Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θα ξεκινήσω με κάποιες αναφορές στην πολιτική κατάσταση, η οποία φαίνεται να ξεπερνά κάθε πρόβλεψη. Οι πολίτες της χώρας, οι εργαζόμενοι, οι νέοι άνθρωποι που προβληματίζονται για το μέλλον τους, βλέπουν την ελληνική οικονομία να σέρνεται ολοκληρωτικά πίσω από το άρμα των περίφημων «διεθνών αγορών» - όπως κατ’ ευφημισμόν ονομάζονται τα όρνεα της παγκόσμιας κερδοσκοπίας. Τα συσσωρευμένα αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας, αδιέξοδα τα οποία συσσώρευσαν δεκαετίες διακυβέρνησης από τα δύο μεγάλα κόμματα, είναι σήμερα το όχημα για έναν πρωτοφανή εκβιασμό. Η Ελλάδα καλείται σήμερα να ξηλώσει κάθε απομεινάρι των στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων, του δημόσιου πλούτου της, του ασφαλιστικού της συστήματος και του κοινωνικού κράτους, προκειμένου να εξασφαλίσει δανεισμό. Και ο δανεισμός αυτός γίνεται με ανοιχτά τοκογλυφικούς όρους.
Η πολιτική της κυβέρνησης είναι απογοητευτική. Και ακόμα περισσότερο απογοητευτική είναι για τους πολίτες που ψήφισαν το κυβερνητικό κόμμα, ελπίζοντας ότι η ήττα της Νέας Δημοκρατίας θα οδηγήσει σε μια αλλαγή πολιτικής. Τέτοια αλλαγή δεν υπήρξε. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια ολομέτωπη επίθεση στο επίπεδο ζωής, τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων. Και επειδή αυτή η επίθεση έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί απόγνωση και οργή στη κοινωνία, προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα «εθνικής συνεννόησης», ενθαρρύνοντας τη συναίνεση της Ν.Δ. στην κυβερνητική πολιτική. Και ο εκλογικός νόμος που προωθείται από την κυβέρνηση, προσπαθεί να «δέσει» την ανεμπόδιστη δικομματική εναλλαγή, να προστατεύσει εκλογικά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αδιαφορώντας για τη δημοκρατία, την ισονομία, την αναλογικότητα κ.λ.π.
Είδαμε με θλίψη, προχθές, τον πρωθυπουργό της Ελλάδας στο Νταβός να προσπαθεί να κατευνάσει τους κερδοσκόπους. Έκανε έναν απολογισμό που θα εξόργιζε τους πολίτες αν γινόταν στον ελληνικό δημόσιο χώρο. Είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει διακόψει χιλιάδες συμβάσεις υπαλλήλων στον δημόσιο τομέα και κάνει περικοπές μισθών. Μίλησε για επώδυνα μέτρα, γνωρίζοντας ότι αυτή η λέξη, «επώδυνα» ακούγεται πολύ ευχάριστα στα αυτιά των κουστουμαρισμένων εκπροσώπων της παγκόσμιας κερδοσκοπίας. Υποσχέθηκε ότι πολύ γρήγορα θα ξηλώσει το ασφαλιστικό σύστημα, κάτι που απέφευγε συστηματικά να λέει προεκλογικά. Και για τους αγρότες, που έχοντας περάσει το όριο απελπισίας ξεροσταλιάζουν στα μπλόκα, σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, δήλωσε ότι δεν θα σπαταληθεί ούτε ένα ευρώ. Δεν θα μπορούσε να τα πει καλύτερα σε ένα ακροατήριο όπως αυτό του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός. Αν όμως, είχε πει τα ίδια πράγματα εδώ, απευθυνόμενος στους πολίτες της χώρας, θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες. Γι αυτό και η περίληψη της ομιλίας του διανεμήθηκε και παρουσιάστηκε στα ΜΜΕ, προσεκτικά στρογγυλεμένη.
Πέρα όμως από την ενόχληση που προκαλεί αυτή η στάση απέναντι στις διεθνείς αγορές, η στάση κατευνασμού, για να την πούμε όσο πιο ευγενικά μπορούμε, έχει και ένα σημαντικό πρόβλημα. Δεν πρόκειται να αποδώσει. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου δεν την εκλαμβάνουν ως κίνηση καλής θέλησης. Την εκλαμβάνουν ως αδυναμία. Και όσο περισσότερο ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Παπακωνσταντίνου τους διαβεβαιώνουν για την νομιμοφροσύνη τους, τόσο περισσότερα ζητάνε. Όσο περισσότερο κρέας πετάς στους καρχαρίες, τόσο περισσότεροι μαζεύονται. Αυτό δεν έχει όριο, είναι ένας κατήφορος χωρίς τέλος. Και αν δεν υπάρξει αντίσταση από την πλευρά της κοινωνίας, δεν πρόκειται να σταματήσει πουθενά. Δεν πρόκειται οι τραπεζίτες να σε δανείσουν φτηνότερα αν διαρκώς τους ξεσκονίζεις.
Η κυβέρνηση, βέβαια, φροντίζει προσεκτικά την δημόσια εικόνα της. Έχει αναλάβει τον ρόλο του καλού χωροφύλακα, την ώρα που οι αγορές και η Κομισιόν παίζουν τον κακό. Και έτσι αποφεύγει το πολιτικό κόστος για την πολιτική που ακολουθεί. Και για την απροσχημάτιστη υπαναχώρηση από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Σηκώνει τα χέρια, δηλώνει αμέτοχη σε αυτή την λεηλασία, επιχειρεί να δημιουργήσει στους πολίτες την εντύπωση ότι προσπαθεί να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο. Και έτσι να στρέψει το αίσθημα αδικίας και απόγνωσης που εξαπλώνεται μέσα στην κοινωνία, προς μακρινές κατευθύνσεις.
Λέει λοιπόν η κυβέρνηση: καταλαβαίνουμε ότι βρίσκεστε σε δύσκολη θέση. Και ότι η αγωνία για το μέλλον δεν σας αφήνει να κοιμηθείτε. Καταλαβαίνουμε ότι χάνετε τις δουλειές σας, ακόμα και τις δουλειές της πλάκας με τις οποίες προσπαθούσατε να ζήσετε. Και ότι ακόμα περισσότεροι ζείτε με την ανησυχία μήπως τις χάσετε μέσα στο επόμενο διάστημα. Αλλά ο κακός δεν είμαι εγώ. Να, ο κακός είναι οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης. Στρέψτε σε αυτούς τον θυμό σας όσο θέλετε. Ούτως η άλλως, δεν δίνουν δεκάρα για την άποψή σας. Και την ίδια στιγμή, εμείς θα παίρνουμε τα απαιτούμενα μέτρα. Θα σπρώξουμε ολόκληρη την κοινωνία μέσα στην οικονομική κρίση, την ανεργία, τη φτώχεια, την ανασφάλεια.
Όμως εμείς δεν ξεχνάμε. Ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συνοικοδόμησαν με τους εταίρους τους, σοσιαλιστές και συντηρητικούς, ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που αφήνει τα δημόσια οικονομικά στο έλεος των διεφθαρμένων οίκων αξιολόγησης και των ακόμα πιο διεφθαρμένων επενδυτικών τραπεζών. Ένα πλαίσιο το οποίο δεν επιδιώκει να καθυποτάξει χώρες ή να τιμωρήσει χώρες. Επιδιώκει να καθυποτάξει τους εργαζόμενους σε κάθε χώρα. Τιμωρεί εργαζόμενους και συνταξιούχους, τιμωρεί την εργατική τάξη και τους λαούς ολόκληρης της ευρώπης.
Εμείς, βέβαια, υποδείξαμε έγκαιρα εναλλακτικούς δρόμους για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο. Περιγράψαμε λύσεις με όρους αριστερού ευρωπαϊσμού, δηλαδή μιας εναλλακτικής αντίληψης για την Ευρώπη των λαών και όχι των χρηματαγορών. Μια αντίληψη που διαπνέει τα κόμματα που συμμετέχουν σήμερα στο Κ.Ε.Α., το μεγαλύτερο πόλο των δυνάμεων της Αριστεράς στην Ευρώπη. Ο αριστερός ευρωπαϊσμός για εμάς δεν είναι μια γενικόλογη αναφορά στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αντιθέτως συνιστά μια επιθετική πρόταση για την οικοδόμηση μιας άλλης Ευρώπης των εργαζομένων και των λαών της. Για τη διεκδίκηση μιας άλλης αρχιτεκτονικής για την οικοδόμηση της Ε.Ε. Πέρα από νεοφιλελεύθερες πολιτικές και συνθήκες που έχουν επιβάλλει οι συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις στην πορεία οικοδόμησης της Ε.Ε. Ζητήσαμε, λοιπόν, από την κυβέρνηση να διεκδικήσει τον απ’ ευθείας δανεισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αν αυτό ήταν δυνατό ο κρατικός κορβανάς θα γλίτωνε κόστος 4 με 5 δις από τους τόκους. Μιλήσαμε για ουσιαστική πίεση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση να εκδοθεί ευρωομόλογο.
Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, που φαίνεται είναι λιγότερο προσαρμοστικός από τον κ. Παπανδρέου απέναντι στις διεθνείς αγορές, υποστήριξε δημόσια την θέση αυτή. Ο κ. Παπανδρέου αρνείται να την εκφωνήσει, πόσο μάλλον να προχωρήσει σε συντονισμένες κινήσεις με άλλες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση, προς μια τέτοια κατεύθυνση. Φαίνεται ότι την αποφασιστικότητά του να ματώσει στην διαπραγμάτευση, όπως ο ίδιος έλεγε, για την υπεράσπιση των συμφερόντων της χώρας, την εξάντλησε σε προεκλογικά ρητορικά σχήματα.
Είπαμε επίσης ότι μια λύση δανεισμού που παρακάμπτει τους κερδοσκόπους των διεθνών αγορών, είναι η έκδοση έντοκου γραμμάτιου του ελληνικού δημοσίου για εσωτερικό δανεισμό, του λεγόμενου, δηλαδή, λαϊκού ομόλογου. Που θα διατεθεί έξω από το τραπεζικό κύκλωμα και από τους όρους που διαμορφώνονται εκεί. Η κυβέρνηση αρνείται να το συζητήσει. Αποφεύγει να τοποθετηθεί, υπεκφεύγει, λέει «θα το εξετάσουμε» και ξεμπερδεύει. Γιατί δεν το εξετάζετε λοιπόν; Η απάντηση είναι προφανής και να μην το κρύβουμε. Για να μην δυσαρεστηθούν οι τράπεζες, οι οποίες ευνοούνται εξαιρετικά από την σημερινή κατάσταση. Αν όμως το βασικό μέλημα της κυβέρνησης είναι πως θα έχει ευχαριστημένες τις τράπεζες και όχι πως θα ανακουφίσει την κοινωνία από αυτές τις αφόρητες πιέσεις, πρέπει να βγει και να το πει ευθέως.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής άλλωστε εγκατέλειψαν την δέσμευσή τους για δημόσια παρέμβαση στο τραπεζικό σύστημα. Μια παρέμβαση που θα μπορούσε να σπάσει το τραπεζικό καρτέλ, το ισχυρότερο καρτέλ της χώρας, το οποίο αφού ενισχύθηκε με 28 δις για να γλυτώσει την κρίση, στραγγαλίζει σήμερα οικονομικά την κοινωνία και κερδοσκοπεί με την κρίση. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ακουμπήσει αυτά τα συμφέροντα, είναι προφανές. Χάιδεψε προεκλογικά τα αυτιά των ψηφοφόρων, για να τους πείσει ότι έχει εναλλακτικό σχέδιο για την οικονομία. Και σήμερα ξεσκονίζει τους τραπεζίτες για να παραστήσει το καλό παιδί των αγορών.
Το κυρίαρχο ερώτημα, λοιπόν, είναι : Υπάρχει διέξοδος;
Η απάντηση είναι ναι. Είναι ο δρόμος των μαζικών κοινωνικών αντιστάσεων. Είναι αυτό που φοβούνται σήμερα περισσότερο από οτιδήποτε οι υψηλοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου, στην Ευρώπη και μέσα στη χώρα. Σήμερα η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού μετά την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση. Της κόβουν σιγά σιγά το οξυγόνο για να δουν πόσο μπορεί να αντέξει. Ώστε αύριο που θα έρθει η σειρά της Ισπανίας και μεθαύριο της Πορτογαλίας και ούτω κάθε εξής, να γνωρίζουν μέχρι που μπορούν να φτάσουν.
Αν, όμως, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, ενώσουν την φωνή και τις δυνάμεις τους, αν οργανώσουν την αντίσταση απέναντι σε αυτά τα σχέδια, το ξήλωμα του ασφαλιστικού συστήματος, η γενίκευση της εργασιακής ανασφάλειας, η διάλυση του κοινωνικού κράτους δεν θα φαίνονται πια τόσο αυτονόητα πολιτικά εργαλεία στους διαμορφωτές κοινής γνώμης. Τα σχέδια του κεφαλαίου και των αγορών σταματάνε μονάχα στον δρόμο. Μπορούμε να τους σταματήσουμε και το ξέρουν. Ένα ενωμένο, ισχυρό κίνημα κοινωνικής αντίστασης μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς. Μπορεί να επιβάλλει μια άλλη πολιτική. Που θα αναζητά την έξοδο από τη κρίση μέσα από τους δρόμους της ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Που θα ανοίγει τον δρόμο για τους κοινωνικούς αγώνες σε ολόκληρη την Ευρώπη, ώστε να ανατραπεί ο χρεοκοπημένος πια νεοφιλελευθερισμός.
Γιατί – οφείλουμε αυτό να το πούμε – η οπτική των κοινωνικών αντιστάσεων δεν μπορεί να είναι μια οπτική εθνικής περιχαράκωσης. Είναι μια οπτική που βλέπει την αλλαγή των συσχετισμών, μόνο μέσα από την κοινή και συντονισμένη δράση των εργαζομένων και των κινημάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Είναι προφανές ότι η συγκυρία σήμερα, χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά μια αξιόμαχη και δυνατή αριστερά. Μια αριστερά που θα ηγεμονεύσει στους δρόμους, στην βουλή και στις ιδέες. Που θα οργανώνει αγώνες και κοινωνικές αντιστάσεις, που θα δείχνει έναν εναλλακτικό δρόμο, θα εμπνέει και θα ανοίγει δρόμους, θα δίνει ελπίδα και δεν θα τρώγεται διαρκώς με τον εαυτό της, δεν θα τρώει διαρκώς τις σάρκες της.
Ίσως ακούγεται πια μονότονο και κοινότυπο αλλά η εικόνα που δίνουμε το τελευταίο διάστημα απέχει πολύ από τις ανάγκες της συγκυρίας, απέχει πολύ από τις απαιτήσεις των μελών μας και από τη διάθεση του κόσμου που μας στηρίζει και μας παρακολουθεί. Είναι γεγονός ότι το προηγούμενο καλοκαίρι περάσαμε μια βαθιά κρίση. Κρίση ηθική και αξιακή. Κρίση που κλόνισε την εμπιστοσύνη του κόσμου μας στο πολιτικό μας σχέδιο.
Παρ’ όλα αυτά, καταφέραμε και δείξαμε ψυχραιμία και αποφασιστικότητα να στηρίξουμε τις συλλογικές μας αποφάσεις και τις κεντρικές μας επιλογές. Επιλογές που θέσαμε και στη κρίση των πολιτών και παρά τις δυσκολίες είχαμε ένα εξαιρετικό εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν προλάβαμε όμως να πάρουμε ανάσα, να οργανώσουμε τη δουλειά μας στις νέες συνθήκες και όσοι προεκλογικά είχαν ετοιμαστεί να μας ψάλουν, σα να μη κατάλαβαν το μήνυμα της κοινωνίας, απλά ανέστειλαν για λίγες ημέρες τους σχεδιασμούς τους. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε είκοσι μέρες μετεκλογικής ηρεμίας. Είκοσι όμως, μη το παρακάνουμε κιόλας και συνηθίσουμε στην ηρεμία.
