Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ: Οι πραγματικοί στόχοι της συμφωνίας

«Αυγή»: 26/02/2012

Αυτή τη φορά ο διεθνής τύπος ήταν αδυσώπητος. Πριν καν η απόφαση του Eurogroup καθαρογραφεί, την είχαν κάνει φύλλο και φτερό. Το ερώτημα λοιπόν που απασχολεί διεθνώς δεν είναι το εάν, αλλά το πότε θα φανεί η ανάγκη νέων Μνημονίων, «κουρεμάτων» και μέτρων.

Το υψηλό χρέος διατηρείται ως μοχλός πίεσης
Υποστηρίζει η κυβέρνηση πως η νέα συμφωνία καθιστά το δημόσιο χρέος «βιώσιμο» διότι αυτό θα είναι 120,5% το 2020. Όμως καμιά χώρα δεν μπορεί να δανειστεί σήμερα με τέτοιο ποσοστό χρέους. Γιατί θα μπορεί τότε; Εκτός αυτού η πρόβλεψη γι' αυτό το ποσοστό χρέους στηρίζεται σε μη ρεαλιστικές παραδοχές, π.χ. πολύ υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.
Αν κάτι έδειξε η νέα συμφωνία, είναι ότι αυτοί που ορίζουν τις τύχες μας, και κυρίως ο γερμανικός παράγοντας, δεν θέλουν μια τελική λύση στο πρόβλημα του χρέους. Αν ήθελαν το χρέος να καταστεί βιώσιμο, θα κούρευαν και το χρέος που κατέχει ο θεσμικός τομέας, θα ενίσχυαν την ανάπτυξη ή θα επέτρεπαν τον δανεισμό της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με επιτόκιο αντίστοιχο εκείνου με το οποίο δανείζονται οι τράπεζες (1%). Θα μπορούσαν να υιοθετήσουν την έκδοση ευρωομολόγου ή να υλοποιήσουν κάποια από τις πολλές λύσεις που έχουν προταθεί ακόμη και από οικονομικούς συμβούλους της κ. Μέρκελ, για μια κοινή ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημα του χρέους όλων των χωρών.
Λύσεις υπήρχαν και υπάρχουν. Όμως δεν υιοθετούνται. Δεν είναι μόνο τα συμφέροντα που αντιδρούν. Το χρέος το θέλουν υψηλά διότι είναι μοχλός πίεσης, μέσο πειθάρχησης και υποταγής.

Η νέα «υπερδομή» και οι νέες ολιγαρχίες
Ποιοι είναι λοιπόν οι πραγματικοί στόχοι της νέας συμφωνίας; Από τακτική άποψη με τη νέα συμφωνία οι ηγετικές δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης και της Γερμανίας ειδικότερα: 1. Επιδιώκουν να κερδίζουν χρόνο, ακολουθώντας τη λογική του "βλέποντας και κάνοντας". 2. Προσπαθούν να αποφύγουν κάποια μεγάλη αναταραχή εν όψει των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία. 3. Βοηθούν τις μεγάλες τράπεζες να μειώσουν την έκθεσή τους προς την Ελλάδα. 4. Ανοίγουν νέους κύκλους λιτότητας, μείωσης μισθών, συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης. Συνεχίζεται δηλαδή και εντείνεται η φάση της διάλυσης και της καταστροφής του παλιού «μοντέλου», παλιών διευθετήσεων.
Από στρατηγική άποψη η νέα συμφωνία εξασφαλίζει την αναβάθμιση και τη διεύρυνση του ελέγχου της τρόικας όχι μόνο επί των οικονομικών, αλλά και επί των πολιτικών διαδικασιών. Αυτό που συμβατικά ονομάζουμε «τρόικα» τείνει να λάβει τη μορφή μιας πολυδαίδαλης «υπερδομής» με ποικίλες επιτροπές και μηχανισμούς ελέγχου και επιρροής, στους οποίους εμπλέκονται εγχώριοι παράγοντες, οικονομικοί και πολιτικοί. Οι εν λόγω μηχανισμοί και οι σχέσεις που διαμορφώνονται ασκούν ήδη την επίδρασή τους στη συγκρότηση των νέων οικονομικών ολιγαρχιών και του νέου πολιτικού συστήματος, μέσα βεβαίως από αντιθέσεις, συγκρούσεις, ακόμη και κανιβαλισμούς. Στην παρούσα φάση ο έλεγχος των διαδικασιών απαιτεί κατακερματισμούς και πολυδιασπάσεις και στην πολιτική και στην οικονομία. Η συγκεντροποίηση θα ακολουθεί όσο η αποσύνθεση προχωρεί και ο έλεγχος από τα νέα κέντρα ισχύος εμπεδώνεται.

