Ένα διαφορετικό ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο

Με την περιφερειακή παράταξη "ΑΥ.ΡΙ.Ο. (Αυτοδιοικητικό Ριζοσπαστικό Ορμητήριο) για την Ήπειρο και επικεφαλής τον δικηγόρο Γιάννη Παπαδήμητρίου, που έχει να επιδείξει πλούσια αυτοδιοικητική, κινηματική και πολιτική δράση, οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς και αρκετοί ανένταχτοι πολίτες συμμετέχουν στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου στην Περιφέρεια της Ηπείρου.




Ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου "ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο" ο Γιάννης Παπαδημητρίου

Στόχος του συνδυασμού δεν αποτελεί, σύμφωνα με τη διακήρυξή του, μονάχα η ψήφος των πολιτών αλλά "η συγκρότηση ενός αυδιοικητικού σχήματος μακράς πνοής, το οποίο θα μπορεί να συνεργαστεί και να εκφράσει λαϊκές αντιστάσεις, κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, κινήματα και δυνάμεις που οραματίζονται ένα διαφορετικό αύριο για την Ήπειρο". Όπως εξάλλου τόνισε στην "Α" ο Γ. Παπαδημητρίου "ιδρύσαμε ένα Αυτοδιοικητικό Ριζοσπαστικό Ορμητήριο για να εφορμήσουμε στο αύριο της Ηπείρου", για να σχολιάσει στη συνέχεια πως "το δίλημμα «ενάντια στο Μνημόνιο» ή «με αυτοδιοικητική λογική» είναι πλαστό. Το Μνημόνιο δεν είναι κάτι εξωτερικό, κάτι άσχετο με την Αυτοδιοίκηση. Αντίθετα, ο Καλλικράτης είναι το «μνημόνιο στην Αυτοδιοίκηση»". Ο υποψήφιος περιφερειάρχης Ηπείρου σημείωσε ακόμη ότι "σ' αυτό το οδυνηρό για τους εργαζόμενους πλαίσιο καλούμαστε να αποφασίσουμε για το αύριο της Ηπείρου, μιάς περιφέρειας με έντονη πολιτιστική ταυτότητα και ενότητα, με μοναδικό φυσικό πλούτο και ομορφιά αλλά και με μεγάλα προβλήματα, υστερήσεις και εσωτερικές ανισορροπίες".

Αναφερόμενος στα ζητήματα της Ηπείρου επισημαίνει τα οξυμμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Περιφέρεια όπως η ανεργία, η εγκατάλειψη του αγροτικού κόσμου, η έλλειψη και η απαξίωση υποδομών υγείας και εκαπίδευσης, η υποβάθμιση του περιβαλλοντικού πλούτου και η εγκατάλειψη του ορεινού χώρου, για να υπογραμμίσει ότι "αγωνιζόμαστε για περιφερειακή αυτοδιοίκηση ανοιχτή στους πολίτες, για αναπτυξιακή διαδικασία με στόχους την πλήρη απασχόληση και για τη διασφάλιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα και του υψηλού επιπέδου υπηρεσιών εκπαίδευσης, υγείας και κοινωνικής πρόνοιας. Επίσης για την ανάπτυξη δημόσιων μέσων συγκοινωνίας, για την ολοκλήρωση του πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού με κριτήριο την υπεράσπιση και διεύρυνση του δημόσιου χώρου και των κοινωνικών υποδομών και όχι την υποταγή σε σχέδια ιδιωτικοποίησης του χώρου και για μέτρα και πολιτικές υπέρ του αγροτικού και κτηνοτροφικού κόσμου και υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της "Δωδώνης". Τέλος ο Γ. Παπαδημητρίου κάνει λόγο για την ανάγκη σχεδιασμού και υλοποίησης πολιτικών για την προστασία της βιοποικιλότητας και της φυσικής κληρονομιάς, όπως και για την προστασία των υγροτόπων και των υδάτινων οικοσυστημάτων.

Όσον αφορά τους υποψήφιους αντιπεριφερειάρχες του ψηφοδελτίου, πρόκειται για τον Κ. Λούκα (Ιωάννινα), τον Π. Ψυχογιό (Άρτα), Σπ. Κάτση (Θεσπρωτία) και Ηλ. Χάιδα (Πρέβεζα).

Ομιλία του Προέδρου του Συνασπισμού Αλ. Τσίπρα στο Φεστιβάλ της Νεολαίας Συνασπισμού στο Άλσος Γουδή

1. Χαιρετίζοντας όλες τις γενιές της αριστεράς

Θέλω επίσης να χαιρετήσω τους μεγαλύτερους συντρόφους και συντρόφισσες που βρίσκονται ανάμεσά μας. Αυτούς και αυτές που σήκωσαν την Αριστερά στους ώμους τους, στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Την γενιά της Εθνικής Αντίστασης που στέκει ακόμα όρθια και στιβαρή ανάμεσά μας, Τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του 114, του αντιδικτατορικού αγώνα, της Μεταπολίτευσης. Όλες και όλους αυτούς, που σε κάθε κρίσιμη ιστορική στιγμή, αψηφώντας το προσωπικό κόστος και παραμερίζοντας κάθε ιδιοτέλεια, βρέθηκαν εκεί που έπρεπε. Ας τους έχουμε ως φωτεινό παράδειγμα στους σημερινούς καιρούς.

2. Παιδεία

Το τελευταίο θύμα της πολιτικής αυτής, είναι η δημόσια δωρεάν παιδεία. Μια κοινωνική κατάκτηση που εξασφάλιζε σε κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση και την οικονομική δυνατότητα της οικογένειά του να έχει πρόσβαση στην γνώση..

Το δικαίωμα της δωρεάν παιδείας αλλοτριώνεται σιγά σιγά τα τελευταία χρόνια. Μεγαλύτεροι ταξικοί φραγμοί, συστηματική απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, ανύπαρκτες υποδομές, μετατροπή της γνωστικής διαδικασίας σε μια ατελείωτη σειρά εξετάσεων. ΚΑΙ μετά ανεργία, ετεροαπασχόληση και αγωνία. Δεκαετίες τώρα, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ οδηγούν την παιδεία σε αδιέξοδο, και μάλιστα εν ονόματι της ανταγωνιστικότητας και του εκσυγχρονισμού.

Προχθές στους Δελφούς, με τις πλάτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, παίχτηκε η τελευταία πράξη αυτού του έργου. Ο πρωθυπουργός ανήγγειλε το τέλος της δημόσιας παιδείας και την γέννηση του επιχειρηματικού πανεπιστήμιου. Του πανεπιστήμιου που θα είναι δέσμιο των χορηγών του αν θέλει να επιβιώσει. Που θα διοικείται όχι μέσα από δικούς του θεσμούς, αλλά από διάφορους διορισμένους απίθανους, οι οποίοι θα φέρουν τον ευγενή τίτλο του «Συμβουλίου Διοίκησης». Που θα πρέπει να στραφεί στα δίδακτρα, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του, αφού το κράτος αποσύρεται από την χρηματοδότηση και δεν σκοπεύει να επενδύσει στην μόρφωση των επόμενων γενεών. Ο κ. Παπανδρέου περιέγραψε ως όνειρο ζωής ένα πανεπιστήμιο δέσμιο των αγορών και του κεφαλαίου, ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα έχουν πρόσβαση μόνο όσοι αντέχουν το δυσβάσταχτο κόστος. Ένα πανεπιστήμιο που διαρκώς θα συρρικνώνεται απέναντι στην πίεση από τα ιδιωτικά μαγαζιά εμπορίας πτυχίων, που θα ονομαστούν επίσης πανεπιστήμια χωρίς να είναι.

Αυτά είναι τα σχέδια τους. Αλλά θα αποτύχουν. Θα συντριβούν για μια φορά ακόμα μπροστά στην αποφασιστική στάση της εκπαιδευτικής κοινότητας. Των φοιτητών και των πανεπιστημιακών δασκάλων. Ο κόσμος αυτός έχει πετύχει ήδη μια μεγάλη νίκη. Ακύρωσε την αναθεώρηση του άρθρου 16, έχοντας απέναντί του ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο, τα κανάλια, τους μηχανισμούς καταστολής. Νίκησε. Και θα νικήσει και πάλι. Αυτό το φθινόπωρο κρύβει εκπλήξεις για την κυβέρνηση, την τρόικα και τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Ανήκει στον κόσμο της μόρφωσης. Που θα πάρει για μια ακόμα φορά στα χέρια του την υπόθεση της υπεράσπισης της κοινωνίας.

3. Φαστ Τρακ

Λένε ότι θα απαντήσουν με επενδύσεις στην κρίση και φέρνουν αυτό το όνειδος, αυτό τον εξευτελισμό του Συντάγματος και των νόμων που ονομάζουν φαστ τρακ. Λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας. Είναι ντροπή για τη κυβέρνηση να προσκαλούνται επενδυτές να φτιάξουν καζίνο και πολυτελή ξενοδοχεία, εξασφαλίζοντας ευνοϊκό φορολογικό και εργασιακό καθεστώς. Και αν αυτοί δεν ντρέπονται, δεν θα τους αφήσουμε να ντροπιάσουν εμάς. Δε θα αφήσουμε να καταστρέψουν το περιβάλλον με ρυπογόνες επενδύσεις όπως αυτή του Αστακού. Δεν θα επιτρέψουμε να αναπτυχθούν διαδρομές μαύρου χρήματος σε περιβαλλοντικά ερείπια.

Αυτά είναι πρωτοφανή για Ευρωπαϊκή χώρα. Πουθενά δεν έχει γίνει τέτοια ισοπέδωση του νομικού πολιτισμού. Μόνο στον τρίτο κόσμο οι επενδυτές καταλαμβάνουν ολόκληρες ζώνες δημόσιου χώρου και τις μετατρέπουν σε μαγαζιά τους.

Και χωρίς ντροπή λένε ότι το κάνουν για την ανάπτυξη και για τις δουλειές. Το λένε αυτοί που μας βυθίζουν στην ύφεση. Αυτοί που με τις πολιτικές τους εκτόξευσαν την ανεργία.

Και μην υπάρχει κανένας αφελείς που να πιστεύει ότι οι θα έρθουν στην περιοχή ανάπτυξη, χρήματα και θέσεις εργασίας. Το όφελος τέτοιων κλειστών επενδύσεων για τις οποίες ενδιαφέρεται το Κατάρ, θα είναι μηδενικό για την ελληνική οικονομία.

4. Εξεταστικές

Ψάχνουν τώρα να βρουν ποιος φταίει, ποιος έκρυψε τα μεγέθη, ποιος έφαγε τα λεφτά και προκειμένου να πετάξουν τη μπάλα στην εξέδρα θέλουν να μετατρέψουν το κοινοβούλιο σε βιομηχανία εξεταστικών επιτροπών που θα διυλίζουν τον κώνωπα και θα καταπίνουν τη κάμηλο.

Για το πώς φτάσαμε ως εδώ δε χρειάζεται να κάνουν καμία εξεταστική για να το βρουν. Δε φταίνε ούτε τα Greek statistics, ούτε το σπάταλο δημόσιο. Σε λίγο θα μας πουν ότι για τη διάλυση, για τη φτώχεια και για την ανεργία φταίει κάποιος λογιστής. Όχι.

Φταίει η συνειδητή πολιτική τους επιλογή να τα χαρίζουν όλα στο μεγάλο κεφάλαιο και στις αγορές και να επιμένουν σε ένα αντιπαραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης με βασικό χαρακτηριστικό τη συσσώρευση πλούτου στις τράπεζες, σε ολιγοπώλια και σε καρτέλ. Μια ανάπτυξη που στηρίχθηκε στα δανεικά και όχι στην αναδιανομή του πλούτου και τη στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων.

5. Για το Μνημόνιο της χρεοκοπίας και τις αυτοδιοικητικές εκλογές

Η χώρα μας είναι σήμερα δεμένη χειροπόδαρα στο Μνημόνιο. Και οδηγήθηκε εκεί με μια συνειδητή επιλογή της σημερινής κυβέρνησης. Μας λέγανε «μνημόνιο ή χρεωκοπία» και μας οδήγησαν στο μνημόνιο της χρεοκοπίας.

Υπήρχε άλλος δρόμος; Η απάντηση είναι ναι υπάρχει άλλος δρόμος. Μόνο που δε περνάει από τη αναδιαπραγμάτευση του κοινωνικού συμβολαίου που επιχειρεί η πολιτική του μνημονίου στο όνομα της καταπολέμησης του χρέους αλλά από την αναδιαπραγμάτευση του ίδιου του χρέους προς όφελος της κοινωνίας και του λαού. Με διαγραφή μέρους του, με μορατόριουμ και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής.

Υπάρχει άλλος δρόμος, με ένα σχέδιο που θα μας βγάζει από την ύφεση, που θα θεμελιώνει την ασφάλιση, που θα στηρίζει την απασχόληση, που θα ενισχύει τους ποιο αδύναμους με μια ριζικά αντίθετη αναδιανομή του πλούτου.

Αυτός είναι ο δρόμος για έξοδο από την κρίση: Αναδιαπραγμάτευση, αναδιανομή, ανάπτυξη, ασφάλιση, απασχόληση.

Δεν τον ακολούθησαν όμως.

Γιατί η επιλογή της κυβέρνησης και των Βρυξελλών δεν είναι η έξοδος από την κρίση. Είναι το στραγγάλισμα της κοινωνίας. Είναι η επιβολή της πιο σκληρής κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Είναι η μεταβολή της Ελλάδας σε ένα πειραματόζωο, για το ξήλωμα των κοινωνικών κατακτήσεων και την εφαρμογή της πιο άδικής πολιτικής που είδαμε ποτέ. Είναι μια επιλογή τον πυρήνα της οποίας δεν αμφισβητεί ούτε η ΝΔ που θέλει να ικανοποιήσει τους όρους του μνημονίου μια ώρα αρχύτερα.

Στον βωμό του Μνημονίου, δεν θυσιάζεται μόνο το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων ανθρώπων. Θυσιάζονται ακόμα τα εργασιακά δικαιώματα, το κοινωνικό κράτος, το ασφαλιστικό σύστημα, το περιβάλλον. Εδώ και χρόνια το κεφάλαιο επεδίωκε αυτές τις ανατροπές. Και βρήκε την ευκαιρία σε μια Ελλάδα καταχρεωμένη και παραγωγικά αδύναμη, εξ αιτίας της πολιτικής του δικομματισμού. Το πείραμα της Ελλάδας θα εξαχθεί πολύ σύντομα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αλλά αυτό το σχέδιο λογαριάζει χωρίς την ίδια την Ευρώπη. Την Ευρώπη των εργαζομένων, των κοινωνικών κινημάτων, της αλληλεγγύης, της Αριστεράς. Την Ευρώπη που πριν λίγες μέρες ξεσηκώθηκε σε μια συντονισμένη εργατική κινητοποίηση για την πραγματοποίηση της οποίας συνέβαλλε τα μέγιστα και ο ΣΥΝ και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής αριστεράς. Ο αγώνας είναι κοινός για όλους, Μπορούμε να γυρίσουμε τα πράγματα. Μπορούμε να τους κάνουμε να μας υπολογίζουν.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή για τη κοινωνία, για τους εργαζόμενους για τους νέους. Το μέλλον της χώρας, το μέλλον της νέας γενιάς υποθηκεύεται στις άγριες ορέξεις των δανειστών μας, στις άγριες ορέξεις των αγορών.

Και τούτες τις ώρες τα βλέμματα των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη είναι στραμμένα επάνω στη χώρα μας.

Η Ιρλανδία, το οικονομικό θαύμα του νεοφιλελευθερισμού, βρίσκεται ήδη σε τροχιά δημοσιονομικής κρίσης ελλείμματος και χρέους, ενώ οι χώρες του Νότου, τα λεγόμενα και PIGS, ετοιμάζονται να δοκιμάσουν την εφαρμογή του ελληνικού πειράματος.

Και θα τη δοκιμάσουν αν το πείραμα κριθεί επιτυχές. Και επιτυχές για αυτούς δε σημαίνει μείωση του χρέους και του ελλείμματος. Άλλωστε αυτό πλέον μόνοι τους δηλώνουν ότι δεν τους απασχολεί. Επιτυχία για αυτούς σημαίνει να μην αντιδράσει το πειραματόζωο σε αυτή τη πρωτοφανή σε βιαιότητα επίθεση, σε αυτή τη βίαιη αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των δυνάμεων του κεφαλαίου και εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας.

Και μέχρι στιγμής για αυτούς το πείραμα πετυχαίνει. Γιατί; Όχι γιατί πιάνουν τους στόχους αλλά γιατί παραμένει ακλόνητη η κυβέρνηση της τρόικας και δεν φαίνεται να αμφισβητείται από την ελληνική κοινωνία η πολιτική της.

Αυτό ακριβώς εννοούσε και ο πρωθυπουργός όταν αναφερόμενος στις επερχόμενες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές ζήτησε ψήφο στους κυβερνητικούς υποψήφιους προειδοποιώντας για το μήνυμα που θα εξάγουμε προς τα έξω.