Σήμερα τρεις μήνες μετά τις εκλογές και έχουμε αρχίσει σιγά σιγά να ξαναβρίσκουμε το γνώριμο κακό εαυτό μας. Τι κι αν η πραγματικότητα άλλα έδειξε. Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τους προσωπικούς μας σχεδιασμούς, τόσο το χειρότερο για τη πραγματικότητα. Και εδώ έχουμε πολλούς σχεδιασμούς. Διαφορετικούς αλλά εξίσου φυγόκεντρους από τη συλλογική μας πορεία, που βρίσκουν έδαφος σε ένα κλίμα διαρκούς αμφισβήτησης της ενότητας και της προοπτικής του χώρου μας. Και για να είμαστε ειλικρινείς, βρίσκουν έδαφος εξαιτίας των δικών μας χρόνιων και δομικών αδυναμιών. Αδυναμιών που όσο αρνούμαστε να τις προσεγγίσουμε νηφάλια και να βρούμε λύσεις τόσο θα ανακυκλώνουν ένα κλίμα αστάθειας και αβεβαιότητας για το πολιτικό μας σχέδιο, για την ενότητα και τη προοπτική τόσο του ΣΥΝ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι άδικο να δίνουμε αυτή την εικόνα στον κόσμο της αριστεράς.
Έχουμε κουράσει πια τον κόσμο της αριστεράς. Αυτόν τον κόσμο που σε κάθε κρίσιμη στιγμή, όπως στις τελευταίες εκλογές, μπαίνει στο προσκήνιο δυναμικά για να σηκώσει την υπόθεση στις δικές του πλάτες. Αυτός ο κόσμος δε μας χρωστάει τίποτα να του ανταποδίδουμε διαρκώς μια εικόνα άγονων συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων. Σε αυτό τον κόσμο χρωστάμε. Απέναντι στον κόσμο αυτό, έχουμε την υποχρέωση να δούμε σοβαρά τα προβλήματα μας και να κάνουμε αποφασιστικά βήματα για να τα ξεπεράσουμε.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Ας δούμε με ρεαλισμό και ευθύνη τα προβλήματα και τις αδυναμίες μας, χωρίς όμως αυτό να μας οδηγήσει και στο άλλο άκρο: να υιοθετούμε μια άδικη και μηδενιστική αποτίμηση της μέχρι τώρα πορείας μας. Αυτό το κόμμα, με τις αδυναμίες, τις αντιφάσεις και τα πισωγυρίσματά του έχει προσφέρει πολλά και έχει να προσφέρει ακόμα περισσότερα. Και τα στελέχη του, τα οποία τελευταία δέχονται κριτική η οποία πολλές φορές στερείται πολιτικής βάσης, έχουν καταθέσει στη κοινή μας προσπάθεια χρόνια από τη ζωή τους. Και έχουν καταφέρει να κρατήσουν αυτό το κόμμα όρθιο σε πολύ πιο δύσκολες στιγμές. Τον καιρό που πολλοί στρέφανε ευήκοα ώτα στις εκσυγχρονιστικές σειρήνες. Και ας μην υποτιμάμε τη συμβολή τους σε μια δημιουργική πορεία υπό αντίξοες συνθήκες που ανέδειξε πολιτικές για την ανάπτυξη διεθνών κινημάτων, κινημάτων νεολαίας, κινημάτων πόλης. Κινήματα δυναμικά, αποτελεσματικά, πρωτότυπα. Αυτό το κόμμα συνέβαλε τα μέγιστα στην ενότητα δράσης της αριστεράς στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ.
Ας μην μηδενίζουμε, λοιπόν, όσα σημαντικά καταφέραμε, ούτε και όλη την πορεία από το 5ο Συνέδριο μέχρι σήμερα. Έχουν γίνει συγκεκριμένα και σοβαρά βήματα. Έχουμε επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα που εγκρίθηκε από μια μεγάλη πλειοψηφία στο τελευταίο προγραμματικό συνέδριο, μια ψηφοφορία που υπερέβη σημαντικά τις παραδοσιακές διαχωριστικές μεταξύ των τάσεων. Ένα πρόγραμμα που αγκαλιάστηκε ευρύτερα τόσο από τα μέλη του κόμματος όσο όμως και από τη κοινωνία, που ανταποκρίθηκε θετικά, όποτε έγινε κατορθωτό να της το παρουσιάσουμε με τρόπο κατανοητό και συγκροτημένο. Το πρόγραμμα αυτό αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό εργαλείο στη δουλειά μας. Μας βοήθησε σημαντικά στο να γίνει πιο αξιόπιστη και πιο δυναμική η πολιτική μας παρέμβαση. Και μπορεί να αξιοποιηθεί ακόμα περισσότερο σε μια πορεία αμφισβήτησης της ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού. Μπορεί να μας βοηθήσει να εμπνεύσουμε πλατιές κοινωνικές δυνάμεις. Και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ενός μαζικού μαχητικού κινήματος, γύρω από συγκεκριμένα ώριμα αιτήματα. Γιατί το πρόγραμμα της αριστεράς, δεν είναι άθροισμα ιδεών που κατατίθεται στον διάλογο μεταξύ πολιτικών δυνάμεων. Πρώτα από όλα απευθύνεται στην κοινωνία και την δική της στήριξη ζητάει.
Βασικό προαπαιτούμενο, λοιπόν, για να προχωρήσει, είναι να αποκτήσει στήριξη από όσο το δυνατόν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις. Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε όμως ότι οι βρισκόμαστε σε ένα πολιτικό και κοινωνικό τοπίο που έχει αλλάξει ριζικά τα δύο τελευταία χρόνια. Η κυβερνητική εναλλαγή από μόνη της είναι μια σημαντική αλλαγή. Πόσο μάλλον η βαθιά καπιταλιστική κρίση που χτυπάει πια την ελληνική οικονομία και επιδρά καταλυτικά στις κοινωνικές σχέσεις αλλά και στο πεδίο διαμόρφωσης πολιτικής. Μια κρίση που παρότι την προβλέψαμε πρώτοι, έχει δημιουργήσει σημαντικές δυσκολίες και νέες συνθήκες στη πολιτική μας παρέμβαση.
Και επειδή πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και σοβαροί στην εξέταση των αδυναμιών μας, καλό είναι να παραδεχθούμε ότι η παρέμβασή μας στους κοινωνικούς χώρους δεν είναι αυτή που θα έπρεπε. Και ειδικά στους χώρους της επισφαλούς εργασίας, εκεί που οι νέοι άνθρωποι αγωνίζονται να επιβιώσουν με 500 και 600 ευρώ και χωρίς δικαιώματα, εκεί που οι απολύσεις είναι ένα καθημερινό φαινόμενο. Η σύνδεσή μας με τα στρώματα που θέλουμε να εκπροσωπούμε καθυστερεί σημαντικά. Και η εμβέλεια των αριστερών προτάσεων και ιδεών, μέσα σε συνθήκες σοβαρής κρίσης του συστήματος, παραμένει περιορισμένη. Υπάρχουν σοβαρές αιτίες γι αυτό. Και νομίζω ότι πολύ σωστά τα μέλη του κόμματος, που συμμετείχαν μαζικά στις συσκέψεις του προηγούμενου διαστήματος, μας το επισημαίνουν.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Στο πλαίσιο μιας ειλικρινούς αποτίμησης της πορείας μας, οφείλουμε να παραδεχθούμε πως στα δυο χρόνια από το 5ο Συνέδριο, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και σε σχέση με το συμμαχικό μας σχήμα, τον ΣΥΡΙΖΑ.Ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσε την στρατηγική μας επιλογή. Μια επιλογή συνειδητή, με στόχο την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση των δυνάμεων της αριστεράς και της οικολογίας. Με απολύτως δική μας ευθύνη, όμως, πολλές φορές μετατράπηκε από πεδίο σύγκλισης και συμπόρευσης ευρύτερων δυνάμεων σε πεδίο αντιπαραθέσεων και ανταγωνισμού. Βεβαίως στην πορεία του χρόνου ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποκτήσει βαθιές ρίζες, δεν είναι πια ένα σχήμα εκλογικής καταγραφής. Και στη συνείδηση του κόσμου, ιδίως στη περιφέρεια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με τις άγονες αντιπαραθέσεις και τους ανταγωνισμούς των συνιστωσών που συναντά κανείς σε κεντρικό επίπεδο. Υπό μια έννοια, δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια ένα σχήμα που ξεπερνάει όλους όσους το συναπαρτίζουν. Έχει όμως και πολλά προβλήματα.
Υποχρέωσή μας είναι να δούμε τις αδυναμίες και τα προβλήματα αυτά, να αναζητήσουμε λύσεις και να προχωρήσουμε ακόμα πιο μπροστά. Όχι να πάμε προς τα πίσω. Οι σοβαρές τριβές στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, μας πήγαν πίσω από την κεντρική στρατηγική αντίληψη του εγχειρήματος, την ενότητα. Και βέβαια αφήσαμε χώρο και για επιθέσεις εναντίον μας, χωρίς να δώσουμε αποτελεσματικά την μάχη της ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμονίας.
Τέλος, υπάρχει πάντα η αίσθηση ότι η σημερινή κατάσταση αφήνει πάρα πολύ χώρο για προσωπικές επιδιώξεις και πρακτικές που δεν έχουν σχέση με τις αξίες της αριστεράς που εδράζονται στην ανιδιοτελή στράτευση, γεγονός που θλίβει και απογοητεύει βαθύτατα τον κόσμο της αριστεράς.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Όλα τα παραπάνω σχετίζονται σοβαρά με δομικές αδυναμίες στον τρόπο συγκρότησης και δουλειάς που έχουμε υιοθετήσει.
Υπάρχει αδυναμία πολιτικής σύνθεσης στα όργανα.
Υπάρχει αδυναμία να ξεκαθαρίζουμε τις επιλογές μας και τις επιδιώξεις μας.
Υπάρχουν φαινόμενα γραφειοκρατικής λειτουργίας.
Υπάρχει πρόβλημα αποτελεσματικότητας που αφυδατώνει την πολιτική μας δράση και την στερεί από την αναγκαία δυναμική.
Υπάρχει δυσκολία να ορίσουμε και να εκφράσουμε με ολοκληρωμένο τρόπο την πολιτική μας ταυτότητα και να προχωρήσουμε πιο σοβαρά τις πολιτικές και ιδεολογικές μας επεξεργασίες.
Με όλα αυτά ανοιχτά, είναι δύσκολο να εμπνεύσουμε τον κόσμο και ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους.
Αυτή είναι η πηγή των προβλημάτων τα οποία αντιμετωπίσαμε στο προηγούμενο διάστημα. Και το να τα βάζουμε συνεχώς κάτω από το χαλί, όπως κάναμε πολλές φορές μέχρι σήμερα, δεν βοηθάει πλέον. Οφείλουμε όλα αυτά να τα δούμε κατάματα, να τα κουβεντιάσουμε, να τα αντιμετωπίσουμε και να προχωρήσουμε. Μαγικές λύσεις εγώ δεν γνωρίζω, σίγουρα όμως δεν είναι λύση να μην αναγνωρίζουμε το πρόβλημα. Σίγουρα δεν είναι λύση να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Σίγουρα δεν είναι λύση να μην αφουγκραζόμαστε το γόνιμο προβληματισμό που επικρατεί στις πολιτικές μας κινήσεις, στη βάση του κόμματος. Και οι Περιφερειακές συσκέψεις ήταν μια ιδιαίτερα χρήσιμη διαδικασία γιατί αποτύπωσε εύγλωττα την πραγματική εικόνα των προσδοκιών και των απαιτήσεων του κόσμου μας, από την ηγεσία του κόμματος. Μια εικόνα που πολλές φορές δεν είναι εύκολο να καταγραφεί στις συνεδριάσεις των εκτελεστικών οργάνων.
Για όσους, λοιπόν, παρακολουθήσαμε αυτές τις συσκέψεις, το μήνυμα είναι απολύτως ευκρινές. Η κοινή απαίτηση των μελών μας, ανεξαρτήτως σε ποιο ρεύμα ιδεών εντάσσονται, είναι να σταματήσουμε να δίνουμε εικόνα Βαβυλωνίας και να προχωρήσουμε μπροστά. Και ο καλύτερος, ο πιο δημοκρατικός τρόπος για να το πετύχουμε, είναι να προχωρήσουμε με βάση τα όσα προβλέπει το καταστατικό μας σε συνέδριο. Σε ένα συνέδριο σύνθεσης ανάκαμψης, αναγέννησης της συλλογικής μας λειτουργίας. Σε ένα συνέδριο προωθητικής επανεκκίνησης του Συνασπισμού.
Ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μας μια ανούσια πια συζήτηση επί της χρησιμότητας της διαδικασίας και ας προχωρήσουμε στην ουσία.
Ας βοηθήσουμε όλοι ώστε να ξεκολλήσουμε από τη παραλυσία και την εσωστρέφεια.
Ας βοηθήσουμε όλοι με αίσθηση ηγετικής ευθύνης, ώστε να ξαναβρούμε το νήμα της δημιουργικής σύνθεσης, της ενότητας μέσα από τη διαφορετικότητα, του σεβασμού στη δημοκρατία και στη βούληση των μελών.
Ας ξαναπιάσουμε το νήμα των πιο δημιουργικών στιγμών της ιστορίας του κόμματός μας που ήταν η δημιουργική αντιπαράθεση των ιδεών και όχι των μηχανισμών και ας τολμήσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε μοντέλο λειτουργίας, κάνοντας μια νέα αρχή για τον ΣΥΝ, δίνοντας μια νέα ώθηση στο ΣΥΡΙΖΑ.
Για να ξαναβρεθούμε στο πλάι των πραγματικών αγωνιών της κοινωνίας, για να ξαναδώσουμε έμπνευση στο κόσμο της αριστεράς, για να ξαναγίνουμε η ελπίδα μιας διαφορετικής προοπτικής για τον τόπο.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θέλω σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα.
Πρώτον : Το θέμα της εξωστρέφειας
Κάποιοι σύντροφοι ζητούν να μην πάμε σε συνέδριο, γιατί σήμερα είναι ανάγκη να επιδείξουμε την μεγαλύτερη δυνατή εξωστρέφεια. Η άποψή τους είναι σεβαστή. Θα τη καταθέσουν άλλωστε και στην Κεντρική Επιτροπή. Αυτό που εγώ πιστεύω είναι ότι η μεγαλύτερη δυνατή εξωστρέφεια μπορεί να διασφαλιστεί μόνο μέσα από μια σοβαρή ενασχόληση με τα προβλήματα που μας ταλανίζουν για να βρούμε λύσεις. Συλλογικά και συντεταγμένα. Λύσεις που θα μας δώσουν τους όρους για πιο σοβαρή πολιτική δουλειά και περισσότερη αποτελεσματικότητα. Που θα βγάλει τα βαρίδια από τις καρδιές του κόσμου της αριστεράς. Και που θα μας λύσει τα χέρια ανοίγοντας τον δρόμο για μια πιο ουσιαστική και αποτελεσματική δράση μέσα στους κοινωνικούς χώρους.
Δεύτερον : Το θέμα της πολιτικής συνεννόησης.
Κάποιοι σύντροφοι που διαφωνούν με την ανάγκη διεξαγωγής έκτακτου συνεδρίου, μίλησαν για την ανάγκη να υπάρξει μέσα στο κόμμα μια νέα πολιτική συνεννόηση. Το τι θα γίνει με το θέμα του Συνεδρίου θα το αποφασίσει η Κεντρική Επιτροπή, λαμβάνοντας υπ όψιν και την συζήτηση που έγινε στις κομματικές συσκέψεις. Αλλά θέλω να επισημάνω ότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Δεν υπάρχει δηλαδή το σχήμα ή συνέδριο ή πολιτική συνεννόηση. Είναι οξύμωρο. Αν ήταν έτσι θα έπρεπε να καταργήσουμε τα συνέδρια για να έχουμε συνεννόηση. Πιστεύω ότι όλα τα μέλη του κόμματος περιμένουν σε κάθε περίπτωση από τα κορυφαία στελέχη όλων των ρευμάτων και των τάσεων, που μίλησαν και έγραψαν για την ανάγκη πολιτικής συνεννόησης, να ακούσουν σήμερα χειροπιαστά πράγματα προς αυτή τη κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση θα είναι μεγάλο κέρδος για το κόμμα.