Οι νέοι Σάιλοκ
Από αυτούς τους πολυποίκιλους μηχανισμούς και νέους θεσμούς θα ξεχωρίσουμε εδώ μόνο έναν που κατέχει εξέχουσα θέση στη νέα συμφωνία και αφορά την απαίτηση για θεσμοθέτηση μιας ρύθμισης (και του αντίστοιχου λογαριασμού) που θα ορίζει πως η εξυπηρέτηση του χρέους θα είναι πάνω από κάθε άλλη ανάγκη ή δικαίωμα, γεγονός που σημαίνει πως όλες οι χάρτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πάνε περίπατο. Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε από τώρα σκηνές ενός νέου «πολιτισμού», όπου σχολεία ή νοσοκομεία θα κλείνουν άρρωστοι θα πεθαίνουν χωρίς φροντίδα διότι η «δόση» του δανείου δε θα αφήνει περιθώρια για τέτοιες «σπατάλες».
Αν ως κοινωνία και ως λαός αποδεχθούμε μια τέτοια ρύθμιση, θα είναι μία ιστορική ντροπή απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα, αφού τέτοια ρύθμιση ούτε υπάρχει πουθενά ούτε διανοήθηκε ποτέ κανείς να εφαρμόσει. Μόνο στον Σάιλοκ του Σαίξπηρ βρίσκουμε μια συναφή διαστροφή, όταν αντί για τόκο ζητά μια λίβρα κρέας από το σώμα του οφειλέτη, την ταπείνωση και τον ευτελισμό του δηλαδή. Έτσι κι εδώ η ως άνω ρύθμιση, την οποία η κυβέρνηση ήδη αποδέχθηκε -στο όνομα ποιου λαού αλήθεια και με ποια νομιμοποίηση;- θέλει, όπως και ο Σάιλοκ, την ταπείνωση και την εφ’ όρου ζωής υποταγή καθώς και τη δημιουργία ενός παραδείγματος προς παγκόσμια επίδειξη και εξαγωγή.

Κανένα ευρώ για το χρέος
Αξίζει να θυμίσουμε στο σημείο αυτό, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, ότι η αντίστοιχη ρύθμιση που συμφωνήθηκε κατά την αναδιαπραγμάτευση των χρεών του γερμανικού κράτους, το 1953, προέβλεπε ότι η εξυπηρέτηση του χρέους που απέμεινε μετά τη γενναιόδωρη διαγραφή του όχι μόνο δεν είχε καμιά προτεραιότητα έναντι άλλων δαπανών, αλλά αντίθετα υπέκειτο στον περιορισμό της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής. Η Γερμανία πλήρωνε δηλαδή ανάλογα με την επίδοση της οικονομίας και των εξαγωγών.
Εν όψει των εξελίξεων αυτών, η αναστολή πληρωμών για το χρέος και το πάγωμά του καθίσταται ένα αίτημα διαρκείας: «Κανένα ευρώ για το χρέος» μέχρις ότου υπάρξει μια κοινή και δίκαιη ευρωπαϊκή λύση ή μέχρις ότου ως κοινωνία ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια, την αυτοκυριαρχία και τη δυνατότητα να ανατάξουμε την οικονομία και να διαμορφώσουμε συνθήκες για μια διαπραγμάτευση με όρους στοιχειώδους αξιοπρέπειας και ισοτιμίας. Είναι όμως μια τέτοια στόχευση εφικτή; Ή μήπως οι εξευτελιστικές συμφωνίες που σήμερα υπογράφονται δεσμεύουν και τις μελλοντικές κυβερνήσεις και την κοινωνία εφ’ όρου ζωής;