Αυτός είναι ο μεγάλος του φόβος, αυτός είναι ο μεγάλος φόβος της διεθνούς οικονομικής ελιτ. Μη τυχόν και το μήνυμα της κάλπης είναι μήνυμα αμφισβήτησης της πολιτικής του μνημονίου, μη τυχόν και είναι μήνυμα ότι το πειραματόζωο αντιδρά και δε πετυχαίνει το πείραμα.

Έ λοιπόν ναι κύριε πρωθυπουργέ. Αυτό ακριβώς προτείνουμε στον ελληνικό λαό να πράξει στη κάλπη στις 7 του Νοέμβρη. Να στείλει μήνυμα αμφισβήτησης από τα αριστερά, να στείλει μήνυμα ανατροπής της πολιτικής του μνημονίου, να στείλει μήνυμα ελπίδας σε όλη την Ευρώπη ότι δεν πετυχαίνει το πείραμα.

Και πως μπορεί να δοθεί αυτό το μήνυμα της εξ αριστερών αμφισβήτησης του μνημονίου στη κάλπη του Νοέμβρη;

Σίγουρα δε μπορεί να δοθεί με την υπερψήφιση των συνδυασμών που υποστηρίζει η ΝΔ ή των εκλεκτών της κας Μπακογιάννη.

Σίγουρα, επίσης, δε μπορεί να δοθεί αν και στην αριστερά όλοι κρατήσουμε τις βεβαιότητες και τις αλήθειες μας.

Αν για μια ακόμη φορά επιμείνουμε σε μια λογική καταγραφής της δικής μας μίας και μοναδικής αλήθειας.

Και σίγουρα δε μπορεί να δοθεί μέσα από το κατακερματισμό των δυνάμεων που από τα αριστερά αμφισβητούν τη κυβερνητική πολιτική.

Για να καταφέρουμε να δώσουμε ένα μήνυμα ελπίδας όχι μόνο για τον ελληνικό λαό αλλά και για όλους τους λαούς της Ευρώπης, δεν απαιτείται απλά να διατηρήσουμε την ενότητά μας αλλά είναι αναγκαίο και να τη διευρύνουμε, χωρίς προκαταλήψεις και με τόλμη, σε όσες δυνάμεις απεγκλωβίζονται από το άρμα του δικομματισμού.

Είναι όμως αυτή η εικόνα που δίνει σήμερα η αριστερά;

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι απαντήσεις που έχουμε να δώσουμε πρέπει να είναι με το χέρι στη καρδιά.

Δεν είναι αυτή η εικόνα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τη μητέρα των μαχών, την εκλογική περιφέρεια όπου θα δοθεί το πιο δυνατό πολιτικό μήνυμα, δεν είναι η εικόνα ότι έχουμε καταλάβει πόσο ιστορικά κρίσιμη είναι η ευθύνη μας για μέλλον της χώρας μας αλλά και για τους λαούς της Ευρώπης.

Είναι προφανές ότι όλοι έχουμε ευθύνη.

Είναι προφανές ότι μπορεί να έχουν γίνει και σημαντικά λάθη χειρισμών και από τη δική μας τη πλευρά, αλλά ο δρόμος που από τη πρώτη στιγμή χαράξαμε έχει το σωστό προσανατολισμό. Το προσανατολισμό της ευρύτερης δυνατής διεύρυνσης, της δημιουργίας του ευρύτερου δυνατού μετώπου δυνάμεων, ώστε ενώνοντας και όχι χωρίζοντας τις δυνάμεις μας να κατορθώσουμε να δώσουμε το μήνυμα της ελπίδας το βράδυ των εκλογών

Έχει σβήσει αυτή η ελπίδα;

Εμείς λέμε όχι. Έστω και στο και πέντε. Έστω και τώρα 35 μέρες πριν τη κάλπη, υπάρχει χρόνος για όσους μπορούν να κατανοήσουν τη κρισιμότητα της στιγμής.

Η ζωή και η ιστορία δε πρόκειται να επιβραβεύσει εγωισμούς και αδιέξοδες εμμονές. Απλά θα τις προσπεράσει.

Η ιστορία ή που θα δώσει τη δυνατότητα το βράδυ των εκλογών να καταγράψουμε όλοι μαζί μια μεγάλη νίκη του λαού μας απέναντι στη πολιτική του μνημονίου ή που θα καταγράψει την ανεπάρκεια οράματος και αίσθησης ευθύνης.

Από αυτό εδώ το βήμα, καλούμε λοιπόν όλους και όλες, που μπορεί να έχουν ενστάσεις για τη διαδικασία και για τους χειρισμούς, να ενισχύσουν τη μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια συνάντησης της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς με δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και που από τα αριστερά αμφισβητούν την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Και τους καλούμε να πλαισιώσουν με τις δικές τους καταγεγραμμένες απόψεις, με τις δικές τους διακριτές απόψεις, το ψηφοδέλτιο της Αττικής συνεργασίας – όχι στο μνημόνιο, με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Η μόνη απάντηση στον επαπειλούμενο κατακερματισμό των δυνάμεων της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι η ενίσχυση του ισχυρού πόλου συνάντησης της αριστεράς της οικολογίας και του σοσιαλιστικού χώρου.

Και αυτή δεν είναι μια απάντηση υπέρβασης του ΣΥΡΙΖικού μας κεκτημένου, όπως πολλοί θα προεξοφλήσουν. Αντιθέτως είναι η μόνη ελπίδα για την ανασυγκρότηση του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς.

Γιατί αυτός ο χώρος μπορεί να υπάρξει και να μεγαλουργήσει μόνο αν θα μπορεί να ανταποκριθεί στις υπαρκτές ανάγκες και αγωνίες της κοινωνίας.

Μόνο αν μπορεί να αντιπαρατεθεί στα ίσια και νικηφόρα με τη κυβερνητική πολιτική.

Μόνο αν είναι σε θέση να προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις, να προκαλέσει ανατροπές για τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία.

Μια ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά που θα ανακυκλώνεται γύρω από τον εαυτό της είναι μια ακίνδυνη για το σύστημα και άρα καταδικασμένη να σβήσει, αριστερά.

Ένας ΣΥΡΙΖΑ που θα αυτοϊκανοποιείται από μεγαλόστομες διακηρύξεις χωρίς όμως να μπορεί να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό, θα είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς όπως τον επιθυμούν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι. Ακίνδυνος και αφομοιωμένος.

Αντιθέτως ένας ΣΥΡΙΖΑ που δε είναι σκαντζόχοιρος, κλεισμένος στον εαυτό του. Ένας ΣΥΡΙΖΑ που θα τολμά και θα ρισκάρει. Ένας ΣΥΡΙΖΑ που με τόλμη θα κάνει πράξη όλα όσα χρόνια τώρα εξαγγέλλει για τη συνάντηση με δυνάμεις της σοσιαλιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, θα είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ επικίνδυνος για το σύστημα, ένας ΣΥΡΙΖΑ με μέλλον, με προοπτική και με δυναμική μεγάλων ανατροπών.

Αυτό το ΣΥΡΙΖΑ θέλαμε πάντα και θέλουμε και σήμερα να οικοδομήσουμε.

Και θα το κάνουμε πράξη από την επόμενη των εκλογών αρκεί να αγωνιστούμε όλοι και όλες ώστε να δώσει η κάλπη του Νοέμβρη μήνυμα ελπίδας και ανατροπής της πολιτικής του μνημονίου, μήνυμα ελπίδας και ανατροπής της πολιτικής υποθηκεύει το μέλλον του εργαζόμενου λαού και της νέας γενιάς του τόπου μας.

Μπορούμε να κάνουμε την μεγάλη ανατροπή.

ΜΕ τον Αλέξη Μητρόπουλο στην Αττική.

ΜΕ τον Τάσο Κουράκη στην Κεντρική Μακεδονία.

Με την Ελένη Πορτάλιου στην Αθήνα, που με αξιοθαύμαστο τρόπο έθεσε τις αξίες της δικής μας αριστεράς για την αυτοδιοίκηση, μόλις μέσα σε λίγα λεπτά μιας τηλεοπτικής εμφάνισης.

ΜΕ τον Νίκο Λεγάκη στον Πειραιά, και τον Τριαντάφυλλο Μηταφίδη στη Θεσσαλονίκη.

ΜΕ τους ενωτικούς μας συνδυασμούς στις περιφέρειες και τους δήμους ολόκληρης της Ελλάδας. Στο χέρι μας είναι, την επόμενη μέρα των εκλογών να υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα, ένα άλλο τοπίο.

Στο χέρι μας είναι να ακυρώσουμε την κυβερνητική ατζέντα της επόμενης μέρας, τα ακόμα πιο σκληρά μέτρα εις βάρος των πιο αδύναμων. Στο χέρι μας είναι να πάρουμε πίσω όσα λεηλατήθηκαν το τελευταίο διάστημα. Ας στείλουμε αυτό το μήνυμα σε ολόκληρη την κοινωνία.

Όλοι στον αγώνα. Και με τη νίκη!

Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ – ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Λίγους μήνες μόνο μετά την πρόσδεση της χώρας στο περίφημο μνημόνιο, τα αποτελέσματα στην ελληνική κοινωνία είναι ζοφερά.

Η χώρα βουλιάζει στην ύφεση, την κρίση και την φτώχεια. Η ανεργία παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Και η προσπάθεια της κυβέρνησης να εξασφαλίσει έσοδα με κάθε τρόπο, έχει προκαλέσει ένα τεράστιο κύμα ακρίβειας, που εξανεμίζει ότι απέμεινε από τα εισοδήματα των εργαζομένων.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια και στοιχεία, για να περιγράψει κανείς την κατάσταση.

Είναι πια ορατή γύρω μας η απόγνωση, η απελπισία και η ανασφάλεια που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία.

Και το χειρότερο είναι ότι από αυτή την κατάσταση, δεν διαφαίνεται ορατή διέξοδος.

Και δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί η εφαρμογή του μνημονίου δεν αποσκοπεί σε οποιασδήποτε μορφής διέξοδο από την σημερινή κατάσταση.

Η χώρα μας σύρθηκε από την κυβέρνηση Παπανδρέου στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, για έναν και μόνο λόγο. Για να διασφαλίσουν τα κέρδη τους οι δανειστές μας.

Και τα κέρδη αυτά θα βγουν από τον ιδρώτα των εργαζομένων και της νέας γενιάς.

Θα βγουν από την περικοπή των εισοδημάτων και των συντάξεων.

Θα βγουν από την εκτίναξη των έμμεσων φόρων και τις διαδοχικές αυξήσεις του ΦΠΑ.

Θα βγουν από την τρομακτική αύξηση του πετρελαίου θέρμανσης.

Θα βγουν από την διακοπή της επιχορήγησης στις συγκοινωνίες και τον διπλασιασμό των εισιτηρίων.

Θα βγουν από την διάλυση των ταμείων και του ασφαλιστικού συστήματος.

Θα βγουν από το ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, των ενεργειακών δικτύων και των υποδομών της χώρας.

Θα βγουν από την απαλλοτρίωση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Θα βγουν από την ολοκληρωτική διάλυση της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας.

Θα βγουν από την καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Και αν αυτά δεν αποδώσουν τους εξωπραγματικούς στόχους του μνημονίου, υπάρχει πάντα το «Μνημόνιο νο 2», και ενδεχομένως το «Μνημόνιο 3», και το «Μνημόνιο 4».

Δεν υπάρχει όριο στη λεηλασία. Το όριο είναι η φυσική αντοχή των ανθρώπων. Και φυσικά η υπομονή τους.

Ο κόσμος καταλαβαίνει σήμερα τι εννοούσε ο κ. Παπανδρέου όταν έλεγε «θα ματώσουμε».

Δεν μάτωσαν οι τράπεζες οι οποίες ενισχύθηκαν μόλις πρόσφατα με άλλο ένα τεράστιο πακέτο δεκάδων δισεκατομμυρίων.

Δεν μάτωσε το κεφάλαιο, που βλέπει κάθε αίτημά του για μείωση της φορολογίας σε αδιανέμητα κέρδη και μερίσματα, να ικανοποιείται.

Δεν μάτωσαν οι μεγάλες επιχειρήσεις, που επιδοτούνται με δημόσιο χρήμα για τις εργοδοτικές τους εισφορές. Και με φτηνή απροστάτευτη εργασία χωρίς δικαιώματα.

Αυτοί που ματώνουν είναι οι εργαζόμενοι, οι νέοι, τα νοικοκυριά.

Αυτή είναι σήμερα η κατάσταση.

Στην Αριστερά, συνηθίζαμε πάντα να μιλάμε με κάποια έμφαση όταν περιγράφαμε την κατάσταση για την κοινωνία και τους εργαζόμενους.

Σήμερα, καμιά ρητορική έμφαση δεν μπορεί να περιγράψει την πραγματική κατάσταση.

Ούτε το σκοτεινό μέλλον που προδιαγράφεται για τον τόπο και τους ανθρώπους του.
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Η κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση με φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Τεχνάσματα που δεν λειτουργούν, γιατί κανείς δεν τα πιστεύει πια. Ούτε καν αυτοί οι ίδιοι.

Οι επιπτώσεις από την πρόσδεση της χώρας στο μνημόνιο, είναι πολύ σοβαρές για να μπορούν να εξωραϊστούν με επικοινωνιακές διακηρύξεις της δεκάρας.

Το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είναι ορατό.

Είναι ορατό στις δημοσκοπήσεις, που δείχνουν καταβαράθρωση των ποσοστών, για τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο.

Είναι ορατό στην προφανή αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να ελέγξει τις εσωτερικές αντιδράσεις.

Είναι ορατό ακόμα και στην δυσκολία των κυβερνητικών στελεχών να βγουν στον δρόμο και να συνομιλήσουν με τους πολίτες.

Η τρομακτική δυσκολία του κυβερνητικού κόμματος να βρει υποψήφιους για τις περιφερειακές εκλογές, και η αγωνία του μήπως οι εκλογές αυτές πάρουν πολιτικό χαρακτήρα, είναι ενδεικτική της κρίσης που μαστίζει σήμερα το ΠΑΣΟΚ του κ. Παπανδρέου.

Ο πρόσφατος ανασχηματισμός, έδειξε ακόμα περισσότερο το βάθος της κρίσης αυτής.

Δύο προβλήματα προσπάθησε να επιλύσει ο κ. Παπανδρέου.

Το ένα είναι το θέμα της επικοινωνίας. Αλλά αυτό δεν θα το λύσει, ότι και αν κάνει.

Γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει μόνο με επικοινωνία, χρειάζεται δουλειά, κοινωνική προστασία και αξιοπρέπεια.

Το δεύτερο που επιχειρεί να αντιμετωπίσει ο κ. Παπανδρέου, είναι ένα κυβερνητικό σχήμα, που θα προωθήσει ακόμα πιο σκληρά και επιτακτικά την εφαρμογή του Μνημονίου.

Τίποτα άλλο δεν τους ενδιαφέρει. Μόνο να έχουν την καλή μαρτυρία της τρόικας και των αγορών.

Και για να το καταφέρουν, είναι αποφασισμένοι να διαλύσουν την κοινωνική συνοχή, ακόμα και αν αυτό σημάνει το πολιτικό τους τέλος.
ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Από την άλλη, η Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά, αποφάσισε μετά από πολλούς μήνες αμηχανίας, να καρπωθεί την οξύτατη κοινωνική δυσαρέσκεια. Και χάραξε και αυτός πολιτική γραμμή κατά του μνημονίου.

Για την ακρίβεια η γραμμή της Νέας Δημοκρατίας, δεν είναι ακριβώς κατά του Μνημονίου. Υπόσχεται να κάνει το μνημόνιο συντομότερο και πιο ευχάριστο.

Πως θα γίνει αυτό; Με αλλαγή του μείγματος πολιτικής, όπως είπε ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας.

Κανείς δεν έχει καταλάβει τι είναι αυτό το μείγμα πολιτικής και πως μπορεί να αλλάξει. Ούτε οι ίδιοι ξέρουν.

Απλώς πλασάρουν τον εαυτό τους ως μια εναλλακτική λύση με περισσότερη διαχειριστική επάρκεια και κοινωνική ευαισθησία.

Το ίδιο έκανε και ο κ. Καραμανλής ως αντιπολίτευση στον κ. Σημίτη.

Το ίδιο έκανε και ο κ. Παπανδρέου ως αντιπολίτευση στον κ. Καραμανλή.

Το ίδιο κάνει και ο κ. Σαμαράς τώρα.

Αλλά τώρα η ανοχή του κόσμου σε προσδοκίες που συνεχώς διαψεύδονται έχει εξαντληθεί.
ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Κατά τα άλλα, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ κατηγορούν την Αριστερά ότι δεν έχει ρεαλιστικές προτάσεις.

Έχουμε πει επανειλημμένα ότι αν κάτι δεν είναι ρεαλιστικό ,αυτό είναι το μνημόνιο και η πολιτική που απορρέει από αυτό.