Τρίτο και σημαντικότερο:
Δεν θα κάνουμε συνέδριο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Ποτέ στην ιστορία μας δεν έχει γίνει τέτοιο συνέδριο και ούτε πρόκειται να γίνει. Αυτό που θα κάνουμε είναι ένα συνέδριο το οποίο θα κουβεντιάσει πολιτικά, πάνω σε όλα τα σοβαρά προβλήματα της συγκυρίας και στις απαντήσεις που πρέπει να δώσουμε. Και παράλληλα, θα κουβεντιάσει και θα αντιμετωπίσει με τον πιο δημοκρατικό τρόπο, δηλαδή με την μέγιστη δυνατή αντιπροσώπευση της βάσης, τα ζητήματα κομματικής λειτουργίας. Ας μην το φοβόμαστε λοιπόν . Στην συζήτηση που θα ανοίξει, οφείλουμε να δώσουμε απαντήσεις σε όλα όσα μας απασχόλησαν τον τελευταίο καιρό. Νομίζω ότι αυτή η συζήτηση, και με αφορμή τα προβλήματα που προέκυψαν το προηγούμενο διάστημα, έχει ανοίξει ήδη. Οι διαμάχες που κατά καιρούς ξεσπάνε, έχουν την τάση να απολυτοποιούν τις απόψεις αποδυναμώνοντας τις ουσιαστικά. Και να θέτουν μια σειρά από διλήμματα που είναι εν πολλοίς άνευ περιεχομένου.
Σήμερα δεν υπάρχει το δίλημμα αν κάνουμε προγραμματική αντιπολίτευση ή δομική ή κινηματική αντιπολίτευση. Το πρόγραμμα μας αμφισβητεί με τρόπο ρητό τις δομές του συστήματος. Είναι η πρόταση μας στην κοινωνία. Ανάλυση, ιδέες και αιτήματα που μπορούν να ακουμπήσουν και να κινητοποιήσουν την πλειοψηφία της κοινωνίας. Να δημιουργήσουν κινήματα. Το πρόγραμμά μας λοιπόν είναι πρόγραμμα δομικών αλλαγών, πρόγραμμα τροφοδότης κινημάτων. Αξιόπιστο εργαλείο για δομική αντιπολίτευση στις κυβερνητικές επιλογές.
Σήμερα το δίλημμα δεν είναι έξω από την Ευρώπη ή απόλυτη πειθαρχία στις κεντρικές επιλογές των Βρυξελλών. Δεν μας συγκινεί η εθνική συναίνεση , δε μας συγκινεί η εθνική αναδίπλωση. Μας εμπνέει και μας κινητοποιεί το όραμα του κοινού σοσιαλιστικού μέλλοντος με τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Γι’ αυτό και διεκδικούμε μια ριζική προοδευτική στροφή σε Ελλάδα και Ευρώπη. Φιλοδοξούμε να περιγράψουμε με σαφήνεια και καθαρότητα την ευρωπαϊκή διάσταση μιας αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής, καθώς και τις συγκρούσεις που πρέπει να γίνουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την ανατροπή των σημερινών συσχετισμών.
Σήμερα δεν υπάρχει το δίλημμα να διαλυθεί ο ΣΥΡIΖΑ ή να ενσωματωθούμε σε αυτόν. Γνωρίζουμε ότι το έργο αυτών που θέλουν να ενώνουν είναι πάντα πιο δύσκολο από το έργο αυτών που θέλουν να διασπούν. Οφείλουμε να περιγράψουμε ποιόν ΣΥΡΙΖΑ θέλουμε, στο πλαίσιο της στρατηγικής μας επιλογής για την ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς και της Οικολογίας, με απόλυτο σεβασμό στην αυτονομία της κάθε μίας και στις μεταξύ τους πολιτικές διαφορές. Και βεβαίως με εγγυήσεις για το δικαίωμα των ανένταχτων να συμμετέχουν ισότιμα στην διαμόρφωση των αποφάσεων.
Σήμερα το δίλημμα δεν είναι αν ο στόχος μας είναι οι μεταρρυθμίσεις ή η ανατροπή του συστήματος. Οφείλουμε να δώσουμε με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη θεωρητική και πολιτική επάρκεια το πλαίσιο για τις ώριμες κοινωνικές αλλαγές καθώς και για την εναλλακτική διέξοδο από την σημερινή κατάσταση.
Τέλος, σήμερα το δίλημμα δεν είναι αν θα υπάρχουν τάσεις ή όχι μέσα στο κόμμα. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να ξεκαθαριστεί το πλαίσιο πολιτικής λειτουργίας. Και μαζί να διευκρινιστούν οι τρόποι με τους οποίους οι δημοκρατικά αποφασισμένες πολιτικές θέσεις του κόμματος θα βγαίνουν με τρόπο ισχυρό και αποτελεσματικό προς τα έξω και δεν θα αυτοακυρώνονται από τα εσωτερικά προβλήματα λειτουργίας. Και θέλω εδώ να ξεκαθαρίσω ότι δεν επιδιώκεται η φίμωση κανενός. Η ελεύθερη διατύπωση θέσεων και απόψεων είναι ένα ζήτημα. Η ευθύνη όλων μας να διατυπώνονται και να προωθούνται οι θέσεις και οι επιλογές του κόμματος με τρόπο ξεκάθαρο, σαφή και αποτελεσματικό, είναι ένα άλλο. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Το ένα είναι ζήτημα δημοκρατίας. Το άλλο είναι το πραγματικό πρόβλημα εξωστρέφειας. Θα πάμε και με τα δύο. Η δημοκρατία και η ανοιχτή διατύπωση απόψεων στον Συνασπισμό δεν απειλείται από κανέναν. Για το κόμμα μας είναι κατάκτηση. Αυτό το οποίο χρειάζεται όμως είναι μια νέα δυναμική στις κομματικές λειτουργίες και στην κομματική δουλειά.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θα κλείσω λέγοντας, ότι παρακολουθώντας τις συσκέψεις και μιλώντας με πολλούς συντρόφους στη βάση του κόμματος, αισθάνθηκα ότι ο κόσμος περιμένει από μας και μια άλλη κουλτούρα και συμπεριφορά. Εκτός από το να υπερασπιζόμαστε με πάθος τις επιλογές μας, τις διαδρομές μας, την ιστορικότητά μας- ο καθένας και η καθεμιά- τις τάσεις μας και την ορθότητα των επιλογών μας. Εκτός από το να κάνουμε σκληρή κριτική στις άλλες απόψεις, ο κόσμος που μας παρακολουθεί, περιμένει από μας να κάνουμε καμιά φορά και την αυτοκριτική μας. Όλοι μας.
Και ξεκινώντας πρώτος, να πω ότι Θεωρώ πως στα μέχρι σήμερα προβλήματα, έχει και ο πρόεδρος του κόμματος σημαντικό μερίδιο ευθύνης. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, το νεαρό της ηλικίας του προέδρου, δεν τον απαλλάσσει από τις ευθύνες αυτές. Αντίθετα τον επιβαρύνει ακόμα περισσότερο. Θεωρώ, λοιπόν, ότι τα στοιχεία κριτικής που ενδεχομένως θα ακουστούν σήμερα, θα είναι εξαιρετικά εποικοδομητικά για τη συζήτηση. Και εξ ίσου εποικοδομητική θα είναι και η αυτοκριτική μας. Ας την τολμήσουμε, λοιπόν, έχοντας συναίσθηση ότι είμαστε μπροστά σε μια σημαντική καμπή της πορείας του κόμματος. Στο χέρι μας είναι να κάνουμε τα μεγάλα βήματα που απαιτούνται, ώστε να αντιστοιχηθούμε με τις απαιτήσεις των καιρών, για μια Αριστερά που πραγματικά έχει ανάγκη σήμερα η ελληνική κοινωνία.
Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010
Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010
ΠΕΝΤΕμιση ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 100 ΜΕΡΕΣ ... ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Περιμένοντας Διοικητή στο Νοσοκομείο Πρέβεζας.
Η απαράδεκτη κατάσταση και η εικόνα διάλυσης που επικρατεί σήμερα στα Δημόσια Νοσοκομεία είναι σε όλους γνωστή. Η έλλειψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού είναι κοινή σε όλα τα νοσοκομεία, επείγει και καλώς προβάλλεται συνεχώς σε όλα τα ΜΜΕ. Υπάρχουν όμως και άλλα προβλήματα που δεν οφείλονται σε έλλειψη προσωπικού, πλήττουν ιδιαίτερα τα νοσοκομεία της επαρχίας και σε αυτά θα ήθελα να αναφερθώ.
Εδώ και χρόνια το Νοσοκομείο μας υπολειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Δεν υπάρχει καμιά οργάνωση, κανένα πρόγραμμα, καμιά Διοίκηση. Στην διάλυση των πάντων που έγινε την τελευταία πενταετία, το Νοσοκομείο δεν έμεινε αλώβητο.
Εδώ και μήνες έχει παραιτηθεί ο Διοικητής και ακόμη δεν έχει διοριστεί καινούργιος. Ο Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας εκτελών χρέη Διοικητή διοικεί όπως αυτός νομίζει καλλιεργώντας κλίμα έντασης και διαμάχης ανάμεσα στις κλινικές και τα τμήματα χωρίς να δίνει αναφορά σε κανέναν και με αδιαφανείς διαδικασίες. Το Διοικητικό Συμβούλιο υπολειτουργεί, γίνονται απλά ανταλλαγές απόψεων, αποφάσεις σπάνια παίρνονται αλλά και αυτές που παίρνονται συνήθως δεν υλοποιούνται.
Ουρές ατέλειωτες στους διαδρόμους όπου συνωστίζονται όλο το 24άωρο τα έκτακτα και περισσότερο τα μη έκτακτα περιστατικά. Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι όποιος θέλει να εξετασθεί καλύτερα να έρθει μετά τις 2 το μεσημέρι που κλείνουν τα ταμεία γιατί από κει και πέρα όλα είναι τσάμπα. Άπειρες εργαστηριακές εξετάσεις (μικροβιολογικές και ακτινολογικές) δεν χρεώνονται σε κανένα. Έχοντες και μη έχοντες ασφαλιστική κάλυψη, έλληνες και αλλοδαποί όλοι δωρεάν. Επιπλέον δεν υπάρχει καμιά μηχανοργάνωση, οι εξετάσεις αυτές δεν καταγράφονται πουθενά, δεν τηρείται αρχείο και μπορεί κανείς να τις επαναλάβει όσες φορές θελήσει.
Χρόνια τώρα μας έχουν υποσχεθεί ένα καινούριο νοσοκομείο αλλά όπως φαίνεται είναι μόνο υπόσχεση. Τάχα μου δεν τα βρήκαν με το Δήμο στο ποιος θα το χτίσει. Το Νοσοκομείο της Πρέβεζας είναι από τα χειρότερα νοσοκομεία της Ελλάδας από κτιριακής άποψης και η θέση μας πραγματικά είναι δεινή όταν χρειαστεί ν αντιμετωπίσουμε ξένους τουρίστες το καλοκαίρι νιώθοντας ντροπή για την άσχημη εντύπωση που προκαλείται από τις τριτοκοσμικές κτιριακές υποδομές και την ανοργανωσιά που επικρατεί γνωρίζοντας οι περισσότεροι από μας τις συνθήκες και τον τρόπο λειτουργίας των δικών τους νοσοκομείων.
Στους διαδρόμους συνωστίζονται συγγενείς και άρρωστοι ενώ οι θάλαμοι νοσηλείας θυμίζουν λαϊκή αγορά καθώς λόγω έλλειψης προσωπικού μένουν και οι συγγενείς δίπλα στους αρρώστους τους να τους φροντίζουν πολλές ημέρες σε αυτοσχέδια ράντσα κάνοντας ακόμα και μπουγάδα αν χρειαστεί.
Το μικροβιολογικό-βιοχημικό εργαστήριο λειτουργεί κάτω από συνθήκες έξω από κάθε πλαίσιο υγιεινής και ασφάλειας για εργαζόμενους και πολίτες. Τα ιατρικά απόβλητα οδηγούνται στα κοινά σκουπίδια ή στον κλίβανο, ο οποίος λειτουργεί χωρίς άδεια, χωρίς έλεγχο και κατά παράβαση όλων των ευρωπαϊκών και ελληνικών οδηγιών για την διαχείρηση των ιατρικών αποβλήτων. Αποτέλεσμα αυτών είναι να διαχέονται στην ατμόσφαιρα μεγάλες ποσότητες τοξικών και καρκινογόνων ουσιών και να τα εισπνέουν οι κάτοικοι της Πρέβεζας και τα παιδιά τους.
Η κακοδιαχείριση εδώ και πολλά χρόνια έχει οδηγήσει σε σημαντική ρήξη τους εργαζόμενους μεταξύ τους και με τη Διοίκηση, λόγω της αδιαφάνειας στον τρόπο που κατανέμει και χειρίζεται αυτή τις υπερωριακές αποδοχές του προσωπικού και τα κονδύλια των εφημεριών των γιατρών χωρίς έλεγχο, κρυφά και χωρίς να δίνει αναφορά σε κανέναν. Επειδή δεν υπάρχουν κανόνες και κατευθύνσεις η διαχείριση αυτή αφήνεται στα χέρια του εκάστοτε διοικούντα, ο οποίος κάνει την κατανομή με προσωπικά και αδιαφανή κριτήρια. Επανειλημμένα εξώδικα όχι μόνο προσωπικά αλλά και από την Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Ηπείρου έχουν μείνει αναπάντητα και κλεισμένα στα συρτάρια. Καταγγελίες από τη Γεν. Συνέλευση των γιατρών του Νοσοκομείου έχουν μείνει στα αζήτητα όπως επίσης και αποφάσεις του Νομαρχιακού συμβουλίου για την κατάσταση που επικρατεί. Σε όλα αυτά ποτέ δεν πήραμε απάντηση.
Ο Οφθαλμίατρος ενώ υπηρετεί πάνω από 6 χρόνια στο νοσοκομείο δεν έχει εξοπλιστεί ακόμα με τα απαραίτητα που χρειάζεται για να λειτουργήσει ένα σύγχρονο οφθαλμολογικό ιατρείο αλλά και χειρουργείο. Για μια απλή εγχείρηση καταρράκτη τα ηλικιωμένα άτομα αναγκάζονται να φύγουν στα Γιάννενα σα να πρόκειται για εγχείρηση ανοικτής καρδιάς.
Το ίδιο συμβαίνει και με το Νευρολογικό Τμήμα. Ένας παλαιός Ηλεκτροεγκεφαλογράφος που υπήρχε έχει χαλάσει εδώ και δύο χρόνια. Ούτε συζήτηση για επισκευή, πόσο μάλλον για περαιτέρω εξοπλισμό με Ηλεκτρομυογράφο παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις .
Η Διοίκηση του Νοσοκομείου όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο δε φρόντισε να στελεχώσει και να εξοπλίσει τα τμήματα αυτά και άλλα τμήματα του Νοσοκομείου μας, αλλά εδώ και 5μήνες αποφάσισε να στερήσει από το νοσοκομείο για τα Σαββατοκύριακο την εφημέρευση τουλάχιστον δέκα ειδικοτήτων ανάμεσά τους ΩΡΛ, Οφθαλμίατρου, Νευρολόγου, ισχυριζόμενη αφελώς ότι κατά τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες δεν υπάρχουν έκτακτα περιστατικά στις ειδικότητες αυτές. Με τον τρόπο αυτό υποβιβάζει το Νοσοκομείο σε Κέντρο Υγείας και στερεί από τους πολίτες του νομού μας την εξειδικευμένη αντιμετώπιση των έκτακτων περιστατικών προτρέποντας τους έμμεσα να καταφύγουν στους ιδιώτες γιατρούς ή σε νοσοκομεία άλλων νομών.
Περιμένοντας λοιπόν το διορισμό της νέας Διοίκησης, το μόνο που ευχόμαστε είναι να μην καθυστερήσει πολύ ακόμα γιατί δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια. Το πλοίο βουλιάζει.
Λαμπρινή Σούρδη
Νομαρχιακή Σύμβουλος – Πρόεδρος Νομαρχιακής Επιτροπής Υγείας
Εκπρόσωπος ιατρών στο Δ.Σ. του Νοσοκομείου Πρέβεζας
Η απαράδεκτη κατάσταση και η εικόνα διάλυσης που επικρατεί σήμερα στα Δημόσια Νοσοκομεία είναι σε όλους γνωστή. Η έλλειψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού είναι κοινή σε όλα τα νοσοκομεία, επείγει και καλώς προβάλλεται συνεχώς σε όλα τα ΜΜΕ. Υπάρχουν όμως και άλλα προβλήματα που δεν οφείλονται σε έλλειψη προσωπικού, πλήττουν ιδιαίτερα τα νοσοκομεία της επαρχίας και σε αυτά θα ήθελα να αναφερθώ.