Ριζική αναδιαπραγμάτευση του μέλλοντός μας
Διάβασα στην «Αυγή» (19.2.2012) την παράδοξη άποψη του Σπύρου Λυκούδη, στελέχους της ΔΗΜ.ΑΡ., με έκπληξη ομολογώ, ότι οι συμβάσεις που υπογράφονται με την τρόικα δεν ανατρέπονται. «Οι διεθνείς συμβάσεις” -είπε συγκεκριμένα- “που υπογράφει η χώρα είναι δεσμευτικές». Ανεξαρτήτως του περιεχομένου τους και ανεξαρτήτως των συνθηκών υπό τις οποίες υπογράφτηκαν; Έτσι φαίνεται να υπονοεί ο ως άνω ισχυρισμός. Όμως οι συμφωνίες που συνάπτονται σήμερα κυρώνονται από μια Βουλή με περιορισμένη και πάντως αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Συμφωνίες που συνάπτονται με το πιστόλι στον κρόταφο, χωρίς δηλαδή ελευθερία επιλογής, στερούνται νομιμοποίησης αφού είναι προϊόν εκβιασμού. Και τέτοιες είναι όλες οι συμβάσεις που έχουν υπογραφεί από την άνοιξη του 2010 έως σήμερα με την τρόικα. Και αυτό επί της ουσίας ουδείς το αρνείται.
Σχολιάζοντας π.χ. την απαίτηση της τρόικας να θεσμοθετηθεί η προτεραιότητα της εξυπηρέτησης του χρέους έναντι όλων των άλλων δαπανών ο Guntram B. Wolff (21/2/2012), του γνωστού Ινστιτούτου Bruegel, επισημαίνει ότι η εν λόγω απαίτηση «μπορεί να γίνει αποδεκτή τώρα καθώς η Ελλάδα είναι με την πλάτη στον τοίχο». «Όμως» συνεχίζει, «η άποψη αυτή μπορεί να αλλάξει στο μέλλον, ακόμη και μετά τις επικείμενες εκλογές. Σ’ αυτή την περίπτωση η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να θελήσει να επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία». Δεν χρειάζεται εμείς να γίνουμε καθολικότεροι του Πάπα.

Στην Αριστερά η ελπίδα αλλά και η ευθύνη
Οι συμφωνίες είναι ανατρέψιμες. Τα πάντα είναι υπό αναδιαπραγμάτευση. Άλλο είναι το θέμα. Το θέμα είναι ότι η ανατροπή των εν λόγω συμφωνιών δεν θα είναι ένας περίπατος ούτε ένα μονόπρακτο έργο. Διότι στην πράξη η ανατροπή των εν λόγω συμφωνιών σημαίνει αναδιαπραγμάτευση των πάντων, όχι μόνο του χρέους αλλά συνολικά των διακρατικών σχέσεων με πλήθος κρατών. Αφού το χρέος θα ανήκει πλέον κυρίως στα κράτη και σε ευρωπαϊκούς ή διεθνείς θεσμούς.
Μια τέτοια αναδιαπραγμάτευση επομένως απαιτεί νέους συσχετισμούς στην Ελλάδα, ει δυνατόν και στην Ευρώπη. Προϋποθέτει ένα νέο συνασπισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, εξοπλισμένο με ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, με πολυδιάστατες διεθνείς συμμαχίες και γεωπολιτικές αναφορές, με ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας και ουσιαστικής επανένταξης στην Ευρώπη και τον διεθνή καταμερισμό εργασίας, με όρους αξιοπρέπειας, κοινωνικής δικαιοσύνης, ισοτιμίας και βιώσιμης παραγωγικής εξειδίκευσης.
Η συγκρότηση ενός τέτοιου σχεδίου και του αντίστοιχου κοινωνικού και πολιτικού συνασπισμού που θα αγωνιστεί από σήμερα γι’ αυτό θα έπρεπε να αποτελεί ήδη προνομιακό χώρο διαλόγου και κοινής δράσης όλων των δυνάμεων της αριστεράς και της οικολογίας, πεδίο συνάντησης κοινωνικών κινημάτων και επιστημονικών δυνάμεων. Η στρατηγική αμηχανία του ΚΚΕ και η κρίση προσανατολισμού της ΔΗΜ.ΑΡ., αφήνουν το έργο αυτό, τουλάχιστον προς το παρόν, στις πλάτες κυρίως του Συνασπισμού, του ΣΥΡΙΖΑ και όσων άλλων συμμερίζονται τις σχετικές αναγκαιότητες. Ας ελπίσουμε ότι ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ, που έγκαιρα είδαν αυτήν την ανάγκη και έχουν κάνει βήματα σημαντικά, θα αναπροσαρμόσουν τις δομές τους, τη λειτουργία τους αλλά και την κουλτούρα τους στις απαιτήσεις και τις ευθύνες ενός τόσο δύσκολου αλλά και ελπιδοφόρου εγχειρήματος, τη συγκρότηση δηλαδή του υποκειμένου και του αντίστοιχου ιδεολογικού και προγραμματικού εξοπλισμού που θα δώσει στον λαό αξιοπρέπεια και στην κοινωνία αυτοπεποίθηση και ελπιδοφόρα προοπτική.