Αν κάτι είναι ρεαλιστικό, είναι η απαλλαγή από αυτόν τον βραχνά. Είναι η ανασυγκρότηση της οικονομίας, με ενίσχυση των χαμηλών εισοδημάτων και των μικρών επιχειρήσεων.

Είναι η εξοικονόμηση πόρων μέσα από την φορολόγηση του κεφαλαίου και της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Είναι η περικοπή των αμυντικών δαπανών.

Είναι η στήριξη της οικονομίας, μέσα από την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων.

Όλα αυτά, δεν θεωρούνται ρεαλιστικά.

Για τα δύο μεγάλα κόμματα, που κυβέρνησαν συνεχώς τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες, ρεαλισμός είναι μόνο να λες άλλα ως αντιπολίτευση και να κάνεις άλλα ως κυβέρνηση.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Βλέπουμε σήμερα τα δύο βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν την κατάσταση.

Από τη μια μεριά, η σκληρότερη αντικοινωνική επίθεση που έχουν αντιμετωπίσει ποτέ οι εργαζόμενοι αυτού του τόπου.

Και από την άλλη, αδυναμία, φόβος και πανικός στα κέντρα εξουσίας, για το ποιο θα είναι το σημείο στο οποίο θα εξαντληθεί η υπομονή του κόσμου και θα ξεσπάσει κοινωνική αναταραχή.

Ο πανικός που διακατέχει την κυβέρνηση, και τους συνεταίρους της τρόικας, δείχνει ότι η κατάσταση, ακόμα και στο σημείο που βρίσκεται σήμερα, μπορεί να είναι αναστρέψιμη.

Αρκεί να υπάρξει ένα μεγάλο μαχητικό και ενωτικό κίνημα κοινωνικών αντιστάσεων.

Που θα υπερασπιστεί τα κοινωνικά δικαιώματα.

Που θα ανακόψει την επιχείρηση λεηλασίας η οποία βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη.

Και που θα επιβάλλει έναν εναλλακτικό δρόμο διεξόδου από την οικονομική κρίση.

Ένα τέτοιο κίνημα είναι η μόνη ελπίδα της κοινωνίας να σταθεί όρθια.

Αν ο κόσμος παραμείνει εγκλωβισμένος στην παραίτηση, τον φόβο και την ανασφάλεια, τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα, όλο και πιο αδιανόητα.
ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου, είναι μέρος αυτής της μάχης.

Εκεί πρέπει και μπορεί να αποτυπωθεί η αγανάκτηση των πολιτών, απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και το μνημόνιο.

Και η απαίτησή τους για μια άλλη πολιτική, που θα υπερασπίζεται την εργασία, το κοινωνικό κράτος και τα δημόσια αγαθά. Όχι τα συμφέρονται και τα κέρδη του κεφαλαίου.

Ειδικά στις περιφέρεις και στους μεγάλους δήμους η ψήφος του Νοεμβρίου θα έχει αναμφισβήτητα κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα. Και αυτό ακριβώς είναι που τρέμει η κυβέρνηση.

Από πολύ νωρίς λοιπόν είπαμε, ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς πρέπει να μπουν μπροστά σε ένα μεγάλο ενωτικό εγχείρημα, που θα υπερβαίνει τα δικά μας όρια.

Που θα διασφαλίζει την ευρύτερη δυνατή ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς.

Αλλά παράλληλα θα εκφράζει και την πλατειά βάση του ΠΑΣΟΚ, που σήμερα βρίσκεται οργισμένη και απογοητευμένη από τον τρόπο με τον οποίο την εξαπάτησε ο Γιώργος Παπανδρέου και οι διεθνείς φίλοι του.

Στην κατεύθυνση αυτή, οφείλουμε να αναζητήσουμε συγκλίσεις και πεδίο συνεννόησης, με ανθρώπους που εκφράζουν αυτή τη διαφωνία σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που τοποθετούνται με ανοιχτή διαφωνία απέναντι στην επίσημη κομματική γραμμή, υπερασπιζόμενα την αξιοπρέπεια της πλατειάς λαϊκής βάσης του σοσιαλιστικού χώρου.

Υπήρξαν το τελευταίο διάστημα πολλές κινήσεις και εκδηλώσεις αμφισβήτησης της κυβερνητικής πολιτικής, μέσα από τον ίδιο τον χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Αναφέρομαι στους τρεις βουλευτές που είχαν το θάρρος να καταψηφίσουν ανοιχτά το μνημόνιο.

Στην αποχώρηση προβεβλημένων στελεχών, που αναζητούν πλέον τον κοινό βηματισμό τους με την αριστερά.

Στο κείμενο των 36 στελεχών, που καταγγέλλει την κυβερνητική πολιτική και το μνημόνιο.

Στην άρνηση του Αλέξη Μητρόπουλου, ο οποίος εκλέχτηκε πρώτος σε ψήφους στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, να παραστεί στη συνεδρίαση του οργάνου και να νομιμοποιήσει τις διαδικασίες του.

Στις διαφοροποιήσεις των συνδικαλιστών του κυβερνόντος κόμματος, ειδικά στον χώρο της ΑΔΕΔΥ.

Είναι προφανές ότι υπάρχει κινητικότητα. Και η κινητικότητα αυτή μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά έναν ολόκληρο κόσμο, την βάση του ΠΑΣΟΚ.

Έναν ολόκληρο κόσμο που θεωρεί τον εαυτό του προοδευτικό, σοσιαλιστή, πεισμένο για την υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, έναν κόσμο που δικαίως θεωρεί ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι καταστροφή για την κοινωνία. Και που βλέπει σήμερα τον Γιώργο Παπανδρέου και το επιτελείο του να καταρρακώνουν τις αρχές αυτές, και να ξεπουλάνε ανοιχτά την εμπιστοσύνη και τις προσδοκίες της βάσης του ΠΑΣΟΚ.

Αυτός ο κόσμος αναζητά διέξοδο.

Και την διέξοδο αυτή θα του την δώσει η συμπόρευση της αριστεράς, με όλες αυτές τις δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου, που αρνούνται να δουν τον εαυτό τους στο μνημόνιο, στην διάλυση του ασφαλιστικού και των εργασιακών σχέσεων, στην λεηλασία των εισοδημάτων και του δημόσιου πλούτου.

Σ/σες και σ/φοι ,

Ξέραμε ότι ο δρόμος της ενότητας είναι δύσβατος.

Το ΚΚΕ επιμένει στον απομονωτισμό και την περιχαράκωσή του, πηγαίνοντας αντίθετα ακόμα με τα αισθήματα της ίδιας του της βάσης.

Άλλες δυνάμεις που πρόσφατα ύψωσαν τις σημαίες της Ανανεωτικής Αριστεράς, σπεύδουν να προσφέρουν μαξιλαράκι στο ΠΑΣΟΚ, διακηρύσσοντας ότι οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές δεν πρέπει να πάρουν κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα.

Αλλά για μας η ενότητα της αριστεράς και η συνάντηση με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό και τον οικολογικό χώρο, παραμένει σήμερα, και περισσότερο από κάθε άλλη φορά το μεγάλο ζητούμενο.

Παραμένει η μόνη στρατηγική για την αλλαγή συσχετισμών στο πολιτικό τοπίο, για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και του χρεωκοπημένου δικομματισμού, για την συγκρότηση ενός μεγάλου λαϊκού κινήματος που θα υπερασπιστεί την κοινωνία .

Και έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη ευκαιρία να δοκιμάσουμε αυτή τη στρατηγική σε μια κρίσιμη εκλογική μάχη και να αγωνιστούμε για μια μεγάλη ανατροπή.

Να αγωνιστούμε για τη μετατροπή της εκλογικής μάχης ιδιαίτερα στη μεγαλύτερη περιφέρεια, στη περιφέρεια της Αττικής σε μάχη κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του μνημονίου και του Καλλικράτη.

Και να δώσουμε αυτή τη μάχη με στόχο να τη κερδίσουμε.

Με στόχο να ανατρέψουμε τους συσχετισμούς.

Με τα μάτια ανοιχτά έξω στη κοινωνία και στις διεργασίες της, συνολικά στο πολιτικό σκηνικό και όχι εντός των τειχών, σε παιχνίδια ισορροπιών και σε τακτικισμούς κομματικών μικροεξουσιών, που σε τελική ανάλυση δεν αφορούν κανέναν.
ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Είναι η στιγμή να μιλήσουμε ανοιχτά για τις διεργασίες και τα προβλήματα της τελευταίας περιόδου στο συμμαχικό μας σχήμα.

Για μια κατάσταση που πληγώνει και απογοητεύει βαθύτατα τον κόσμο της αριστεράς.

Και μάλιστα μέσα σε συνθήκες που η ενότητα και πορεία προς τα εμπρός είναι το μεγάλο ζητούμενο.

Επιμείναμε σταθερά και μέχρι την τελευταία στιγμή στην γραμμή της ενότητας, της σύνθεσης και της συνεννόησης μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η γραμμή αυτή δεν καρποφόρησε και δεν υπήρξε παραγωγική.

Σήμερα πρέπει να πούμε ανοιχτά για ποιόν λόγο:

Γιατί εντός σου ΣΥΡΙΖΑ εκδηλώνονται σχέδια ανταγωνιστικά προς τον Συνασπισμό. Κάτι που είναι αδιανόητο για μια πολιτική συμμαχία.

Μια πολιτική συμμαχία που διακηρύσσει ως στόχο ύπαρξης την ενότητα της αριστεράς, δεν μπορεί παρά να προχωράει πάνω στην βάση της σύνθεσης.

Το τελευταίο διάστημα υπήρξαν δυνάμεις μέσα στο συμμαχικό μας σχήμα που δεν επιθυμούσαν τη σύνθεση και δεν το έκρυψαν.

Δυνάμεις που συγκρότησαν παράλληλα πολιτικά μέτωπα, με ξεχωριστή εφημερίδα, με ξεχωριστές εκδηλώσεις, με ανοιχτές διακηρύξεις για μια διαφορετική δική τους στρατηγική.

Δυνάμεις που επένδυσαν στις αντιθέσεις και τις πολιτικές διαφωνίες και όχι σε αυτά που μας ενώνουν.

Δυνάμεις που θεώρησαν την κρίση ως ευκαιρία, να διασπάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και ενδεχομένως τον ΣΥΝ, και να αναζητήσουν συμμαχίες σε άλλες κατευθύνσεις, στην βάση μιας υποτιθέμενης σκληρής και άκαμπτης ιδεολογικής γραμμής.

Έτσι είναι δύσκολο να προχωρήσει μια συμμαχία.

Κάναμε παραχωρήσεις για να ξεπεραστεί η κατάσταση.

Σας υπενθυμίζω την απόφαση να κατέβουμε στις βουλευτικές εκλογές με συλλογική εκπροσώπηση και ο πρόεδρος του ΣΥΝ, για πρώτη φορά, να διεκδικήσει την εκλογή του στην βουλή με σταυρό.

Σας θυμίζω την αταλάντευτη επιλογή μας να μην εγκαταλείψουμε το συμμαχικό μας σχήμα ακόμα και όταν βρεθήκαμε μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα που έθεσαν οι πρώην σύντροφοί μας της ανανεωτικής πτέρυγας στο συνέδριό μας, πριν από τρεις μήνες.

Αλλά η στάση μας αυτή, εξελήφθη ως αδυναμία.

Και οι επιθέσεις, τα χτυπήματα, η υπονόμευση του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ από το λεγόμενο «Μέτωπο» και από τον πρώην πρόεδρο του κόμματος μας δεν σταμάτησε ούτε στιγμή.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτών των τακτικισμών;

Το αποτέλεσμα είναι να βγαίνει συνολικά η ριζοσπαστική αριστερά με μια τραγική δημόσια εικόνα.

Και σήμερα στη πιο κρίσιμη στιγμή για τους εργαζόμενους και για τη κοινωνία που δοκιμάζεται, η ριζοσπαστική αριστερά να παρουσιάζει μια εικόνα τραγικής εσωστρέφειας.

Αλλά αγαπητοί σύντροφοι κάποιοι έχουν την ευθύνη για αυτή την εικόνα και πρέπει να μας δώσουν εξηγήσεις

Αυτοί που επένδυσαν προσωπικές επιδιώξεις στην αποδόμηση της δημόσιας εικόνας της Ριζοσπαστικής αριστεράς, οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις σε έναν ολόκληρο κόσμο, που παρακολουθεί έκπληκτος αυτά τα παιχνίδια τακτικής.

Οφείλουν εξηγήσεις ειδικά αυτοί, που επένδυσαν σε έναν κακό εκλογικό αποτέλεσμα. Και απουσίαζαν πλήρως και επιδεικτικά από την εκλογική μάχη του περασμένου Οκτωβρίου.

Μια μάχη που δόθηκε με πείσμα και αποφασιστικότητα από ολόκληρο τον κόσμο της αριστεράς.

Οφείλουν εξηγήσεις αυτοί οι οποίοι, την ώρα που η ενότητα του κόμματός μας τραυματιζόταν, με επίδικο την παραμονή μας στο ΣΥΡΙΖΑ, χλεύαζαν τον κόσμο του ΣΥΝ, μιλώντας για «γλυκύ βραστό συνέδριο», «φυτά εσωτερικού χώρου».

Και έστελναν ειρωνικό χαιρετισμό στο συνέδριο ως εκπρόσωποι του Μετώπου που είχαν συγκροτήσει γύρω από τον εαυτό τους.

Και ήρθε η ώρα για τις επιλογές για τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές και ενώ είχαμε συγκεκριμένες αποφάσεις, ακολούθησαν μια τακτική δολιοφθοράς προκειμένου να καταστρέψουν κάθε προοπτική θετικών επιλογών.

Και ιδιαίτερα για την περιφέρεια της Αττικής, όπου επιδιώξαμε και εκεί να υπάρχει λύση κοινά αποδεκτή από όλους.

Βρισκόμασταν μονίμως μπροστά σε τετελεσμένα, πίσω από τα οποία έπρεπε να συρθούμε για να διασώσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Βρισκόμασταν μπροστά σε μια τακτική που υπονόμευε συστηματικά κάθε προοπτική να υπάρξει ευρύτερη υποψηφιότητα.

Ακόμα και την τελευταία στιγμή, εγώ, με προσωπικό κόστος πήρα την ευθύνη και κατέθεσα ενωτική πρόταση διεξόδου.

Πρότεινα τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΝ για υποψήφιο στον Δήμο της Αθήνας, στον πρώτο δήμο της χώρας και να μην εμποδίσει τη προσπάθεια να συναντηθούμε με δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ, στη περιφέρεια της Αττικής.

Η ενωτική αυτή πρόταση δεν έγινε δεκτή. Και δεν έγινε δεκτή γιατί η αντίθεσή μας δεν είναι στα πρόσωπα αλλά στο πολιτικό σχέδιο.

Ο ΣΥΝ προωθεί και αγωνίζεται για ένα πολιτικό σχέδιο που θα ενώνει και θα διευρύνει τη δυναμική της ριζοσπαστικής αριστεράς και η άλλη πλευρά για ένα σχέδιο που θα κατακερματίζει τα σημερινά πολιτικά υποκείμενα.

Θα το πω καθαρά: είναι έξω από κάθε προηγούμενο η προσπάθεια ενός στελέχους της Αριστεράς να επιβάλλει εκβιαστικά την υποψηφιότητά του.

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, στις δημοτικές εκλογές του 2006, δεν διανοήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο.

Και επιτέλους οι εκβιασμοί, οι μπλόφες, τα κόλπα της τελευταίας στιγμής δε μπορεί να έχουν σχέση με τη κουλτούρα της αριστεράς.

Το πρωί από τα ραδιόφωνα μας λένε ότι η αριστερά δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις, ανακοινώνουν νέα σχήματα και υμνούν τις διασπάσεις, και το μεσημέρι καταθέτουν δήθεν συνθετικές γιατί καίγονται για την ενότητα του χώρου.

Αγαπητοί σύντροφοι ,

Είμαι και θα είμαι ανοιχτός σε κάθε ουσιαστικά ενωτική πρωτοβουλία και πρόταση μπορεί να δώσει λύση.

Δεν έχω όμως το δικαίωμα να θέσω σε περαιτέρω διακινδύνευση τη πολιτική αξιοπρέπεια του χώρου.

Το ζήτημα αυτό πρέπει να τελειώσει εδώ.

Δεν σκοπεύουμε να αναλωθούμε σε ενδοαριστερές συγκρούσεις πηγαίνοντας προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ούτε όμως μπορεί και να συνεχίζει για πολύ αυτό το σίριαλ που μοιάζει με κακόγουστο σίριαλ της Παρασκευής

Ας πράξει ο καθένας ότι νομίζει και ας αναλάβει τις ευθύνες του.

Ας είναι πάντως φανερό ότι όσοι κάνουν ύμνους στη διάσπαση και υπονομεύουν τη συνάντηση με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο, πρακτικά το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν νερό στο μύλο του ΠΑΣΟΚ και της πολιτικής της κυβέρνησης.