Εδώ και χρόνια το Νοσοκομείο μας υπολειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Δεν υπάρχει καμιά οργάνωση, κανένα πρόγραμμα, καμιά Διοίκηση. Στην διάλυση των πάντων που έγινε την τελευταία πενταετία, το Νοσοκομείο δεν έμεινε αλώβητο.
Εδώ και μήνες έχει παραιτηθεί ο Διοικητής και ακόμη δεν έχει διοριστεί καινούργιος. Ο Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας εκτελών χρέη Διοικητή διοικεί όπως αυτός νομίζει καλλιεργώντας κλίμα έντασης και διαμάχης ανάμεσα στις κλινικές και τα τμήματα χωρίς να δίνει αναφορά σε κανέναν και με αδιαφανείς διαδικασίες. Το Διοικητικό Συμβούλιο υπολειτουργεί, γίνονται απλά ανταλλαγές απόψεων, αποφάσεις σπάνια παίρνονται αλλά και αυτές που παίρνονται συνήθως δεν υλοποιούνται.
Ουρές ατέλειωτες στους διαδρόμους όπου συνωστίζονται όλο το 24άωρο τα έκτακτα και περισσότερο τα μη έκτακτα περιστατικά. Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι όποιος θέλει να εξετασθεί καλύτερα να έρθει μετά τις 2 το μεσημέρι που κλείνουν τα ταμεία γιατί από κει και πέρα όλα είναι τσάμπα. Άπειρες εργαστηριακές εξετάσεις (μικροβιολογικές και ακτινολογικές) δεν χρεώνονται σε κανένα. Έχοντες και μη έχοντες ασφαλιστική κάλυψη, έλληνες και αλλοδαποί όλοι δωρεάν. Επιπλέον δεν υπάρχει καμιά μηχανοργάνωση, οι εξετάσεις αυτές δεν καταγράφονται πουθενά, δεν τηρείται αρχείο και μπορεί κανείς να τις επαναλάβει όσες φορές θελήσει.
Χρόνια τώρα μας έχουν υποσχεθεί ένα καινούριο νοσοκομείο αλλά όπως φαίνεται είναι μόνο υπόσχεση. Τάχα μου δεν τα βρήκαν με το Δήμο στο ποιος θα το χτίσει. Το Νοσοκομείο της Πρέβεζας είναι από τα χειρότερα νοσοκομεία της Ελλάδας από κτιριακής άποψης και η θέση μας πραγματικά είναι δεινή όταν χρειαστεί ν αντιμετωπίσουμε ξένους τουρίστες το καλοκαίρι νιώθοντας ντροπή για την άσχημη εντύπωση που προκαλείται από τις τριτοκοσμικές κτιριακές υποδομές και την ανοργανωσιά που επικρατεί γνωρίζοντας οι περισσότεροι από μας τις συνθήκες και τον τρόπο λειτουργίας των δικών τους νοσοκομείων.
Στους διαδρόμους συνωστίζονται συγγενείς και άρρωστοι ενώ οι θάλαμοι νοσηλείας θυμίζουν λαϊκή αγορά καθώς λόγω έλλειψης προσωπικού μένουν και οι συγγενείς δίπλα στους αρρώστους τους να τους φροντίζουν πολλές ημέρες σε αυτοσχέδια ράντσα κάνοντας ακόμα και μπουγάδα αν χρειαστεί.
Το μικροβιολογικό-βιοχημικό εργαστήριο λειτουργεί κάτω από συνθήκες έξω από κάθε πλαίσιο υγιεινής και ασφάλειας για εργαζόμενους και πολίτες. Τα ιατρικά απόβλητα οδηγούνται στα κοινά σκουπίδια ή στον κλίβανο, ο οποίος λειτουργεί χωρίς άδεια, χωρίς έλεγχο και κατά παράβαση όλων των ευρωπαϊκών και ελληνικών οδηγιών για την διαχείρηση των ιατρικών αποβλήτων. Αποτέλεσμα αυτών είναι να διαχέονται στην ατμόσφαιρα μεγάλες ποσότητες τοξικών και καρκινογόνων ουσιών και να τα εισπνέουν οι κάτοικοι της Πρέβεζας και τα παιδιά τους.
Η κακοδιαχείριση εδώ και πολλά χρόνια έχει οδηγήσει σε σημαντική ρήξη τους εργαζόμενους μεταξύ τους και με τη Διοίκηση, λόγω της αδιαφάνειας στον τρόπο που κατανέμει και χειρίζεται αυτή τις υπερωριακές αποδοχές του προσωπικού και τα κονδύλια των εφημεριών των γιατρών χωρίς έλεγχο, κρυφά και χωρίς να δίνει αναφορά σε κανέναν. Επειδή δεν υπάρχουν κανόνες και κατευθύνσεις η διαχείριση αυτή αφήνεται στα χέρια του εκάστοτε διοικούντα, ο οποίος κάνει την κατανομή με προσωπικά και αδιαφανή κριτήρια. Επανειλημμένα εξώδικα όχι μόνο προσωπικά αλλά και από την Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Ηπείρου έχουν μείνει αναπάντητα και κλεισμένα στα συρτάρια. Καταγγελίες από τη Γεν. Συνέλευση των γιατρών του Νοσοκομείου έχουν μείνει στα αζήτητα όπως επίσης και αποφάσεις του Νομαρχιακού συμβουλίου για την κατάσταση που επικρατεί. Σε όλα αυτά ποτέ δεν πήραμε απάντηση.
Ο Οφθαλμίατρος ενώ υπηρετεί πάνω από 6 χρόνια στο νοσοκομείο δεν έχει εξοπλιστεί ακόμα με τα απαραίτητα που χρειάζεται για να λειτουργήσει ένα σύγχρονο οφθαλμολογικό ιατρείο αλλά και χειρουργείο. Για μια απλή εγχείρηση καταρράκτη τα ηλικιωμένα άτομα αναγκάζονται να φύγουν στα Γιάννενα σα να πρόκειται για εγχείρηση ανοικτής καρδιάς.
Το ίδιο συμβαίνει και με το Νευρολογικό Τμήμα. Ένας παλαιός Ηλεκτροεγκεφαλογράφος που υπήρχε έχει χαλάσει εδώ και δύο χρόνια. Ούτε συζήτηση για επισκευή, πόσο μάλλον για περαιτέρω εξοπλισμό με Ηλεκτρομυογράφο παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις .
Η Διοίκηση του Νοσοκομείου όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο δε φρόντισε να στελεχώσει και να εξοπλίσει τα τμήματα αυτά και άλλα τμήματα του Νοσοκομείου μας, αλλά εδώ και 5μήνες αποφάσισε να στερήσει από το νοσοκομείο για τα Σαββατοκύριακο την εφημέρευση τουλάχιστον δέκα ειδικοτήτων ανάμεσά τους ΩΡΛ, Οφθαλμίατρου, Νευρολόγου, ισχυριζόμενη αφελώς ότι κατά τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες δεν υπάρχουν έκτακτα περιστατικά στις ειδικότητες αυτές. Με τον τρόπο αυτό υποβιβάζει το Νοσοκομείο σε Κέντρο Υγείας και στερεί από τους πολίτες του νομού μας την εξειδικευμένη αντιμετώπιση των έκτακτων περιστατικών προτρέποντας τους έμμεσα να καταφύγουν στους ιδιώτες γιατρούς ή σε νοσοκομεία άλλων νομών.
Περιμένοντας λοιπόν το διορισμό της νέας Διοίκησης, το μόνο που ευχόμαστε είναι να μην καθυστερήσει πολύ ακόμα γιατί δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια. Το πλοίο βουλιάζει.
Λαμπρινή Σούρδη
Νομαρχιακή Σύμβουλος – Πρόεδρος Νομαρχιακής Επιτροπής Υγείας
Εκπρόσωπος ιατρών στο Δ.Σ. του Νοσοκομείου Πρέβεζας
Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2010
Απόφαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ
1. Οι 100 πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους την ολομέτωπη επίθεση στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων, της νεολαίας, της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Το ΠΑΣΟΚ, με ταχύτερους ρυθμούς από ότι και οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις είχαν εκτιμήσει προεκλογικά, ολοκληρώνει το έργο των κυβερνήσεων Σημίτη παλιότερα και της ΝΔ την τελευταία πενταετία.
Η χώρα μας βιώνει τις πιο οδυνηρές συνέπειες των νεοφιλελεύθερων επιλογών, που πήραν μεγαλύτερες διαστάσεις εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε πριν ενάμισι χρόνο.
Επί πλέον η μείωση των εισοδημάτων, η ραγδαία άνοδος της ανεργίας και η κλιμάκωση της απορρύθμισης της εργασίας, η νέα φοροεπιδρομή στα μικρά και μεσαία λαϊκά εισοδήματα, τα σχέδια για επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων και σε άλλους κρίσιμους τομείς, η ολοκλήρωση της κατεδάφισης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και του κοινωνικού κράτους συνολικά, η ενίσχυση των μέτρων αυταρχισμού και αστυνομοκρατίας, το σχέδιο «Καλλικράτης» και η προετοιμασία ενός ακόμα πιο καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου κλπ., είναι οι βασικές επιλογές που σηματοδοτούν την πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε αυτό το σύντομο πρώτο διάστημα. Οι επιλογές αυτές προωθούνται σε πλήρη συντονισμό με τους σχεδιασμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και του ΝΑΤΟ. Χαρακτηριστική απ’ αυτή την άποψη είναι και η υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ στη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισαβόνας.
Η συνέχεια στην κατολίσθηση του ΠΑΣΟΚ στη λογική του νεοφιλελευθερισμού προβλέπεται ακόμα χειρότερη.
Μέσα σε αυτό το τοπίο ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες του, επιδιώκει να συμβάλλει αποφασιστικά στην οργάνωση και κλιμάκωση των αντιστάσεων απέναντι σε αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές. Η καμπάνια για την επισφάλεια είναι μια από τις κεντρικές του πρωτοβουλίες που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτή την περίοδο. Παράλληλα ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει τη διαφωνία του με το σύμφωνο σταθερότητας και υπογραμμίζει την απαίτηση για κατάργηση αυτού του συμφώνου και την ακύρωση του προγράμματος σταθερότητας που, από κοινού με την Ευρωπαϊκή Ένωση ,προωθεί η ελληνική κυβέρνηση, προσπαθώντας έτσι να κλειδώσει για τρία χρόνια μια αντιλαϊκή πολιτική στο όνομα της ανάγκης διεξόδου από την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με βάση τις δικές του προτάσεις, ενταγμένες σ’ ένα συνολικό εναλλακτικό σχέδιο, θα προχωρήσει σε πρωτοβουλίες και δράσεις σε κρίσιμα ζητήματα, και ιδιαίτερα στο ασφαλιστικό και το φορολογικό, με στόχο να αντικρούσει της κυβερνητικές πολιτικές. Για τη στήριξη και προώθηση των αποφάσεων και των πρωτοβουλιών του, ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει συγκεκριμένα μέτρα για την οργανωτική του ανασυγκρότηση και την ενίσχυση της «κοινωνικής γείωσης» του, σύμφωνα και με τις αποφάσεις της πρόσφατης 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του.
2. Ο ΣΥΡΙΖΑ, επανειλημμένα, έχει αποσαφηνίσει ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά βρίσκεται στον αντίποδα της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής και είναι βασικός πολέμιος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται σε εθνικό και διεθνές επίπεδο είτε από τις δυνάμεις της Δεξιάς είτε από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας. Συνεπώς οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες ή εκκλήσεις για συνεργασίες στη λογική της «κεντροαριστεράς» ή για «εθνική συνεννόηση» και «κοινωνική συναίνεση», είναι ριζικά αντίθετες με την λογική μας και τους πολιτικούς μας στόχους. Πολύ περισσότερο όταν αυτές προέρχονται από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό σχήμα συνεργασίας των δυνάμεων που τον συναπαρτίζουν καλεί τον ελληνικό λαό να μην αποπροσανατολίζεται από τέτοιες επιλογές και ενέργειες και να εντείνει την πάλη του ώστε να αποκρουστεί η αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης και των δυνάμεων του Κεφαλαίου. Καλεί τους βουλευτές, όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και όλες τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να συμβάλουν στην ακόμη μεγαλύτερη αποκάλυψη και καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής και στην οργάνωση της μαζικής αντίστασης του λαού μας.
Το ΠΑΣΟΚ, με ταχύτερους ρυθμούς από ότι και οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις είχαν εκτιμήσει προεκλογικά, ολοκληρώνει το έργο των κυβερνήσεων Σημίτη παλιότερα και της ΝΔ την τελευταία πενταετία.
Η χώρα μας βιώνει τις πιο οδυνηρές συνέπειες των νεοφιλελεύθερων επιλογών, που πήραν μεγαλύτερες διαστάσεις εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε πριν ενάμισι χρόνο.
Επί πλέον η μείωση των εισοδημάτων, η ραγδαία άνοδος της ανεργίας και η κλιμάκωση της απορρύθμισης της εργασίας, η νέα φοροεπιδρομή στα μικρά και μεσαία λαϊκά εισοδήματα, τα σχέδια για επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων και σε άλλους κρίσιμους τομείς, η ολοκλήρωση της κατεδάφισης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και του κοινωνικού κράτους συνολικά, η ενίσχυση των μέτρων αυταρχισμού και αστυνομοκρατίας, το σχέδιο «Καλλικράτης» και η προετοιμασία ενός ακόμα πιο καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου κλπ., είναι οι βασικές επιλογές που σηματοδοτούν την πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε αυτό το σύντομο πρώτο διάστημα. Οι επιλογές αυτές προωθούνται σε πλήρη συντονισμό με τους σχεδιασμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και του ΝΑΤΟ. Χαρακτηριστική απ’ αυτή την άποψη είναι και η υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ στη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισαβόνας.
Η συνέχεια στην κατολίσθηση του ΠΑΣΟΚ στη λογική του νεοφιλελευθερισμού προβλέπεται ακόμα χειρότερη.
Μέσα σε αυτό το τοπίο ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες του, επιδιώκει να συμβάλλει αποφασιστικά στην οργάνωση και κλιμάκωση των αντιστάσεων απέναντι σε αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές. Η καμπάνια για την επισφάλεια είναι μια από τις κεντρικές του πρωτοβουλίες που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτή την περίοδο. Παράλληλα ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει τη διαφωνία του με το σύμφωνο σταθερότητας και υπογραμμίζει την απαίτηση για κατάργηση αυτού του συμφώνου και την ακύρωση του προγράμματος σταθερότητας που, από κοινού με την Ευρωπαϊκή Ένωση ,προωθεί η ελληνική κυβέρνηση, προσπαθώντας έτσι να κλειδώσει για τρία χρόνια μια αντιλαϊκή πολιτική στο όνομα της ανάγκης διεξόδου από την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με βάση τις δικές του προτάσεις, ενταγμένες σ’ ένα συνολικό εναλλακτικό σχέδιο, θα προχωρήσει σε πρωτοβουλίες και δράσεις σε κρίσιμα ζητήματα, και ιδιαίτερα στο ασφαλιστικό και το φορολογικό, με στόχο να αντικρούσει της κυβερνητικές πολιτικές. Για τη στήριξη και προώθηση των αποφάσεων και των πρωτοβουλιών του, ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει συγκεκριμένα μέτρα για την οργανωτική του ανασυγκρότηση και την ενίσχυση της «κοινωνικής γείωσης» του, σύμφωνα και με τις αποφάσεις της πρόσφατης 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του.
2. Ο ΣΥΡΙΖΑ, επανειλημμένα, έχει αποσαφηνίσει ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά βρίσκεται στον αντίποδα της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής και είναι βασικός πολέμιος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται σε εθνικό και διεθνές επίπεδο είτε από τις δυνάμεις της Δεξιάς είτε από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας. Συνεπώς οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες ή εκκλήσεις για συνεργασίες στη λογική της «κεντροαριστεράς» ή για «εθνική συνεννόηση» και «κοινωνική συναίνεση», είναι ριζικά αντίθετες με την λογική μας και τους πολιτικούς μας στόχους. Πολύ περισσότερο όταν αυτές προέρχονται από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό σχήμα συνεργασίας των δυνάμεων που τον συναπαρτίζουν καλεί τον ελληνικό λαό να μην αποπροσανατολίζεται από τέτοιες επιλογές και ενέργειες και να εντείνει την πάλη του ώστε να αποκρουστεί η αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης και των δυνάμεων του Κεφαλαίου. Καλεί τους βουλευτές, όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και όλες τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να συμβάλουν στην ακόμη μεγαλύτερη αποκάλυψη και καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής και στην οργάνωση της μαζικής αντίστασης του λαού μας.