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012

21/02/2012 Επιστολή του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Aλ. Τσίπρα

Επιστολή του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Aλ. Τσίπρα στους αρχηγούς κρατών της ευρωζώνης - στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου - στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Επιστολή Προθέσεων

Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 2012
Αξιότιμοι κύριοι,
Σας αποστέλλω την παρούσα επιστολή προκειμένου να θέσω υπό την προσοχή σας ένα δημοκρατικό ζήτημα επείγουσας σημασίας για την Ελλάδα. Το ζήτημα αυτό έχει να κάνει με τις δεσμεύσεις που ανελήφθησαν τις προηγούμενες δύο ημέρες από την παρούσα κυβέρνηση, της οποίας ηγείται ο κ. Λουκάς Παπαδήμος. Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι η κυβέρνηση αυτή δεν έχει εκλεγεί, δεν απολαμβάνει της λαϊκής υποστήριξης και έχει συνειδητά και συστηματικά πράξει ενάντια στη θέληση του ελληνικού λαού. Αυτή η κυβέρνηση δεν διαθέτει τη δημοκρατική νομιμοποίηση να δεσμεύσει μια χώρα και το λαό της για τα επόμενα χρόνια και τις επόμενες γενιές. Ένα τέτοιο έλλειμμα νομιμοποίησης έρχεται επίσης σε σύγκρουση με την πλούσια δημοκρατική παράδοση της δικής σας χώρας. Υπό αυτήν την έννοια, αν συνεχιστεί, θα δημιουργήσει κακό προηγούμενο για την Ελλάδα και την Ευρώπη συνολικά, οι οποίες, πάνω από όλα, έχουν μια κοινή κληρονομιά πολιτικών και δημοκρατικών παραδόσεων, που πρέπει να γίνει σεβαστή. Όσο μεγάλη κι αν είναι η σοβαρότητα των περιστάσεων που αντιμετωπίζουν -επί των οποίων υπάρχει πεδίο διαφωνιών- δεν μπορούν με κανένα τρόπο να ακυρώσουν τη δημοκρατία.
Η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου απορρέει από τα παρακάτω δεδομένα:
1. Τα δύο πολιτικά κόμματα που υποστηρίζουν και συμμετέχουν στην κυβέρνηση δεν έχουν τη λαϊκή εξουσιοδότηση να δεσμεύσουν την Ελλάδα σε συνθήκες και συμφωνίες τέτοιου τύπου. Οι εκπρόσωποί τους εξελέγησαν στις τελευταίες εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 με βάση πολιτικά προγράμματα εκ διαμέτρου αντίθετα με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από την προηγηθείσα κυβέρνηση Παπανδρέου και τις πολιτικές που διαπραγματεύεται σήμερα η παρούσα κυβέρνηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Τρόικα και το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (ΔΧΙ) για το μέλλον. Τα δύο κόμματα που συνιστούν την παρούσα κυβέρνηση έχουν καταγεγραμμένο ιστορικό λεηλασίας των δημοσίων πόρων και είναι υπεύθυνα για την παρούσα οικονομική κατάσταση.
2. Ο ελληνικός λαός έχει παραπληροφορηθεί και εξαπατηθεί συστηματικά για την ένταση και τη διάρκεια των μέτρων λιτότητας, από την πρώτη εφαρμογή τους το 2010. Ως συνέπεια αυτού, έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του από το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, η ευρέως παραδεκτή – εντός της χώρας μου και στο εξωτερικό- κατάφωρη αποτυχία αυτών των μέτρων να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα δημοσιονομικά προβλήματα που υποτίθεται ότι θα επιλύονταν τα προηγούμενα δύο χρόνια και η πενταετής περίοδος της διαρκώς αυξανόμενης ύφεσης, έχει περαιτέρω νομιμοποιήσει το αίτημα για αλλαγή πολιτικής, ώστε να αποκατασταθεί η κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη και συνεπώς η προοπτική της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