Και εδώ πρέπει να τονίσουμε κάτι: Οι πολιτικές συμμαχίες δεν προχωρούν με εκβιασμούς και καταναγκασμούς.

Και προπάντων οι πολιτικές συμμαχίες δεν διασπώνται όταν σε κάτι δε συμφωνούν.

Τα κόμματα διασπώνται.

Οι πολιτικές συμμαχίες προχωρούν σε όσα συμφωνούν και σε κάθε περίπτωση ανασυγκροτούνται ή αναδιατάσσονται, έτσι ώστε να εξυπηρετούν αποτελεσματικότερα τον στόχο τους. Και να αναπτύσσουν τη δυναμική τους.

Και ο δικός μας στόχος σε αυτή τη κρίσιμη στιγμή δεν είναι η ανάλωση σε διαρκείς αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμούς. Είναι η παλλαϊκή συσπείρωση ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και το μνημόνιο.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε καθαρά, γιατί έτσι καθαρά σκέφτεται ο κόσμος της Αριστεράς.

Για μας, το ζητούμενο είναι η ενότητα της Αριστεράς και η σύγκλιση με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο.

Στην κατεύθυνση αυτή θα προχωρήσουμε με όλους αυτούς, οι οποίοι, απέναντι στην βαθειά οικονομική και πολιτική κρίση, σκέφτονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Χαιρετίζω την διαθεσιμότητα του Αλέξη Μητρόπουλου για την εκλογική μάχη στη περιφέρεια Αττικής, μια διαθεσιμότητα που προωθεί τη συνάντηση της ριζοσπαστικής αριστεράς με τον αριστερό σοσιαλιστικό χώρο

Και εισηγούμαι στην ΚΠΕ να αποφασίσει την στήριξη της υποψηφιότητας αυτής με όλες μας τις δυνάμεις.

Ταυτόχρονα εισηγούμαι να αποφασίσουμε ότι δεν θα κλείσουμε τη πόρτα αλλά θα είμαστε ανοιχτοί σε οποιαδήποτε άλλη ενωτική πρόταση, υπό τη προϋπόθεση ότι είναι πολιτικά ισχυρή, διασφαλίζει την ομοφωνία όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και βεβαίως συμπεριλαμβάνει το πολιτικό μας στόχο, τη συνάντηση με δυνάμεις από το σοσιαλιστικό χώρο που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ της τρόικας και του μνημονίου.

Σ/σες αι σ/φοι,

Σας καλώ να πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις με το βλέμμα στραμμένο στις κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις και στο μεγάλο στόχο να βάλουμε ένα λιθαράκι για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής, την ανατροπή του μνημονίου τη διέξοδο για τη χώρα και το λαό.

Και μια μεγάλη ανατροπή των συσχετισμών στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας μπορεί να φέρει πιο κοντά αυτόν το στόχο.

Είναι ένας στόχος δύσκολος, οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε θα είναι μεγάλες, οι προοπτικές όμως να πετύχει αυτό το εγχείρημα είναι πολλές, αρκεί να το πιστέψουμε και να εργαστούμε όλοι προς αυτή την κατεύθυνση με πείσμα, αισιοδοξία και σοβαρότητα.

Η παθογένεια και το χρονικό της κρίσης

Του ΜΠΑΜΠΗ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Λένε πως η "οργή" είναι ίδιον όσων εκνευρίζονται υπέρ το δέον και μάλιστα ότι από ένα σημείο και ύστερα γίνεται "μπούμεραγκ". Λάθος! Η οργή είναι το αγνότερο των συναισθημάτων. Η οργή είναι το μόνο, ίσως, συναίσθημα που οι άνθρωποι του δίνουν ενίοτε και "μεταφυσικές" διαστάσεις: "Φωνή λαού... οργή Θεού"!, λέει ο λαός μας... Ποιος άραγε μπορεί να αμφιβάλλει πως η οργή είναι το "πρελούντιο" πριν να καταρρεύσουν Βαστίλλες...

Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη!

Διανύουμε την τέταρτη δεκαετία από την κατάρρευση της χούντας των εθνοπροδοτών και το δικομματικό πολιτικό σκηνικό που απεργάστηκαν και επέβαλαν ερήμην του ελληνικού λαού οι αλήστου μνήμης Κωνσταντίνος Καραμανλής - Ανδρέας Παπανδρέου και τα ποικιλώνυμα ντόπια και ξένα κέντρα εξουσίας πνέει τα λοίσθια... Αιτία, οι παθογένειες του συστήματος και του δικομματισμού.

Η συμμαχία της μεγαλοαστικής τάξης με τον λεγόμενο μεσαίο χώρο, πάνω στην οποία στηρίχθηκε το μεταπολιτευτικό κοινωνικό και πολιτικό στάτους, βρίσκεται υπό κατάρρευση. Παρ' όλα αυτά, δεν διστάζουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι αυτής της συμμαχίας (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και διάφοροι πρόθυμοι...), ακόμη και την τελευταία στιγμή, να προσπαθούν να τη... διασώσουν, έστω και αν χρειαστεί να μετατρέψουν σε ανδράποδα τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.

Η διαδοχή... της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ το 1981 σήμανε: α) την τυπική και ουσιαστική ολοκλήρωση του δικομματικού πολιτικού συστήματος με την ομαλή εναλλαγή στην άσκηση της εξουσίας, της όποιας εξουσίας επιτρέπουν οι δουλείες στο βαθύ κράτος των οργανωμένων συμφερόντων, β) την έναρξη ενός αλόγιστου δανεισμού προκειμένου να ασκηθεί αφενός μια πελατειακή και κατ' επίφασιν κοινωνική πολιτική, αφετέρου να μη θιγούν τα συμφέροντα της μεταπρατικής κλίκας που ανέκαθεν φιγουράρει ως ηγέτιδα τάξη!.. (Στην πραγματικότητα και από καταβολής του νεοελληνικού κράτους ουδέποτε υπήρξε "εθνική αστική τάξη", με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά αυτό είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, που όμως σχετίζεται άμεσα με τη μέχρι σήμερα πορεία και τις συμφορές που έζησε ο λαός μας. Ακόμη και τις επερχόμενες.)

Η αμφίδρομη σχέση των οργανωμένων συμφερόντων με την πολιτική ηγεσία των νομιμοποιητών των επιδιώξεών τους -ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ.-, που εύστοχα ονομάστηκε διαπλοκή, οδήγησε στην αποκλειστική διαχείριση των δανείων, στην ιδιοποίηση ώς και το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών και της κρατικής περιουσίας. Η ενθυλάκωση και της τελευταίας ικμάδας της οικονομίας της χώρας έγινε με τρόπους, ο τιμιότερος των οποίων -όπως θα έλεγε και ο Γάλλος ευπατρίδης- είναι η κλοπή. Και επειδή, ως γνωστόν, "των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν", έχουν φροντίσει, σε αγαστή σύμπνοια (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.) και εγκαίρως, τη θεσμοθέτηση της παραγραφής, παριστάνοντας τους αθώους πλέον, ή, στη χειρότερη περίπτωση, τους υφιστάμενους "πολιτική δίωξη..." "θου φυλακήν τω στόματί μου".

Έχει ιδιαίτερη σημασία να επισημάνουμε ότι μέσα απ' αυτές τις... διεργασίες, που εκτός των άλλων δεν μπορούσαν να έχουν καμιά προσπάθεια και στόχευση ανάπτυξης, κατάφεραν: α) Να αλώσουν το μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας (εργαζόμενοι - αγρότες - επαγγελματοβιοτέχνες - νεολαία), β) να δημιουργήσουν μια κρατικοδίαιτη νομενκλατούρα, που γρήγορα μετεξελίχθηκε σε παρακράτος "νέου τύπου", που κατέστρεψε τον τόπο κυριολεκτικά, αφού κατάφερε ακόμη και τη μετάλλαξη της κλίμακας αξιών του λαού μας.

Η συνέχεια του δικομματικού πολιτικού σκηνικού τηρήθηκε (και τηρείται) με θρησκευτική ευλάβεια. Μετά από ένα σύντομο... διάλειμμα, με πρωταγωνιστές τον Κ. Μητσοτάκη και τις αυταπάτες για δυνατότητες αυτοκάθαρσης του συστήματος από τους Φλωράκη και Κύρκο και την... "αθώωση" του πατριάρχη του ΠΑΣΟΚικού ζόφου, Ανδρέα Παπανδρέου, επέρχεται το σημιτικό τσουνάμι. Εν ονόματι ενός ψευδεπίγραφου "εκσυγχρονισμού" οργανώνεται η ανακατανομή του ΑΕΠ υπέρ των πάσης φύσεως αεριτζήδων, λαμόγιων και άλλων ομογάλακτων με τις γνωστές ρεμούλες στο Χρηματιστήριο, τις μίζες και, φευ, τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και βεβαίως εγκαινιάζεται -ούτως ειπείν- εκποίηση της δημόσιας περιουσίας συστηματικά, ενώ, όχι τυχαία, γίνονται και οι πρώτες συντονισμένες προσπάθειες αποδόμησης του ασφαλιστικού συστήματος και των εργασιακών σχέσεων.

Στο παιχνίδι της εναλλαγής στην εξουσία ήρθε και πάλι η σειρά της Ν.Δ. υπό τον Κώστα Καραμανλή, τον νεότερο. Επί των ημερών του οργανώθηκε η καταλήστευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων μέσω των "δομημένων" ομολόγων και ένα άνευ προηγουμένου φαγοπότι με χρήματα που προέρχονταν από τη συνέχεια ενός αλόγιστου δανεισμού, κατ' εικόνα και ομοίωση του ΠΑΣΟΚικού. Η ευγενής άμιλλα μεταξύ των δύο πόλων του δικομματισμού σε όλο της το μεγαλείο!

Η κατάρρευση της Ν.Δ., όπως ήταν αναπόφευκτο, ξανάφερε και πάλι στο... "τιμόνι" τους "σωτήρες" του ΠΑΣΟΚ υπό την αρχηγία του ΓΑΠ!.., που μεθόδευσε, ενώ υπήρχαν περισσότερες της μίας "λύσεις"... την έλευση του "ΔΝΤ" για να πιουν και την τελευταία σταγόνα απ' τον ιδρώτα και το αίμα του λαού μας.

Αγγλοαμερικανοσπούδαχτα τέρατα και λαμόγια με πρασινογάλαζη ηδυπάθεια και υβριδική ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα χτίζουν το νέο δημοσιονομικό "Νταχάου" του ΔΝΤ και της μαφίας των αγορών, χωρίς να ορρωδούν προ ουδενός.

Φαντάσματα του Χρηματιστηρίου και των δομημένων ομολόγων κανοναρχούν τις ανθρωποθυσίες και με απίθανες αμφισημίες αγωνίζονται για τις "λιχουδιές" των αφεντικών τους (εν ονόματι τάχα των εξωγενών μεταβλητών της κρίσης) και τη διάσωση του συστήματος μαζί με τα φυσικά πρόσωπα που ευθύνονται για το κατάντημα.

Ωμή βαρβαρότητα εν όψει!

Ωμή βαρβαρότητα η τσίκνα της ανθρώπινης σάρκας!

Ωμή βαρβαρότητα η τσίκνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας!

Νεκρική σπονδή ο σημειολογικός κώδικας!

Απέραντη σιωπή και ο ψυχικός πόνος των απλών ανθρώπων! Κινούμενη άμμος η οργή!

Οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί, με γυάλινα μάτια, κραδαίνουν χαρμολυπημένα, πλην θριαμβευτικά, τον ζουρλομανδία που τους έδωσαν οι "γκαουλάιτερς" του ΔΝΤ να φορέσουν στον λαό μας.

"Κουίσλιγκς" του κερατά, που κραυγάζουν, νύχτα-μέρα, "Heil ΔΝΤ"!

"Καπάκι" και ο "Καλλικράτης", που δεν είναι όσο αθώος λανσάρεται από τους εμπνευστές του. Όπως και η οικονομική κρίση, αντανακλά και υποκρύπτει πολιτικούς και κοινωνικούς σχεδιασμούς που θα οδηγήσουν σε πλήρη αποδόμηση την Τοπική Αυτοδιοίκηση, και όχι μόνο. Ο "Καλλικράτης" ενδέχεται να αποβεί μοιραίος για τον τόπο. Και ο νοών νοείτω.

Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, που πλήττεται από την πολιτική της κυβέρνησης ΓΑΠ, θα ριζοσπαστικοποιείται αδιάκοπα και με ραγδαίο ρυθμό από εδώ και στο εξής. Δυστυχώς, όμως, όχι με όρους οργανωμένου μαζικού διεκδικητικού κινήματος. Η αριστερά περί άλλων... τυρβάζει! Έτσι, η "κρίσιμη μάζα" μπορεί να λειτουργήσει, ανά πάσα στιγμή, αυθόρμητα, με αφορμή το ένστικτο αυτοσυντήρησης, με απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι βέβαιο ότι τον αυθορμητισμό των μαζών κεφαλαιοποιούν και εκμεταλλεύονται πολιτικά και όχι μόνο, πάντοτε οι πιο αντιδραστικές δυνάμεις που μεθοδεύουν και καραδοκούν.

Το διακύβευμα είναι τεράστιο. Τεράστιες και οι ευθύνες όλων των εκφάνσεων των δυνάμεων της αμφισβήτησης και της ανατροπής. Δηλαδή της αριστεράς!

Δυστυχώς, η πανσπερμία των πολιτικών υποκειμένων που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά -με τη στενή ή με την ευρεία έννοια- το μόνο που κάνουν είναι να ταυτίζουν το... πολιτικό τους σαρκίο... με την κοινωνική βάση της αριστεράς, αλλά μέχρι του σημείου που να μη διαταράσσονται οι κανόνες αναπαραγωγής των μηχανισμών... και πέραν αυτού... ου!

Μια απλή ματιά στις κύριες "συνιστώσες", που όμως οριοθετούν το δράμα της αριστεράς και στον τόπο μας, πείθει για του λόγου το ασφαλές: Ο Περισσός (ΚΚΕ) που παριστάνει τον ιδιοκτήτη του προοδευτικού κινήματος, για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι πώς θα ανακτήσει τον χαμένο παράδεισο και για την αέναη αναπαραγωγή των μηχανισμών τροφοδοτώντας για τους λόγους αυτούς μια άτυπη και χυδαία πολιτική διάσπασης της οργανωμένης πάλης...

Η Κουμουνδούρου (ΣΥΝ) ονειρεύεται... να δημιουργήσει κάποτε... το καλό ΚΚΕ... και παλινδρομεί ως πολιτικό εκκρεμές. (Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο (;) "αριστερό" του σημείο!..)

Όσο για το νέο (;) μόρφωμα της "Δημοκρατικής Αριστεράς"... απεργάζονται την έλευση του... "καλού" ΠΑΣΟΚ!

Όλα αυτά για την πολιτική ηγεσία της αριστεράς δυστυχώς σημαίνουν πολύ περισσότερα από πολιτικές και ιδεολογικές ανεπάρκειες. Ουδείς από αυτές τις ηγεσίες μπορεί να προφασίζεται "συγγνωστή" πλάνη. Γι' αυτό άλλωστε επιμένουν μέχρις εσχάτων στην αυτάρκεια... και στα ιδεολογήματα της συμφοράς.

Η παθογένεια της αριστεράς, σε όλες της τις εκφάνσεις, δεν εξαντλείται με τη μόνιμη πλέον αδυναμία της να παράγει ιδεολογία και πολιτική με όρους συνέχειας - ασυνέχειας με μόνιμα επιθετικά και αμυντικά στοιχεία και κυρίως στρατηγική.

Πρέπει όμως κάτι να γίνει! Ασφαλώς και δεν υπάρχει η παρθενογένεση. Έτσι, το κύριος βάρος πέφτει και πάλι στις πλάτες των απλών αγωνιστών της αριστεράς, που όμως, μέσα από τη σισύφια πορεία δεκαετιών, έχουν γίνει σοφότεροι. Τον δρόμο μάς τον δείχνει ο θηλυκός Νέστορας του ιταλικού προοδευτικού κινήματος Ροσάνα - Ροσάντα: "Όλοι έχουμε κάποια πληγή. Αλλά δεν είμαστε νεκροί, ούτε θα σιωπήσουμε"

* Ο Μπάμπης Δρακόπουλος (τζούνιορ) υπήρξε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ Εσωτερικού

Ημερομηνία δημοσίευσης: Αυγή 05/08/2010

Η σοφία της Σοφίας

Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

"Έχω την άποψη ότι τα πράγματα πρέπει να πάνε ανάποδα. Εννοώ ότι αυτό που έχουν ανάγκη σήμερα η κοινωνία και η ευρύτερη αριστερά δεν είναι άλλη μια συνεργασία εκλογικού χαρακτήρα. Έχουν άλλωστε πονέσει τέτοιες συνεργασίες από εκλογική αναγκαιότητα, σε κλειστά γραφεία που μετά χάθηκαν, παίρνοντας μαζί τους ελπίδες και προσδοκίες. Αυτό που πιστεύω ότι έχει ανάγκη ο ελληνικός λαός, αλλά και ο αριστερός κόσμος, είναι η κοινή δράση, η ανάπτυξη ενός κινήματος που θα δημιουργήσει στέρεες προϋποθέσεις εκλογικών συμμαχιών".