Πλατφόρμα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά έχει να αντιμετωπίσει την κατάσταση των αγροτών και όλων των ανθρώπων που ζουν στην ύπαιθρο. Οι κατευθύνσεις της νέας ΚΑΠ πιέζουν όλες τις χώρες της ΕΕ, την καθημερινότητα των αγροτών, κυρίως της οικογενειακής γεωργίας και προκαλούν τα πιο σοβαρά προβλήματα της κοινωνικής τους κατάστασης. Γι’ αυτό λοιπόν το 2ο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς συζήτησε αυτά τα προβλήματα και συμφώνησαν στους κύριους άξονες μίας εναλλακτικής αγροτικής πολιτικής. Από την άλλη ο επανέλεγχος της ΚΑΠ («διαγνωστικός έλεγχος) στο άμεσο μέλλον, θα επικεντρωθεί σε νέα προβλήματα και προοπτικές της ΚΑΠ εν όψει του 2013, τα οποία θα πρέπει να συζητήσουμε στο αγροτικό δίκτυο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Οι κοινοί άξονες μιας εναλλακτικής αγροτικής πολιτικής, που προτείνεται να κινηθούν οι θέσεις του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στα αγροτικά και περιφερειακά ζητήματα, είναι οι ακόλουθοι:
1. Εισαγωγή
Η εφαρμογή της νέας ΚΑΠ σε όλες τις χώρες της ΕΕ, δημιούργησε τα τελευταία χρόνια πρόσθετες δυσκολίες στη βιωσιμότητα της οικογενειακής γεωργίας. Σε πολλές χώρες η περικοπή των ενισχύσεων οδήγησε στη συρρίκνωση της παραγωγής, στην αύξηση του κόστους, στη μείωση των εισοδημάτων και στη μεγάλη ανασφάλεια για το μέλλον. Παράλληλα με την υπογραφή των διμερών και περιφερειακών συμφωνιών «ελευθέρου εμπορίου» με αναπτυσσόμενες και μεσογειακές χώρες, καθώς τις νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις του ΠΟΕ, δημιουργήθηκαν επιπρόσθετες δυσκολίες στους μικρό-μεσαίους αγρότες, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Δυστυχώς οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ, προκειμένου να πετύχουν συμφωνίες σε «βιομηχανικά» προϊόντα και «υπηρεσίες», δείχνουν έτοιμοι να θυσιάσουν τη γεωργία (δηλαδή την οικογενειακή γεωργία), έτσι ώστε να εξασφαλίσουν την ελεύθερη πρόσβαση των ευρωπαϊκών πολυεθνικών στις αγορές των αναπτυσσόμενων χωρών, αδιαφορώντας για τις συνέπειες σε βάρος τους και ιδιαίτερα σε βάρος της ασφάλειας εκατομμυρίων αγροτών. Τέλος, η προβλεπόμενη αναθεώρηση της ΚΑΠ το 2009 και η τάση για παραπέρα συρρίκνωσης των δαπανών του προϋπολογισμού της ΕΕ, δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τις συνθήκες παραμονής στην ύπαιθρο για την μεγάλη πλειοψηφία των αγροτών, με σοβαρές οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνέπειες.
2. Οι επιπτώσεις της νέας ΚΑΠ στους μικρομεσαίους αγρότες
Η εμπειρία από τη εφαρμογή της νέας ΚΑΠ έδειξε ότι το σύστημα της «αποσύνδεσης» των επιδοτήσεων από την παραγωγή, η περικοπή των επιδοτήσεων μέσω της «ενιαίας ενίσχυσης» και των διαφόρων «κρατήσεων», τα κριτήρια της «πολλαπλής συμμόρφωσης», κά, δεν ευνοούν τους μικρό-μεσαίους παραγωγούς και την οικογενειακή γεωργία. Κυρίως εξυπηρετούν τις μεγάλες αγροτο-επιχειρήσεις, τις βιομηχανίες μεταποίησης και τους μεγάλους εξαγωγείς προϊόντων που λαμβάνουν και τον κύριο όγκο των επιδοτήσεων, αναπαράγοντας το πρότυπο της «εντατικής γεωργίας», με αρνητικές συνέπειες στην ποιότητα των τροφίμων, στην αγροτική εργασία και στο περιβάλλον, με την εντατική χρήση φυτοφαρμάκων προκαλώντας χημική ρύπανση στο έδαφος.
Η νέα ΚΑΠ επηρεάζει έντονα κυρίως την «ποιοτική» και «Μεσογειακή» γεωργία και τους μικρούς παραγωγούς του Ευρωπαϊκού Νότου. Η αναθεώρηση της «Κοινής Οργάνωσης Αγοράς», σε διάφορα προϊόντα (λαδιού, καπνού, βαμβακιού, κρασιού, ζάχαρης και οπωροκηπευτικών, κά), προκαλεί σοβαρό πλήγμα στην παραγωγή και το εισόδημα των οικογενειακών εκμεταλλεύσεων. Από την άλλη οι επιδοτήσεις από τον δεύτερο πυλώνα για την ενίσχυση της αγροτικής ανάπτυξης είναι πολύ χαμηλές.
Οι μικρομεσαίοι αγρότες και ιδιαίτερα οι νέοι αγρότες, δεν έχουν ουσιαστικά περιθώρια επιβίωσης στις νέες συνθήκες. Με το σύστημα της «αποσύνδεσης», ο άνισος τρόπος κατανομής των επιδοτήσεων υπέρ των μεγάλων αγροτικών εκμεταλλεύσεων (το 25% παίρνει 75% των επιδοτήσεων) διαιωνίζεται. Από την άλλη η τελευταία ετήσια έκθεση της Επιτροπής για τις προοπτικές των αγροτικών προϊόντων, περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στα δημητριακά, το κρέας και γαλακτοκομικά. Προφανώς από τους κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ, υπάρχει μία καθαρή επιλογή για κάλυψη του κύριου όγκου των αναγκών σε φρούτα οπωροκηπευτικά, κρασί, πουλερικά, κά, από χώρες με χαμηλό κόστος παραγωγής, με χαμηλότερα κοινωνικά και περιβαλλοντικά στάνταρτ, με αντάλλαγμα το άνοιγμα των αγορών στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες, σε όφελος των πολυεθνικών της Ευρώπης και των αλυσίδων “super market”. Αυτή η πολιτική θα προκαλέσει μία «έκρηξη» στις μεταφορές μεγάλων αποστάσεων, με υψηλά οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά κόστη.
3. Ποιο μοντέλο Γεωργίας χρειάζεται η Ευρώπη;
Η μεγάλη πλειοψηφία των ευρωπαίων αγροτών και των καταναλωτών, επιθυμούν μια ΚΑΠ, που ο όγκος παραγωγής θα ρυθμίζεται για την αποφυγή πλεονασμάτων, ενώ θα στηρίζεται το εισόδημα των μικρομεσαίων αγροτών. Θέλουν επίσης να παράγονται υγιεινά και ασφαλή τρόφιμα, με συμβατούς περιβαλλοντικά τρόπους παραγωγής. Ο απόλυτος οικονομικός ανταγωνισμός του προτύπου της «εντατικής γεωργίας» οδήγησε στις «τρελές αγελάδες» και στις «διοξίνες» στα τρόφιμα. Επίσης η χρήση Γ.Τ.Ο στην παραγωγή προϊόντων και ζωοτροφών εμπεριέχει μεγάλους και μη προβλέψιμους κινδύνους. Χρειάζεται αυστηρός έλεγχος για τον εντοπισμό τοξικών ουσιών σε τρόφιμα (διοξινών, νιτρικών οξέων, βαρέων μετάλλων και αντιβιοτικών) και ανάληψη της νομικής και οικονομικής ευθύνης από τις βιομηχανίες μεταποίησης προϊόντων (upstream), καθώς και παραγωγής αγροτικών εφοδίων (downstream), για κάθε βλάβη που προκύψει στην ανθρώπινη υγεία, στα ζώα και στο περιβάλλον.
Συμπερασματικά, τα τρόφιμα πρέπει να γίνουν κεντρικό θέμα των συζητήσεων, όχι μόνο ως ποσότητα, αλλά κυρίως ως ποιότητα, ως συνηθειών της διατροφής, ως σχέσεων παραγωγών-καταναλωτών, ως σχέσεων παράδοσης, πολιτισμού και παραγωγής, αντί για το συμφέρον των πολυεθνικών. Η χρήση Γ.Τ.Ο στην παραγωγή προϊόντων και ζωοτροφών πρέπει να απαγορευτεί και να εφαρμοστεί άμεσα το διεθνές Πρωτόκολλο της Καρθαγένης για τη «Βιοασφάλεια». Η ποιοτική γεωργία και η βιώσιμη αγροτική ανάπτυξη, σε συνδυασμό με την προώθηση της «Μεσογειακής δίαιτας», πρέπει να γίνει θεμελιώδεις αρχές της αγροτική πολιτικής.
Βασικό στοιχείο της «Κοινής Αγροτικής Πολιτικής» πρέπει να είναι η αρχή της «αυτοδυναμίας των λαών σε τρόφιμα», που υποστηρίζεται από την αποκέντρωση της παραγωγής, σύμφωνα με τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών, περιφερειών και χωρών και συμπληρωματικά από την παραγωγή για εξαγωγές. Τα στοιχεία της παραγωγής υγιεινών και ποιοτικών προϊόντων, η εργασία, ο σεβασμός στα πρότυπα διατροφής, η διατήρηση των σπόρων και των ποικιλιών, η ορθολογική χρήση των υδατικών πηγών, η προστασία της βιοποικιλότητας, η εφαρμογή μέτρων υποστήριξης της οικογενειακής γεωργίας, η εγκατάλειψη πρακτικών «ντάμπινγκ», κά, διαμορφώνουν τα θεμελιώδη στοιχεία της αρχής για «αυτοδυναμία» των λαών σε τρόφιμα.
Από αυτήν την πλευρά, η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής και της εργασίας, πρέπει να αποτελεί τον κεντρικό άξονα ανάπτυξης της υπαίθρου, με την εφαρμογή κλαδικών πολιτικών, στήριξη της γεωργο-κτηνοτροφικής βιοποικιλότητας, καθώς και της αγροτικής απασχόλησης, ιδιαίτερα των νέων και γυναικών. Οι αγροτικές επιδοτήσεις θα πρέπει να δίδονται με κριτήρια οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά και όχι προς όφελος των μεγάλων παραγωγών, ορισμένων κλάδων και ορισμένων χωρών. Να εξασφαλιστεί συμπληρωματική εισοδηματική ενίσχυση στους αγρότες ορεινών, απομακρυσμένων και άγονων περιοχών, που αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κόστος παραγωγής. Επίσης στόχος της αγροτικής πολιτικής, σε ευρωπαϊκό αλλά και εθνικό επίπεδο, πρέπει να είναι ο έλεγχος της ασυδοσίας των πολυεθνικών, η μείωση της ψαλίδας τιμών μεταξύ παραγωγού-καταναλωτή, η συνολική ασφάλιση της αγροτικής παραγωγής, η παροχή αγροτικών συντάξεων που να εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση, οι επενδύσεις σε έργα οικονομικο-τεχνικής υποδομής και σε κοινωνικές υπηρεσίες, η προώθηση του αγροτουρισμού, της προστασίας του πολιτισμού των λαών, τοπικών παραδόσεων, κά.
4. 'Αξονες ριζικής μεταρρύθμισης της ΚΑΠ
Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς θεωρεί ότι μία ριζική μεταρρύθμιση στην εφαρμοζόμενη αγροτική πολιτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι απαραίτητη. Είναι αντίθετο στην ιδέα κατάργησης της ΚΑΠ και τάσσεται υπέρ της ριζικής μεταρρύθμισης της.
Θεμελιώδης αρχή της μεταρρύθμισης, θα πρέπει να είναι η δικαιότερη κατανομή των επιδοτήσεων υπέρ των μικρομεσαίων παραγωγών και υπέρ των ελλειμματικών αγροτικών προϊόντων, κυρίως των «μεσογειακών (φρούτα, οπωροκηπευτικά, ελαιόλαδο, κά), καθώς και η εφαρμογή της κοινοτικής προτίμησης, σε συνδυασμό με τη «Μεσογειακή δίαιτα».
Αύξηση των χρηματοδοτήσεων για αγροτική ανάπτυξη και υποστήριξη της ποιοτικής γεωργίας (τοπικά παραδοσιακά, προϊόντα με ονομασία προέλευσης, ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης, βιολογικά), καθώς και για την ανάπτυξη των λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών. Κάλυψη των αναγκών για την αγροτική και περιφερειακή ανάπτυξη, καθώς και οποιαδήποτε άλλη πολιτική ιδιαίτερα κοινωνική. Γι’ αυτό θεωρούμε αναγκαία την άμεση αύξηση του προϋπολογισμού της ΕΕ σε ποσοστιαία αναλογία στο ΑΕΠ.
Τα μέτρα στήριξης των αγροτικών νοικοκυριών, δεν πρέπει να έχουν ως βάση τα εκτάρια, αλλά τον αριθμό των απασχολουμένων. Παροχή ειδικών κινήτρων εγκατάστασης νέων αγροτών και ενοικίασης γης από μικρομεσαίους παραγωγούς. Πρέπει να σταματήσει η τάση συγκέντρωσης της γης και της παραγωγής σε λιγότερα χέρια και να διατηρηθεί η βασική μάζα των αγροτών στην ύπαιθρο. Η παραμονή ενός σημαντικού αριθμού εργαζομένων στον αγροτικό τομέα, δεν είναι φαινόμενο οικονομικής «καθυστέρησης», αλλά «προστιθεμένης αξίας» για την κοινωνία.
Η ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της ΚΑΠ, σημαίνει εφαρμογή μιας νέας αγροτικής πολιτικής, με στόχο την παραγωγή υγιεινών και ποιοτικών προϊόντων για τις ανάγκες των τοπικών αναγκών και θεμελίωση της αρχής της «αυτοδυναμίας» των λαών σε τρόφιμα. Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στην ανάπτυξη της οικογενειακής γεωργίας και κάλυψης των αναγκών της εσωτερικής αγοράς σε τρόφιμα, αντί της παραγωγής με στόχο τις εξαγωγές.
Προστασία του εισοδήματος των παραγωγών, με διαμόρφωση των τιμών των προϊόντων, σύμφωνα με το κόστος παραγωγής και ένα μικρό κέρδος. Έλεγχος διάφορων «καρτέλ» και ολιγοπωλιακών δομών, στην επεξεργασία και εμπορία προϊόντων.
Εξασφάλιση ισότητας δικαιωμάτων και ευκαιριών ανδρών και γυναικών, καθώς και ουσιαστική βελτίωση της θέσης των «εργατο-αγροτών» και «οικονομικών μεταναστών» στον αγροτικό τομέα.
Μείωση του κόστους παραγωγής, με βελτίωση υποδομών και έλεγχο τιμών των αγροτικών εφοδίων (σπόροι, λιπάσματα, μηχανήματα, καύσιμα, κά), ενίσχυση πιστώσεων με ευνοϊκούς όρους, δωρεάν γεωτεχνικές συμβουλές, κά).
Στήριξη των συλλογικών μορφών οργάνωσης των παραγωγών, ιδιαίτερα πρωτοβάθμιων παραγωγικών συνεταιρισμών και ομάδων παραγωγών και κυρίαρχο ρόλο στη μεταποίηση και εμπορία.
Προστασία φυτικού πολλαπλασιαστικού υλικού (έρευνα, παραγωγή, πιστοποίηση, έλεγχος και εμπορία) και διασφάλιση του δικαιώματος των αγροτών να έχουν τους δικούς τους σπόρους.
Εφαρμογή προγραμμάτων ανάπτυξης της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας και απαγόρευση της χρήσης «γενετικά τροποποιημένων οργανισμών» (ΓΤΟ) στην παραγωγή τροφίμων και ζωοτροφών. Ενίσχυση των μοχλών στήριξης των απασχολούμενων στην βιολογική γεωργία.