3. Πιο συγκεκριμένα, η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου παρέχει μόνο τις ελάχιστες και μερικές φορές ακόμη και παραπλανητικές πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες που διαπραγματεύεται εν κρυπτώ. Δεν έχει αναπτύξει και δεν έχει επιτρέψει να αναπτυχθεί καμία ενημερωτική δημόσια συζήτηση για τις ιδιαιτέρως σοβαρές, συνεπαγόμενες μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει στερηθεί του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της λεπτομερούς αξιολόγησης τους. Η επονομαζόμενη δεύτερη διάσωση ψηφίστηκε μέσω μιας έκτακτης συνοπτικής διαδικασίας, μέσα σε μια κοινοβουλευτική συνεδρίαση, μιας Κυριακής. Η κύρια πτυχή αυτής της ψηφοφορίας αφορούσε το αίτημα της κυβέρνησης για εν λευκώ εξουσιοδότηση επί σχεδόν κενών κειμένων, τα οποία, μολαταύτα, θα δεσμεύσουν τη χώρα μας για τα επόμενα χρόνια.
4. Στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει καμία πληροφόρηση για τις συμφωνίες, το περιεχόμενό τους φαίνεται πως είναι τέτοιο, ώστε να δεσμεύει τον ελληνικό λαό για τις επόμενες γενιές. Για τέτοιες δεσμεύσεις, η παρούσα κυβέρνηση και η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα έπρεπε τουλάχιστον να ζητήσει καθαρή και ανανεωμένη εντολή.
5. Στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει καμία πληροφόρηση για τις κινήσεις της κυβέρνησης, η βούληση του ελληνικού λαού, όπως εκφράστηκε με πολλούς και ποικιλόμορφους τρόπους, είναι η σχεδόν ομόφωνη εναντίωσή του σε αυτές. Πιο συγκεκριμένα, κατά τα τελευταία δύο χρόνια ο ελληνικός λαός, σε ολόκληρη τη χώρα εκφράζει την αντίθεσή του στις κυβερνητικές πολιτικές μέσω, μεταξύ άλλων, επαναλαμβανόμενων γενικών απεργιών και διαδηλώσεων διαμαρτυρίας, καταλήψεων, επιστολών, ηλεκτρονικών μηνυμάτων και άλλων μορφών προσωπικής επικοινωνίας με τα μέλη του Κοινοβουλίου. Η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο επέλεξε να αγνοήσει τη φωνή των πολιτών, αλλά, επιπλέον, προσπάθησε να την καταπνίξει, μερικές φορές ακόμη και βίαια, προκειμένου να συνεχίσει, με αντιδημοκρατικό τρόπο, τις πολιτικές που έχουν ήδη αποδειχθεί καταστροφικές για την ελληνική οικονομία και την κοινωνία.
Για όλους αυτούς τους λόγους, σας γνωστοποιώ ότι ο ελληνικός λαός, μόλις αποκαταστήσει το δικαίωμά του να εκφράζει δημοκρατικά τη βούλησή του και ανακτήσει τον έλεγχο των δημοκρατικών του θεσμών, πιθανότατα θα επιφυλαχθεί να αναγνωρίσει ή να τηρήσει τις συμφωνίες στις οποίες ετοιμάζεται να προχωρήσει η παρούσα κυβέρνησή του. Πιο συγκεκριμένα, ο ελληνικός λαός δεν θα αποδεχθεί οποιαδήποτε απώλεια κυριαρχίας, εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της χώρας ή μαζική πώληση δημοσίων επιχειρήσεων, γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, που η παρούσα κυβέρνηση ετοιμάζεται να αποδεχθεί.