Έτσι απαντάει η Σοφία Σακοράφα στην ερώτηση της Β. Σιούτη ("Ελευθεροτυπία") αν σκέφτεται να τεθεί επικεφαλής κάποιου σχήματος συνεργασίας στις επικείμενες εκλογές. Και χωρίς να το θέλει παραδίδει μαθήματα σοβαρότητας και μετώπων, έστω και εκλογικών, σε κείνους που υποτίθεται ότι είναι, ή έπρεπε να είναι, καθηγητές του είδους. Γιατί μεγάλη συζήτηση άνοιξε τελευταία, μεγάλη συζήτηση έγινε και μεγάλες προσδοκίες καλλιεργήθηκαν (πώς; πόθεν; γιατί;) στην αριστερά για την πιθανότητα, ακόμα και τη βεβαιότητα μιας εκλογικής σύμπραξης που θα είχε στο όνομα της Σοφίας αποκτήσει επιτέλους και τη σοσιαλιστική της συνιστώσα.

Ε, η Σακοράφα λέει το αυτονόητο. Πρώτα το κίνημα, οι ενωτικές διεργασίες από κάτω, η κοινή δράση. Και ύστερα η εκλογική συμμαχία, η ταμπέλα και η φωτογραφία εκείνου, ή εκείνης, ή εκείνων, που εκφράζουν αυτό το κίνημα στις κορυφές. Προσυπογράφει δηλαδή, αν και κατά δήλωσή της σοσιαλίστρια, την παλιά κομμουνιστική αρχή ότι η ενότητα από πάνω έρχεται να επισφραγίσει -και να υποβοηθήσει βέβαια με τη σειρά της- την ενότητα από κάτω. Και χωρίς την κοινή δράση για κοινούς στόχους όλες οι φιλόδοξες κινήσεις κορυφής είναι τελικώς οικοδομές χωρίς θεμέλια. Φυσάει κάποια στιγμή ανάποδα και παρʼ τες κάτω.

Ηθικόν και πολιτικόν δίδαγμα: Καλό είναι να φωνάζεις ωπ τη στιγμή που πηδάς το χαντάκι και όχι να διαφημίζεις, έστω και με πίτσι-πίτσι και διαρροές, το άλμα από πριν. Ακόμα καλύτερο να χτίζεις με υπομονή και δουλειά γέφυρες και να αποφεύγεις τα άλματα, γιατί μπορεί να φας τα μούτρα σου. Και κάλλιστο να μην αυταπατάσαι ότι μπορεί μια Σακοράφα να μπαλώσει μπαμ και κάτω τα σκισμένα του κινήματος. Διότι, όπως αποδεικνύεται εν προκειμένω, εκτός από τη σοφία της αριστεράς, υπάρχει και η σοφία της Σοφίας...

Ημερομηνία δημοσίευσης: Αυγή 03/08/2010

Η κοινωνική ορθοπεδική του Μνημονίου

Νέες εντολές δίνει η τρόικα ως όρους για την εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου. Να απολυθούν οι “πλεονάζοντες” στις ΔΕΚΟ, να μειωθούν οι αποδοχές και στον ιδιωτικό τομέα, να δοθεί η ενέργεια βορά στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, να υποκατασταθούν οι αυτοαπασχολούμενοι των “κλειστών επαγγελμάτων” από απασχολήσιμους σε μεγάλες αλυσίδες.

Το ένα “Μνημόνιο” διαδέχεται το άλλο. Οι πιστωτές επιβάλλουν τους όρους τους, που δεν αφορούν μόνο την αποπληρωμή των δανείων.

Όλοι οι έγκυροι οικονομικοί αναλυτές προβλέπουν επιδείνωση της οικονομικής κρίσης από το φθινόπωρο. Σε τι αποβλέπουν, λοιπόν, τα μέτρα που μόνον ύφεση προκαλούν; Δεν βλέπουν οι πιστωτές την ύφεση και δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι δύσκολο να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος μέσα σε τέτοιες καταστάσεις;

Ασφαλώς και αντιλαμβάνονται το οικονομικό αδιέξοδο. Αλλά προτάσσουν τη στρατηγική επιδίωξη της διαμόρφωσης νέων κοινωνικών πραγματικοτήτων, ώστε να διασφαλίσουν μακροπρόθεσμα τα συμφέροντά τους. Με την αγορά ενισχυμένη σε βάρος των εργαζομένων και των δημοσίων συμφερόντων. Πρόκειται για καθυστερημένη εκδήλωση θατσερισμού, στη βαλκανική εκδοχή του. Επιχειρείται η διάλυση όποιων κοινωνικών συλλογικοτήτων έχουν περισωθεί και η κατασκευή της κοινωνίας του μοναδιαίου ανθρώπου, μόνου εναντίον όλων των άλλων, εκατομμυρίων, μόνων.

Το Μνημόνιο δεν είναι ένα άθροισμα θετικών και αρνητικών μέτρων. Έχει κατεύθυνση. Ακόμη κι αν περιλαμβάνει ορισμένα “αυτονοήτως αναγκαία” μέτρα που αίρουν αναχρονισμούς ή ρυθμίσεις που εγκαθιδρύονται, έχουν ταξικό πρόσημο, αποδιοργανώνουν υφιστάμενες κοινωνικές σχέσεις και διοργανώνουν τη νέα κηδεμονία.

Το Μνημόνιο είναι νάρθηκας, εργαλείο κοινωνικής ορθοπεδικής, ώστε οι μισθωτοί να θεωρούνται προνομιούχοι μέσα στο αρχιπέλαγος της επισφαλούς εργασίας και της ανεργίας. Ο διατυμπανιζόμενος θρυμματισμός του πελατειακού κράτους αφορά μόνον όσες πλευρές του παρεμποδίζουν την ανεξέλεγκτη επικράτηση της αγοράς.

Ημερομηνία δημοσίευσης: Αυγή 03/08/2010

Απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού (συνεδρίαση 16-17/7/2010)

1.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ψήφιση του ασφαλιστικού - εργασιακού νόμου ολοκληρώνει μια πρώτη σειρά μέτρων με τα οποία επιχειρεί να προσαρμόσει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας στις απαιτήσεις του διαβόητου μνημονίου. Με αυτό τον τρόπο προωθεί το πρόγραμμα που από κοινού με το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την ΕΚΤ επέλεξε. Πρόγραμμα που μειώνει δραματικά τα εισοδήματα των εργαζομένων (μισθοί, συντάξεις), οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία, ανατρέπει πλήρως τις εργασιακές σχέσεις, περικόπτει ονομαστικά -με προοπτική την ακόμα μεγαλύτερη μείωση πραγματικά- τις κοινωνικές δαπάνες, ιδιωτικοποιεί και κατεδαφίζει κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλισης.

Συνέχεια εδώ

Συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για το βήμα διαλόγου της Αριστεράς» και του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα

Πραγματοποιήθηκε σήμερα συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για το βήμα διαλόγου της Αριστεράς» με αντιπροσωπεία του ΣΥΝ, αποτελούμενη από τους πανεπιστημιακούς-επιστήμονες, Ευτ.Μπιτσάκη, Γ.Μανιάτη και Σ.Δημητρίου. Από την πλευρά του ΣΥΝ, στη συνάντηση συμμετείχαν ο Πρόεδρος του κόμματος, Αλ. Τσίπρας, ο Γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ, Δημ.Βίτσας, το μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, Κ.Ήσυχος και τα μέλη της ΚΠΕ του ΣΥΝ, Γ.Τόλιος και Γρ.Καλομοίρης.

Μεταξύ των δυο πλευρών πραγματοποιήθηκε πλούσιος διάλογος όπου έγινε γόνιμη ανταλλαγή απόψεων γύρω από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, τα αντιλαϊκά και νεοφιλελεύθερα μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και η επιτακτική ανάγκη να ληφθούν άμεσες κοινές πρωτοβουλίες και δράσεις για το σύνολο της ελληνικής αριστεράς.

Από την πλευρά της Πρωτοβουλίας έγινε ενημέρωση γύρω από τους στόχους και τις δράσεις που προγραμματίζει το επόμενο διάστημα, οι προγραμματισμένες συναντήσεις της με το σύνολο των ηγεσιών των κομμάτων της αριστεράς χωρίς εξαιρέσεις. Τονίστηκε με έμφαση ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία σε καμιά περίπτωση δεν φιλοδοξεί να μετατραπεί σε πολιτικό σχήμα ή οργανισμό αλλά να επιμείνει στο να χτιστούν «γέφυρες» επικοινωνίας και κοινής δράσης με τη συμβολή και της επιστημονικής τεκμηρίωσης σε μια σειρά από θέσεις και προβλήματα.

Ο Αλέξης Τσίπρας από την πλευρά του τόνισε ότι θα στηρίξει τις προσπάθειες της Πρωτοβουλίας και την ανάγκη το πλαίσιο κοινής δράσης να επικεντρωθεί στη μάχη κατά του μνημονίου, του μηχανισμού στήριξης ώστε οι πιο πλατιές αριστερές και αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις να πλαισιώσουν αυτή την προσπάθεια. Συμφώνησε δε στην ανάγκη επιστημονικής τεκμηρίωσης σε μια σειρά ανοιχτών και σύνθετων προβλημάτων για την αριστερά. Τέλος, τονίστηκε από τον Πρόεδρο του ΣΥΝ ότι το κόμμα θα στηρίξει με όλες τις δυνάμεις του μια τόσο ελπιδοφόρα, αναγκαία και επίκαιρη προσπάθεια που θα δώσει μήνυμα ανάτασης και ελπίδας στον ελληνικό λαό.

To Γραφείο Τύπου

Ερώτηση Ε.Αμμανατίδου, Ηρ.Διώτη: Να μην ιδιωτικοποιηθεί η γαλακτοβιομηχανία «Δωδώνη»

Προς τους Υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Οικονομικών

Στη διαδικασία του πλειστηριασμού και της πώλησης της γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη» προχωρεί η Αγροτική Τράπεζα σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου του Διοικητή.

Η γαλακτοβιομηχανία «Δωδώνη» ως γνωστόν ιδρύθηκε από τους κτηνοτρόφους για να στηρίξει την κτηνοτροφία και την οικονομία της Ηπείρου και πρόκειται για μια υγιή και εύρωστη επιχείρηση.

Ως δικαιολογία για την πώληση από την ΑΤΕ προβάλλεται το ότι τον προσεχή Σεπτέμβριο το ΔΝΤ θα κάνει ελέγχους στην Αγροτική Τράπεζα, και επειδή η τράπεζα έχει δημόσιο χαρακτήρα δεν έχει το δικαίωμα να διαθέτει δικές της επιχειρήσεις. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πουλήσει όλες τις βιομηχανίες που έχει στο χαρτοφυλάκιο της, όσον αφορά δε τη «Δωδώνη» θα πρέπει να πουλήσει το 70% των μετοχών που διαθέτει μέχρι σήμερα.

Κατόπιν τούτου, οι κτηνοτρόφοι παραγωγοί είναι ανάστατοι διότι βλέπουν την εταιρεία να χάνει τον συνεταιριστικό της χαρακτήρα και να περιέρχεται σε χέρια ιδιωτών. Από την πλευρά των συνεταιρισμών δεν υπάρχει δυνατότητα να αγοράσουν κάποιο ποσοστό της Δωδώνης, ενώ οι ΕΑΣ Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Πρέβεζας δηλώνουν την κατηγορηματική αντίθεσή τους στην πώληση και ζητούν να μεταβιβαστεί στους φυσικούς της φορείς, δηλώνουν όμως αδυναμία να αγοράσουν κάποιο ποσοστό.

Επειδή η γαλακτοβιομηχανία ανήκει στους παραγωγούς και εκεί πρέπει να παραμείνει, άρα απαιτείται πολιτική παρέμβαση για να συνεχίσει να λειτουργεί προς το συμφέρον των παραγωγών, των καταναλωτών και εν γένει προς το συμφέρον της οικονομίας της Ηπείρου,

ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

• Πώς σκοπεύουν, στην κρίσιμη αυτή περίοδο για τη γαλακτοβιομηχανία και τους παραγωγούς κτηνοτρόφους, να αντιμετωπίσουν το ζήτημα και τι προτίθενται να κάνουν ώστε να μην ιδιωτικοποιηθεί η εταιρεία «Δωδώνη»;

Οι ερωτώσες βουλευτές

Ευαγγελία Αμμανατίδου-Πασχαλίδου

Ηρώ Διώτη

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Να μην προχωρήσει η εξαγορά του μεριδίου του δημοσίου στο ΤΤ και ΑΤΕ από την Τράπεζα Πειραιώς.

Ανακοινώθηκε σήμερα η πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς για ταυτόχρονη εξαγορά του 77% της Αγροτικής Τράπεζας και του 33% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου που κατέχει το Δημόσιο. Για εξαγορά δηλαδή του συνόλου του μετοχικού κεφαλαίου που ελέγχει το ελληνικό δημόσιο έναντι 701 εκατομμυρίων ευρώ.
Η κίνηση αυτή αν μετουσιωθεί σε πράξη μηδενίζει τη συμμετοχή του δημοσίου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα προκαλέσει τεράστιες ανακατατάξεις στον τραπεζικό χάρτη και θα έχει σημαντικότατες δυσμενείς συνέπειες στη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος και συνολικά της οικονομίας.
Σε αντίθεση με τις κοινές επιχειρήσεις, οι τράπεζες δεν αξιοποιούν μόνο τα κεφάλαια των μετόχων τους αλλά και τις αποταμιεύσεις των πολιτών και συνολικά της κοινωνίας. Επίσης, από τη λειτουργία των τραπεζών επηρεάζονται οι όροι λειτουργίας της οικονομίας. Οι τράπεζες λειτουργούν ως μια «υποδομή» για την υπόλοιπη οικονομία, γι’ αυτό δεν μπορούν ακόμη και στις σημερινές συνθήκες να αντιμετωπίζονται ως κοινές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις.
Οι τράπεζες, επομένως, ασκούν μια κοινωνικά αναγκαία λειτουργία κατά παραχώρηση. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία θα έπρεπε να ορίζει πώς θα λειτουργούν οι τράπεζες και όχι οι τράπεζες πώς πρέπει να λειτουργεί η κοινωνία.
Η σημερινή κρίση απέδειξε τη χρεοκοπία των πολιτικών και πεποιθήσεων του νεοφιλελευθερισμού: ότι το κράτος είναι «κακό επειδή είναι ανίκανο» και οι αγορές «καλές γιατί είναι και ικανές και αποτελεσματικές». Τα κράτη σήμερα δρουν ως εγγυητές της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος, προσφέροντας τεράστια πακέτα δημόσιας χρηματοδότησης και εγγυήσεων για την κεφαλαιακή τους επάρκεια.
Ένα μέρος του ιδιωτικού χρέους των τραπεζών μετατρέπεται έτσι σε δημόσιο, με σημαντικές επιπτώσεις σε όλη την κοινωνία.
Η θέση του συνεδρίου μας «να τεθούν υπό δημόσιο κοινωνικό έλεγχο οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος, για τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, των εργαζομένων και της πραγματικής οικονομίας, με άμεση διεκδίκηση τη διαμόρφωση του πυλώνα των τριών τραπεζών» είναι μία θέση επίκαιρη και αναγκαία όσο ποτέ.
Η κυβέρνηση, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει, δεν νομιμοποιείται να εφαρμόζει ή να στηρίζει εξελίξεις τις οποίες δεν έθεσε προγραμματικά στο λαό καθώς και στους εργαζόμενους στις τράπεζες, που οι μαζικοί τους φορείς στηρίζουν τη θέση για δημόσιο πυλώνα στις τράπεζες.


15/07/2010

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για τα κοινωνικά δικαιώματα των νέων

9/7/2010, Αλ.Τσίπρας - κοινωνικά δικαιώματα των νέων from syn.gr on Vimeo.

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα για το ασφαλιστικό

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ζούμε ταυτόχρονα τραγικές αλλά και ιστορικές στιγμές.

Με το παρόν νομοσχέδιο η κυβέρνηση έρχεται να θεσμοθετήσει τη κοινωνική βαρβαρότητα.

Θέλετε ένα δύο παραδείγματα για το τι πάτε να κάνετε;

Πρώτον. Γυναίκα στο Δημόσιο με ανήλικο παιδί, πρωτοασφαλισμένη από το 1983 μέχρι το 1992, που θεμελιώνει δικαίωμα το 2013, με το παλιό σύστημα μπορεί να φύγει στο 50ο έτος.

Με το καινούργιο σύστημα φεύγει στα 65. Τρώει 15 χρόνια στο κεφάλι.

Δεύτερον. Οι Έλληνες καταφέρνουν να μαζεύουν κατά μέσο όρο περί τα 7500 ένσημα. Είναι τελευταίοι στην Ευρώπη λόγω ανεργίας και μαύρης εργασίας.