Το διεθνές εμπόριο αγροτικών προϊόντων, θα πρέπει να προκύψει από την αρχή της «αυτοδυναμίας» των λαών σε τρόφιμα, που θα αποτρέπει τις πρακτικές ντάμπινγκ, θα μειώσει τις επιδοτήσεις στις εξαγωγές και θα διασφαλίζει το εισόδημα των μικρομεσαίων αγροτών, τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Κατά τη διαμόρφωση της αγροτικής πολιτικής και τροφίμων, ο ΠΟΕ και οι πολυεθνικές, δεν μπορούν να έχουν αποφασιστικό ρόλο. Τα αγροτικά προϊόντα και τα δημόσια αγαθά (νερό, υγεία, παιδεία, ενέργεια, κά) πρέπει να μείνουν εκτός ρυθμίσεων του ΠΟΕ.
Η UNCTAD (ΟΗΕ) σε συνεργασία με το FAO, θα μπορούσαν να αναλάβουν την επεξεργασία κανόνων για το διεθνές εμπόριο αγροτικών προϊόντων και η επίβλεψη τους να γίνεται από ανεξάρτητο θεσμικό όργανο, υπό την εποπτεία του ΟΗΕ.
Βασικός σκοπός της αγροτικής πολιτικής πρέπει να είναι η προώθηση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου, συμβατό με την υγιεινή διατροφή και την προστασία του περιβάλλοντος, καθώς την καταπολέμηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τις κλιματικές αλλαγές, σοβαρές ευθύνες έχει το αγροχημικό μοντέλο της συμβατικής γεωργίας (χημική ρύπανση, αποψίλωση, υπεράντληση υπόγειων υδάτων, κά), το οποίο θα πρέπει ν’ αλλάξει, ακριβώς επειδή είναι κατά των αγροτών, των λαών και της βιοποικιλότητας του πλανήτη.
Τέλος κρίσιμος παράγοντας της εναλλακτικής αριστερής πολιτικής στον αγροτικό τομέα, είναι η ανάπτυξη ενός ριζοσπαστικού αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος, που θα εκφράζει τα συμφέροντα των μικρομεσαίων αγροτών και θα προωθεί την ανάπτυξη της συνεργασίας και κοινής δράσης με άλλα κοινωνικά κινήματα (συνεταιριστικό, εργατικό, οικολογικό κλπ), κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Ειδική σημασία έχει η συμμετοχή και η υποστήριξη πρωτοβουλιών, διεθνών αγροτικών κινημάτων της “Via Campesina” και της CPE (Coordination Paysanne Europeenne) σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Οι κοινοί άξονες μιας εναλλακτικής αγροτικής πολιτικής, που προτείνεται να κινηθούν οι θέσεις του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στα αγροτικά και περιφερειακά ζητήματα, είναι οι ακόλουθοι:
1. Εισαγωγή
Η εφαρμογή της νέας ΚΑΠ σε όλες τις χώρες της ΕΕ, δημιούργησε τα τελευταία χρόνια πρόσθετες δυσκολίες στη βιωσιμότητα της οικογενειακής γεωργίας. Σε πολλές χώρες η περικοπή των ενισχύσεων οδήγησε στη συρρίκνωση της παραγωγής, στην αύξηση του κόστους, στη μείωση των εισοδημάτων και στη μεγάλη ανασφάλεια για το μέλλον. Παράλληλα με την υπογραφή των διμερών και περιφερειακών συμφωνιών «ελευθέρου εμπορίου» με αναπτυσσόμενες και μεσογειακές χώρες, καθώς τις νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις του ΠΟΕ, δημιουργήθηκαν επιπρόσθετες δυσκολίες στους μικρό-μεσαίους αγρότες, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Δυστυχώς οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ, προκειμένου να πετύχουν συμφωνίες σε «βιομηχανικά» προϊόντα και «υπηρεσίες», δείχνουν έτοιμοι να θυσιάσουν τη γεωργία (δηλαδή την οικογενειακή γεωργία), έτσι ώστε να εξασφαλίσουν την ελεύθερη πρόσβαση των ευρωπαϊκών πολυεθνικών στις αγορές των αναπτυσσόμενων χωρών, αδιαφορώντας για τις συνέπειες σε βάρος τους και ιδιαίτερα σε βάρος της ασφάλειας εκατομμυρίων αγροτών. Τέλος, η προβλεπόμενη αναθεώρηση της ΚΑΠ το 2009 και η τάση για παραπέρα συρρίκνωσης των δαπανών του προϋπολογισμού της ΕΕ, δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τις συνθήκες παραμονής στην ύπαιθρο για την μεγάλη πλειοψηφία των αγροτών, με σοβαρές οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνέπειες.
2. Οι επιπτώσεις της νέας ΚΑΠ στους μικρομεσαίους αγρότες
Η εμπειρία από τη εφαρμογή της νέας ΚΑΠ έδειξε ότι το σύστημα της «αποσύνδεσης» των επιδοτήσεων από την παραγωγή, η περικοπή των επιδοτήσεων μέσω της «ενιαίας ενίσχυσης» και των διαφόρων «κρατήσεων», τα κριτήρια της «πολλαπλής συμμόρφωσης», κά, δεν ευνοούν τους μικρό-μεσαίους παραγωγούς και την οικογενειακή γεωργία. Κυρίως εξυπηρετούν τις μεγάλες αγροτο-επιχειρήσεις, τις βιομηχανίες μεταποίησης και τους μεγάλους εξαγωγείς προϊόντων που λαμβάνουν και τον κύριο όγκο των επιδοτήσεων, αναπαράγοντας το πρότυπο της «εντατικής γεωργίας», με αρνητικές συνέπειες στην ποιότητα των τροφίμων, στην αγροτική εργασία και στο περιβάλλον, με την εντατική χρήση φυτοφαρμάκων προκαλώντας χημική ρύπανση στο έδαφος.
Η νέα ΚΑΠ επηρεάζει έντονα κυρίως την «ποιοτική» και «Μεσογειακή» γεωργία και τους μικρούς παραγωγούς του Ευρωπαϊκού Νότου. Η αναθεώρηση της «Κοινής Οργάνωσης Αγοράς», σε διάφορα προϊόντα (λαδιού, καπνού, βαμβακιού, κρασιού, ζάχαρης και οπωροκηπευτικών, κά), προκαλεί σοβαρό πλήγμα στην παραγωγή και το εισόδημα των οικογενειακών εκμεταλλεύσεων. Από την άλλη οι επιδοτήσεις από τον δεύτερο πυλώνα για την ενίσχυση της αγροτικής ανάπτυξης είναι πολύ χαμηλές.
Οι μικρομεσαίοι αγρότες και ιδιαίτερα οι νέοι αγρότες, δεν έχουν ουσιαστικά περιθώρια επιβίωσης στις νέες συνθήκες. Με το σύστημα της «αποσύνδεσης», ο άνισος τρόπος κατανομής των επιδοτήσεων υπέρ των μεγάλων αγροτικών εκμεταλλεύσεων (το 25% παίρνει 75% των επιδοτήσεων) διαιωνίζεται. Από την άλλη η τελευταία ετήσια έκθεση της Επιτροπής για τις προοπτικές των αγροτικών προϊόντων, περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στα δημητριακά, το κρέας και γαλακτοκομικά. Προφανώς από τους κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ, υπάρχει μία καθαρή επιλογή για κάλυψη του κύριου όγκου των αναγκών σε φρούτα οπωροκηπευτικά, κρασί, πουλερικά, κά, από χώρες με χαμηλό κόστος παραγωγής, με χαμηλότερα κοινωνικά και περιβαλλοντικά στάνταρτ, με αντάλλαγμα το άνοιγμα των αγορών στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες, σε όφελος των πολυεθνικών της Ευρώπης και των αλυσίδων “super market”. Αυτή η πολιτική θα προκαλέσει μία «έκρηξη» στις μεταφορές μεγάλων αποστάσεων, με υψηλά οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά κόστη.
3. Ποιο μοντέλο Γεωργίας χρειάζεται η Ευρώπη;
Η μεγάλη πλειοψηφία των ευρωπαίων αγροτών και των καταναλωτών, επιθυμούν μια ΚΑΠ, που ο όγκος παραγωγής θα ρυθμίζεται για την αποφυγή πλεονασμάτων, ενώ θα στηρίζεται το εισόδημα των μικρομεσαίων αγροτών. Θέλουν επίσης να παράγονται υγιεινά και ασφαλή τρόφιμα, με συμβατούς περιβαλλοντικά τρόπους παραγωγής. Ο απόλυτος οικονομικός ανταγωνισμός του προτύπου της «εντατικής γεωργίας» οδήγησε στις «τρελές αγελάδες» και στις «διοξίνες» στα τρόφιμα. Επίσης η χρήση Γ.Τ.Ο στην παραγωγή προϊόντων και ζωοτροφών εμπεριέχει μεγάλους και μη προβλέψιμους κινδύνους. Χρειάζεται αυστηρός έλεγχος για τον εντοπισμό τοξικών ουσιών σε τρόφιμα (διοξινών, νιτρικών οξέων, βαρέων μετάλλων και αντιβιοτικών) και ανάληψη της νομικής και οικονομικής ευθύνης από τις βιομηχανίες μεταποίησης προϊόντων (upstream), καθώς και παραγωγής αγροτικών εφοδίων (downstream), για κάθε βλάβη που προκύψει στην ανθρώπινη υγεία, στα ζώα και στο περιβάλλον.
Συμπερασματικά, τα τρόφιμα πρέπει να γίνουν κεντρικό θέμα των συζητήσεων, όχι μόνο ως ποσότητα, αλλά κυρίως ως ποιότητα, ως συνηθειών της διατροφής, ως σχέσεων παραγωγών-καταναλωτών, ως σχέσεων παράδοσης, πολιτισμού και παραγωγής, αντί για το συμφέρον των πολυεθνικών. Η χρήση Γ.Τ.Ο στην παραγωγή προϊόντων και ζωοτροφών πρέπει να απαγορευτεί και να εφαρμοστεί άμεσα το διεθνές Πρωτόκολλο της Καρθαγένης για τη «Βιοασφάλεια». Η ποιοτική γεωργία και η βιώσιμη αγροτική ανάπτυξη, σε συνδυασμό με την προώθηση της «Μεσογειακής δίαιτας», πρέπει να γίνει θεμελιώδεις αρχές της αγροτική πολιτικής.
Βασικό στοιχείο της «Κοινής Αγροτικής Πολιτικής» πρέπει να είναι η αρχή της «αυτοδυναμίας των λαών σε τρόφιμα», που υποστηρίζεται από την αποκέντρωση της παραγωγής, σύμφωνα με τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών, περιφερειών και χωρών και συμπληρωματικά από την παραγωγή για εξαγωγές. Τα στοιχεία της παραγωγής υγιεινών και ποιοτικών προϊόντων, η εργασία, ο σεβασμός στα πρότυπα διατροφής, η διατήρηση των σπόρων και των ποικιλιών, η ορθολογική χρήση των υδατικών πηγών, η προστασία της βιοποικιλότητας, η εφαρμογή μέτρων υποστήριξης της οικογενειακής γεωργίας, η εγκατάλειψη πρακτικών «ντάμπινγκ», κά, διαμορφώνουν τα θεμελιώδη στοιχεία της αρχής για «αυτοδυναμία» των λαών σε τρόφιμα.
Από αυτήν την πλευρά, η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής και της εργασίας, πρέπει να αποτελεί τον κεντρικό άξονα ανάπτυξης της υπαίθρου, με την εφαρμογή κλαδικών πολιτικών, στήριξη της γεωργο-κτηνοτροφικής βιοποικιλότητας, καθώς και της αγροτικής απασχόλησης, ιδιαίτερα των νέων και γυναικών. Οι αγροτικές επιδοτήσεις θα πρέπει να δίδονται με κριτήρια οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά και όχι προς όφελος των μεγάλων παραγωγών, ορισμένων κλάδων και ορισμένων χωρών. Να εξασφαλιστεί συμπληρωματική εισοδηματική ενίσχυση στους αγρότες ορεινών, απομακρυσμένων και άγονων περιοχών, που αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κόστος παραγωγής. Επίσης στόχος της αγροτικής πολιτικής, σε ευρωπαϊκό αλλά και εθνικό επίπεδο, πρέπει να είναι ο έλεγχος της ασυδοσίας των πολυεθνικών, η μείωση της ψαλίδας τιμών μεταξύ παραγωγού-καταναλωτή, η συνολική ασφάλιση της αγροτικής παραγωγής, η παροχή αγροτικών συντάξεων που να εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση, οι επενδύσεις σε έργα οικονομικο-τεχνικής υποδομής και σε κοινωνικές υπηρεσίες, η προώθηση του αγροτουρισμού, της προστασίας του πολιτισμού των λαών, τοπικών παραδόσεων, κά.
4. 'Αξονες ριζικής μεταρρύθμισης της ΚΑΠ
Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς θεωρεί ότι μία ριζική μεταρρύθμιση στην εφαρμοζόμενη αγροτική πολιτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι απαραίτητη. Είναι αντίθετο στην ιδέα κατάργησης της ΚΑΠ και τάσσεται υπέρ της ριζικής μεταρρύθμισης της.
Θεμελιώδης αρχή της μεταρρύθμισης, θα πρέπει να είναι η δικαιότερη κατανομή των επιδοτήσεων υπέρ των μικρομεσαίων παραγωγών και υπέρ των ελλειμματικών αγροτικών προϊόντων, κυρίως των «μεσογειακών (φρούτα, οπωροκηπευτικά, ελαιόλαδο, κά), καθώς και η εφαρμογή της κοινοτικής προτίμησης, σε συνδυασμό με τη «Μεσογειακή δίαιτα».
Αύξηση των χρηματοδοτήσεων για αγροτική ανάπτυξη και υποστήριξη της ποιοτικής γεωργίας (τοπικά παραδοσιακά, προϊόντα με ονομασία προέλευσης, ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης, βιολογικά), καθώς και για την ανάπτυξη των λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών. Κάλυψη των αναγκών για την αγροτική και περιφερειακή ανάπτυξη, καθώς και οποιαδήποτε άλλη πολιτική ιδιαίτερα κοινωνική. Γι’ αυτό θεωρούμε αναγκαία την άμεση αύξηση του προϋπολογισμού της ΕΕ σε ποσοστιαία αναλογία στο ΑΕΠ.
Τα μέτρα στήριξης των αγροτικών νοικοκυριών, δεν πρέπει να έχουν ως βάση τα εκτάρια, αλλά τον αριθμό των απασχολουμένων. Παροχή ειδικών κινήτρων εγκατάστασης νέων αγροτών και ενοικίασης γης από μικρομεσαίους παραγωγούς. Πρέπει να σταματήσει η τάση συγκέντρωσης της γης και της παραγωγής σε λιγότερα χέρια και να διατηρηθεί η βασική μάζα των αγροτών στην ύπαιθρο. Η παραμονή ενός σημαντικού αριθμού εργαζομένων στον αγροτικό τομέα, δεν είναι φαινόμενο οικονομικής «καθυστέρησης», αλλά «προστιθεμένης αξίας» για την κοινωνία.
Η ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της ΚΑΠ, σημαίνει εφαρμογή μιας νέας αγροτικής πολιτικής, με στόχο την παραγωγή υγιεινών και ποιοτικών προϊόντων για τις ανάγκες των τοπικών αναγκών και θεμελίωση της αρχής της «αυτοδυναμίας» των λαών σε τρόφιμα. Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στην ανάπτυξη της οικογενειακής γεωργίας και κάλυψης των αναγκών της εσωτερικής αγοράς σε τρόφιμα, αντί της παραγωγής με στόχο τις εξαγωγές.
Προστασία του εισοδήματος των παραγωγών, με διαμόρφωση των τιμών των προϊόντων, σύμφωνα με το κόστος παραγωγής και ένα μικρό κέρδος. Έλεγχος διάφορων «καρτέλ» και ολιγοπωλιακών δομών, στην επεξεργασία και εμπορία προϊόντων.
Εξασφάλιση ισότητας δικαιωμάτων και ευκαιριών ανδρών και γυναικών, καθώς και ουσιαστική βελτίωση της θέσης των «εργατο-αγροτών» και «οικονομικών μεταναστών» στον αγροτικό τομέα.
Μείωση του κόστους παραγωγής, με βελτίωση υποδομών και έλεγχο τιμών των αγροτικών εφοδίων (σπόροι, λιπάσματα, μηχανήματα, καύσιμα, κά), ενίσχυση πιστώσεων με ευνοϊκούς όρους, δωρεάν γεωτεχνικές συμβουλές, κά).
Στήριξη των συλλογικών μορφών οργάνωσης των παραγωγών, ιδιαίτερα πρωτοβάθμιων παραγωγικών συνεταιρισμών και ομάδων παραγωγών και κυρίαρχο ρόλο στη μεταποίηση και εμπορία.
