαν θετικά αλλαγές συμπεριφορών σε δημοκρατικό και οικολογικό επίπεδο, αλλά προσπάθησαν να κερδίσουν υποστήριξη στη βάση μιας «ουδέτερης» πολιτικής πρότασης χωρίς αμφισβήτηση του πυρήνα του πολιτικού συστήματος.
Αντικειμενικά υπάρχουν προϋποθέσεις συνάντησης μας με το χώρο της ριζοσπαστικής οικολογίας και σε προγραμματικό επίπεδο και στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων και χρειάζεται με επιμονή να εργασθούμε σε αυτή την κατεύθυνση ενισχύοντας και τα δικά μας οικολογικά χαρακτηριστικά.
7. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια σκληρή μάχη υπό δυσμενείς συνθήκες. Συνθήκες που δημιουργήθηκαν τόσο από τη συντονισμένη επίθεση αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, όσο και από δικά μας λάθη και παραλείψεις, ιδιαίτερα μετά από την κακή διαχείριση του αποτελέσματος των ευρωεκλογών και τα όσα απαράδεκτα ακολούθησαν.
Ο ΣΥΝ συνέβαλε αποφασιστικά ώστε η εκλογική μάχη να δοθεί με ενωμένο και αποφασιστικό τρόπο. Στηριγμένοι στις συνεδριακές αποφάσεις βρήκαμε τρόπους για να ξεπεραστούν καταστάσεις που φαίνονταν αδιέξοδες, δώσαμε τον αγωνιστικό τόνο στις καθολικές προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ, μοχθήσαμε για να ξεπεραστούν δυσκολίες.
8. Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι θετικό. Δεν συνιστά νίκη, αλλά δείχνει ότι ο χώρος της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς είναι εδώ, και όχι μόνο αντέχει, αλλά δημιουργεί τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις ώστε να αναδιαμορφωθεί το πολιτικό τοπίο σε βάρος του δικομματισμού.
Το θετικό αποτέλεσμα οφείλεται σε 4 βασικούς παράγοντες:
α. Στην αποφασιστική, περήφανη και πεισματική δράση του κόσμου της αριστεράς. Χαιρετίζουμε τον αριστερό κόσμο που αντιστέκεται και δημιουργεί συνεχώς νέες ευκαιρίες. Χαιρετίζουμε τις γυναίκες και τους άνδρες, τη νέα γενιά που χωρίς καμιά ιδιοτέλεια στελέχωσαν τα αριστερά ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Χαιρετίζουμε όλα τα μέλη του ΣΥΝ που με ακούραστη και επίμονη δράση σε κάθε σημείο της Ελλάδας και το εξωτερικό απέδειξαν πως η αριστερά είναι ανάγκη αλλά και το μέλλον της κοινωνίας.
β. Στην σωστή εκλογική τακτική που στηρίχθηκε στην αναλυτική προγραμματική αντιπαράθεση προς τις νεοφιλελεύθερες προτάσεις και στη θετικότατη έκφρασή της από την ηγεσία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
γ. Στην αποφασιστική συμβολή της ομάδας Πολιτικού Σχεδιασμού, η οποία στηριγμένη στην ανάδειξη των κοινωνικών προβλημάτων βοήθησε ώστε να δοθεί η εκλογική μάχη στη βάση συγκεκριμένων προγραμματικών προτάσεων, να αποκαλυφθούν τα ερωτήματα που αφέθηκαν σκοπίμως αναπάντητα από την κυβέρνηση της Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, να δοθούν πειστικές απαντήσεις στα πιεστικά προβλήματα της κοινωνίας και να προβληθούν οι δικές μας προτάσεις.
δ. Στη διαμόρφωση ενωτικού αγωνιστικού κλίματος στις γραμμές μας με πνεύμα συντροφικής αλληλεγγύης.
Ζητήσαμε την ψήφο των πολιτών με τη βαθιά συναίσθηση της ευθύνης μας, αλλά και την πεποίθηση ότι στα σχέδια του δικομματισμού πρέπει να αντιπαρατεθούν οι μέγιστες δυνατές κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις, ότι τα σχέδια αυτά μπορούν και πρέπει να ανατραπούν. Όχι μόνο διότι οδηγούν σε πιο βαθιές κοινωνικές ανισότητες αλλά και γιατί, υποβαθμίζοντας την εργασία και το περιβάλλον, καταστρέφουν το μέλλον και τις βάσεις μιας ουσιαστικής και βιώσιμης ανάκαμψης της απασχόλησης, των εισοδημάτων, της παραγωγής και των επενδύσεων.
Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι οι αναγκαίες αντιστάσεις αλλά και η ανατροπή των συντηρητικών σχεδίων απαιτούν όχι μόνο την κοινή ενωτική δράση την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως κεντρικό του στόχο, αλλά και ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο και το αντίστοιχο πρόγραμμα για τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, για την αλλαγή της κοινωνίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αξιοποιήσει την εκλογική του δύναμη για να κάνει πιο αποτελεσματική την πολιτική του στήριξη στους κοινωνικούς αγώνες, αλλά και για να προωθήσει την εναλλακτική πολιτική του πρόταση που βέβαια θα δοκιμάζεται στους κοινωνικούς χώρους.
Η ισχυρή παρουσία της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς μέσα στη Βουλή αποσκοπεί στην άσκηση μιας αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης. Βασικός στόχος μας είναι να μπει τέρμα στη δικομματική εναλλαγή. Ο δικομματισμός, όσο και αν φαίνεται να διατηρείται σε σχετικά υψηλά ποσοστά, διέρχεται βαθιά κρίση, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά σε όλη την Ευρώπη, όπως φάνηκε στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις της Γερμανίας και της Πορτογαλίας, όπου οι κυρίαρχες δυνάμεις απώλεσαν την παντοδυναμία του παρελθόντος, ενώ ενισχύθηκαν οι δυνάμεις της αριστεράς.
Στοχεύουμε, επίσης, στην αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και στην ενίσχυση της αριστεράς, στη συνολική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού της χώρας μας. Οι πρόσφατες εκλογές άλλωστε έδειξαν ότι περισσότερο από το 60% του ελληνικού λαού απέρριψε την κυβέρνηση της Ν.Δ. και την πολιτική της, εκφράζοντας ταυτόχρονα ανάγκες και προσδοκίες για ένα διαφορετικό πλαίσιο πολιτικής. Μιας πολιτικής που μπορεί να συνδυάζει τις αντιστάσεις, τις διεκδικήσεις, αλλά και τις συγκεκριμένες προγραμματικές προτάσεις για την προστασία της κοινωνίας από την κρίση και για έναν νέο προσανατολισμό, ήδη από σήμερα αλλά και για το μέλλον, με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων, την ενεργητική προστασία του περιβάλλοντος, τη δημιουργία μιας κοινωνίας ελεύθερων και ίσων πολιτών και την υπεράσπιση της δημοκρατίας.
Αυτές τις κοινωνικές προσδοκίες, η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν δίνει εγγυήσεις ότι θα εκφράσει και θα υλοποιήσει. Γι' αυτό αναδεικνύεται σήμερα η πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα μιας ισχυρής Αριστεράς, στη Βουλή και στην κοινωνία.
9. Πριν τις εκλογές αλλά και στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου εμφανίστηκαν σημαντικές αδυναμίες στην πολιτική μας συγκρότηση και δράση. Οι περισσότερες είναι γνωστές και έχουν από καιρό επισημανθεί. Έχει μεγάλη σημασία να ξεκινήσουμε να τις ξεπερνάμε με συλλογικότητα, δημοκρατικό πνεύμα και αλληλεγγύη. Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα πρέπει να δρομολογήσουμε διαδικασίες που να εξασφαλίζουν ένα νέο συλλογικό και αποτελεσματικό πλαίσιο δράσης του κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Οι Π.Κ. του ΣΥΝ και οι Ν.Ε,. πέρα από την αναγκαία αξιολόγηση της εκλογικής δράσης και την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος στον χώρο ευθύνης τους, χρειάζεται να διατυπώσουν σκέψεις και προτάσεις για τα βήματα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΚΠΕ στην πρώτη συνεδρίαση της χρειάζεται με τις αποφάσεις της να δρομολογήσει μια δυναμική πορεία που θα δώσει στην αριστερά δυνατότητες να αλλάξει το πολιτικό τοπίο, ώστε να επηρεάζει καθοριστικά τις πολιτικές εξελίξεις στη κατεύθυνση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας που θα έχει τη σφραγίδα της.
Α. Η Πολιτική Γραμματεία αποφάσισε ομόφωνα, οι εκτιμήσεις της να είναι μία συμβολή στη γενικότερη συζήτηση που θα διεξαχθεί στο κόμμα. Οι Πολιτικές Κινήσεις και οι Νομαρχιακές Επιτροπές, με βάση τις δικές τους εμπειρίες, θα συζητήσουν και θα εξειδικεύσουν τα συμπεράσματα τους για το εκλογικό αποτέλεσμα και την παρουσία μας. Η Πολιτική Γραμματεία επιδιώκει η συζήτηση αυτή να αφορά σε όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κόσμο της αριστεράς. Αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή θα συνεδριάσει στις 24 και 25 Οκτωβρίου. Εκεί, αφού λάβει υπόψη της τις παρατηρήσεις των μελών και των οργανώσεων του κόμματος, θα διατυπώσει τα οριστικά της συμπεράσματα και θα θέσει τις βασικές κατευθύνσεις της δράσης μας το επόμενο διάστημα.
Β. Οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου διεξήχθησαν εν μέσω οικονομικής κρίσης και με βασικό διακύβευμα τον τρόπο εξόδου. Καμία άλλη εκλογική αναμέτρηση δεν είχε τόσο ξεκάθαρο περιεχόμενο όσο αυτή. Η πρόωρη προκήρυξη των εκλογών ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων αδιεξόδων της συντηρητικής κυβέρνησης της Ν.Δ., και της αντιλαϊκής της πολιτικής, αλλά και των πιέσεων που ασκούνταν από διάφορα κέντρα διαφορετικών και πολλαπλών συμφερόντων για ένα νέο «αποσαφηνισμένο» πολιτικό τοπίο με τη σφραγίδα των νεοφιλελεύθερων επιλογών.
Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, στα ζητήματα της κρίσης κινήθηκαν στο γενικότερο πλαίσιο των νεοφιλελεύθερων επιλογών και εμφάνισαν προεκλογικά περιορισμένα μόνο στοιχεία προγραμματικών προτάσεων. Δεν κατατέθηκε από τα δύο κόμματα εξουσίας σε καμία φάση ένα σαφές και ολοκληρωμένο πρόγραμμα συνολικής διεξόδου από την κρίση. Προτάσεις εμφανίστηκαν, κατά κανόνα συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές μεταξύ τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε μια αντίπαλη προς τον δικομματισμό και τον νεοφιλελευθερισμό, προγραμματική πρόταση αντιμετώπισης των συνεπειών της κρίσης και εξόδου από αυτήν. Με κυρίαρχο μέλημα τη δημιουργία μιας ασπίδας προστασίας της κοινωνίας και των εργαζομένων, ο ΣΥΡΙΖΑ είδε τις ανάγκες των πολλών ως βάση για τη συγκρότηση πολιτικών διεξόδου από την κρίση, ως εργαλείο για τη δημοκρατική, περιβαλλοντική, οικονομική ανασυγκρότηση της κοινωνίας.
Σε όλη την προεκλογική περίοδο, αναπτύξαμε αναλυτικά τις προτάσεις μας σε επιμέρους τομείς. Με το εκλογικό μας πρόγραμμα φέραμε στο επίκεντρο του αγώνα μας την κρίση - την υπαρκτή κρίση όπως τη βιώνουν οι εργαζόμενοι, οι πολίτες, η κοινωνία ως μια κρίση πρωτίστως της απασχόλησης, των εργασιακών σχέσεων, του εισοδήματος, της κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων, του κοινωνικού κράτους, του περιβάλλοντος, μια βαθιά τριπλή δομική καπιταλιστική κρίση - οικονομική, κοινωνική, οικολογική.