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; 26% ποσοστό αναπλήρωσης, που μαζί με τη βασική σύνταξη πάει στο 45% ή στο 50% του συντάξιμου μισθού ο οποίος τώρα υπολογίζεται σε όλο τον εργασιακό βίο.

Δηλαδή σύνταξη παρακάτω από τη μισή απ ότι θα έπαιρνε .

Με το παρόν νομοσχέδιο έρχεστε να καταργήσετε κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών. Να ξεμπερδέψετε με την έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης και να υιοθετήσετε το πυρήνα της νεοφιλελεύθερης σκέψης που είναι η έννοια της ατομικής ευθύνης.

Και το οξύμωρο είναι ότι όλα αυτά τα υπερασπίζεστε όχι μόνο βάση των επιταγών του μνημονίου, που κατά τα άλλα είναι έξω από την ιδεολογία σας, αλλά τα υπερασπίζεστε ως αναγκαίες και δίκαιες επιλογές για τη κοινωνία και αναρωτιέμαι :

Πόσο βαθιά μπορεί να είναι η ιδεολογική σας μετάλλαξη κύριε υπουργέ;

Πόση απόσταση τελικά μπορεί να έχει ο σοσιαλισμός από τη βαρβαρότητα;

Υποστηρίξατε κ. υπουργέ ότι φταίει η γήρανση του πληθυσμού και μας επιτίθεστε κιόλας. Φταίει δηλαδή η έλλειψη εργατικού δυναμικού.

Σοβαρευτείτε. Ή έλλειψη εργατικού δυναμικού υπάρχει ή ένα εκατομμύριο μετανάστες.

Εσείς δεν ήσασταν που λέγατε στο υπουργικό συμβούλιο ότι η ανεργία θα πάει στο 18 και στο 20 τα εκατό και κοίταγαν οι άλλοι να σας μαζέψουν;

Που την είδατε λοιπόν την έλλειψη εργατικού δυναμικού;

Άκουσα επίσης να μας κάνετε κριτική επειδή τάχα μου υπερασπιζόμαστε ένα σύστημα το οποίο κατέρρευσε.

Ήξερα ότι δεν ντρέπεστε, από τις τηλεοπτικές σας εμφανίσεις.

Αλλά ότι θα φτάνατε να κατηγορείτε εμάς για το ότι διαλύσατε το ασφαλιστικό σύστημα δεν το περίμενα.

Το σύστημα κατέρρευσε από πολιτική επιλογή. Εσείς και η ΝΔ το μαδήσατε.

Με την κλοπή των αποθεματικών. Με το χρηματιστήριο. Με τα δομημένα ομόλογα.

Θα το πούμε άλλη μια φορά και ας μαλλιάσει η γλώσσα μας: Το πρόβλημα του συστήματος αυτού δεν είναι ότι δίνει πολλά. Είναι ότι μαζεύει λίγα.

Δεν είναι πρόβλημα παροχών. Είναι πρόβλημα εισφορών.

Το έχουν πει εδώ και μια δεκαετία οι μελέτες του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και εσείς επιμένετε να μην ακούτε και να στέλνετε τον κόσμο στην ιδιωτική αγορά.

Το μόνο που μπορείτε να εγγυηθείτε είναι ότι θα έχουμε όλοι την τύχη της ΑΣΠΙΣ πρόνοια.

Θα μείνετε στην ιστορία ως η κυβέρνηση που διέλυσε τη κοινωνική ασφάλιση και το όποιο κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα.

Είναι πρωτοφανή, νεοφιλελεύθερα και αντισυνταγματικά τα μέτρα.

Έχουμε αλλαγή της δομής και του χαρακτήρα του δημοσίου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και κατά συνέπεια τη μετάλλαξη της κοινωνικής ασφάλισης σε ατομική-ιδιωτική.

Αντικατάσταση της κατώτερης σύνταξης κατά το μεγαλύτερο μέρος της από τη λεγόμενη βασική σύνταξη επιπέδου ΟΓΑ.

Αυτό όμως δεν είναι σύνταξη, αλλά επίδομα πρόνοιας.

Απόσυρση του κράτους από τη συνταγματική του υποχρέωση για τριμερή χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης.

Δραστική μείωση των συντάξεων.

Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Πλήρη διάλυση και κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων.

Κατάργηση της δυνατότητας των συνδικάτων να προσφεύγουν μονομερώς στην Διαιτησία.

Μας επιστρέφετε πίσω στη δεκαετία του 1920.

Με ένα νομοσχέδιο-έκτρωμα που αφορά τρεις γενιές.

Καταθέτω στα πρακτικά της Βουλής τον νόμο 2112 του 1920.

Αυτόν τον νόμο δεν τον ακούμπησαν, στον πολυτάραχο αιώνα που ακολούθησε, καμία κυβέρνηση, καμία δικτατορία, καμία κατοχή.

Και τολμάτε εσείς να τον ανατρέψετε και να απελευθερώσετε τις απολύσεις και να μειώσετε τις αποζημιώσεις.

Επιτίθεστε στο σκληρό πυρήνα των εργασιακών σχέσεων.

Ανατρέπετε το περιεχόμενο δύο πυλώνων του εργατικού δικαίου, τις απολύσεις και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Η κατάργηση του κατώτατου μισθού, η ευθεία παρέμβαση στις συλλογικές διαπραγματεύσεις με την ουσιαστική κατάργηση του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας, η αύξηση του ορίου των απολύσεων, η μείωση της αποζημίωσης λόγω απόλυσης και η καταβολή της όχι άμεσα αλλά σε δόσεις, είναι πολιτική Θάτσερ.

Είναι κατεδάφιση της κοινωνίας και δεν σας σώζουν οι μικρές διαφοροποιήσεις που κάνατε.

Όπως αποδεικνύεται τόσο από τον υπολογισμό των συντάξεων από το ΙΚΑ όσο και από την τεκμηρίωση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, το τελικό ποσό της ανταποδοτικής - αναλογικής σύνταξης που η κυβέρνηση προσδιορίζει στο 48%, μετά από 40 χρόνια εργασίας, πέφτει στο 40%.

Και μάλιστα 40% του συντάξιμου μισθού ο οποίος υπολογίζεται σε όλο τον εργάσιμο βίο.

Ποιος λοιπόν θα έχει συντάξιμο 1200 ευρώ κ. Υπουργέ; Αυτό το παράδειγμα φέρνετε διαρκώς και παραπλανητικά.

Σας καταθέτω στα πρακτικά τις παρατηρήσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το χειρότερο είναι πως τις αντικοινωνικές σας επιλογές τις προωθείτε τσαλαπατώντας το Σύνταγμα της χώρας, αλλοιώνοντας τη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Μετατρέψατε το κοινοβούλιο σε λέσχη συζητήσεων εξουσιοδοτώντας εν λευκώ τον υπουργό των οικονομικών να υπογράφει ότι νομίζει και εσχάτως αδιαφορείτε για την αντισυνταγματικότητα των νόμων που φέρνετε προς ψήφιση.

Και πρέπει να μας απαντήσετε αναγνωρίζετε το Σύνταγμα της χώρας ή μήπως θεωρείται ότι το μνημόνιο που υπογράψατε με τη τρόικα είναι υπέρτατο του Συντάγματος;

Γιατί προχθές η Κομισιόν στη προσπάθειά της να σας βοηθήσει, απεφάνθη ότι το μνημόνιο είναι συμβατό με το κοινοτικό δίκαιο, υπεράνω των εθνικών συνταγμάτων, μιας και αποτελεί διεθνή σύμβαση.

Αν, όμως, όντως είναι τέτοια, καλείστε να μας απαντήσετε γιατί πέρασε από την ελληνική Βουλή με απλή πλειοψηφία, να μας απαντήσετε γιατί για πολλοστή φορά αγνοήσατε το Σύνταγμα.

Η δικά μας αριστερά- όλη η αριστερά- έδωσε μάχες για να υπάρχει Σύνταγμα. Για να διευρυνθεί η δημοκρατία.

Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τη Συνταγματική νομιμότητα.

• Οι δικαστές και το Ελεγκτικό Συνέδριο έκριναν αντισυνταγματικές πολλές από τις διατάξεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Ενστάσεις και για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο από την επιστημονική επιτροπή της Βουλής.

• Το επιστημονικό συμβούλιο της Βουλής έκρινε αντισυνταγματικές διατάξεις του νομοσχεδίου για την εργασιακή ανασφάλεια.

• Η Εθνική Επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου έκρινε αντισυνταγματικό το προεδρικό διάταγμα που ετοιμάζατε για τις εργασιακές σχέσεις.

Σας το καταθέτω στα πρακτικά της Βουλής.

Τρίποντο αντισυνταγματικότητας κύριε υπουργέ.

Τρία στα τρία νομοσχέδια και προεδρικά διατάγματα που φέρατε αντισυνταγματικά.

Καθόλου καλή επίδοση για ένα υπουργό -συνταγματολόγο, δεν νομίζετε;

Μην ανησυχείτε όμως κύριε Λοβέρδε. Σας ξεπέρασε ο Πρωθυπουργός της χώρας στην συνέντευξη που έδωσε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Δήλωσε πως «Δεν είναι προφανές για ποιο λόγο το δικό μας Σύνταγμα θα μπορούσε να εμποδίζει κάτι πολύ λογικό, το οποίο ισχύει σε πολλές άλλες χώρες.»

Για το σύνταγμα, τον καταστατικό χάρτη της χώρας, μιλάτε κύριε πρωθυπουργέ!

Μην το απαξιώνετε μην το κάνετε κουρελόχαρτο.

Μπορείτε να αλλάξετε χώρα, όπου θα ισχύουν αυτά που εδώ το σύνταγμα δεν επιτρέπει να ισχύουν.

Το ελληνικό Σύνταγμα όμως θα το σέβεστε, αλλιώς θα βρεθείτε μπροστά σε μία νέα γενιά μετά αυτή του 114, την γενιά του 120.

Αν λοιπόν εσείς καταργείτε το Σύνταγμα, εμείς θα το επικαλούμαστε συνεχώς.

Για δεύτερη φορά, λοιπόν, μέσα σε δύο χρόνια, για το ίδιο θέμα τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, επικαλούμαστε το άρθρο 44 του Συντάγματος, παράγραφος 2, εδάφιο 2, δηλαδή ζητάμε δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο.

Απευθυνόμαστε στα κόμματα της αντιπολίτευσης που καταψήφισαν το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση καθώς και στους ανεξάρτητους βουλευτές που έπραξαν το ίδιο. Απευθυνόμαστε όμως και ειδικότερα στους βουλευτές της συμπολίτευσης που σήμερα έρχονται σε αντίθεση με τη συνείδησή τους και τους ζητούμε μέχρι την ψήφιση του νόμου να μας απαντήσουν αν αποδέχονται την πρότασή μας.

Σύμφωνα με το άρθρο 44 αυτό, δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα εκτός από τα δημοσιονομικά- εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα 3/5 του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των 2/5 του συνόλου κι όπως ορίζουν ο Κανονισμός της Βουλής και ο νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής.

Και θα ήθελα να υπενθυμίσω, ιδιαίτερα προς τους συναδέλφους της συμπολίτευσης, προτού βιαστούν να αντιδράσουν, ότι την αντίστοιχη πρότασή μας πριν δύο χρόνια βρήκαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και συμφώνησαν.

Σας παραπέμπουμε στα πρακτικά της Βουλής τότε, όπου χειροκροτήσατε την πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα καλείστε για ένα εκατό φορές χειρότερο σε ρυθμίσεις νομοσχέδιο να ψηφίσετε με μισή ή καθόλου καρδιά.

Πριν δύο χρόνια, ακόμα και ο σημερινός πρωθυπουργός διαδήλωνε με υψωμένη τη γροθιά.

Σήμερα καταδικάζει την ελληνική κοινωνία στην ανασφάλεια, στην ανεργία, στη φτώχεια.

Δεν έχετε το δικαίωμα να το κάνετε αυτό.

Δεν έχετε το δικαίωμα απέναντι στους πολίτες που εκπροσωπείτε, που σας τίμησαν με τη ψήφο τους, με την εντολή να προστατεύσετε τις συντάξεις και την εργασία και τώρα έρχεστε να τα κατεδαφίσετε.

Τουλάχιστον δώσετε το δικαίωμα στους ίδιους τους πολίτες να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Έξω είναι 6 εκατομμύρια εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, σαν αυτή τη μητέρα-εργαζόμενη που έστειλε επιστολή στις 51 ελληνίδες βουλευτίνες και ρωτά γιατί εκδικείστε την μητρότητα.

Αυτή η γυναίκα σε μία χώρα χωρίς πρόνοια, χωρίς υποδομές, χωρίς δωρεάν παιδεία και υγεία, πρέπει να δουλέψει ακόμα 15 χρόνια, χωρίς καμία προειδοποίηση.

• Δώστε της την ευκαιρία με δημοψήφισμα να απαντήσει αν αποδέχεται το νομοσχέδιο, το μνημόνιο και όλα τα μέτρα εργασιακού μεσαίωνα που παίρνετε.

• Δώστε την ευκαιρία να εκφράσει την άποψη του ένας νέος που αντί εργασία του υπόσχεστε μαθητεία.

• Δώστε τον λόγο στους ιδιωτικούς και δημόσιους υπάλληλους.

• Δώστε τον λόγο Στους ήδη συνταξιούχους που θα δουν συντάξεις να κόβονται.

Καλούμε λοιπόν όλους τους βουλευτές και ειδικά αυτούς της κυβερνητικής πλειοψηφίας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Τους καλούμε πάνω από όλα να ψηφίσουν με την καρδιά και τη συνείδηση τους. Έχοντας στο νου όχι τις πιέσεις που δέχτηκαν στα κομματικά γραφεία αλλά τη πίεση της κοινωνίας που αγωνιά.

Του κόσμου που θέλει να ζει με αξιοπρέπεια και τούτη την ώρα ζητάει και περιμένει από τους εκπροσώπους να τον υπερασπιστούν.

Ανακοίνωση Τμήματος Παιδείας του ΣΥΝ - Οι προτάσεις Διαμαντοπούλου για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Η υπουργός Παιδείας μίλησε επιτέλους για τα θέματα της ανώτατης εκπαίδευσης. Τα όσα είπε στην 64η Σύνοδο των Πρυτάνεων, όμως, διόλου δεν μας εξέπληξαν γιατί αφενός εγγράφονται στον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και αφετέρου, γιατί τις λεπτομέρειες αυτής της πολιτικής μας τις είχαν προδιαγράψει οι άνθρωποι της κ Διαμαντοπούλου, είτε πρυτάνεις είναι αυτοί, είτε συνδικαλιστικά στελέχη της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ, είτε, τέλος, στελέχη άλλων πολιτικών κομμάτων.

Η υπουργός, φανατική οπαδός της Μπολόνια, πιστεύει ότι η εκπαίδευση είναι ένα κοινό εμπόρευμα όπως όλα τα άλλα που κυκλοφορούν στις αγορές. Γι’ αυτό και αναζήτησε στην εισήγησή της, τους προσφορότερους τρόπους για να παράγεται και να πουλιέται το εμπόρευμα-εκπαίδευση.

Για τη διεύθυνση της επιχείρησης-πανεπιστήμιο προτείνεται το «Συμβούλιο Διοίκησης». Το όργανο αυτό περιλαμβάνει στους κόλπους του μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας οι οποίοι θα έχουν αποφασιστικό λόγο όχι μόνον για το στρατηγικό σχεδιασμό του πανεπιστημίου αλλά ακόμη και για το…ύψος των μισθών των πανεπιστημιακών δασκάλων. Με άλλα λόγια το αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου – κατάκτηση αιώνων ακαδημαϊκής εμπειρίας- εγκαταλείπεται προς δόξαν της αγοράς.

Η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων θα εξαρτάται του λοιπού από τις επιδόσεις τους. Μόνον που οι επιδόσεις τους δεν θα σταθμίζονται με ακαδημαϊκά κριτήρια αλλά με κριτήρια αγοράς: προσέλκυση επενδυτών-χορηγών, απορροφησιμότητα των πτυχίων τους κ.ά. Πόσο πιο φτωχή θα γίνει η κοινωνία μας χωρίς τμήματα φιλολογίας, ιστορίας, φιλοσοφίας κ.ά εφόσον με βάση τα παραπάνω κριτήρια, τα τμήματα αυτά θα είναι υποχρεωμένα να κλείσουν.

Η φοιτητική μέριμνα περιορίζεται μέχρι ουσιαστικής κατάργησης, έτσι ώστε το «εμπόρευμα» Παιδεία να παρέχεται ανάλογα με το πορτοφόλι του καθενός.