Προστασία φυτικού πολλαπλασιαστικού υλικού (έρευνα, παραγωγή, πιστοποίηση, έλεγχος και εμπορία) και διασφάλιση του δικαιώματος των αγροτών να έχουν τους δικούς τους σπόρους.
Εφαρμογή προγραμμάτων ανάπτυξης της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας και απαγόρευση της χρήσης «γενετικά τροποποιημένων οργανισμών» (ΓΤΟ) στην παραγωγή τροφίμων και ζωοτροφών. Ενίσχυση των μοχλών στήριξης των απασχολούμενων στην βιολογική γεωργία.
Το διεθνές εμπόριο αγροτικών προϊόντων, θα πρέπει να προκύψει από την αρχή της «αυτοδυναμίας» των λαών σε τρόφιμα, που θα αποτρέπει τις πρακτικές ντάμπινγκ, θα μειώσει τις επιδοτήσεις στις εξαγωγές και θα διασφαλίζει το εισόδημα των μικρομεσαίων αγροτών, τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Κατά τη διαμόρφωση της αγροτικής πολιτικής και τροφίμων, ο ΠΟΕ και οι πολυεθνικές, δεν μπορούν να έχουν αποφασιστικό ρόλο. Τα αγροτικά προϊόντα και τα δημόσια αγαθά (νερό, υγεία, παιδεία, ενέργεια, κά) πρέπει να μείνουν εκτός ρυθμίσεων του ΠΟΕ.
Η UNCTAD (ΟΗΕ) σε συνεργασία με το FAO, θα μπορούσαν να αναλάβουν την επεξεργασία κανόνων για το διεθνές εμπόριο αγροτικών προϊόντων και η επίβλεψη τους να γίνεται από ανεξάρτητο θεσμικό όργανο, υπό την εποπτεία του ΟΗΕ.
Βασικός σκοπός της αγροτικής πολιτικής πρέπει να είναι η προώθηση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου, συμβατό με την υγιεινή διατροφή και την προστασία του περιβάλλοντος, καθώς την καταπολέμηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τις κλιματικές αλλαγές, σοβαρές ευθύνες έχει το αγροχημικό μοντέλο της συμβατικής γεωργίας (χημική ρύπανση, αποψίλωση, υπεράντληση υπόγειων υδάτων, κά), το οποίο θα πρέπει ν’ αλλάξει, ακριβώς επειδή είναι κατά των αγροτών, των λαών και της βιοποικιλότητας του πλανήτη.
Τέλος κρίσιμος παράγοντας της εναλλακτικής αριστερής πολιτικής στον αγροτικό τομέα, είναι η ανάπτυξη ενός ριζοσπαστικού αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος, που θα εκφράζει τα συμφέροντα των μικρομεσαίων αγροτών και θα προωθεί την ανάπτυξη της συνεργασίας και κοινής δράσης με άλλα κοινωνικά κινήματα (συνεταιριστικό, εργατικό, οικολογικό κλπ), κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Ειδική σημασία έχει η συμμετοχή και η υποστήριξη πρωτοβουλιών, διεθνών αγροτικών κινημάτων της “Via Campesina” και της CPE (Coordination Paysanne Europeenne) σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009
Επίκαιρη Επερώτηση βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ με θέμα: Η καταστροφή των εργασιακών σχέσεων και ο κόσμος της εργασιακής επισφάλειας
Προς τους Υπουργούς Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης – Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης
Η εργατική τάξη της χώρας μας, εδώ και 20 χρόνια, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σφοδρότερη επίθεση στα δικαιώματά της και κυρίως στο δικαίωμα για πλήρη, ουσιαστική και ποιοτική εργασία.
Οι εργασιακές σχέσεις βρίσκονται σήμερα κυριολεκτικά στο μάτι του κυκλώνα. Επίμονη και συστηματική είναι η προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των κρατών μελών της και των Διεθνών καπιταλιστικών Οργανισμών (κυρίως του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ), να προωθήσουν την «απορύθμιση» της αγοράς εργασίας και την πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων.
Κομβικό σημείο στην πορεία αυτή, υπήρξε η περίφημη Λευκή Βίβλος του Ντελόρ για την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση, που σηματοδότησε τη μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης στη διάρκεια ενός ολόκληρου αιώνα.
Μέχρι και σήμερα, η Λευκή Βίβλος του κ. Ντελόρ (1-11-1993), αποτελεί το Α και το Ω της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών, σ’ ό,τι αφορά στην απασχόληση. Όλες οι Σύνοδοι Κορυφής, από το 1994 μέχρι σήμερα και με ιδιαίτερη έμφαση αυτή της Λισσαβόνας του έτους 2000 (στρατηγική της Λισσαβόνας), έχουν θέσει ως στόχους και έχουν προωθήσει σε μεγάλο βαθμό:
- τη μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους εργασίας, που αφορά τις εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση και συνεπάγεται δραματικές συνέπειες για τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων.
- τη γενίκευση της μερικής απασχόλησης και των ελαστικών μορφών απασχόλησης.
- την προώθηση διάφορων άτυπων μορφών απασχόλησης, με εργαζόμενους χωρίς συλλογική έκφραση και με άγνωστα τα βασικά δικαιώματα της εξαρτημένης εργασίας (συλλογικές συμβάσεις, δώρα, άδειες, ασφάλιση, ωράριο κλπ).
- την προώθηση της γεωγραφικής και κλαδικής κινητικότητας του εργατικού δυναμικού.
Η ελαστική απασχόληση παίρνει μορφές, που τίθεται πλέον το ερώτημα πότε ένας εργαζόμενος μπορεί να θεωρείται απασχολούμενος. Τα όρια της μερικής απασχόλησης και των άτυπων μορφών, φτάνουν μέχρι και ελάχιστες ώρες την εβδομάδα, αλλά και μέχρι τη μορφή του stand-by ή της απασχόλησης σε κενά (ρεπό), ακόμη και σε απασχόληση χωρίς μισθό και άλλα δικαιώματα, αλλά μόνο με φιλοδώρημα (couriers, pitsa-boys κλπ).
Η μερική και γενικότερα η ελαστική απασχόληση στον ιδιωτικό, αλλά και τον δημόσιο τομέα, οδηγεί σε νέους τύπους εργαζομένων, που τελικά είναι μερικά εργαζόμενοι, μερικά αμειβόμενοι, αλλά και μερικά ασφαλισμένοι, που ίσως δεν πάρουν ποτέ σύνταξη από το ασφαλιστικό σύστημα, όπως το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.
Σ’ αυτά τα πλαίσια έχουμε αλλεπάλληλους νόμους των κυβερνήσεων και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που προωθούν αυτές τις πολιτικές, αν και οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου εμφανίζονται ανικανοποίητοι και απαιτούν ακόμη περισσότερα μέτρα και μεγαλύτερες ταχύτητες στην εφαρμογή των «διαρθρωτικών» πολιτικών.
Συγκεκριμένα γίνεται λόγος για τους ακόλουθους νόμους:
1892/90 (ΝΔ): Διαμόρφωση για πρώτη φορά πλαισίου λειτουργίας της μερικής απασχόλησης και διευθέτησης του χρόνου εργασίας σε τρίμηνη βάση.
2639/98 (ΠΑΣΟΚ): Επέκταση της μερική απασχόλησης σε επιχειρήσεις και οργανισμούς του δημοσίου τομέα, διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου σε εξαμηνιαία και ετήσια βάση, ενώ προωθείται η ίδρυση Ιδιωτικών Γραφείων Συμβούλων Εργασίας για την «εξεύρεση» θέσεων εργασίας σε ημεδαπούς ή αλλοδαπούς.
2874/2000 (ΠΑΣΟΚ): Παροχή δυνατότητας περαιτέρω (μεγαλύτερης) διευθέτησης του χρόνου εργασίας.
2956/2001(ΠΑΣΟΚ): Δημιουργία εταιρειών που ενοικιάζουν εργαζομένους σε άλλες επιχειρήσεις, ενώ παρέχεται η δυνατότητα σε Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης να προσλαμβάνουν εργαζόμενους μόνο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
3385/2005 (ΝΔ): Επαναφορά σε ισχύ πεντάωρης ανά εβδομάδα υπερεργασίας, ενώ νομιμοποιείται η ακραία διευθυντική ευελιξία στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.
3429/2005 (ΝΔ νόμος Αλογοσκούφη): Απορύθμιση εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Ελεύθερες απολύσεις και ανεξέλεγκτες προσλήψεις στις ΔΕΚΟ. Κατάργηση για τους νεοπροσλαμβανόμενους ρυθμίσεων εσωτερικών κανονισμών ή Συλλογικών Συμβάσεων για αποδοχές, άδειες, επιδόματα κλπ. Κρατική επέμβαση στο περιεχόμενο των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων. Αφαίρεση δικαιώματος προσφυγής στον ΟΜΕΔ, όταν ο εργοδότης αρνείται να διαπραγματευθεί.
Στην ίδια κατεύθυνση το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ, συναγωνίζονται ποιος θα απαιτήσει πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες επιλογές από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση.
Μόλις πρόσφατα, ο ΟΟΣΑ, σε συνέχεια ανάλογων πρόσφατων υποδείξεων του ΔΝΤ, «συμβουλεύει» τη νέα ελληνική κυβέρνηση να «ξεζουμίσει» ακόμη περισσότερο τους «ξεζουμισμένους».
Στην έκθεσή του, που δόθηκε στη δημοσιότητα ταυτόχρονα με τον Προϋπολογισμό 2010, ο καλός Διεθνής Οργανισμός, σημειώνει ότι η προσήλωση στη δημοσιονομική εξυγίανση είναι στοιχειώδης προϋπόθεση εμπιστοσύνης της αγοράς. Όχι των εργαζομένων και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, αλλά της αγοράς.
Και μας δίνει τη γνωστή συνταγή: «περικοπές δαπανών, φορολογικό κυνηγητό, νέα μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού και στο σύστημα υγείας, ακόμη πιο ευέλικτη αγορά εργασίας». Η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα, λέει, απαιτεί περισσότερες μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό και ασφαλιστικό σύστημα. Η αύξηση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας και προϊόντων θα είναι σημαντική για την επίτευξη υψηλών ποσοστών ανάπτυξης. Το ίδιο πάντα και μονότονο ρεφρέν. Ανάπτυξη ονομάζεται η ενίσχυση των κερδών του κεφαλαίου, συμπιέζοντας και συνθλίβοντας τα λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις. Μια επίμονη νεοφιλελεύθερη, αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική, που βρίσκει τις κυβερνήσεις (δεξιές ή σοσιαλδημοκρατικές) πρόθυμες να την εφαρμόσουν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι η δραστική μείωση της ανεργίας και η πλήρης και σταθερή εργασία είναι συνυφασμένες με την προώθηση μιας αντι-νεοφιλελεύθερης πολιτικής με κέντρο της τα δικαιώματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης, των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, της ίδιας της κοινωνίας.
Ο αγώνας για την πλήρη, σταθερή και ασφαλή εργασία για όλους και όλες, είναι η απάντηση της Αριστεράς στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο της γενίκευσης της επισφαλούς απασχόλησης και της εργασιακής περιπλάνησης, που θίγει πρώτα από όλους τη νεολαία και τις γυναίκες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει και διεκδικεί:
• Κατάργηση όλων των ελαστικών, μερικών και άτυπων μορφών εργασίας και αντικατάστασή τους από σχέσεις πλήρους απασχόλησης.
• Αντικατάσταση των συμβάσεων έργου, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και προσωρινής απασχόλησης με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Τακτοποίηση με συμβάσεις αορίστου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα και με ενιαία σχέση μονίμου υπαλλήλου στο Δημόσιο όλων των σημερινών συμβασιούχων, που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Κατάργηση έκτοτε του θεσμού του συμβασιούχου.
• Άμεση άρση του Προεδρικού Διατάγματος 164/2004 «Παυλόπουλου».
• Διαμόρφωση τριών ισότιμων στα δικαιώματα μορφών εργασίας:
- Μόνιμη – Ενιαία – Πλήρης σχέση εργασίας στο Δημόσιο-ΟΤΑ-ΝΠΔΔ.
- Σταθερή – τακτική – Ενιαία – Πλήρης εργασία με βάση τους Οργανισμούς – Κανονισμούς, που έχουν υπογραφεί με ΣΣΕ στις ΔΕΚΟ.
- Σταθερή – Τακτική – Ενιαία – Πλήρης εργασία με συμβάσεις αορίστου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα.
• Κατάργηση των αντεργατικών νομοθετικών ρυθμίσεων και οδηγιών, που αφορούν τη διευθέτηση του συνολικού χρόνου απασχόλησης, την ενοικίαση εργαζομένων, τα προγράμματα stage, συμβάσεις έργου, εφαρμογή οδηγίας Μπολγκενστάιν, flexicurity, κλπ. Αναγνώριση και κάλυψη αναδρομικά, με δαπάνες του Δημοσίου ή του ΟΑΕΔ, όλων των εργασιακών, μισθολογικών, ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων αυτών των κατηγοριών.
• Κατάργηση όλων των αρνητικών διακρίσεων σε βάρος των νέων, που έχουν θεσπισθεί από το 1992 μέχρι σήμερα. Επέκταση της εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας σε νέες κατηγορίες, κυρίως νέων, που εργάζονται με άτυπες και ελαστικές μορφές απασχόλησης. Αντιμετώπιση της ευελιξίας ως μέσου απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων.
• Κατάργηση των υπεργολαβιών στον δημόσιο τομέα και κάλυψη των διαρκών και μόνιμων αναγκών με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.
• Μέτρα προστασίας του νόμιμου ωραρίου εργασίας, ενίσχυση των μηχανισμών ελέγχου και εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας, ιδιαίτερα Επιθεωρήσεις Εργασίας, ΙΚΑ, ΟΑΕΔ κλπ και θεσμοθέτηση της συμμετοχής εκπροσώπων των Συνδικάτων και των εργαζομένων στην Επιχείρηση στις ελεγκτικές διαδικασίες.
Με βάση όλα τα παραπάνω,
Ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί:
1) Είναι στις προτεραιότητες της κυβερνητικής πολιτικής η κατάργηση όλων των ελαστικών, μερικών και άτυπων μορφών εργασίας και η αντικατάστασή τους από σχέσεις αξιοπρεπούς και πλήρους απασχόλησης στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της οικονομίας; Πότε θα μπει ένα τέλος στην επισφάλεια και θα εξασφαλιστεί πλήρης και ποιοτική εργασία για όλους;
2) Θα προχωρήσουν στην κατάργηση των νόμων 1892/90, 2639/98, 2874/00, 2956/01, 3385/05, 3429/05 και του άρθρου 56 του ν. 3691/08, που αφορούν στη διευθέτηση του συνολικού χρόνου εργασίας, την ενοικιαζόμενη εργασία, τον περιορισμό των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, την αρνητική διάκριση παλιών και νέων εργαζομένων, τη διαλείπουσα εργασία και την εργασία με δελτίο παροχής υπηρεσιών;
3) Θα προχωρήσουν στην εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας σε εργαζόμενους, που η απασχόλησή τους υποκρύπτει εξαρτημένη μισθωτή εργασία, όπως εργαζόμενοι με δελτία παροχής υπηρεσιών, τηλεργαζόμενοι, φασονίστες κλπ; Θα καταργηθούν κάποτε οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα, μετατρεπόμενες σε συμβάσεις αορίστου χρόνου;
4) Πότε και πώς θα διασφαλίσουν όλα τα εργασιακά, μισθολογικά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα όσων εργάζονται με ελαστικές μορφές απασχόλησης, μέχρι αυτές να καταργηθούν;
5) Γιατί δεν προχωρούν σε ουσιαστική αύξηση των επιθεωρητών εργασίας και δεν ενισχύουν τις αρμοδιότητές τους με τη δυνατότητα επιβολής εκτελεστέων ποινών στις επιχειρήσεις που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία και τα ωράρια εργασίας των εργαζομένων;
6) Γιατί δεν καταργούνται οι υπεργολαβίες στον δημόσιο τομέα (καθαρίστριες, φύλακες σχολείων κλπ) και δεν καλύπτονται οι ανάγκες με τη μονιμοποίηση του ήδη εργαζόμενου προσωπικού και νέες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού;
7) Θα προχωρήσετε στην κατάργηση του ΠΔ 164/04; Είναι στις προθέσεις σας να μπει οριστικό τέλος στην ομηρία των συμβασιούχων με τη μονιμοποίηση όσων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες;
8) Θα καταργηθεί το φαινόμενο συνύπαρξης προσωπικού με σχέσεις δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου στον ίδιο εργασιακό χώρο; Θα καθιερωθεί η ενιαία μόνιμη σχέση εργασίας στο δημόσιο;
9) Είναι στις προθέσεις σας να τερματισθεί η πρόσληψη εκτάκτων και συμβασιούχων με πρόσχημα τις κατ’ ευφημισμό πρόσκαιρες και επείγουσες ανάγκες, καθώς και η χρήση ανασφάλιστης εργασίας μέσω προγραμμάτων stage;
οι επερωτώντες βουλευτές
Παναγιώτης Λαφαζάνης, Φώτης Κουβέλης, Βασίλης Μουλόπουλος, Μιχάλης Κριτσωτάκης, Νίκος Τσούκαλης, Λίτσα Αμανατίδου-Πασχαλίδου, Ηρώ Διώτη, Θοδωρής Δρίτσας, Τάσος Κουράκης, Θανάσης Λεβέντης, Γρηγόρης Ψαριανός, Αλέξης Τσίπρας
Η εργατική τάξη της χώρας μας, εδώ και 20 χρόνια, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σφοδρότερη επίθεση στα δικαιώματά της και κυρίως στο δικαίωμα για πλήρη, ουσιαστική και ποιοτική εργασία.