Διαμορφώσαμε και καταθέσαμε ενιαίο και ρεαλιστικό σχέδιο διεξόδου και ανάκαμψης σε ευθεία αντίθεση με τους στόχους του δικομματισμού και σε αντιστοιχία με τους προγραμματικούς και κοινωνικούς στόχους της σύγχρονης ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς.
2. Το αποτέλεσμα των εκλογών δείχνει ότι ο ελληνικός λαός με ηχηρό τρόπο καταδίκασε την πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση της ΝΔ. Η Ν.Δ. υπέστη συντριπτική εκλογική ήττα, σημειώνοντας το χαμηλότερο εκλογικό ποσοστό από τη μεταπολίτευση. Η εκλογική κατάρρευση της Ν.Δ., ως συνέπεια της πολιτικής της, αποδεικνύει την απόρριψη της συντηρητικής ατζέντας από την κοινωνία και ωθεί τον συντηρητικό χώρο σε βαθιά κρίση με άγνωστες ακόμα συνέπειες. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η δράση του ΣΥΡΙΖΑ που με τη συνεπή του στάση όλα τα προηγούμενα χρόνια αποκάλυψε και στη Βουλή αλλά και με τη στήριξη του στους κοινωνικούς αγώνες την αδιέξοδη αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ν.Δ.
3. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές με ισχυρό ποσοστό και μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η νίκη του ΠΑΣΟΚ ήλθε περισσότερο ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της Ν.Δ., και όχι ως συνέπεια αποτελεσματικής αντιπολιτευτικής τακτικής και επιβράβευσης ενός εναλλακτικού σχεδίου διεξόδου από την κρίση. Η ακραία, συντηρητική φρασεολογία της Ν.Δ. έδωσε το περιθώριο στο ΠΑΣΟΚ να μοιράσει απλόχερα ελπίδες και διαβεβαιώσεις για ένα νέο ξεκίνημα, χωρίς όμως συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, παρά την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν έχει πίστωση χρόνου. Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα καλείται να αντιμετωπίσει τα μεγάλα ζητήματα, σε επίπεδο οικονομίας, κοινωνίας και περιβάλλοντος. Το συνοπτικό ασαφές πρόγραμμα που παρουσίασε την προεκλογική περίοδο δεν παρέχει εγγυήσεις για καλυτέρευση της θέσης των εργαζομένων, των αγροτών, των μικρών και μεσαίων επαγγελματιών και βιοτεχνών, της νεολαίας. Αντιθέτως δημιουργεί ανησυχίες για ενδεχόμενη συνέχιση αδιέξοδων πολιτικών.
4. Το ΚΚΕ παρουσίασε κάμψη σε σχέση με τα ποσοστά του 2007 και των ευρωεκλογών του 2009. Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει μορφοποιήσει μια συγκεκριμένη πολιτική τακτική, που απομονώνει αριστερούς αγωνιστές και αγωνίστριες, από την αναγκαία ενωτική δράση υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων. Οι εκλογές έδειξαν ότι αυτή η τακτική φθάνει στα όριά της. Δεν πείθει τον αριστερό κόσμο, ότι οι κοινωνικοί αγώνες ωφελούνται από την κομματική περιχαράκωση και είναι φανερό ότι η προσπάθεια ηγεμόνευσης του πολιτικού χώρου της αριστεράς, μέσω της διάλυσης και κατασυκοφάντησης των άλλων αριστερών δυνάμεων, είναι αδιέξοδη και αναποτελεσματική.
5. Ο ΛΑΟΣ, αν και δεν κατάφερε να έχει τα εκλογικά οφέλη που προσδοκούσε, για άλλη μια φορά αύξησε δυνάμεις και εκλογική επιρροή. Σήμερα αναδεικνύεται ως δύναμη που και στο μέλλον θα ασκεί πίεση σε ακραία συντηρητικές κατευθύνσεις, στηριγμένο σε φοβικά κοινωνικά σύνδρομα, αλλά και την αδυναμία τμήματος της κοινωνίας που, πιεσμένο αφόρητα και αναζητώντας λύσεις, αναδιπλώνεται σε ακραίες δεξιές και λαϊκίστικες πολιτικές συμπεριφορές.
6. Αύξηση των δυνάμεών τους σημείωσαν και οι Οικολόγοι - Πράσινοι αλλά δεν κατάφεραν, λόγω εκλογικού νόμου, να έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Είναι φανερό ότι ο χώρος της πολιτικής οικολογίας θα διαδραματίσει ρόλο στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, προσπαθώντας να αντιστοιχηθεί με κοινωνικά στρώματα που -από προοδευτική σκοπιά- αναζητούν διέξοδο από το σημερινό πολιτικό σύστημα. Στις εκλογές διεκδίκησαν θετικά αλλαγές συμπεριφορών σε δημοκρατικό και οικολογικό επίπεδο, αλλά προσπάθησαν να κερδίσουν υποστήριξη στη βάση μιας «ουδέτερης» πολιτικής πρότασης χωρίς αμφισβήτηση του πυρήνα του πολιτικού συστήματος.
Αντικειμενικά υπάρχουν προϋποθέσεις συνάντησης μας με το χώρο της ριζοσπαστικής οικολογίας και σε προγραμματικό επίπεδο και στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων και χρειάζεται με επιμονή να εργασθούμε σε αυτή την κατεύθυνση ενισχύοντας και τα δικά μας οικολογικά χαρακτηριστικά.
7. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια σκληρή μάχη υπό δυσμενείς συνθήκες. Συνθήκες που δημιουργήθηκαν τόσο από τη συντονισμένη επίθεση αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, όσο και από δικά μας λάθη και παραλείψεις, ιδιαίτερα μετά από την κακή διαχείριση του αποτελέσματος των ευρωεκλογών και τα όσα απαράδεκτα ακολούθησαν.
Ο ΣΥΝ συνέβαλε αποφασιστικά ώστε η εκλογική μάχη να δοθεί με ενωμένο και αποφασιστικό τρόπο. Στηριγμένοι στις συνεδριακές αποφάσεις βρήκαμε τρόπους για να ξεπεραστούν καταστάσεις που φαίνονταν αδιέξοδες, δώσαμε τον αγωνιστικό τόνο στις καθολικές προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ, μοχθήσαμε για να ξεπεραστούν δυσκολίες.
8. Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι θετικό. Δεν συνιστά νίκη, αλλά δείχνει ότι ο χώρος της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς είναι εδώ, και όχι μόνο αντέχει, αλλά δημιουργεί τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις ώστε να αναδιαμορφωθεί το πολιτικό τοπίο σε βάρος του δικομματισμού.
Το θετικό αποτέλεσμα οφείλεται σε 4 βασικούς παράγοντες:
α. Στην αποφασιστική, περήφανη και πεισματική δράση του κόσμου της αριστεράς. Χαιρετίζουμε τον αριστερό κόσμο που αντιστέκεται και δημιουργεί συνεχώς νέες ευκαιρίες. Χαιρετίζουμε τις γυναίκες και τους άνδρες, τη νέα γενιά που χωρίς καμιά ιδιοτέλεια στελέχωσαν τα αριστερά ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Χαιρετίζουμε όλα τα μέλη του ΣΥΝ που με ακούραστη και επίμονη δράση σε κάθε σημείο της Ελλάδας και το εξωτερικό απέδειξαν πως η αριστερά είναι ανάγκη αλλά και το μέλλον της κοινωνίας.
β. Στην σωστή εκλογική τακτική που στηρίχθηκε στην αναλυτική προγραμματική αντιπαράθεση προς τις νεοφιλελεύθερες προτάσεις και στη θετικότατη έκφρασή της από την ηγεσία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
γ. Στην αποφασιστική συμβολή της ομάδας Πολιτικού Σχεδιασμού, η οποία στηριγμένη στην ανάδειξη των κοινωνικών προβλημάτων βοήθησε ώστε να δοθεί η εκλογική μάχη στη βάση συγκεκριμένων προγραμματικών προτάσεων, να αποκαλυφθούν τα ερωτήματα που αφέθηκαν σκοπίμως αναπάντητα από την κυβέρνηση της Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, να δοθούν πειστικές απαντήσεις στα πιεστικά προβλήματα της κοινωνίας και να προβληθούν οι δικές μας προτάσεις.
δ. Στη διαμόρφωση ενωτικού αγωνιστικού κλίματος στις γραμμές μας με πνεύμα συντροφικής αλληλεγγύης.
Ζητήσαμε την ψήφο των πολιτών με τη βαθιά συναίσθηση της ευθύνης μας, αλλά και την πεποίθηση ότι στα σχέδια του δικομματισμού πρέπει να αντιπαρατεθούν οι μέγιστες δυνατές κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις, ότι τα σχέδια αυτά μπορούν και πρέπει να ανατραπούν. Όχι μόνο διότι οδηγούν σε πιο βαθιές κοινωνικές ανισότητες αλλά και γιατί, υποβαθμίζοντας την εργασία και το περιβάλλον, καταστρέφουν το μέλλον και τις βάσεις μιας ουσιαστικής και βιώσιμης ανάκαμψης της απασχόλησης, των εισοδημάτων, της παραγωγής και των επενδύσεων.
Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι οι αναγκαίες αντιστάσεις αλλά και η ανατροπή των συντηρητικών σχεδίων απαιτούν όχι μόνο την κοινή ενωτική δράση την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως κεντρικό του στόχο, αλλά και ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο και το αντίστοιχο πρόγραμμα για τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, για την αλλαγή της κοινωνίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αξιοποιήσει την εκλογική του δύναμη για να κάνει πιο αποτελεσματική την πολιτική του στήριξη στους κοινωνικούς αγώνες, αλλά και για να προωθήσει την εναλλακτική πολιτική του πρόταση που βέβαια θα δοκιμάζεται στους κοινωνικούς χώρους.
Η ισχυρή παρουσία της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς μέσα στη Βουλή αποσκοπεί στην άσκηση μιας αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης. Βασικός στόχος μας είναι να μπει τέρμα στη δικομματική εναλλαγή. Ο δικομματισμός, όσο και αν φαίνεται να διατηρείται σε σχετικά υψηλά ποσοστά, διέρχεται βαθιά κρίση, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά σε όλη την Ευρώπη, όπως φάνηκε στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις της Γερμανίας και της Πορτογαλίας, όπου οι κυρίαρχες δυνάμεις απώλεσαν την παντοδυναμία του παρελθόντος, ενώ ενισχύθηκαν οι δυνάμεις της αριστεράς.
Στοχεύουμε, επίσης, στην αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και στην ενίσχυση της αριστεράς, στη συνολική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού της χώρας μας. Οι πρόσφατες εκλογές άλλωστε έδειξαν ότι περισσότερο από το 60% του ελληνικού λαού απέρριψε την κυβέρνηση της Ν.Δ. και την πολιτική της, εκφράζοντας ταυτόχρονα ανάγκες και προσδοκίες για ένα διαφορετικό πλαίσιο πολιτικής. Μιας πολιτικής που μπορεί να συνδυάζει τις αντιστάσεις, τις διεκδικήσεις, αλλά και τις συγκεκριμένες προγραμματικές προτάσεις για την προστασία της κοινωνίας από την κρίση και για έναν νέο προσανατολισμό, ήδη από σήμερα αλλά και για το μέλλον, με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων, την ενεργητική προστασία του περιβάλλοντος, τη δημιουργία μιας κοινωνίας ελεύθερων και ίσων πολιτών και την υπεράσπιση της δημοκρατίας.
Αυτές τις κοινωνικές προσδοκίες, η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν δίνει εγγυήσεις ότι θα εκφράσει και θα υλοποιήσει. Γι' αυτό αναδεικνύεται σήμερα η πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα μιας ισχυρής Αριστεράς, στη Βουλή και στην κοινωνία.