Αλέξης Τσίπρας
Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

14/02/2012 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζει τους εκατοντάδες χιλιάδες λαού, που συμμετείχαν στα μεγαλύτερα συλλαλητήρια που έγιναν ποτέ στη χώρα. Η κοσμοσυρροή, οι γεμάτοι δρόμοι και πλατείες, η λαοθάλασσα της πλατείας Συντάγματος ήταν αυτά που έσπασαν το κλίμα της απίστευτης κυβερνητικής κινδυνολογίας, που άσκησαν τη μέγιστη πολιτική πίεση και άλλαξαν εντελώς τη ροή των εξελίξεων. Το κίνημα έστειλε σαφές μήνυμα αντίστασης στην τρόικα, η οποία βλέπει ότι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου δεν υποκύπτουν στους εκβιασμούς και συνεχίζουν να αγωνίζονται.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου βγαίνει από αυτή τη διαδικασία εξαιρετικά αποδυναμωμένη πολιτικά και ηθικά. Επιβεβαιώνεται ότι είναι ένας δοτός πρωθυπουργός, σε μια κυβέρνηση που κλονίζεται, με μια Βουλή που είναι σε πλήρη δυσαρμονία με τη λαϊκή βούληση. Το νέο μνημόνιο έχει καταδικαστεί στη συνείδηση των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων και θα συναντά σε κάθε απόπειρα υλοποίησής του την οργανωμένη και αποφασιστική αντίδραση του λαού.
Ο αγώνας του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας δεν τελείωσε με τη ψήφιση του νόμου. Αντίθετα, τώρα που το πολιτικό σύστημα κλονίζεται πρέπει να ενταθεί η πάλη. Η εξέγερση του λαού είναι αυτή που θα επιβάλει την παραίτηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, που θα ακυρώσει στον τύπο και στην πράξη τα μνημόνια, που θα ανοίξει το δρόμο για να μιλήσει ο λαός με τη ψήφο του.
Καλούμε τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους αγρότες, τους ανθρώπους του πολιτισμού, τη νεολαία, να βγουν πάλι στους δρόμους, να ξεσηκωθούν να αναλάβουν αγωνιστικές πρωτοβουλίες στους χώρους δουλειάς και κατοικίας. Καλούμε τους μαζικούς φορείς να κινητοποιηθούν, να δημιουργήσουν μεγάλα αγωνιστικά γεγονότα με κεντρικό μήνυμα: Να φύγουν αυτοί και η πολιτική τους. Ή αυτοί ή εμείς!
Στις σημερινές συνθήκες ο ρόλος της αριστεράς, ως εναλλακτικής λύσης στο σκηνικό της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, στο σκηνικό εξαθλίωσης, που στήνει το αστικό πολιτικό σύστημα, έχει γίνει καθοριστικός. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρινόμενος σε αυτή την ανάγκη έχει προβάλει την ιδέα της συμπαράταξης όλων των δυνάμεων της αριστεράς, αλλά και όσων έχουν διαχωρίσει με σαφήνεια και συνέπεια τη θέση τους από την πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων, από την πολιτική της μεταλλαγμένης νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας. Θα συνεχίσει σε αυτή την κατεύθυνση, ώστε να ανατραπούν: ο κατήφορος, η εξάρτηση, ο βραχνάς του χρέους και οι σκληρές ταξικές πολιτικές που έχουν γονατίσει την κοινωνία και έχουν οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και οικογένειες στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση.
To Γραφείο Τύπου