Όσον αφορά τον πανεπιστημιακό «Καλλικράτη». Παρά τη ρητά δημόσια εκφρασμένη αντίθεση του «Συνασπισμού» αλλά και ενός σημαντικού τμήματος της εκπαιδευτικής κοινότητας, οι προκάτοχοι της κ. Διαμαντοπούλου επιδόθηκαν σε ένα ασύλληπτο όργιο ίδρυσης νέων τμημάτων. Τα κριτήρια που πρυτάνευσαν στην ίδρυσή τους ήσαν σε μια πρώτη περίοδο η «τακτοποίηση» των «ημέτερων» καθηγητών και σε μια δεύτερη, η εξυπηρέτηση τοπικών αναγκών έτσι όπως τις όριζαν κομματάρχες και δήμαρχοι. Στη σημερινή κρίσιμη οικονομική συγκυρία και με δεδομένες τις επιταγές του ΔΝΤ, η κ. υπουργός, χωρίς να αισθανθεί την ανάγκη να απολογηθεί για την κατασπατάληση πόρων που έχει προηγηθεί, προτίθεται να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Είμαστε σίγουροι ότι τα κριτήρια της μόνον ακαδημαϊκά δεν θα είναι.

Κοινός παρανομαστής όλων των εξαγγελιών της κ. Διαμαντοπούλου αποτελεί η προσπάθεια να μεταλλαχθεί η δημόσια και ακαδημαϊκή δωρεάν εκπαίδευση σε μια κερδοφόρα επιχείρηση, η οποία θα καταρτίζει αντί να μορφώνει ανθρώπους, η οποία θα αποκλείει τα παιδιά των κατώτερων κοινωνικών τάξεων και θα οδηγεί σε μια γενικευμένη πολιτισμική ένδεια εφόσον κύριος στόχος της εκπαίδευσης γίνεται η κερδοφορία και η εξυπηρέτηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και όχι η διαμόρφωση υπεύθυνων πολιτών.

Ο «Συνασπισμός» διαβεβαιώνει την κυβέρνηση, την κ. υπουργό αλλά και τους ανθρώπους της, οι οποίοι περιφέρονται στα φιλόξενα γι’ αυτούς ΜΜΕ προετοιμάζοντας κάθε φορά το έδαφος για την επέλαση των νεοφιλελεύθερων μέτρων και την εφαρμογή των επιταγών του ΔΝΤ ότι θα μας βρουν απέναντι τους.

Και είμαστε σίγουροι ότι δεν θα είμαστε μόνοι…

Τμήμα Παιδείας ΣΥΝ

Κάλεσμα στην πανεργατική πανελλαδική απεργία της Πέμπτης 8/7

Καλούμε τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους νέους και τις νέες σε παλλαϊκή συμμετοχή στην πανεργατική πανελλαδική απεργία της Πέμπτης 8/7.

Το κυβερνητικό ασφαλιστικό εργασιακό νομοσχέδιο που γυρίζει το ρολόι της ιστορίας στη χώρα μας 100 χρόνια πίσω και επιβάλλει τον κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα δεν πρέπει να περάσει. Μπορούμε να τους σταματήσουμε. Όλοι και όλες στους δρόμους!


* Συγκέντρωση Πρέβεζας: 9.30 π.μ. στο Εργατικό Κέντρο

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ, ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ στις εργασίες του 6ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ με θέμα: «Ποιά πολιτική απάντηση στην κρίση;»

Από το 1997 μέχρι το 2007 η Ελλάδα είχε έναν από τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρωζώνη. Το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 44%. Στο διάστημα αυτό, η κερδοφορία του κεφαλαίου εκτινάχθηκε στα ύψη. Οι φορολογικοί συντελεστές πάνω στα κέρδη του κεφαλαίου και την μεγάλη περιουσία μειώθηκαν από 45%-40% (το 1981) στο 25% με στόχο το 20%. Ταυτόχρονα οι κυβερνήσεις αυτής της περιόδου, κυβερνήσεις είτε της Δεξιάς είτε της Σοσιαλδημοκρατίας, ακολούθησαν μια πολιτική φοροαπαλλαγών, που μείωσε ακόμα περισσότερο τα δημόσια έσοδα.

Αποτέλεσμα της ραγδαίας μείωσης στην φορολογία του κεφαλαίου, ήταν η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους. Παράλληλα, τόσο η εργασία, όσο και η κοινωνική ασφάλιση υπέστησαν μια συστηματική πίεση, και έγιναν στόχος αντικοινωνικών θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Τόσο η ανεργία, όσο και οι κοινωνικές ανισότητες αυξήθηκαν δραματικά. Το αδιέξοδο της πολιτικής αυτής καλύφθηκε με μια επιθετική πολιτική δημόσιου και ιδιωτικού δανεισμού. Μέχρι την στιγμή που η πολιτική αυτή, η οποία εγκωμιάστηκε διεθνώς ως υπόδειγμα αναπτυξιακής στρατηγικής, ήρθε αντιμέτωπη με την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Η σημερινή κρίση στην Ελλάδα, είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. ΤΑ θύματα της ανάπτυξης, καλούνται σήμερα να γίνουν τα θύματα της κρίσης. Και η στρατηγική που ακολουθείτο εν ονόματι της ανάπτυξης, δηλαδή η μείωση των εισοδημάτων, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, επανέρχεται σήμερα, ακόμα πιο επιθετικά, ως στρατηγική για να αντιμετωπιστεί η κρίση.

Το προηγούμενο διάστημα, η Ελληνική οικονομία βρέθηκε κάτω από μια πρωτοφανή πίεση, που άσκησαν συντονισμένα οι δυνάμεις της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας. Τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας είναι υπαρκτά, αλλά σε καμία περίπτωση αντίστοιχα με την κατάσταση η οποία τελικά διαμορφώθηκε. Οι χρηματαγορές στοιχημάτισαν συντονισμένα πάνω στην χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας και αυτό λειτούργησε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Σήμερα, με αφορμή την κατάσταση που διαμορφώθηκε, στην Ελλάδα διεξάγεται η πιο σκληρή και κυνική επίθεση απέναντι σε εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις πολλών δεκαετιών. Και ακόμα μια βίαιη και απροκάλυπτη επιχείρηση αναδιανομής, εις βάρος των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται σήμερα ως εργαστήριο για την προώθηση αυτής της πολιτικής και σε υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Όσα δεν κατάφερε να απαλλοτριώσει το κεφάλαιο στις εποχές της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης, θα επιχειρήσει να τα απαλλοτριώσει τώρα εν ονόματι της κρίσης, Υπό την έννοια αυτή, ο αγώνας αντίστασης που διεξάγουν σήμερα οι έλληνες εργαζόμενοι, είναι ένας αγώνας για λογαριασμό των δυνάμεων της εργασίας σε ολόκληρη την Ευρώπη.

**

Το πρώτο πεδίο στο οποίο διεξάγεται ο αγώνας αυτός, είναι το ιδεολογικό. ΟΙ μηχανισμοί εξουσίας και ιδεολογικής χειραγώγησης επιχειρούν να επιβάλλουν την δική τους ερμηνεία για την κρίση. Κύριο επιχείρημά τους είναι ότι για την κρίση φταίνε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και η άρνησή τους να δουλέψουν παραγωγικά. Φταίνε τα δίκτυα πελατειακών σχέσεων, τα οποία συγκροτήθηκαν με ευθύνη της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας και τα οποία λειτούργησαν υπονομεύοντας το κοινό όφελος. Αλλά το πιο ισχυρό επιχείρημα είναι ότι δεν υπάρχει εναλλακτική διέξοδος. Για την αντιμετώπιση της σημερινής κατάστασης είναι επιβεβλημένη η συρρίκνωση του εισοδήματος που παράγεται από την εργασία, η επιβολή μιας πολιτικής που θα οδηγήσει σε μόνιμη ύφεση και εκτίναξη της ανεργίας και βέβαια η οριστική διάλυση του κοινωνικού κράτους, των εργασιακών σχέσεων και του ασφαλιστικού συστήματος. Η υποτίθεται σοσιαλιστική κυβέρνηση της Ελλάδας, ισχυρίζεται ότι μια τέτοια πολιτική είναι αντίθετη στην ιδεολογία της, αλλά επιβάλλεται από τις πραγματικές συνθήκες.

Πρόκειται για αναίσχυντη και απροκάλυπτη υποκρισία. Για να ξεκινήσουμε από το τελευταίο επιχείρημα, η στρατηγική της σοσιαλδημοκρατίας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, είχε πάντα ως σημαία της την απορρύθμιση του κοινωνικού συμβολαίου. Απλώς τώρα η ελληνική κυβέρνηση κρύβεται πίσω από μια κατάσταση την οποία αντιμετωπίζει ως αντικειμενική. Και το κάνει για να αποφύγει όσο μπορεί το πολιτικό κόστος. Δεύτερον, δίκτυα πελατειακών σχέσεων υπήρξαν, και υπήρξαν με ευθύνη των ίδιων των κυβερνήσεων, προκειμένου να εξισορροπηθεί μια πολιτική που ευνοούσε σκανδαλωδώς την κερδοφορία του κεφαλαίου και υπονόμευε κάθε αναπτυξιακή προοπτική. Και τρίτον, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι μια τέτοια διαστρέβλωση της πραγματικής εικόνας αφήνει έξω από κάθε συζήτηση το κεφάλαιο και τις δικές του ευθύνες για το σημερινό αδιέξοδο. Πέρα από όλα αυτά, οι έλληνες εργαζόμενοι οφείλουν αν συνειδητοποιήσουν ότι τα μέτρα τα οποία προωθούνται σήμερα, δεν πρόκειται να έχουν το παραμικρό αποτέλεσμα απέναντι στα σημερινά προβλήματα. Η πολιτική που ακολουθείται θα επιδεινώσει τα σημερινά προβλήματα, ειδικά το πρόβλημα του χρέους και των ελλειμμάτων, και θα υπονομεύσει κάθε προοπτική ανάκαμψης, βυθίζοντας την Ελλάδα στην ύφεση, την ανεργία και τη φτώχεια. Δικαιούμαστε λοιπόν να διατυπώσουμε την άποψη ότι δεν πρόκειται για μια στρατηγική εξόδου από την κρίση, αλλά για μια κυνική επίθεση λεηλασίας, προκειμένου να διασφαλιστεί για λίγο ακόμα η υψηλή κερδοφορία του κεφαλαίου στην χώρα μας. Στο τέλος αυτής της περιπέτειας, οι εργαζόμενοι θα έχουν χάσει δικαιώματα δεκαετιών ενώ η κατάσταση θα είναι ακόμα πιο δύσκολη από ότι είναι σήμερα. Και τότε θα απαιτηθούν νέα, ακόμα πιο σκληρά μέτρα. Στην ουσία πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο κοινωνικής οπισθοδρόμησης, που θα μας εγκλωβίσει για πάντα στα σημερινά αδιέξοδα.

***

Υπάρχει λοιπόν εναλλακτική διέξοδος; Η δική μας απάντηση είναι κατηγορηματικά ναι.

Το πρώτο πράγμα που ζητάμε είναι η δυνατότητα δανεισμού από την ΕΚΤ με 1% ακριβώς όπως έγινε και με τις εμπορικές τράπεζες που δανείστηκαν με αυτό το επιτόκιο και στην συνέχεια δάνεισαν το ελληνικό με 5% και παραπάνω. Κάτι τέτοιο σημαίνει ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας το οποίο, καίτοι έχει καταστεί από τις εξελίξεις ανενεργό, τώρα υπάρχει μια προσπάθεια επαναφοράς και σκλήρυνσης του.

Το δεύτερο είναι ο δημόσιος έλεγχος στο χρηματοπιστωτικό σύστημα με πρώτο βήμα τη δημιουργία ενός δημόσιου πυλώνα συγκροτημένου από τράπεζες στις οποίες το ελληνικό δημόσιο είναι βασικός μέτοχος. Αξίζει να υπενθυμίζουμε ότι οι τράπεζες έχουν αποσπάσει οικονομική βοήθεια 12 δις και τώρα εκταμιεύουν άλλα 17, χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων. Με αυτό το ποσό θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να έχει αυτή την στιγμή των έλεγχο όλων των βασικών τραπεζών αν είχαν οι μετοχές που αγοράστηκαν με την διαδικασία αυτή ήταν κοινές και όχι προνομιούχες – κάτι που δεν δίνει δικαίωμα συμμετοχής στην διοίκησή τους.

Τέλος, υπάρχει μια σειρά από προτάσεις που αφορούν το πάγωνα των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών, την επιβολή φόρου στις χρηματιστηριακές συναλλαγές, την έκτακτης εισφοράς στις τράπεζες, την λήψη θεσμικών μέτρων που θα αποτρέπουν τα κερδοσκοπικά χρηματιστηριακά παιχνίδια, την υψηλότερη φορολογία του κεφαλαίου, καθώς και την η επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους κάτι που ούτως η άλλως αναμένεται να συμβεί, αφού όμως έχει προωθηθεί προηγουμένως η ολοκληρωτική απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και του ασφαλιστικού συστήματος.

***

Οι μηχανισμοί ιδεολογικής χειραγώγησης κατηγορούν την Αριστερά ότι προβάλλει αιτήματα που είναι ανέφικτα. Για μας το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα κάθε φορά είναι στους συγκεκριμένους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Για να είναι ρεαλιστική η εναλλακτική διέξοδος που προτείνει η αριστερά, όπως περιγράφεται παραπάνω, πρέπει να αμφισβητηθούν οι σημερινοί συσχετισμοί. Και οι συσχετισμοί μπορούν να αμφισβητηθούν μόνο μέσα από την οργάνωση ενός ισχυρού, μαχητικού και αποτελεσματικού κινήματος κοινωνικών αντιστάσεων.

Η εμπειρία υπάρχει. Στην πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία, πολλές φορές η ισχυρή παρουσία των συνδικάτων, των εργαζόμενων, των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων στους δρόμους, ματαίωσε αντικοινωνικά σχέδια και ανέτρεψε δεδομένους συσχετισμούς. Στην Ελλάδα έχει συμβεί επίσης, με προηγούμενα σχέδια ανατροπής του ασφαλιστικού συστήματος. Σήμερα, είναι η στιγμή να γίνει πάλι ώστε να ανακοπεί αυτή η σχεδιασμένη αντικοινωνική επίθεση.

Στην βάση αυτή, θεωρούμε ότι οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα που υπερασπίζονται την κοινωνική αλληλεγγύη και αμφισβητούν την σημερινή πολιτική έχουν τη δυνατότητα να συγκλίνουν σε τέσσερεις βασικούς άξονες δράσεις.

1) Στην απαίτηση να φορολογηθεί το κεφάλαιο. Και να πληρώσουν το κόστος της κρίσης, αυτοί που στο προηγούμενο διάστημα εισέπραξαν το όφελος της ανάπτυξης.

2) Στην υπεράσπιση κάθε κοινωνικού δικαιώματος, όπως το δικαίωμα στη εργασιακά και την κοινωνική ασφάλιση, χωρίς καμία διαπραγμάτευση πάνω σε αυτό το ζήτημα.

3) Στην διατύπωση ενός εναλλακτικού σχεδίου ανάπτυξης, που δεν θα εξαρτάται από την καλή θέληση και την εμπιστοσύνη του διεθνούς κερδοσκοπικού δικτύου των «αγορών», και

4) Στην γενίκευση του αγώνα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, προκειμένου να αμφισβητηθούν αποτελεσματικότερα οι σημερινοί συσχετισμοί.

***

Για εμάς το ζήτημα εξόδου από την κρίση είναι πρώτα από όλα πολιτικό και όχι τεχνικό. Με αυτή την έννοια πρέπει να κάνουμε σαφές ότι η έξοδος από την κρίση είναι άμεσα συνδεδεμένη με την έκβαση της κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης η οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Έξοδος από την κρίση σημαίνει ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό. Σημαίνει δηλαδή, μια πολιτική που θα προστατεύει το εργατικό εισόδημα και συνολικά τις εργασιακές κατακτήσεις, θα ακυρώνει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τις ιδιωτικοποιήσεις, θα προστατεύει τον δημόσιο πλούτο και θα στηρίζεται συνολικά στην ικανοποίηση των αναγκών του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας. Και με αυτή την έννοια, μια νίκη του κινήματος των κοινωνικών αντιστάσεων στην Ελλάδα, είναι καθοριστική, τόσο για το μέλλον της δικής μας χώρας, όσο και για ολόκληρη την Ευρώπη.

To Γραφείο Τύπου

Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στον Λ.Σταυρόπουλο

1. Άλλη μια διάσπαση στον χώρο της Αριστεράς. Άλλο ένα νέο κόμμα της Αριστεράς. Υπάρχει χώρος για την «Δημοκρατική Αριστερά» των πρώην συντρόφων σας;

Χώρος στην πολιτική υπάρχει για όσους εκφράζουν υπαρκτές κοινωνικές ανάγκες και για όσους απαντούν με σαφήνεια στα πολιτικά επίδικα και διλλήματα κάθε εποχής. Οι πρώην σύντροφοί μας, πολύ σύντομα θα κληθούν να τοποθετηθούν επί της κυρίαρχης, σήμερα, διαχωριστικής γραμμής. Τάσσονται υπέρ της απεμπλοκής από τον οδυνηρό μηχανισμό στήριξης ΔΝΤ- Ε.Ε. ή θεωρούν τις επιταγές του μνημονίου σκληρές αλλά αναγκαίες; Αν είναι με τη πρώτη απάντηση, όντως δεν υπάρχει χώρος. Πολύ γρήγορα θα βρεθούμε σε κοινούς αγώνες και ίσως η αποχώρησή τους από το κοινό μας σπίτι αποτελέσει μια μικρή παρένθεση. Αν όμως είναι με τη δεύτερη, τότε μάλλον ο χώρος που θα διεκδικήσουν δεν θα είναι κοινός αλλά συμπληρωματικός στα στρατηγικά σχέδια της κυβέρνησης.