9. Πριν τις εκλογές αλλά και στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου εμφανίστηκαν σημαντικές αδυναμίες στην πολιτική μας συγκρότηση και δράση. Οι περισσότερες είναι γνωστές και έχουν από καιρό επισημανθεί. Έχει μεγάλη σημασία να ξεκινήσουμε να τις ξεπερνάμε με συλλογικότητα, δημοκρατικό πνεύμα και αλληλεγγύη. Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα πρέπει να δρομολογήσουμε διαδικασίες που να εξασφαλίζουν ένα νέο συλλογικό και αποτελεσματικό πλαίσιο δράσης του κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Οι Π.Κ. του ΣΥΝ και οι Ν.Ε,. πέρα από την αναγκαία αξιολόγηση της εκλογικής δράσης και την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος στον χώρο ευθύνης τους, χρειάζεται να διατυπώσουν σκέψεις και προτάσεις για τα βήματα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΚΠΕ στην πρώτη συνεδρίαση της χρειάζεται με τις αποφάσεις της να δρομολογήσει μια δυναμική πορεία που θα δώσει στην αριστερά δυνατότητες να αλλάξει το πολιτικό τοπίο, ώστε να επηρεάζει καθοριστικά τις πολιτικές εξελίξεις στη κατεύθυνση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας που θα έχει τη σφραγίδα της.
Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2009
Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ
Κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ έγινε μια πρώτη συζήτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου.
Η Π.Γ. εκτιμά ως θετικό το εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο ανοίγει δρόμους για τη δράση του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα Βουλή και τους κοινωνικούς αγώνες.
O ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα θα ασκήσει αριστερή αντιπολίτευση στη βάση του προγράμματός του και των θέσεων που παρουσίασε προεκλογικά.
Η ολοκλήρωση της εκτίμησης για το εκλογικό αποτέλεσμα θα γίνει σε νέα συνεδρίαση την Πέμπτη 8/10.
Αύριο θα συνεδριάσει η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και η νέα κοινοβουλευτική Ομάδα.
Η πρόταση της Π.Γ. του ΣΥΝ προς τον ΣΥΡΙΖΑ και την Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι πρόεδρος της νέας Κ.Ο. να εκλεγεί ο Αλέξης Τσίπρας.
Εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας προς τους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για τη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος.
Η Π.Γ. αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει δημόσια την Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού και τον επικεφαλής της σ. Γιάννη Δραγασάκη για την συνεισφορά της στον εκλογικό αγώνα.
To Γραφείο Τύπου
Η Π.Γ. εκτιμά ως θετικό το εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο ανοίγει δρόμους για τη δράση του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα Βουλή και τους κοινωνικούς αγώνες.
O ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διάστημα θα ασκήσει αριστερή αντιπολίτευση στη βάση του προγράμματός του και των θέσεων που παρουσίασε προεκλογικά.
Η ολοκλήρωση της εκτίμησης για το εκλογικό αποτέλεσμα θα γίνει σε νέα συνεδρίαση την Πέμπτη 8/10.
Αύριο θα συνεδριάσει η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και η νέα κοινοβουλευτική Ομάδα.
Η πρόταση της Π.Γ. του ΣΥΝ προς τον ΣΥΡΙΖΑ και την Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι πρόεδρος της νέας Κ.Ο. να εκλεγεί ο Αλέξης Τσίπρας.
Εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας προς τους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για τη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος.
Η Π.Γ. αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει δημόσια την Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού και τον επικεφαλής της σ. Γιάννη Δραγασάκη για την συνεισφορά της στον εκλογικό αγώνα.
To Γραφείο Τύπου
Τρίτη, 06 Οκτωβρίου 2009
ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της 4ης Οκτωβρίου με καταμετρημένο το 98,75% των τμημάτων είναι:
ΝΔ 33,49% (91 έδρες)
ΠΑΣΟΚ: 43,94% (160 έδρες)
ΚΚΕ 7,53% (21 έδρες)
ΣΥΡΙΖΑ 4,59% (13 έδρες)
ΛΑΟΣ 5,62% (15 έδρες)
Οικολόγοι Πράσινοι 2,52% (-)
Λοιπά 2,31% (-)
Άκυρα 2,94%
Λευκά 0,6%
Συμμετοχή επί των εγγεγραμμένων: 70,91%
Οι βουλευτές του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι
Α'ΑΘΗΝΑΣ: ΤΣΙΠΡΑΣ Αλέξης
Β'ΑΘΗΝΑΣ: ΚΟΥΒΕΛΗΣ Φώτης, ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ Δημήτρης, ΨΑΡΙΑΝΟΣ Γρηγόρης
ΑΤΤΙΚΗΣ: ΛΕΒΕΝΤΗΣ Θανάσης
Α'ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΔΡΙΤΣΑΣ Θοδωρής
Β'ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ Παναγιώτης
Α'ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: ΚΟΥΡΑΚΗΣ Τάσος
Β'ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: ΑΜΜΑΝΑΤΙΔΟΥ-ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ Ευαγγελία
ΑΧΑΪΑΣ: ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ Νίκος
ΛΑΡΙΣΑΣ: ΔΙΩΤΗ Ηρώ
ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ: ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ Μιχάλης
ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ: ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ Βασίλης
Τα αποτελέσματα στον Νομό Πρέβεζας σε 159/159 τμήματα
ΠΑ.ΣΟ.Κ 20067 42,98% 1 έδρα (Παπαχρήστος Βαγγέλης)
Νέα Δημοκρατία 18161 38,89% 1 έδρα (Τσουμάνης Δημήτρης)
Κ.Κ.Ε. 3756 8,04%
ΣΥ.ΡΙΖ.Α 1808 3,87%
ΛΑ.Ο.Σ 1442 3,09%
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 622 1,33%
Οι υποψήφιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην Πρέβεζα σε 136 ET επί συνόλου 159 έλαβαν
1 ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ 498
2 ΤΣΑΜΠΟΔΗΜΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ 219
3 ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ 202
4 ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ 130
ΝΔ 33,49% (91 έδρες)
ΠΑΣΟΚ: 43,94% (160 έδρες)
ΚΚΕ 7,53% (21 έδρες)
ΣΥΡΙΖΑ 4,59% (13 έδρες)
ΛΑΟΣ 5,62% (15 έδρες)
Οικολόγοι Πράσινοι 2,52% (-)
Λοιπά 2,31% (-)
Άκυρα 2,94%
Λευκά 0,6%
Συμμετοχή επί των εγγεγραμμένων: 70,91%
Οι βουλευτές του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι
Α'ΑΘΗΝΑΣ: ΤΣΙΠΡΑΣ Αλέξης
Β'ΑΘΗΝΑΣ: ΚΟΥΒΕΛΗΣ Φώτης, ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ Δημήτρης, ΨΑΡΙΑΝΟΣ Γρηγόρης
ΑΤΤΙΚΗΣ: ΛΕΒΕΝΤΗΣ Θανάσης
Α'ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΔΡΙΤΣΑΣ Θοδωρής
Β'ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ Παναγιώτης
Α'ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: ΚΟΥΡΑΚΗΣ Τάσος
Β'ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: ΑΜΜΑΝΑΤΙΔΟΥ-ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ Ευαγγελία
ΑΧΑΪΑΣ: ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ Νίκος
ΛΑΡΙΣΑΣ: ΔΙΩΤΗ Ηρώ
ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ: ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ Μιχάλης
ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ: ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ Βασίλης
Τα αποτελέσματα στον Νομό Πρέβεζας σε 159/159 τμήματα
ΠΑ.ΣΟ.Κ 20067 42,98% 1 έδρα (Παπαχρήστος Βαγγέλης)
Νέα Δημοκρατία 18161 38,89% 1 έδρα (Τσουμάνης Δημήτρης)
Κ.Κ.Ε. 3756 8,04%
ΣΥ.ΡΙΖ.Α 1808 3,87%
ΛΑ.Ο.Σ 1442 3,09%
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 622 1,33%
Οι υποψήφιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην Πρέβεζα σε 136 ET επί συνόλου 159 έλαβαν
1 ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ 498
2 ΤΣΑΜΠΟΔΗΜΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ 219
3 ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ 202
4 ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ 130
Δευτέρα, 05 Οκτωβρίου 2009
Δήλωση του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλ. Τσίπρα, για το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ
Η ξεχασμένη κοινωνία έστειλε σήμερα το δικό της μήνυμα, αποδοκίμασε και αμφισβήτησε μια πολιτική που την οδηγεί συστηματικά στο περιθώριο. Η Ν.Δ. υπέστη μια βαριά ήττα εξαιτίας των σοβαρών κοινωνικών αδιεξόδων που προκάλεσε η πολιτική της. Πρόκειται για μια ήττα της δεξιάς πολιτικής, για μια ήττα της πολιτικής που προκάλεσε περισσότερη φτώχεια, μεγαλύτερη ανεργία, μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια και διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Όχι μόνο προβλέψαμε αυτή τη βαριά ήττα, αλλά έχουμε και σημαντικό μερίδιο στην πραγματοποίησή της, μέσα από την αποτελεσματική και ισχυρή αντιπολίτευση που ασκήσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα.
Σήμερα η κυβέρνηση αλλάζει. Το σημαντικό, όμως, για την κοινωνία δεν είναι το αν αλλάζει η κυβέρνηση. Είναι το αν θα αλλάξει και η πολιτική που μας κυβερνά. Και στην κατεύθυνση αυτή, θα δώσουμε τις επόμενες μάχες στη βουλή, στους κοινωνικούς αγώνες και στο πεδίο των ιδεών
Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι για εμάς μια μικρή αλλά, δεδομένων των συνθηκών, σημαντική νίκη. Ξεκινήσαμε αυτή τη μάχη μέσα από μεγάλες δυσκολίες. Καταφέραμε να ξεπεράσουμε σοβαρά προβλήματα. Ζητήσαμε από τους πολίτες το όνειρο εισόδου στη νέα βουλή και τη δική τους ψήφο. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι τελικά ήταν πολλοί περισσότεροι από όσους αρχικά είχαμε υπολογίσει όλοι όσοι και όσες μας έδωσαν την επιπλέον δική τους ψήφο, ψήφο συνείδησης, ψήφο εμπιστοσύνης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει στη βουλή με ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία. Και αυτό το χρωστάμε αποκλειστικά στον κόσμο της Αριστεράς, σε όλους όσοι μας στήριξαν και μας έδωσαν δύναμη, ακόμα και αν σε προηγούμενες περιόδους τους πληγώναμε με τη συμπεριφορά μας. Η εμπιστοσύνη των αριστερών ανθρώπων μας κάνει πιο δυνατούς. Αλλά και μας δεσμεύει με την ευθύνη να είμαστε πιο ώριμοι και αποτελεσματικοί, σε μια στιγμή που το ζητούμενο είναι η υπεράσπιση της κοινωνίας από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.
Ο απλός κόσμος της Αριστεράς δικαιούται από σήμερα να έχει έναν πιο βαρύνοντα ρόλο στις εξελίξεις και στην πορεία μας από αύριο. Ο στόχος μας και στην επόμενη βουλή θα είναι να καταξιωθούμε στη συνείδηση των πολιτών ως δύναμη ισχυρής, αριστερής, προγραμματικής αντιπολίτευσης.
Οι ημέρες που έρχονται δεν θα είναι εύκολες μέρες, θα είναι δύσκολες μέρες. Η δική μας πολιτική στάση θα είναι σταθερή και αταλάντευτη. Η μάχη που έχουμε μπροστά μας είναι μια μάχη ενάντια στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, μια μάχη για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων, του δημόσιου πλούτου και του περιβάλλοντος. Είναι μια διαρκής μάχη στο πλευρό της ξεχασμένης κοινωνίας, στο πλευρό των πιο αδύναμων, αλλά και των νέων ανθρώπων, που διεκδικούν το δικαίωμα να ονειρεύονται ένα μέλλον με αξιοπρέπεια.
Θα μας επιτρέψετε μόνο για σήμερα να χαρούμε. Από αύριο αρχίζει για εμάς σκληρή δουλειά για να φανούμε αντάξιοι της εμπιστοσύνης των πολιτών που μας τίμησαν με την ψήφο τους.