13/02/2012 Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τις χθεσινές μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο μνημόνιο

Η ανεπανάληπτη σε όγκο αγωνιστική παρουσία του ελληνικού λαού στα χθεσινά συλλαλητήρια στην Αθήνα και σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας έστειλε ένα σαφές μήνυμα καταδίκης του μνημονίου. Οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, αψηφώντας τα εκβιαστικά διλήμματα και την προσπάθεια τρομοκράτησης τους εκ μέρους της κυβέρνησης, κατέκλισαν τους δρόμους και τις πλατείες σφραγίζοντας τις εξελίξεις.
Κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή και την οργή της κοινωνίας οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις διαλύονται και αποσυντίθενται. Μετά τη χθεσινή ψηφοφορία η πολιτική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης είναι πολύ μεγαλύτερη και όσο δεν ανατρέπεται αυτή η πολιτική, η κοινωνική κρίση θα προσλαμβάνει τεράστιες διαστάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο, πως το καταρρέον πολίτικο σύστημα θα επιχειρήσει να δημιουργήσει πολιτικά αναχώματα.
Το νέο μνημόνιο ουσιαστικά καταψηφίστηκε στη συνείδηση του λαού. Έχει γίνει άλλωστε αντιληπτό πως βαθαίνει την κοινωνική χρεοκοπία ενώ οξύνει τη κρίση σε όλα τα επίπεδα σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Καταλογίζουμε βαριές πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για την απρόκλητη σχεδιασμένη επίθεση κατά της χθεσινής μεγαλειώδους διαδήλωσης της Αθήνας. Θεωρούμε πως η αστυνομία με εντολές της κυβέρνησης αξιοποίησε την παρουσία συγκεκριμένων ομάδων, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις συνέβαλε στην εξάπλωση των επεισοδίων.
Η εικόνα των καμένων ιστορικών κτηρίων του κέντρου της Αθήνας ήρθε να προστεθεί στα «καμένα» εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και στο κουρελιασμένο Σύνταγμα. Οι καταδικαστέες πράξεις καταστροφικής βίας συγκεκριμένων ομάδων λειτουργούν υπονομευτικά απέναντι στο μαζικό λαϊκό κίνημα, που δεν τρομοκρατείται και δεν υποχωρεί.
Ο αγώνας των εργαζομένων στη χώρα μας ενάντια στις νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές είναι ένας αγώνας που συμπυκνώνει τα αιτήματα του συνόλου των ευρωπαίων εργαζομένων.
Αξιώνουμε την παραίτηση της κυβέρνησης και την άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.
To Γραφείο Τύπου

Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012

Εκλογές τώρα. Όλοι στους δρόμους.


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Εκλογές τώρα. Όλοι στους δρόμους.

Όλοι αύριο Τρίτη στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα
Στην Πρέβεζα συγκέντρωση στις 10 π. μ. στο Εργατικό Κέντρο
Προσυγκέντρωση Πρωτοβάθμιων Σωματείων 9:30πμ στον ΟΤΕ

Η ώρα είναι κρίσιμη. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και o ΛΑ.Ο.Σ. μαζί με την τρόικα σχεδιάζουν και αποφασίζουν την καταστροφή του λαού, την καταστροφή της χώρας. Ληστεύουν τους μισθούς, ληστεύουν τα εισοδήματα, ληστεύουν τη δημόσια περιουσία.
Σήμερα να μιλήσει ο λαός. Γενικός ξεσηκωμός. Να τους σταματήσουμε. Όχι στη δανειακή σύμβαση. Να φύγει η τρόικα. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να πέσει. Ή αυτοί ή ο λαός. Εκλογές τώρα. Όλοι στους δρόμους. Όλοι αύριο στη Γενική απεργία ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Στην Πρέβεζα συγκέντρωση στις 10 π. μ. στο Εργατικό Κέντρο.

6/02/2012