2. Πάντως δεν διστάσατε να ρίξετε τα βέλη σας μιλώντας για τα «σενάρια εθνικής σωτηρίας που έρχονται και παρέρχονται αναζητώντας πρόθυμους δεξιώθεν και αριστερώθεν». Την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη και τον κ. Φ. Κουβέλη εννοούσατε;

Η κυβέρνηση δεν αντέχει για πολύ με αυτές τις επιλογές και με τη κοινωνία απέναντι. Ο πολιτικός της χρόνος έχει ήδη εξαντληθεί. Αυτό το γνωρίζει και σύντομα θα αναζητήσει στηρίγματα δεξιά και αριστερά. Από τα δεξιά έχει ήδη προσφορές. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα βρεθούν αριστερά στηρίγματα σε αυτή την πολιτική. Σε κάθε περίπτωση η ανακύκλωση του πολιτικού σκηνικού για τη δημιουργία τεχνητών υποστυλωμάτων σε ένα ετοιμόρροπο πολιτικό σύστημα εξουσίας, έχει κοντά ποδάρια. Το παλιό ακόμα κι αν φοράει τη μάσκα του καινούργιου, δεν ξεγελά. Έχει περιορισμένες δυνατότητες και αντοχές.

3. Το ερώτημα που εγείρεται, μετά απ’ όλα όσα έχουν συμβεί στον ΣΥΝ, είναι πώς θα τα βγάλει πέρα. Πώς δηλαδή θα «αντέξετε» ως κόμμα…

Εμείς θα κριθούμε από το κατά πόσο θα είμαστε ο καταλύτης της δημιουργίας του καινούργιου και ελπιδοφόρου συνασπισμού δυνάμεων που θα επιτρέψει στην κοινωνία να βγει από την κρίση όρθια. Πρέπει και εμείς να υπερβούμε τον εαυτό μας για να γίνουμε πρωταγωνιστές. Τα κόμματα δεν αντέχουν λόγω προσωπικών φιλοδοξιών ή μιας γλυκειάς νοσταλγίας της παλιάς καλής καθαρότητας. Αντέχουν όταν απαντούν στα σημερινά προβλήματα.

4. Ακούγοντάς σας να δηλώνετε ότι και να ήθελε ο κ. Παπανδρέου να πάει σε εκλογές δεν πρόκειται να του το επιτρέψει η τρόικα (τουλάχιστον ως το 2013), κάποιοι διερωτήθηκαν μήπως ξορκίζετε τις εκλογές γιατί τις απεύχεστε...

Κάθε άλλο. Η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία θα ήταν μια απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη με βάση τις σημερινές εξελίξεις. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση να εκτελεί τη πολιτική του μνημονίου έχοντας πάρει νωπή εντολή για μια εντελώς αντίθετη πολιτική. Το ζήτημα είναι να ωριμάσουν οι κοινωνικές διεργασίες ώστε από τη κάλπη να προκύψουν εξελίξεις διεξόδου. Δηλαδή μια αληθινά προοδευτική κυβέρνηση που να θέλει και να μπορεί να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα εξόδου από τη κρίση. Με απεμπλοκή από τον οδυνηρό μηχανισμό στήριξης, με διεκδίκηση αναδιάρθρωσης του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τολμηρό πρόγραμμα ανόρθωσης της οικονομίας και προστασίας της κοινωνίας.

5. Παρά τα όσα έχουν συμβεί δεν κάνετε πίσω από την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ. «Ματώσαμε στο συνέδριο για να επιβεβαιώσουμε την επιλογή αυτή», είπατε πρόσφατα. Όμως το εγχείρημα δεν προχωράει. Γιατί επιμένετε;

Η στρατηγική μας επιλογή για την ευρύτερη δυνατή ενότητα των αριστερών δυνάμεων, από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας, δεν αλλάζει. Πόσο μάλλον την ώρα που η κοινωνία στενάζει και ζητά στήριξη από την αριστερά. Ελπίζω την ίδια ευθύνη να συναισθανθούν όλοι και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

6. Την εβδομάδα αυτή θα κριθεί στη Βουλή το ασφαλιστικό/εργασιακό. Καταγγείλατε «μάχη παρασκηνίου» στο ΠαΣοΚ με «απειλές και εκβιασμούς» προς τους βουλευτές του. Πιστεύετε ότι υπάρχει ενδεχόμενο διαφοροποιήσεων;

Ελπίζω πως ναι. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πρέπει να ακούσουν τη φωνή της συνείδησής τους και όχι αυτή της κομματικής πειθαρχίας. Έχουν ιστορική ευθύνη. Τους καλούμε ανοιχτά να την αναλάβουν. Να μην καταδικάσουν τις επόμενες γενιές και να προστατέψουν το Σύνταγμα.

7. Τι εννοείτε;

Εννοώ ότι πέρα από κοινωνικά άδικο το νομοσχέδιο είναι και αντισυνταγματικό. Και δεν το λέμε εμείς. Το λέει το ελεγκτικό συνέδριο, η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ο δικηγορικός σύλλογος. Μήπως και όλοι αυτοί κάνουν στείρα αντιπολίτευση. Προφανώς όχι. Η στάση τους όμως δείχνει ότι ο αγώνας για ανατροπή του ασφαλιστικού νομοσχεδίου είναι αγώνας για την υπεράσπιση όχι μόνο της κοινωνίας αλλά και της δημοκρατίας.

8. Σε τι μπορούσε η κυβέρνηση άραγε να είναι ηπιότερη όταν όλα είχαν κριθεί από το Μνημόνιο;

Κατ’ αρχήν η υπογραφή του Μνημονίου είναι συνειδητή επιλογή του οικονομικού επιτελείου και του ίδιου του Πρωθυπουργού. Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί το Γενάρη, όταν υπήρχε πολύ μεγάλη ευχέρεια δανεισμού. Τα κροκοδείλια δάκρυα και οι θεατρινισμοί δεν πείθουν πια κανένα. Δεν μπορεί να λέμε ότι οι αλλαγές είναι άδικες αλλά αναγκαίες. Καμία αδικία δεν είναι αναγκαία. Αν η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι όλα έχουν κριθεί, δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς παριστάνει.

9. Πιστεύετε ότι υπάρχει περιθώριο να απεμπλακεί η χώρα από τις βαρύτατες δεσμεύσεις του Μνημονίου, όπως ήρθαν τα πράγματα και πώς;

Αν δεν απεμπλακεί, τότε είναι που θα χρεοκοπήσουμε. Το μνημόνιο είναι κατάπτυστο, όμως, όχι μόνο από πολιτική αλλά και από νομική άποψη. Είναι αντισυνταγματικό, λειτουργεί με βάση το αγγλικό δίκαιο το οποίο προστατεύει κυρίως τα δικαιώματα των πιστωτών, αίρει την ασυλία που έχει η δημόσια περιουσία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η προμήθεια και μόνο επιβαρύνει με 400 εκατομμύρια τον ελληνικό λαό. ¨Όσα δηλαδή θα εισπράξει το οικονομικό επιτελείο από τη περικοπή των επιδομάτων. Πρόκειται για κραυγαλέο σκάνδαλο. Έχουμε ζητήσει στοιχεία εδώ και μέρες και περιμένουμε απάντηση. Ποιος καρπούται τα έξοδα του δανείου; Ποια δικηγορικά γραφεία; Πώς επιλέχθηκαν; Ποια η αμοιβή τους; Απάντηση δεν πήραμε. Εύχομαι να μην διαπιστωθεί ότι κάποιοι κερδίζουν εκατομμύρια από το δράμα του ελληνικού λαού.

10. Μήπως συμφωνείτε με τον κ. Σαμαρά.

Η ΝΔ, είναι κατά του μνημονίου, όχι από ιδεολογία αλλά από καιροσκοπισμό. Έχει μια σαφή δεξιά ατζέντα για την έξοδο από την κρίση η οποία έχει σαν αντικειμενικό σκοπό την αποκατάσταση της κερδοφορίας και όχι της απασχόλησης. Θέλει αυστηρούς κανόνες για τους μετανάστες και όχι για τις ασύδοτες επιχειρήσεις. Οι διαφωνίες μας είναι στρατηγικές και η σύγκρουση μας διαρκής

11. Πως θα πάτε στις δημοτικές εκλογές; Με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, με άλλες δυνάμεις; Με τους Οικολόγους; Υπάρχει θέμα συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ;

Επιδιώκουμε οι δημοτικές εκλογές να στείλουν ένα σαφές μήνυμα καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής και σε επίπεδο αυτοδιοίκησης. Αυτό απαιτεί τη συγκρότηση ευρύτερων συσπειρώσεων. Και με τις δυνάμεις της αριστεράς και με δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ. Και με τους οικολόγους πράσινους των οποίων οι τελευταίες αποφάσεις ανοίγουν δρόμους συνεύρεσης.

To Γραφείο Τύπου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας καλούμε το Σάββατο, 3 Ιουλίου, ώρα 8:00΄ το βράδυ,
στην αίθουσα της πρώην Δημοτικής Αγοράς,
σε πολιτική εκδήλωση με θέμα :

“Καλλικράτης”: Αυτοδιοίκηση και Αριστερά

Ομιλητές:

Ελένη Πορτάλιου,
Δημοτική Σύμβουλος Αθήνας (“Ανοιχτή Πόλη”),
Παναγιώτης Σκούτας,
μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ.

Συντονιστικό Συ.Ριζ.Α. Νομού Πρέβεζας

Συνέντευξη Δημ.Παπαδημούλη στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΑΝΤΕΝΝΑ»

Μιλώντας σήμερα στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΑΝΤΕΝΝΑ» (Ν. Βαφειάδης), ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, δήλωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Για το ασφαλιστικό:

«Το ασφαλιστικό πέρασε επί της αρχής από την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων με μια βεβιασμένη συμφωνία των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Όλες τις προηγούμενες μέρες, έγινε μια εκστρατεία με επίκληση της κομματικής πειθαρχίας και της απειλής εκλογών, που αποδείχθηκε μπλόφα, καθώς ο Πρωθυπουργός τη διέψευσε.

Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο μας πηγαίνει δεκαετίες πίσω. Ρίχνει όλα τα βάρη στους ασφαλισμένους, με συντάξεις αργότερα και μικρότερες. Με λιγότερη κοινωνική συμμετοχή και κρατική στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος. Με τη μετατροπή ενός αναδιανεμητικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, με συνδρομή του κράτους, σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα, που δουλεύει κατά τα πρότυπα των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών.

Αυτό έχει τόση σχέση με αυτά που υποσχέθηκε το ΠΑΣΟΚ για να γίνει κυβέρνηση, όση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Αρκετοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ «κλωτσούσαν». Ειδικά για τα εργασιακά μέτρα Λοβέρδου –ευκολότερες απολύσεις, μισή αποζημίωση, κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων- είχαν βγει στα κεραμίδια. Έλεγαν, όταν ο Υπουργός είχε επιλέξει τη μορφή προεδρικού διατάγματος, ότι διαφωνούν, ότι είναι αντισυνταγματικό και ότι θα επιμείνουν στη διαφωνία τους. Αυτή την ώρα που οι 157 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα «ακούω τη συνείδησή μου, θυμάμαι αυτά που έλεγα στους ψηφοφόρους μου πριν τις εκλογές ή κάνω το παγώνι για να μην με διαγράψουν, για να μην γίνουν άμεσα εκλογές;», είπαν «ναι» σε μέτρα με τα οποία μέχρι χθες δήλωναν ότι διαφωνούν.»

Για την αριστερά:

«Την ώρα που κόβουν μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα με τον μπαλτά, η αριστερά πρέπει να ασκείται στην τέχνη της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού και όχι της αφαίρεσης και της διαίρεσης. Δυστυχώς δεν το κάνει. Ειδικότερα η δική μας αριστερά, η σύγχρονη, ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά, διότι η αριστερά του ΚΚΕ έχει επιλέξει το δικό της δρόμο.

Προσπαθούμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Όμως, είναι πλήγμα για τους εργαζόμενους και δώρο στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και το δικομματισμό, το γεγονός ότι η δική μας αριστερά –μιλώ για το κόμμα μου, το Συνασπισμό- έχει μπει σε μια πορεία διάσπασης, διάχυσης των δυνάμεών του, αδυνατώντας να βρει το δρόμο της σύνθεσης των απόψεων, της κοινής λογικής και της συσπείρωσης.

Ο κόσμος μας και πολλοί απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, περιμένει από εμάς ένα αποκούμπι, ένα στήριγμα, μια δύναμη που θα ενώσει τη φωνή της με τη δική τους φωνή για να αλλάξουν κάποια πράγματα. Δυστυχώς καταγράφεται η δική μας αναντιστοιχία με τις απαιτήσεις των καιρών και του κόσμου και η συλλογική ηγετική μας ανεπάρκεια να ανταποκριθούμε σε αυτά.

Η διάσπαση του Συνασπισμού είναι αρνητική εξέλιξη, είναι λάθος. Θα ήταν άδικο να ρίξουμε όλες τις ευθύνες στους συντρόφους οι οποίοι προχώρησαν στη δημιουργία ενός καινούργιου κόμματος. Η γιαγιά μου έλεγε «μονός καυγάς δεν γίνεται». Γι’ αυτή τη διάσπαση υπάρχουν ευθύνες και στις δύο μεριές.

Θέλω να πιστεύω ότι θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα. Είμαι αισιόδοξος. Αν δεν μπορέσαμε να βρεθούμε μαζί στο ίδιο κόμμα, όπως προσπάθησα μέχρι την τελευταία στιγμή, να είμαστε δίπλα στους αγώνες που έρχονται και τους αυτοδιοικητικούς και τους κοινωνικούς, γιατί έχουμε «πολύ μαλλί να ξάνουμε».

Νομίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία του χώρου μας, των μελών μας, των φίλων μας, των εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων μας, πονάει για αυτή την εξέλιξη, είναι ανήσυχη, προβληματισμένη. Ζητάει τουλάχιστον να αφήσουμε τη ζωή την ίδια να μας οδηγήσει σε νέες διαδικασίες σύνθεσης και συσπείρωσης, όχι μόνο μεταξύ μας αλλά με τον κόσμο που στρέφει προς τα αριστερά η άγρια νεοφιλελεύθερη πολιτική που δυστυχώς στην Ελλάδα εφαρμόζεται από ένα κόμμα το οποίο έχει στον τίτλο του τον όρο «σοσιαλιστικό».»

To Γραφείο Τύπου

6o Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, 1-4 Ιουλίου 2010

Μια άλλη Ευρώπη είναι αναγκαία!

6o Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ

Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ θα σχηματίσει το δικό του μπλοκ στη μεγάλη διεθνή διαδήλωση του Σαββάτου 3 Ιουλίου. Με κεντρικό σύνθημα "Να τούς κάνουμε να πληρώσουν την κρίση τους", οι διαδηλωτές και οι διαδηλώτριες θα στείλουν ηχηρό μήνυμα απόρριψης των προγραμμάτων λιτότητας που πλήττουν τους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη.

Επιπλέον, το Φόρουμ διοργανώνει και δύο σημαντικά σεμινάρια:

Το πρώτο (Παρασκευή 2 Ιουλίου στις 9:30 το πρωί) αφορά την μείωση των εξοπλισμών σε Ελλάδα και Τουρκία, με τη συμμετοχή σημαντικών τουρκικών και τουρκοκυπριακών οργανώσεων όπως η εργατική συνομοσπονδία DISK, το αριστερό κόμμα ODP, καθώς και η εφημερίδα Yenica.

Το δεύτερο σεμινάριο του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (Παρασκευή 2 Ιουλίου, 5:30 μμ) αφορά (τι άλλο;) την οικονομική κρίση. Συνδιοργανωτές είναι τα δίκτυα ATTAC και TRANSFORM, η ιταλική ομοσπονδία μετάλλου FIOM, η γερμανική ομοσπονδία μετάλλου IG Metal, τα ιταλικά συνδικάτα βάσης COBAS, καθώς και τα γαλλικά συνδικάτα SUD-Solidaires.

Τέλος, να σημειώσουμε ότι ακτιβιστές και ακτιβίστριες του Φόρουμ θα παρέμβουν και σε σεμινάρια άλλων οργανώσεων, που αφορούν την εκπαίδευση, το φεμινισμό, την καταστολή, το ρατσισμό, τις δραστηριότητες του συνδικαλιστικού κινήματος.