To Γραφείο Τύπου
Όχι μόνο προβλέψαμε αυτή τη βαριά ήττα, αλλά έχουμε και σημαντικό μερίδιο στην πραγματοποίησή της, μέσα από την αποτελεσματική και ισχυρή αντιπολίτευση που ασκήσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα.
Σήμερα η κυβέρνηση αλλάζει. Το σημαντικό, όμως, για την κοινωνία δεν είναι το αν αλλάζει η κυβέρνηση. Είναι το αν θα αλλάξει και η πολιτική που μας κυβερνά. Και στην κατεύθυνση αυτή, θα δώσουμε τις επόμενες μάχες στη βουλή, στους κοινωνικούς αγώνες και στο πεδίο των ιδεών
Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι για εμάς μια μικρή αλλά, δεδομένων των συνθηκών, σημαντική νίκη. Ξεκινήσαμε αυτή τη μάχη μέσα από μεγάλες δυσκολίες. Καταφέραμε να ξεπεράσουμε σοβαρά προβλήματα. Ζητήσαμε από τους πολίτες το όνειρο εισόδου στη νέα βουλή και τη δική τους ψήφο. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι τελικά ήταν πολλοί περισσότεροι από όσους αρχικά είχαμε υπολογίσει όλοι όσοι και όσες μας έδωσαν την επιπλέον δική τους ψήφο, ψήφο συνείδησης, ψήφο εμπιστοσύνης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει στη βουλή με ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία. Και αυτό το χρωστάμε αποκλειστικά στον κόσμο της Αριστεράς, σε όλους όσοι μας στήριξαν και μας έδωσαν δύναμη, ακόμα και αν σε προηγούμενες περιόδους τους πληγώναμε με τη συμπεριφορά μας. Η εμπιστοσύνη των αριστερών ανθρώπων μας κάνει πιο δυνατούς. Αλλά και μας δεσμεύει με την ευθύνη να είμαστε πιο ώριμοι και αποτελεσματικοί, σε μια στιγμή που το ζητούμενο είναι η υπεράσπιση της κοινωνίας από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.
Ο απλός κόσμος της Αριστεράς δικαιούται από σήμερα να έχει έναν πιο βαρύνοντα ρόλο στις εξελίξεις και στην πορεία μας από αύριο. Ο στόχος μας και στην επόμενη βουλή θα είναι να καταξιωθούμε στη συνείδηση των πολιτών ως δύναμη ισχυρής, αριστερής, προγραμματικής αντιπολίτευσης.
Οι ημέρες που έρχονται δεν θα είναι εύκολες μέρες, θα είναι δύσκολες μέρες. Η δική μας πολιτική στάση θα είναι σταθερή και αταλάντευτη. Η μάχη που έχουμε μπροστά μας είναι μια μάχη ενάντια στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, μια μάχη για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων, του δημόσιου πλούτου και του περιβάλλοντος. Είναι μια διαρκής μάχη στο πλευρό της ξεχασμένης κοινωνίας, στο πλευρό των πιο αδύναμων, αλλά και των νέων ανθρώπων, που διεκδικούν το δικαίωμα να ονειρεύονται ένα μέλλον με αξιοπρέπεια.
Θα μας επιτρέψετε μόνο για σήμερα να χαρούμε. Από αύριο αρχίζει για εμάς σκληρή δουλειά για να φανούμε αντάξιοι της εμπιστοσύνης των πολιτών που μας τίμησαν με την ψήφο τους.
To Γραφείο Τύπου
Σάββατο, 03 Οκτωβρίου 2009
Συνέντευξη Τύπου της Επιτροπής Πολιτικού Σχεδιασμού και ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ
O Γ. ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ, επικεφαλής της Επιτροπής Πολιτικού Σχεδιασμού και ΜΜΕ τόνισε:
Κάναμε μια πολύ παραγωγική δουλειά σε βαθμό που ήταν και πολύ ευχάριστη.
Κάναμε έναν σχεδιασμό ο οποίος είχε δύο σκέλη: Το πρώτο ήταν οι ερωτήσεις προς τους άλλους και το δεύτερο οι απαντήσεις από εμάς. Τα ιεραρχήσαμε μετά τη Δ.Ε.Θ. και θέσαμε τα αναπάντητα ερωτήματα, δηλαδή ερωτήματα στα οποία τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έδιναν απαντήσεις. Από την άλλη μεριά κάναμε έναν σχεδιασμό να δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις με την μορφή των θέσεων και του προτάσεών μας πάνω σε καίρια προβλήματα της κοινωνίας, βεβαίως όχι ουδέτερα, αλλά με μια συνειδητή επιλογή και ιεράρχηση, αρχίζοντας δηλαδή από τα προβλήματα της ξεχασμένης κοινωνίας από τις ασκούμενες πολιτικές.
Πραγματοποιήσαμε περίπου 13 θεματικές συνεντεύξεις, αρκετές απ’ αυτές στην περιφέρεια της χώρας, στα Γιάννενα, την Καρδίτσα, την Καλαμάτα, την Πάτρα. Και μέσα απ’ αυτές τις συνεντεύξεις παρουσιάσαμε προτάσεις για διάλογο με την κοινωνία.
Σήμερα, τελειώνοντας αυτή η διαδικασία, βλέπουμε ότι στα βασικά ερωτήματα τα οποία θέσαμε δεν πήραμε απαντήσεις. Οι βασικές εκτιμήσεις μας επιβεβαιώνονται.
Αρχίζω λοιπόν με τη βασική μας εκτίμηση για τα προγράμματα των άλλων κομμάτων, και κυρίως αυτά που διεκδικούν να κυβερνήσουν τη χώρα.
Είπαμε, και το επαναλαμβάνουμε, ότι το πρόγραμμα της Ν.Δ. είναι ένα πρόγραμμα που ενέχει τον κίνδυνο της οικονομικής κατάρρευσης και της κοινωνικής αποσύνθεσης, αν εφαρμοστεί. Ένα τέτοιο πρόγραμμα, απ’ όσο γνωρίζουμε, δεν προβάλλεται σε καμία χώρα του κόσμου σε περίοδο ύφεσης.
Παρατηρούμε ότι σ’ όλη την πορεία της προεκλογικής περιόδου δεν ακούσαμε πειστικά επιχειρήματα από τη Ν.Δ. που να αντικρούουν αυτή την εκτίμηση. Αντίθετα, είδαμε μια διαμάχη για τους αριθμούς.
Σε ό,τι αφορά στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ εκτιμήσαμε ότι το πρόγραμμά του, παρότι είναι διαφορετικό από εκείνο της Ν.Δ., δε συνιστά διαφορετικό δρόμο. Είναι διαφορετικό, αλλά όχι ανταγωνιστικό. Τα δύο προγράμματα είναι συμπληρωματικά μεταξύ τους.
Θέλω να θυμίσω το παράδειγμα των εκλογών του ΄93. Στις εκλογές του ΄93 η Ν.Δ. με τον κ. Μητσοτάκη πήγε στις εκλογές με το σύνθημα - πρόταση για ιδιωτικοποιήσεις. Μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, είχαν πει, θα λύσουμε τα προβλήματα της οικονομίας. Το ΠΑΣΟΚ πήγε με κεντρική πρόταση «καμιά μετοχή σε ιδιώτες». Δε χρειάζεται να σας θυμίσω ποιος υλοποίησε αυτά που είχε εξαγγείλει ο κ. Μητσοτάκης. Το όραμα του κ. Μητσοτάκη το υλοποίησαν σε μεγάλο βαθμό οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που ακολούθησαν.
Στα ερωτήματα που θέσαμε δεν πήραμε απαντήσεις ούτε από τον έναν, ούτε από τον άλλον. Τους ρωτούμε: Εφ’ όσον και οι δύο λέτε ότι έχετε συγκεκριμένα προγράμματα, πείτε μας πόσο εκτιμάτε ότι θα φτάσει η ανεργία στο τέλος του 2010 με βάση τα δικά σας προγράμματα; Δυστυχώς απάντηση δε δίνουν.
Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την πρόταση του ΠΑΣΟΚ, αυτή συνοψίζεται στο εξής: Θα πάμε να διαπραγματευτούμε με την Ε.Ε. ένα τριετές πρόγραμμα. Όμως η ουσία είναι τι θα περιέχει αυτό το τριετές πρόγραμμα που θα πάει να διαπραγματευτεί το ΠΑΣΟΚ, εφόσον βέβαια πάρει την έγκριση του ελληνικού λαού να κυβερνήσει. Γι αυτό λοιπόν ρωτήσαμε:
πρώτον, ποιο είναι το περιεχόμενό του;
δεύτερον ποια είναι τα όρια υποχωρήσεων, δηλαδή μέχρι πού μπορεί να φτάσει το ΠΑΣΟΚ; Ας υποθέσουμε ότι πηγαίνει για διαπραγματεύσεις και εκεί αρχίζουν πιέσεις κλπ. Μέχρι πού θα πάει; Ποια είναι η κόκκινη γραμμή που βάζει; Διαφορετικά, χωρίς αυτές τις διευκρινίσεις μπορεί, όπως είπα, αύριο ό,τι ακούσαμε πριν τις εκλογές, να θεωρηθεί ότι ελέχθη μεν, αλλά δε δεσμεύει κανέναν, με τη δικαιολογία ότι άλλαξαν τα δεδομένα.
Χτες το βράδυ, μετά από αρκετή πίεση, και δική μας και της κοινωνίας, αναρτήθηκε στο site του ΠΑΣΟΚ ένα κείμενο το οποίο ονομάζεται σύνοψη προγράμματος.
Το πρόγραμμα αυτό περιέχει κάτι το οποίο θα μπορούσε κανείς να το θεωρήσει θετικό. Ποιο είναι αυτό; Ότι δεσμεύεται το ΠΑΣΟΚ ότι θα καταργήσει όλους τους νόμους που ψήφισε η Ν.Δ. και περιορίζουν εργασιακά δικαιώματα. Αυτό είναι θετικό. Βεβαίως και παλιότερα το ΠΑΣΟΚ είχε δεσμευτεί ότι θα καταργήσει αντίστοιχους νόμους που δεν τους κατάργησε ποτέ, πχ. Νόμο Σιούφα κ.λπ.
Το ερώτημα το δικό μας είναι: Τι θα γίνει με αντεργατικούς νόμους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ; Διότι το θέμα των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων και άλλα προβλήματα απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων είχαν αρχίσει να υλοποιούνται με βάση τους νόμους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Δεύτερη ανάλογου χαρακτήρα δέσμευση, που περιλαμβάνει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, είναι η δέσμευση να καταργήσει τους νόμους που περιορίζουν ασφαλιστικά δικαιώματα, μειώνουν συντάξεις και έχουν αρνητικές επιπτώσεις στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, εφ’ όσον γίνει κυβέρνηση. Αναφέρεται προφανώς εδώ στο νόμο που ψηφίστηκε επί Ν.Δ., στο λεγόμενο νόμο Πετραλιά. Ερώτημα: Τι θα γίνει με τα αρνητικά στοιχεία του νόμου Ρέππα;
Θεωρούμε, λοιπόν, ότι αυτό το οποίο κάνει το ΠΑΣΟΚ, πρώτον δείχνει μια καθεστωτική πολιτική. Δηλαδή το καθεστώς ΠΑΣΟΚ δεν το θίγουμε. Λέμε ότι θα θίξουμε ό,τι έγινε μόνον επί Ν.Δ.
Αυτό μας επιτρέπει να συμπεράνουμε το εξής: Ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ δεν ανατρέπει, ούτε σε επίπεδο διακηρύξεων, αλλά νομιμοποιεί τα αποτελέσματα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που ασκήθηκαν στη χώρα μας. Και στο πεδίο των ιδιωτικοποιήσεων και στο πεδίο των απορυθμίσεων και στο πεδίο των ανισοτήτων.
Τελειώνω με την παρατήρηση ότι το πρόβλημα δεν είναι μια εθνική αδυναμία του ΠΑΣΟΚ, του σοσιαλιστικού χώρου της Ελλάδας, να προτείνει έναν εναλλακτικό δρόμο. Η αδυναμία αυτή αφορά την παγκόσμια διάσταση αυτών των δυνάμεων, αφορά τη σοσιαλιστική διεθνή, αφορά τα σοσιαλιστικά κόμματα γενικώς, -για να είμαι ακριβής- εκείνα τα σοσιαλιστικά κόμματα που προσαρμόστηκαν σε εκείνο που ονομάζεται ενιαία σκέψη, κυρίαρχο μοντέλο νεοφιλελεύθερο.
Απ' αυτή την άποψη η συζήτησή μας έχει και μια διεθνή διάσταση. Δηλαδή, μπορούμε να πούμε ότι το πρόβλημα που μας παρουσίασε το ΠΑΣΟΚ είναι ένα πρόγραμμα που, σε γενικές γραμμές, υλοποιείται ήδη στην Ισπανία, όπου το κόμμα του Πρωθυπουργού κ. Θαπατέρο είναι και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Το πρόγραμμα που μας παρουσίασε ο κ. Καραμανλής είναι το πρόγραμμα που υλοποιείται ήδη στην Εσθονία και τη Λετονία.
'Aρα το δίλημμα: ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ. θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι και δίλημμα: Ισπανία ή Λετονία; Βάσει των στοιχείων που δημοσιεύει σήμερα το «ΒΗΜΑ», η Ισπανία έχει ανεργία 18,9% και η Λετονία έχει 18,3%.
Ας έρθουμε τώρα στη δική μας προσπάθεια. Όπως είπα, εμείς παρουσιάσαμε τις θέσεις μας σε κάποιες από τις πολλές ενότητες. Ιεραρχήσαμε τα προβλήματα της εργασίας, της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας, τα προβλήματα του εισοδήματος, της παιδείας, του κοινωνικού κράτους, των δικαιωμάτων κλπ.
Ποιο είναι το κοινό που συνδέει τις προτάσεις αυτές; Το κοινό στοιχείο είναι ότι οι ανάγκες των πολλών σήμερα μπορούν να γίνουν το εργαλείο εξόδου από την κρίση. Δηλαδή, δε μπορούμε να βγούμε από την κρίση, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους. Μπορούμε, όμως να οικοδομήσουμε μια στρατηγική εξόδου από την κρίση εάν καταφέρουμε να μετατρέψουμε σε δυνατότητα το πρόβλημα. Αν καταφέρουμε τις ανάγκες να τις κάνουμε πηγή ανάπτυξης. Και αναφέρομαι στο εισόδημα των πολλών, ότι η στήριξη του εισοδήματός τους μπορεί να γίνει πηγή αναζωογόνησης για την οικονομία και ταυτόχρονα μέσο περιορισμού της φτώχειας, ικανοποίησης άμεσων αναγκών και αύξησης της απασχόλησης, την οποία θέσαμε στο κέντρο της δικής μας προσέγγισης.
Το πρόβλημα της ανεργίας, η ανάγκη του κόσμου να δουλέψει, η ανάγκη των νέων παιδιών να βρουν δουλειά, η ανάγκη των επιστημόνων να βρουν απασχόληση. Αυτό μπορεί να γίνει μια κινητήρια δύναμη για ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση και, κατά τη γνώμη μας, και η μοναδική διέξοδος να προστατευτεί η κοινωνία από καταρρεύσεις. Υπό την έννοια ότι αν δεν παραχθεί νέα αξία, αν δεν παραχθεί νέα προστιθέμενη αξία και αν δεν κατανεμηθεί η αξία αυτή δίκαια, τότε όλο αυτό το βάρος της κρίσης, όλο αυτό το χρέος που συσσωρεύεται, δε θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί.
Οι κοινωνικοί και οικολογικοί μετασχηματισμοί που έχουμε ανάγκη ως κοινωνία, η στήριξη του κοινωνικού κράτους και η διεύρυνσή του, αλλά και η προστασία του περιβάλλοντος και η μετάβαση σε διαφορετικούς τόπους παραγωγής με βάση τις απαιτήσεις της αειφορίας και τις ανάγκες της κλιματικής αλλαγής, όλα αυτά μπορούν να γίνουν και πάλι εργαλεία ανάπτυξης.
Άρα, η μια κεντρική μας ιδέα είναι αυτή. Οι ανάγκες των πολλών είναι το μέσο, ο άξονας πάνω στον οποίο θέλουμε να σχεδιάσουμε την έξοδο από την κρίση.
Μια δεύτερη βεβαίως αυτονόητη διάσταση είναι ότι αν στην κρίση αυτή, κατά κοινή ομολογία πλέον, φτάσαμε μέσα από ένα μοντέλο μακροχρόνιας σχετικά ανάπτυξης, 30 χρόνια, το οποίο μας οδηγούσε σε διεύρυνση των ανισοτήτων, τότε για εμάς η διέξοδος από αυτή την κρίση δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο μέσα από στρατηγικές και πολιτικές και άμεσα μέτρα που μειώνουν αυτές τις ανισότητες.
Γιατί επιλέξαμε αυτή την «επικοινωνιακή στρατηγική»;
Πρώτον, γιατί τα προβλήματα που αναδείξαμε προεκλογικά, θα είναι και προβλήματα της μετεκλογικής περιόδου. Δεν προβλέπουμε, δηλαδή ότι οδεύουμε προς μια σύντομη σταθεροποίηση της κατάστασης ή και έξοδο από τα προβλήματα. Η κρίση που ζούμε σηματοδοτεί μια νέα ιστορική εποχή.
Θέλαμε λοιπόν σε αυτά τα προβλήματα να απαντήσουμε με τρόπο συγκεκριμένο αλλά και ανταγωνιστικό σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις.
Δεύτερο, θέλαμε να δείξουμε ότι ο άλλος δρόμος υπάρχει και εν πάση περιπτώσει και αν δεν υπήρχε θα πρέπει να τον ανακαλύψουμε, διότι οι υφιστάμενοι δρόμοι οδηγούν σε αδιέξοδα κοινωνικά και οικονομικά.
Και θέλουμε να πετύχουμε και το εξής: Κατά πόσον εμείς μια δύναμη αριστερή, που προφανώς οραματιζόμαστε μια άλλη κοινωνία πέρα από τον καπιταλισμό, που οραματιζόμαστε μια σοσιαλιστική κοινωνία και μάλιστα με ένα σοσιαλισμό, ο οποίος θα αφομοιώνει, θα ενσωματώνει την κριτική του παρελθόντος του κλπ., μπορούμε αυτό το όραμά μας, να αρχίσουμε από σήμερα, μέσα από τα συγκεκριμένα προβλήματα, μέσα από τις αξίες που διέπουν τις προτάσεις μας, να το κάνουμε υπόθεση καθημερινή.
Και αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα και προς αυτή την κατεύθυνση κατευθύνουμε τις προσπάθειές μας.
Ο τρίτος στόχος που είχαμε και έχουμε είναι ό,τι είπαμε προεκλογικά να είναι η βάση, ο άξονας πάνω στον οποίο θα στηριχθεί η αντιπολίτευσή μας μετά τις εκλογές και μέσα στη Βουλή αλλά και έξω απ’ αυτήν. Αυτά δηλαδή που είπαμε προεκλογικά, εμείς δε χρησιμοποιούμε τον όρο δεσμεύσεις, είναι αυτονόητα, αυτά θα λέμε και μετά τις εκλογές. Από τις θέσεις αυτές που παρουσιάσαμε θα κάνουμε τον αγώνα μας.
Και είμαι βέβαιος ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και γενικά η νέα Βουλή θα βρει τα αποτυπώματα της ως τώρα δράσης μας. Θα βρει δηλαδή μια πρόταση νόμου που εμείς καταθέσαμε από το '99 για τη δημιουργία ενός ειδικού καθεστώτος προστασίας των μακροχρόνια ανέργων. Θα βρει αυτή την πρόταση, που ενδεχομένως θέλει μια ανανέωση, μια επεξεργασία κλπ. Θα βρει την πρότασή μας για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Και αυτή δεν έγινε δεκτή, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Και αυτή η πρόταση ενδεχομένως θα πρέπει να επικαιροποιηθεί, να διευρυνθεί, να γίνει ίσως και πιο ριζοσπαστική αλλά θα είναι εκεί.
Θα βρει μια σειρά προτάσεων που καταθέσαμε για να υπάρξει επιτέλους αναβάθμιση του Κοινοβουλίου. Και πριν πάμε να ζητήσουμε ξένους ειδικούς επιστήμονες, που θα ακούει η όποια κυβέρνηση τη γνώμη τους, να ακούει το ελληνικό Κοινοβούλιο. Εκεί επίσης θα βρει προτάσεις για την δυνατότητα της Βουλής να ελέγχει τον προϋπολογισμό του κράτους. Να μην φτάνουμε να έχουμε αυτή την σκιαμαχία κάθε φορά, πόσο είναι το έλλειμμα, πόσο είναι το χρέος, το ένα κόμμα λέει τον έναν αριθμό, το άλλο λέει τον άλλο αριθμό. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα.
Επίσης να υπάρξει στην Βουλή ένα γραφείο για τον Προϋπολογισμό. Να υπάρχουν όλα τα στοιχεία εκεί και να μπορεί ακριβώς μέσω της Βουλής να ασκείται έλεγχος στην εκτελεστική εξουσία.
Θέλω να πω λοιπόν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δε γεννιέται σήμερα. Έχει ήδη παράξει ένα έργο. Υπάρχει αυτό το έργο αποτυπωμένο στη μνήμη της κοινωνίας, υπάρχει και μέσα στη Βουλή. Και ακριβώς γι αυτό ο ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ και στη νέα Βουλή θα μπορέσει να δώσει μια περαιτέρω ώθηση σε προτάσεις και αιτήματα, να αποτελέσει μια ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης και προστασίας.
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 15/9/2009 ΕΩΣ 2/10/2009 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΜΕ ΣΥΡΙΖΑ
1) 17/9: Αθήνα – Προστασία της απασχόλησης – Τέλος στην επισφάλεια – πλήρης και ποιοτική εργασία – Προστασία και στήριξη των ανέργων με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Αλέκος Καλύβης, Αντώνης Νταβανέλος. Επεξήγηση της θέσης ότι η έξοδος από την οικονομική κρίση είναι αδιανόητη χωρίς νέες θέσεις εργασίας, προστασία των ανέργων και κατάργηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης.
2) 18/9: Αθήνα – Στρατιωτικές δαπάνες και η άμυνα με ομιλητές: Γιάννης Μπανιάς, Νίκος Χουντής, Θόδωρος Παρασκευόπουλος. Προτάσεις για μια εξωτερική πολιτική που θα οδηγεί στη μείωση των στρατιωτικών δαπανών (ώστε να ενισχυθεί η κοινωνική πολιτική) και την αποδέσμευση της χώρα μας από τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Κανένας έλληνας στρατιώτης εκτός συνόρων.
3) 19/9: Αθήνα – Οικολογική κρίση της χώρας με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Ελένη Πορτάλιου, Χάρης Κωνσταντάτος. Προτάσεις για τον συνολικό οικολογικό μετασχηματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας με έμφαση στην ενέργεια, το αστικό περιβάλλον και την προστασία δασών, ακτών και θαλασσών. Επισήμανση της ανάγκης για συγκρούσεις με μικρά και μεγάλα συμφέροντα.
4) 22/9: Αθήνα – Ένα ολοκληρωμένο δημόσιο σύστημα υγείας–πρόνοιας με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Αλέξης Μπένος, Γιάννης Μπασκόζος. Προτάσεις για την αναμόρφωση του συστήματος υγείας με βάση την αρχή ότι η υγεία δεν μπορεί να είναι αντικείμενο εμπορευματοποίησης ούτε να υπόκειται στη δικαιοδοσία του κέρδους, αλλά αντιθέτως αποτελεί αναφαίρετο κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα, που οφείλει να βρίσκεται έξω από τις διαδικασίες της αγοράς.
5) 23/9: Αθήνα – Στοπ στις ιδιωτικοποιήσεις – Ένα νέο μοντέλο δημόσιου τομέα με ομιλητές: Γιάννης Θεωνάς, Αλέκος Καλύβης, Μαρία Φραγκιαδάκη. Προτάσεις για να ανακτηθεί η εκποιημένη δημόσια περιουσία και για ένα νέο μοντέλο δημόσιας επιχείρησης με κοινωνικό έλεγχο και σε τομείς που σχετίζονται με δημόσια αγαθά.
6) 24/9: Αθήνα – Δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση με ομιλητές: Αλέκος Καλύβης, Δέσποινα Σπανού, Μάκης Μπαλαούρας. Προτάσεις για ένα αναβαθμισμένο και κοινωνικά αποτελεσματικό δημόσιο σύστημα ασφάλισης. Συντάξεις που θα καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες, σταδιακή επιστροφή των καταληστευθέντων αποθεματικών των ταμείων, πάταξη της εισφοροδιαφυγής, βιβλιάριο υγείας για όλους, κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.
7) 24/9: Καρδίτσα – Προστασία Αγροτών και ανασυγκρότηση της υπαίθρου με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Ειρήνη Κατσινοπούλου, Νίκος Παπαδόπουλος, Βάιος Αναγνωστόπουλος. Προτάσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της γεωργίας, βελτίωση των υποδομών της αγροτικής οικονομίας και της ποιότητας των αγροτικών προϊόντων, ενίσχυση της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας.
8) 25/9: Γιάννενα – Ολοκληρωμένη πολιτική για τις μικρές επιχειρήσεις και την Αυτοαπασχόληση με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Χάρης Παναγιωτόπουλος, Χρήστος Κατσούλας. Προτάσεις για ενίσχυση των μικρών επιχειρήσεων μέσω ευνοϊκού δανεισμού από δημόσια τράπεζα ειδικού σκοπού, αντικατάσταση της «ΤΕΙΡΑΣΙΑΣ Α.Ε.» από δημόσια υπηρεσία που θα λειτουργεί με κοινωνικά κριτήρια, στήριξη του ΟΑΕΕ και περιορισμός των εμπορικών κέντρων και πολυκαταστημάτων.
9) 26/9: Πάτρα – Μετανάστες – Πρόσφυγες και Οικονομία με ομιλητές: Θανάσης Κούρκουλας, Νάντια Κουλουμπή, Λία Φράγκου. Προτάσεις για νομιμοποίηση μεταναστών, χορήγηση ασύλου σε πολιτικούς πρόσφυγες, κατάργηση κέντρων κράτησης και αντικατάσταση από ξενώνες φιλοξενίας, απογκετοποίηση των αστικών περιοχών όπου ζουν μετανάστες, διαμόρφωση νέας ευρωπαϊκής πολιτικής.
10) 28/9: Αθήνα – Δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Τρύφων Αλεξιάδης, Τάκης Μαστρογιαννόπουλος. Προτάσεις για ελάφρυνση μισθωτών και συνταξιούχων, μείωση των έμμεσων φόρων, καταπολέμηση φοροδιαφυγής, αύξηση αφορολόγητου, πολλά κλιμάκια με χαμηλά αρχικά συντελεστές και θεσμοθετημένη διαδικασία ετήσιας τιμαριθμοποίησης, αύξηση συντελεστών για μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, τεκμήρια διαβίωσης, επανεξέταση φοροαπαλλαγών από μηδενική βάση.
11) 29/9: Καλαμάτα – Τραπεζικό – Χρηματοπιστωτικό Σύστημα με ομιλητές: Παναγιώτης Λαφαζάνης, Θανάσης. Προτάσεις για μια στρατηγική δημόσιου ελέγχου του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας μας με κοινωνικά και αναπτυξιακά κριτήρια, για την προστασία των δανειοληπτών και για τον πολιτικό έλεγχο της ΕΚΤ.
12) 30/9: Αθήνα – Παιδεία με ομιλητές: Άλκης Ρήγος, Γρηγόρης Καλομοίρης, Χρήστος Κατσούλας. Για ένα ανοιχτό, δημοκρατικό δημόσιο σύστημα παιδείας. Προτάσεις για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση του δημόσιου, δωρεάν και κοινωνικού χαρακτήρα της παιδείας και της έρευνας, για την εργασιακή αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών και για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των αποκλεισμών στην εκπαίδευση.
13) 1/10: Αθήνα – Δημοκρατικά Δικαιώματα με ομιλητές: Κώστας Αθανασίου, Βασίλης Παπαστεργίου, Δημήτρης Μπελαντής, Απέργης Σπύρος, Τασία Χριστοδουλοπούλου, Κατερίνα Θεοδωράτου. Προτάσεις για μια κοινωνία ανοιχτή, φιλόξενη, χωρίς διακρίσεις, αλλά με ίσα δικαιώματα και ελευθερίες για όλα τα μέλη της.
To Γραφείο Τύπου
Κάναμε μια πολύ παραγωγική δουλειά σε βαθμό που ήταν και πολύ ευχάριστη.
Κάναμε έναν σχεδιασμό ο οποίος είχε δύο σκέλη: Το πρώτο ήταν οι ερωτήσεις προς τους άλλους και το δεύτερο οι απαντήσεις από εμάς. Τα ιεραρχήσαμε μετά τη Δ.Ε.Θ. και θέσαμε τα αναπάντητα ερωτήματα, δηλαδή ερωτήματα στα οποία τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έδιναν απαντήσεις. Από την άλλη μεριά κάναμε έναν σχεδιασμό να δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις με την μορφή των θέσεων και του προτάσεών μας πάνω σε καίρια προβλήματα της κοινωνίας, βεβαίως όχι ουδέτερα, αλλά με μια συνειδητή επιλογή και ιεράρχηση, αρχίζοντας δηλαδή από τα προβλήματα της ξεχασμένης κοινωνίας από τις ασκούμενες πολιτικές.
Πραγματοποιήσαμε περίπου 13 θεματικές συνεντεύξεις, αρκετές απ’ αυτές στην περιφέρεια της χώρας, στα Γιάννενα, την Καρδίτσα, την Καλαμάτα, την Πάτρα. Και μέσα απ’ αυτές τις συνεντεύξεις παρουσιάσαμε προτάσεις για διάλογο με την κοινωνία.
Σήμερα, τελειώνοντας αυτή η διαδικασία, βλέπουμε ότι στα βασικά ερωτήματα τα οποία θέσαμε δεν πήραμε απαντήσεις. Οι βασικές εκτιμήσεις μας επιβεβαιώνονται.
Αρχίζω λοιπόν με τη βασική μας εκτίμηση για τα προγράμματα των άλλων κομμάτων, και κυρίως αυτά που διεκδικούν να κυβερνήσουν τη χώρα.
Είπαμε, και το επαναλαμβάνουμε, ότι το πρόγραμμα της Ν.Δ. είναι ένα πρόγραμμα που ενέχει τον κίνδυνο της οικονομικής κατάρρευσης και της κοινωνικής αποσύνθεσης, αν εφαρμοστεί. Ένα τέτοιο πρόγραμμα, απ’ όσο γνωρίζουμε, δεν προβάλλεται σε καμία χώρα του κόσμου σε περίοδο ύφεσης.
Παρατηρούμε ότι σ’ όλη την πορεία της προεκλογικής περιόδου δεν ακούσαμε πειστικά επιχειρήματα από τη Ν.Δ. που να αντικρούουν αυτή την εκτίμηση. Αντίθετα, είδαμε μια διαμάχη για τους αριθμούς.
Σε ό,τι αφορά στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ εκτιμήσαμε ότι το πρόγραμμά του, παρότι είναι διαφορετικό από εκείνο της Ν.Δ., δε συνιστά διαφορετικό δρόμο. Είναι διαφορετικό, αλλά όχι ανταγωνιστικό. Τα δύο προγράμματα είναι συμπληρωματικά μεταξύ τους.
Θέλω να θυμίσω το παράδειγμα των εκλογών του ΄93. Στις εκλογές του ΄93 η Ν.Δ. με τον κ. Μητσοτάκη πήγε στις εκλογές με το σύνθημα - πρόταση για ιδιωτικοποιήσεις. Μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, είχαν πει, θα λύσουμε τα προβλήματα της οικονομίας. Το ΠΑΣΟΚ πήγε με κεντρική πρόταση «καμιά μετοχή σε ιδιώτες». Δε χρειάζεται να σας θυμίσω ποιος υλοποίησε αυτά που είχε εξαγγείλει ο κ. Μητσοτάκης. Το όραμα του κ. Μητσοτάκη το υλοποίησαν σε μεγάλο βαθμό οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που ακολούθησαν.
Στα ερωτήματα που θέσαμε δεν πήραμε απαντήσεις ούτε από τον έναν, ούτε από τον άλλον. Τους ρωτούμε: Εφ’ όσον και οι δύο λέτε ότι έχετε συγκεκριμένα προγράμματα, πείτε μας πόσο εκτιμάτε ότι θα φτάσει η ανεργία στο τέλος του 2010 με βάση τα δικά σας προγράμματα; Δυστυχώς απάντηση δε δίνουν.
Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την πρόταση του ΠΑΣΟΚ, αυτή συνοψίζεται στο εξής: Θα πάμε να διαπραγματευτούμε με την Ε.Ε. ένα τριετές πρόγραμμα. Όμως η ουσία είναι τι θα περιέχει αυτό το τριετές πρόγραμμα που θα πάει να διαπραγματευτεί το ΠΑΣΟΚ, εφόσον βέβαια πάρει την έγκριση του ελληνικού λαού να κυβερνήσει. Γι αυτό λοιπόν ρωτήσαμε:
πρώτον, ποιο είναι το περιεχόμενό του;
δεύτερον ποια είναι τα όρια υποχωρήσεων, δηλαδή μέχρι πού μπορεί να φτάσει το ΠΑΣΟΚ; Ας υποθέσουμε ότι πηγαίνει για διαπραγματεύσεις και εκεί αρχίζουν πιέσεις κλπ. Μέχρι πού θα πάει; Ποια είναι η κόκκινη γραμμή που βάζει; Διαφορετικά, χωρίς αυτές τις διευκρινίσεις μπορεί, όπως είπα, αύριο ό,τι ακούσαμε πριν τις εκλογές, να θεωρηθεί ότι ελέχθη μεν, αλλά δε δεσμεύει κανέναν, με τη δικαιολογία ότι άλλαξαν τα δεδομένα.
Χτες το βράδυ, μετά από αρκετή πίεση, και δική μας και της κοινωνίας, αναρτήθηκε στο site του ΠΑΣΟΚ ένα κείμενο το οποίο ονομάζεται σύνοψη προγράμματος.
Το πρόγραμμα αυτό περιέχει κάτι το οποίο θα μπορούσε κανείς να το θεωρήσει θετικό. Ποιο είναι αυτό; Ότι δεσμεύεται το ΠΑΣΟΚ ότι θα καταργήσει όλους τους νόμους που ψήφισε η Ν.Δ. και περιορίζουν εργασιακά δικαιώματα. Αυτό είναι θετικό. Βεβαίως και παλιότερα το ΠΑΣΟΚ είχε δεσμευτεί ότι θα καταργήσει αντίστοιχους νόμους που δεν τους κατάργησε ποτέ, πχ. Νόμο Σιούφα κ.λπ.
Το ερώτημα το δικό μας είναι: Τι θα γίνει με αντεργατικούς νόμους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ; Διότι το θέμα των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων και άλλα προβλήματα απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων είχαν αρχίσει να υλοποιούνται με βάση τους νόμους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Δεύτερη ανάλογου χαρακτήρα δέσμευση, που περιλαμβάνει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, είναι η δέσμευση να καταργήσει τους νόμους που περιορίζουν ασφαλιστικά δικαιώματα, μειώνουν συντάξεις και έχουν αρνητικές επιπτώσεις στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, εφ’ όσον γίνει κυβέρνηση. Αναφέρεται προφανώς εδώ στο νόμο που ψηφίστηκε επί Ν.Δ., στο λεγόμενο νόμο Πετραλιά. Ερώτημα: Τι θα γίνει με τα αρνητικά στοιχεία του νόμου Ρέππα;
Θεωρούμε, λοιπόν, ότι αυτό το οποίο κάνει το ΠΑΣΟΚ, πρώτον δείχνει μια καθεστωτική πολιτική. Δηλαδή το καθεστώς ΠΑΣΟΚ δεν το θίγουμε. Λέμε ότι θα θίξουμε ό,τι έγινε μόνον επί Ν.Δ.
Αυτό μας επιτρέπει να συμπεράνουμε το εξής: Ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ δεν ανατρέπει, ούτε σε επίπεδο διακηρύξεων, αλλά νομιμοποιεί τα αποτελέσματα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που ασκήθηκαν στη χώρα μας. Και στο πεδίο των ιδιωτικοποιήσεων και στο πεδίο των απορυθμίσεων και στο πεδίο των ανισοτήτων.
Τελειώνω με την παρατήρηση ότι το πρόβλημα δεν είναι μια εθνική αδυναμία του ΠΑΣΟΚ, του σοσιαλιστικού χώρου της Ελλάδας, να προτείνει έναν εναλλακτικό δρόμο. Η αδυναμία αυτή αφορά την παγκόσμια διάσταση αυτών των δυνάμεων, αφορά τη σοσιαλιστική διεθνή, αφορά τα σοσιαλιστικά κόμματα γενικώς, -για να είμαι ακριβής- εκείνα τα σοσιαλιστικά κόμματα που προσαρμόστηκαν σε εκείνο που ονομάζεται ενιαία σκέψη, κυρίαρχο μοντέλο νεοφιλελεύθερο.
Απ' αυτή την άποψη η συζήτησή μας έχει και μια διεθνή διάσταση. Δηλαδή, μπορούμε να πούμε ότι το πρόβλημα που μας παρουσίασε το ΠΑΣΟΚ είναι ένα πρόγραμμα που, σε γενικές γραμμές, υλοποιείται ήδη στην Ισπανία, όπου το κόμμα του Πρωθυπουργού κ. Θαπατέρο είναι και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Το πρόγραμμα που μας παρουσίασε ο κ. Καραμανλής είναι το πρόγραμμα που υλοποιείται ήδη στην Εσθονία και τη Λετονία.
'Aρα το δίλημμα: ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ. θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι και δίλημμα: Ισπανία ή Λετονία; Βάσει των στοιχείων που δημοσιεύει σήμερα το «ΒΗΜΑ», η Ισπανία έχει ανεργία 18,9% και η Λετονία έχει 18,3%.
Ας έρθουμε τώρα στη δική μας προσπάθεια. Όπως είπα, εμείς παρουσιάσαμε τις θέσεις μας σε κάποιες από τις πολλές ενότητες. Ιεραρχήσαμε τα προβλήματα της εργασίας, της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας, τα προβλήματα του εισοδήματος, της παιδείας, του κοινωνικού κράτους, των δικαιωμάτων κλπ.
Ποιο είναι το κοινό που συνδέει τις προτάσεις αυτές; Το κοινό στοιχείο είναι ότι οι ανάγκες των πολλών σήμερα μπορούν να γίνουν το εργαλείο εξόδου από την κρίση. Δηλαδή, δε μπορούμε να βγούμε από την κρίση, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους. Μπορούμε, όμως να οικοδομήσουμε μια στρατηγική εξόδου από την κρίση εάν καταφέρουμε να μετατρέψουμε σε δυνατότητα το πρόβλημα. Αν καταφέρουμε τις ανάγκες να τις κάνουμε πηγή ανάπτυξης. Και αναφέρομαι στο εισόδημα των πολλών, ότι η στήριξη του εισοδήματός τους μπορεί να γίνει πηγή αναζωογόνησης για την οικονομία και ταυτόχρονα μέσο περιορισμού της φτώχειας, ικανοποίησης άμεσων αναγκών και αύξησης της απασχόλησης, την οποία θέσαμε στο κέντρο της δικής μας προσέγγισης.
Το πρόβλημα της ανεργίας, η ανάγκη του κόσμου να δουλέψει, η ανάγκη των νέων παιδιών να βρουν δουλειά, η ανάγκη των επιστημόνων να βρουν απασχόληση. Αυτό μπορεί να γίνει μια κινητήρια δύναμη για ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση και, κατά τη γνώμη μας, και η μοναδική διέξοδος να προστατευτεί η κοινωνία από καταρρεύσεις. Υπό την έννοια ότι αν δεν παραχθεί νέα αξία, αν δεν παραχθεί νέα προστιθέμενη αξία και αν δεν κατανεμηθεί η αξία αυτή δίκαια, τότε όλο αυτό το βάρος της κρίσης, όλο αυτό το χρέος που συσσωρεύεται, δε θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί.
Οι κοινωνικοί και οικολογικοί μετασχηματισμοί που έχουμε ανάγκη ως κοινωνία, η στήριξη του κοινωνικού κράτους και η διεύρυνσή του, αλλά και η προστασία του περιβάλλοντος και η μετάβαση σε διαφορετικούς τόπους παραγωγής με βάση τις απαιτήσεις της αειφορίας και τις ανάγκες της κλιματικής αλλαγής, όλα αυτά μπορούν να γίνουν και πάλι εργαλεία ανάπτυξης.
Άρα, η μια κεντρική μας ιδέα είναι αυτή. Οι ανάγκες των πολλών είναι το μέσο, ο άξονας πάνω στον οποίο θέλουμε να σχεδιάσουμε την έξοδο από την κρίση.
Μια δεύτερη βεβαίως αυτονόητη διάσταση είναι ότι αν στην κρίση αυτή, κατά κοινή ομολογία πλέον, φτάσαμε μέσα από ένα μοντέλο μακροχρόνιας σχετικά ανάπτυξης, 30 χρόνια, το οποίο μας οδηγούσε σε διεύρυνση των ανισοτήτων, τότε για εμάς η διέξοδος από αυτή την κρίση δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο μέσα από στρατηγικές και πολιτικές και άμεσα μέτρα που μειώνουν αυτές τις ανισότητες.
Γιατί επιλέξαμε αυτή την «επικοινωνιακή στρατηγική»;
Πρώτον, γιατί τα προβλήματα που αναδείξαμε προεκλογικά, θα είναι και προβλήματα της μετεκλογικής περιόδου. Δεν προβλέπουμε, δηλαδή ότι οδεύουμε προς μια σύντομη σταθεροποίηση της κατάστασης ή και έξοδο από τα προβλήματα. Η κρίση που ζούμε σηματοδοτεί μια νέα ιστορική εποχή.
Θέλαμε λοιπόν σε αυτά τα προβλήματα να απαντήσουμε με τρόπο συγκεκριμένο αλλά και ανταγωνιστικό σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις.
Δεύτερο, θέλαμε να δείξουμε ότι ο άλλος δρόμος υπάρχει και εν πάση περιπτώσει και αν δεν υπήρχε θα πρέπει να τον ανακαλύψουμε, διότι οι υφιστάμενοι δρόμοι οδηγούν σε αδιέξοδα κοινωνικά και οικονομικά.
Και θέλουμε να πετύχουμε και το εξής: Κατά πόσον εμείς μια δύναμη αριστερή, που προφανώς οραματιζόμαστε μια άλλη κοινωνία πέρα από τον καπιταλισμό, που οραματιζόμαστε μια σοσιαλιστική κοινωνία και μάλιστα με ένα σοσιαλισμό, ο οποίος θα αφομοιώνει, θα ενσωματώνει την κριτική του παρελθόντος του κλπ., μπορούμε αυτό το όραμά μας, να αρχίσουμε από σήμερα, μέσα από τα συγκεκριμένα προβλήματα, μέσα από τις αξίες που διέπουν τις προτάσεις μας, να το κάνουμε υπόθεση καθημερινή.
Και αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα και προς αυτή την κατεύθυνση κατευθύνουμε τις προσπάθειές μας.
Ο τρίτος στόχος που είχαμε και έχουμε είναι ό,τι είπαμε προεκλογικά να είναι η βάση, ο άξονας πάνω στον οποίο θα στηριχθεί η αντιπολίτευσή μας μετά τις εκλογές και μέσα στη Βουλή αλλά και έξω απ’ αυτήν. Αυτά δηλαδή που είπαμε προεκλογικά, εμείς δε χρησιμοποιούμε τον όρο δεσμεύσεις, είναι αυτονόητα, αυτά θα λέμε και μετά τις εκλογές. Από τις θέσεις αυτές που παρουσιάσαμε θα κάνουμε τον αγώνα μας.
Και είμαι βέβαιος ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και γενικά η νέα Βουλή θα βρει τα αποτυπώματα της ως τώρα δράσης μας. Θα βρει δηλαδή μια πρόταση νόμου που εμείς καταθέσαμε από το '99 για τη δημιουργία ενός ειδικού καθεστώτος προστασίας των μακροχρόνια ανέργων. Θα βρει αυτή την πρόταση, που ενδεχομένως θέλει μια ανανέωση, μια επεξεργασία κλπ. Θα βρει την πρότασή μας για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Και αυτή δεν έγινε δεκτή, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Και αυτή η πρόταση ενδεχομένως θα πρέπει να επικαιροποιηθεί, να διευρυνθεί, να γίνει ίσως και πιο ριζοσπαστική αλλά θα είναι εκεί.
Θα βρει μια σειρά προτάσεων που καταθέσαμε για να υπάρξει επιτέλους αναβάθμιση του Κοινοβουλίου. Και πριν πάμε να ζητήσουμε ξένους ειδικούς επιστήμονες, που θα ακούει η όποια κυβέρνηση τη γνώμη τους, να ακούει το ελληνικό Κοινοβούλιο. Εκεί επίσης θα βρει προτάσεις για την δυνατότητα της Βουλής να ελέγχει τον προϋπολογισμό του κράτους. Να μην φτάνουμε να έχουμε αυτή την σκιαμαχία κάθε φορά, πόσο είναι το έλλειμμα, πόσο είναι το χρέος, το ένα κόμμα λέει τον έναν αριθμό, το άλλο λέει τον άλλο αριθμό. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα.
Επίσης να υπάρξει στην Βουλή ένα γραφείο για τον Προϋπολογισμό. Να υπάρχουν όλα τα στοιχεία εκεί και να μπορεί ακριβώς μέσω της Βουλής να ασκείται έλεγχος στην εκτελεστική εξουσία.
Θέλω να πω λοιπόν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δε γεννιέται σήμερα. Έχει ήδη παράξει ένα έργο. Υπάρχει αυτό το έργο αποτυπωμένο στη μνήμη της κοινωνίας, υπάρχει και μέσα στη Βουλή. Και ακριβώς γι αυτό ο ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ και στη νέα Βουλή θα μπορέσει να δώσει μια περαιτέρω ώθηση σε προτάσεις και αιτήματα, να αποτελέσει μια ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης και προστασίας.
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 15/9/2009 ΕΩΣ 2/10/2009 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΜΕ ΣΥΡΙΖΑ
1) 17/9: Αθήνα – Προστασία της απασχόλησης – Τέλος στην επισφάλεια – πλήρης και ποιοτική εργασία – Προστασία και στήριξη των ανέργων με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Αλέκος Καλύβης, Αντώνης Νταβανέλος. Επεξήγηση της θέσης ότι η έξοδος από την οικονομική κρίση είναι αδιανόητη χωρίς νέες θέσεις εργασίας, προστασία των ανέργων και κατάργηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης.
2) 18/9: Αθήνα – Στρατιωτικές δαπάνες και η άμυνα με ομιλητές: Γιάννης Μπανιάς, Νίκος Χουντής, Θόδωρος Παρασκευόπουλος. Προτάσεις για μια εξωτερική πολιτική που θα οδηγεί στη μείωση των στρατιωτικών δαπανών (ώστε να ενισχυθεί η κοινωνική πολιτική) και την αποδέσμευση της χώρα μας από τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Κανένας έλληνας στρατιώτης εκτός συνόρων.
3) 19/9: Αθήνα – Οικολογική κρίση της χώρας με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Ελένη Πορτάλιου, Χάρης Κωνσταντάτος. Προτάσεις για τον συνολικό οικολογικό μετασχηματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας με έμφαση στην ενέργεια, το αστικό περιβάλλον και την προστασία δασών, ακτών και θαλασσών. Επισήμανση της ανάγκης για συγκρούσεις με μικρά και μεγάλα συμφέροντα.
4) 22/9: Αθήνα – Ένα ολοκληρωμένο δημόσιο σύστημα υγείας–πρόνοιας με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Αλέξης Μπένος, Γιάννης Μπασκόζος. Προτάσεις για την αναμόρφωση του συστήματος υγείας με βάση την αρχή ότι η υγεία δεν μπορεί να είναι αντικείμενο εμπορευματοποίησης ούτε να υπόκειται στη δικαιοδοσία του κέρδους, αλλά αντιθέτως αποτελεί αναφαίρετο κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα, που οφείλει να βρίσκεται έξω από τις διαδικασίες της αγοράς.
5) 23/9: Αθήνα – Στοπ στις ιδιωτικοποιήσεις – Ένα νέο μοντέλο δημόσιου τομέα με ομιλητές: Γιάννης Θεωνάς, Αλέκος Καλύβης, Μαρία Φραγκιαδάκη. Προτάσεις για να ανακτηθεί η εκποιημένη δημόσια περιουσία και για ένα νέο μοντέλο δημόσιας επιχείρησης με κοινωνικό έλεγχο και σε τομείς που σχετίζονται με δημόσια αγαθά.
6) 24/9: Αθήνα – Δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση με ομιλητές: Αλέκος Καλύβης, Δέσποινα Σπανού, Μάκης Μπαλαούρας. Προτάσεις για ένα αναβαθμισμένο και κοινωνικά αποτελεσματικό δημόσιο σύστημα ασφάλισης. Συντάξεις που θα καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες, σταδιακή επιστροφή των καταληστευθέντων αποθεματικών των ταμείων, πάταξη της εισφοροδιαφυγής, βιβλιάριο υγείας για όλους, κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.
7) 24/9: Καρδίτσα – Προστασία Αγροτών και ανασυγκρότηση της υπαίθρου με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Ειρήνη Κατσινοπούλου, Νίκος Παπαδόπουλος, Βάιος Αναγνωστόπουλος. Προτάσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της γεωργίας, βελτίωση των υποδομών της αγροτικής οικονομίας και της ποιότητας των αγροτικών προϊόντων, ενίσχυση της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας.
8) 25/9: Γιάννενα – Ολοκληρωμένη πολιτική για τις μικρές επιχειρήσεις και την Αυτοαπασχόληση με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Χάρης Παναγιωτόπουλος, Χρήστος Κατσούλας. Προτάσεις για ενίσχυση των μικρών επιχειρήσεων μέσω ευνοϊκού δανεισμού από δημόσια τράπεζα ειδικού σκοπού, αντικατάσταση της «ΤΕΙΡΑΣΙΑΣ Α.Ε.» από δημόσια υπηρεσία που θα λειτουργεί με κοινωνικά κριτήρια, στήριξη του ΟΑΕΕ και περιορισμός των εμπορικών κέντρων και πολυκαταστημάτων.
9) 26/9: Πάτρα – Μετανάστες – Πρόσφυγες και Οικονομία με ομιλητές: Θανάσης Κούρκουλας, Νάντια Κουλουμπή, Λία Φράγκου. Προτάσεις για νομιμοποίηση μεταναστών, χορήγηση ασύλου σε πολιτικούς πρόσφυγες, κατάργηση κέντρων κράτησης και αντικατάσταση από ξενώνες φιλοξενίας, απογκετοποίηση των αστικών περιοχών όπου ζουν μετανάστες, διαμόρφωση νέας ευρωπαϊκής πολιτικής.
10) 28/9: Αθήνα – Δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα με ομιλητές: Αλέξης Τσίπρας, Τρύφων Αλεξιάδης, Τάκης Μαστρογιαννόπουλος. Προτάσεις για ελάφρυνση μισθωτών και συνταξιούχων, μείωση των έμμεσων φόρων, καταπολέμηση φοροδιαφυγής, αύξηση αφορολόγητου, πολλά κλιμάκια με χαμηλά αρχικά συντελεστές και θεσμοθετημένη διαδικασία ετήσιας τιμαριθμοποίησης, αύξηση συντελεστών για μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, τεκμήρια διαβίωσης, επανεξέταση φοροαπαλλαγών από μηδενική βάση.
11) 29/9: Καλαμάτα – Τραπεζικό – Χρηματοπιστωτικό Σύστημα με ομιλητές: Παναγιώτης Λαφαζάνης, Θανάσης. Προτάσεις για μια στρατηγική δημόσιου ελέγχου του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας μας με κοινωνικά και αναπτυξιακά κριτήρια, για την προστασία των δανειοληπτών και για τον πολιτικό έλεγχο της ΕΚΤ.
12) 30/9: Αθήνα – Παιδεία με ομιλητές: Άλκης Ρήγος, Γρηγόρης Καλομοίρης, Χρήστος Κατσούλας. Για ένα ανοιχτό, δημοκρατικό δημόσιο σύστημα παιδείας. Προτάσεις για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση του δημόσιου, δωρεάν και κοινωνικού χαρακτήρα της παιδείας και της έρευνας, για την εργασιακή αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών και για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των αποκλεισμών στην εκπαίδευση.
13) 1/10: Αθήνα – Δημοκρατικά Δικαιώματα με ομιλητές: Κώστας Αθανασίου, Βασίλης Παπαστεργίου, Δημήτρης Μπελαντής, Απέργης Σπύρος, Τασία Χριστοδουλοπούλου, Κατερίνα Θεοδωράτου. Προτάσεις για μια κοινωνία ανοιχτή, φιλόξενη, χωρίς διακρίσεις, αλλά με ίσα δικαιώματα και ελευθερίες για όλα τα μέλη της.
To Γραφείο Τύπου
Δικτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ
Πλούσια συζήτηση με θέμα το γυναικείο ζήτημα και ομιλήτρια τη Μαρία Καραμεσίνη εκ μέρους του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ έλαβε χώρα εχθές στην Πρέβεζα, στο πλαίσιο μιας προεκλογικής βραδιάς του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ.
Στη συγκέντρωση παραβρέθηκαν οι υποψήφιοι βουλευτές του ΣυΡιζΑ Σπύρος Βελέντζας, Σπύρος Παγκράτης και Ευτυχία Τσαμποδήμου, καθώς και ο Δήμαρχος Πρέβεζας Μιλτιάδης Κλάπας.
Μετά τη συζήτηση ακολούθησε πολιτικό σκετς που σκηνοθέτησε η Ευτυχία Τσαμποδήμου και τέλος λαϊκό γλέντι με ρεμπέτικο συγκρότημα της Πρέβεζας
Πέρα από τις επί μέρους αναφορές στην κεντρική διακήρυξή του, ο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει στις εκλογές και με το φυλλάδιο του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ όπου αποτυπώνονται οι θέσεις και οι διεκδικήσεις σχετικά με το γυναικείο ζήτημα:
“Όταν οι ανισότητες ανάμεσα στα δύο φύλα σε όλους τους τομείς της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και προσωπικής ή οικογενειακής ζωής συστηματικά αποσιωπούνται από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας στην απουσία του γυναικείου λόγου από την πολιτική ατζέντα, διεκδικούμε”:
Ισότιμη πολιτική συμμετοχή και αντιπροσώπευση των γυναικών σε όλους τους θεσμούς και τα κέντρα λήψης αποφάσεων
Πολιτικές που ανατρέπουν πατριαρχικά στερεότυπα και ενισχύουν την ισότητα σε όλες τις εκφάνσεις της πολιτικής και κοινωνικής ζωής
Δημόσιους προϋπολογισμούς υπέρ της ισότητας των φύλων
“Όταν οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών πλήττουν δυσανάλογα τις γυναίκες, οδηγώντας ολοένα και μεγαλύτερα ποσοστά γυναικών στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, διεκδικούμε”:
Ισότητα ανδρών και γυναικών στην εργασία και εξάλειψη των μισθολογικών διακρίσεων
Ίσες ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης και εξάλειψη των διακρίσεων στις προσλήψεις και απολύσεις
Μείωση των ωρών εργασίας και για τα δύο φύλα και εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών προς τα κάτω
Αποτελεσματική αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο εργασίας
Κοινωνικό κράτος, οικονομική ενίσχυση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών για τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων και των αρρώστων
Ισότιμη συμμετοχή και κατανομή των καθηκόντων στο σπίτι
“Όταν η βία, η εμπορία και σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών, αποτελούν περιθωριακά ζητήματα χαμηλής πολιτικής προτεραιότητας για τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, παλεύουμε για”:
Μηδενική ανοχή όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών
Νομοθεσία ενάντια στη βία που εγγυάται την ισότιμη προστασία και το δικαίωμα όλων ανεξαιρέτως των γυναικών σε ουσιαστικά μέτρα προστασίας (πρόληψη, υγεία, κατοικία, κοινωνική και δικαστική βοήθεια, εκπαίδευση, απασχόληση)
Νομοθεσία και πολιτικές που διασφαλίζουν την ποινική δίωξη όσων εμπλέκονται στη διακίνηση και εμπορία γυναικών και ανηλίκων (trafficking)
Διάθεση πόρων για αποτελεσματική αντιμετώπιση της βίας με βάση το φύλο
Μέτρα και πολιτικές ενάντια στην εμπορευματοποίηση του σώματος στα ΜΜΕ
Η απελευθέρωση των γυναικών και η ισότητα των φύλων συνδέεται αναπόσπαστα με τη διεύρυνση των δικαιωμάτων ευρύτερων κοινωνικών ομάδων
Αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στο κοινοβούλιο
Ανατροπή των αντεργατικών επιλογών του νεοφιλελευθερισμού που πλήττουν τις γυναίκες δυσανάλογα
Πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα για όλες και όλους, ντόπιους και μετανάστες/ μετανάστριες
Αυτονομία των γυναικών και ισότιμες σχέσεις με τους άνδρες
Συγκέντρωση ΣΥΡΙΖΑ στηνΠρέβεζα
Την Τρίτη 29.09.2009, στις πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Ελευθερίας στην Πρέβεζα, η κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ με ομιλητές τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και την Αγγέλικα Σαπουνά από τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Μιλτιάδης Μπάλκος εκ μέρους της Συντονιστικής Επιτροπής του ΣυΡιζΑ Πρέβεζας παρουσίασε τους ομιλητές και τους υποψήφιους βουλευτές του Νομού Βελέντζα Σπύρο, Νικολάου Χρήστο, Παγκράτη Σπύρο και Ευτυχία Τσαμποδήμου μπροστά σε πολυπληθές για τα δεδομένα της Πόλης ακροατήριο.
Όλοι τόνισαν την αναγκαιότητα να υπερψηφιστεί ο ΣυΡιζΑ, ώστε να μπει στη Βουλή και να στηρίξει με τις προτάσεις του και τους αγώνες του τα κινήματα της ξεχασμένης από τις κυβερνήσεις κοινωνίας, που διέρχεται κρίση οικονομική, κρίση περιβαλλοντική, κρίση αξιών.
Εμπρός για μια άνοδο της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς στα πρότυπα της ανόδου της Αριστεράς στη Γερμανία και την Πορτογαλία
ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ Η ΔΥΝΑΜΗ
ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Η ΕΛΠΙΔΑ
ΣΥΡΙΖΑ ισχυρός στη Βουλή και στους αγώνες. Είναι στο χέρι μας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