Οι εργασιακές σχέσεις βρίσκονται σήμερα κυριολεκτικά στο μάτι του κυκλώνα. Επίμονη και συστηματική είναι η προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των κρατών μελών της και των Διεθνών καπιταλιστικών Οργανισμών (κυρίως του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ), να προωθήσουν την «απορύθμιση» της αγοράς εργασίας και την πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων.
Κομβικό σημείο στην πορεία αυτή, υπήρξε η περίφημη Λευκή Βίβλος του Ντελόρ για την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση, που σηματοδότησε τη μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης στη διάρκεια ενός ολόκληρου αιώνα.
Μέχρι και σήμερα, η Λευκή Βίβλος του κ. Ντελόρ (1-11-1993), αποτελεί το Α και το Ω της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών, σ’ ό,τι αφορά στην απασχόληση. Όλες οι Σύνοδοι Κορυφής, από το 1994 μέχρι σήμερα και με ιδιαίτερη έμφαση αυτή της Λισσαβόνας του έτους 2000 (στρατηγική της Λισσαβόνας), έχουν θέσει ως στόχους και έχουν προωθήσει σε μεγάλο βαθμό:
- τη μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους εργασίας, που αφορά τις εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση και συνεπάγεται δραματικές συνέπειες για τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων.
- τη γενίκευση της μερικής απασχόλησης και των ελαστικών μορφών απασχόλησης.
- την προώθηση διάφορων άτυπων μορφών απασχόλησης, με εργαζόμενους χωρίς συλλογική έκφραση και με άγνωστα τα βασικά δικαιώματα της εξαρτημένης εργασίας (συλλογικές συμβάσεις, δώρα, άδειες, ασφάλιση, ωράριο κλπ).
- την προώθηση της γεωγραφικής και κλαδικής κινητικότητας του εργατικού δυναμικού.
Η ελαστική απασχόληση παίρνει μορφές, που τίθεται πλέον το ερώτημα πότε ένας εργαζόμενος μπορεί να θεωρείται απασχολούμενος. Τα όρια της μερικής απασχόλησης και των άτυπων μορφών, φτάνουν μέχρι και ελάχιστες ώρες την εβδομάδα, αλλά και μέχρι τη μορφή του stand-by ή της απασχόλησης σε κενά (ρεπό), ακόμη και σε απασχόληση χωρίς μισθό και άλλα δικαιώματα, αλλά μόνο με φιλοδώρημα (couriers, pitsa-boys κλπ).
Η μερική και γενικότερα η ελαστική απασχόληση στον ιδιωτικό, αλλά και τον δημόσιο τομέα, οδηγεί σε νέους τύπους εργαζομένων, που τελικά είναι μερικά εργαζόμενοι, μερικά αμειβόμενοι, αλλά και μερικά ασφαλισμένοι, που ίσως δεν πάρουν ποτέ σύνταξη από το ασφαλιστικό σύστημα, όπως το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.
Σ’ αυτά τα πλαίσια έχουμε αλλεπάλληλους νόμους των κυβερνήσεων και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που προωθούν αυτές τις πολιτικές, αν και οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου εμφανίζονται ανικανοποίητοι και απαιτούν ακόμη περισσότερα μέτρα και μεγαλύτερες ταχύτητες στην εφαρμογή των «διαρθρωτικών» πολιτικών.
Συγκεκριμένα γίνεται λόγος για τους ακόλουθους νόμους:
1892/90 (ΝΔ): Διαμόρφωση για πρώτη φορά πλαισίου λειτουργίας της μερικής απασχόλησης και διευθέτησης του χρόνου εργασίας σε τρίμηνη βάση.
2639/98 (ΠΑΣΟΚ): Επέκταση της μερική απασχόλησης σε επιχειρήσεις και οργανισμούς του δημοσίου τομέα, διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου σε εξαμηνιαία και ετήσια βάση, ενώ προωθείται η ίδρυση Ιδιωτικών Γραφείων Συμβούλων Εργασίας για την «εξεύρεση» θέσεων εργασίας σε ημεδαπούς ή αλλοδαπούς.
2874/2000 (ΠΑΣΟΚ): Παροχή δυνατότητας περαιτέρω (μεγαλύτερης) διευθέτησης του χρόνου εργασίας.
2956/2001(ΠΑΣΟΚ): Δημιουργία εταιρειών που ενοικιάζουν εργαζομένους σε άλλες επιχειρήσεις, ενώ παρέχεται η δυνατότητα σε Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης να προσλαμβάνουν εργαζόμενους μόνο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
3385/2005 (ΝΔ): Επαναφορά σε ισχύ πεντάωρης ανά εβδομάδα υπερεργασίας, ενώ νομιμοποιείται η ακραία διευθυντική ευελιξία στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.
3429/2005 (ΝΔ νόμος Αλογοσκούφη): Απορύθμιση εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Ελεύθερες απολύσεις και ανεξέλεγκτες προσλήψεις στις ΔΕΚΟ. Κατάργηση για τους νεοπροσλαμβανόμενους ρυθμίσεων εσωτερικών κανονισμών ή Συλλογικών Συμβάσεων για αποδοχές, άδειες, επιδόματα κλπ. Κρατική επέμβαση στο περιεχόμενο των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων. Αφαίρεση δικαιώματος προσφυγής στον ΟΜΕΔ, όταν ο εργοδότης αρνείται να διαπραγματευθεί.
Στην ίδια κατεύθυνση το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ, συναγωνίζονται ποιος θα απαιτήσει πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες επιλογές από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση.
Μόλις πρόσφατα, ο ΟΟΣΑ, σε συνέχεια ανάλογων πρόσφατων υποδείξεων του ΔΝΤ, «συμβουλεύει» τη νέα ελληνική κυβέρνηση να «ξεζουμίσει» ακόμη περισσότερο τους «ξεζουμισμένους».
Στην έκθεσή του, που δόθηκε στη δημοσιότητα ταυτόχρονα με τον Προϋπολογισμό 2010, ο καλός Διεθνής Οργανισμός, σημειώνει ότι η προσήλωση στη δημοσιονομική εξυγίανση είναι στοιχειώδης προϋπόθεση εμπιστοσύνης της αγοράς. Όχι των εργαζομένων και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, αλλά της αγοράς.
Και μας δίνει τη γνωστή συνταγή: «περικοπές δαπανών, φορολογικό κυνηγητό, νέα μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού και στο σύστημα υγείας, ακόμη πιο ευέλικτη αγορά εργασίας». Η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα, λέει, απαιτεί περισσότερες μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό και ασφαλιστικό σύστημα. Η αύξηση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας και προϊόντων θα είναι σημαντική για την επίτευξη υψηλών ποσοστών ανάπτυξης. Το ίδιο πάντα και μονότονο ρεφρέν. Ανάπτυξη ονομάζεται η ενίσχυση των κερδών του κεφαλαίου, συμπιέζοντας και συνθλίβοντας τα λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις. Μια επίμονη νεοφιλελεύθερη, αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική, που βρίσκει τις κυβερνήσεις (δεξιές ή σοσιαλδημοκρατικές) πρόθυμες να την εφαρμόσουν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι η δραστική μείωση της ανεργίας και η πλήρης και σταθερή εργασία είναι συνυφασμένες με την προώθηση μιας αντι-νεοφιλελεύθερης πολιτικής με κέντρο της τα δικαιώματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης, των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, της ίδιας της κοινωνίας.
Ο αγώνας για την πλήρη, σταθερή και ασφαλή εργασία για όλους και όλες, είναι η απάντηση της Αριστεράς στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο της γενίκευσης της επισφαλούς απασχόλησης και της εργασιακής περιπλάνησης, που θίγει πρώτα από όλους τη νεολαία και τις γυναίκες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει και διεκδικεί:
• Κατάργηση όλων των ελαστικών, μερικών και άτυπων μορφών εργασίας και αντικατάστασή τους από σχέσεις πλήρους απασχόλησης.
• Αντικατάσταση των συμβάσεων έργου, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και προσωρινής απασχόλησης με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Τακτοποίηση με συμβάσεις αορίστου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα και με ενιαία σχέση μονίμου υπαλλήλου στο Δημόσιο όλων των σημερινών συμβασιούχων, που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Κατάργηση έκτοτε του θεσμού του συμβασιούχου.
• Άμεση άρση του Προεδρικού Διατάγματος 164/2004 «Παυλόπουλου».
• Διαμόρφωση τριών ισότιμων στα δικαιώματα μορφών εργασίας:
- Μόνιμη – Ενιαία – Πλήρης σχέση εργασίας στο Δημόσιο-ΟΤΑ-ΝΠΔΔ.
- Σταθερή – τακτική – Ενιαία – Πλήρης εργασία με βάση τους Οργανισμούς – Κανονισμούς, που έχουν υπογραφεί με ΣΣΕ στις ΔΕΚΟ.
- Σταθερή – Τακτική – Ενιαία – Πλήρης εργασία με συμβάσεις αορίστου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα.
• Κατάργηση των αντεργατικών νομοθετικών ρυθμίσεων και οδηγιών, που αφορούν τη διευθέτηση του συνολικού χρόνου απασχόλησης, την ενοικίαση εργαζομένων, τα προγράμματα stage, συμβάσεις έργου, εφαρμογή οδηγίας Μπολγκενστάιν, flexicurity, κλπ. Αναγνώριση και κάλυψη αναδρομικά, με δαπάνες του Δημοσίου ή του ΟΑΕΔ, όλων των εργασιακών, μισθολογικών, ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων αυτών των κατηγοριών.
• Κατάργηση όλων των αρνητικών διακρίσεων σε βάρος των νέων, που έχουν θεσπισθεί από το 1992 μέχρι σήμερα. Επέκταση της εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας σε νέες κατηγορίες, κυρίως νέων, που εργάζονται με άτυπες και ελαστικές μορφές απασχόλησης. Αντιμετώπιση της ευελιξίας ως μέσου απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων.
• Κατάργηση των υπεργολαβιών στον δημόσιο τομέα και κάλυψη των διαρκών και μόνιμων αναγκών με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.
• Μέτρα προστασίας του νόμιμου ωραρίου εργασίας, ενίσχυση των μηχανισμών ελέγχου και εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας, ιδιαίτερα Επιθεωρήσεις Εργασίας, ΙΚΑ, ΟΑΕΔ κλπ και θεσμοθέτηση της συμμετοχής εκπροσώπων των Συνδικάτων και των εργαζομένων στην Επιχείρηση στις ελεγκτικές διαδικασίες.
Με βάση όλα τα παραπάνω,
Ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί:
1) Είναι στις προτεραιότητες της κυβερνητικής πολιτικής η κατάργηση όλων των ελαστικών, μερικών και άτυπων μορφών εργασίας και η αντικατάστασή τους από σχέσεις αξιοπρεπούς και πλήρους απασχόλησης στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της οικονομίας; Πότε θα μπει ένα τέλος στην επισφάλεια και θα εξασφαλιστεί πλήρης και ποιοτική εργασία για όλους;
2) Θα προχωρήσουν στην κατάργηση των νόμων 1892/90, 2639/98, 2874/00, 2956/01, 3385/05, 3429/05 και του άρθρου 56 του ν. 3691/08, που αφορούν στη διευθέτηση του συνολικού χρόνου εργασίας, την ενοικιαζόμενη εργασία, τον περιορισμό των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, την αρνητική διάκριση παλιών και νέων εργαζομένων, τη διαλείπουσα εργασία και την εργασία με δελτίο παροχής υπηρεσιών;
3) Θα προχωρήσουν στην εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας σε εργαζόμενους, που η απασχόλησή τους υποκρύπτει εξαρτημένη μισθωτή εργασία, όπως εργαζόμενοι με δελτία παροχής υπηρεσιών, τηλεργαζόμενοι, φασονίστες κλπ; Θα καταργηθούν κάποτε οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα, μετατρεπόμενες σε συμβάσεις αορίστου χρόνου;
4) Πότε και πώς θα διασφαλίσουν όλα τα εργασιακά, μισθολογικά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα όσων εργάζονται με ελαστικές μορφές απασχόλησης, μέχρι αυτές να καταργηθούν;
5) Γιατί δεν προχωρούν σε ουσιαστική αύξηση των επιθεωρητών εργασίας και δεν ενισχύουν τις αρμοδιότητές τους με τη δυνατότητα επιβολής εκτελεστέων ποινών στις επιχειρήσεις που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία και τα ωράρια εργασίας των εργαζομένων;
6) Γιατί δεν καταργούνται οι υπεργολαβίες στον δημόσιο τομέα (καθαρίστριες, φύλακες σχολείων κλπ) και δεν καλύπτονται οι ανάγκες με τη μονιμοποίηση του ήδη εργαζόμενου προσωπικού και νέες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού;
7) Θα προχωρήσετε στην κατάργηση του ΠΔ 164/04; Είναι στις προθέσεις σας να μπει οριστικό τέλος στην ομηρία των συμβασιούχων με τη μονιμοποίηση όσων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες;
8) Θα καταργηθεί το φαινόμενο συνύπαρξης προσωπικού με σχέσεις δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου στον ίδιο εργασιακό χώρο; Θα καθιερωθεί η ενιαία μόνιμη σχέση εργασίας στο δημόσιο;
9) Είναι στις προθέσεις σας να τερματισθεί η πρόσληψη εκτάκτων και συμβασιούχων με πρόσχημα τις κατ’ ευφημισμό πρόσκαιρες και επείγουσες ανάγκες, καθώς και η χρήση ανασφάλιστης εργασίας μέσω προγραμμάτων stage;
οι επερωτώντες βουλευτές
Παναγιώτης Λαφαζάνης, Φώτης Κουβέλης, Βασίλης Μουλόπουλος, Μιχάλης Κριτσωτάκης, Νίκος Τσούκαλης, Λίτσα Αμανατίδου-Πασχαλίδου, Ηρώ Διώτη, Θοδωρής Δρίτσας, Τάσος Κουράκης, Θανάσης Λεβέντης, Γρηγόρης Ψαριανός, Αλέξης Τσίπρας
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ για το σημερινό συλλαλητήριο για τον έναν χρόνο από την δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου
Παρά το κλίμα τρομοκρατίας των προηγούμενων ημερών, χιλιάδες δημοκρατικοί πολίτες και ιδιαίτερα νέες και νέοι έδωσαν το παρόν στη διαδήλωση μνήμης για την δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου. Ήταν ένα ειρηνικό δυναμικό παρόν και ταυτόχρονα ένα μήνυμα πως η νέα γενιά διεκδικεί μια νέα σχέση με την κοινωνία σε μια καλύτερη κοινωνία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ περιφρούρησε τα μπλοκ των δυνάμεων παρά την αναίτια επίθεση που δέχτηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ στην οδό Σταδίου και Πεσματζόγλου. Επίθεση που μας γεννά ερωτηματικά αφού το μόνο που εξυπηρετούσε ήταν η διάχυση των οργανωμένων δυνάμεων στη διαδήλωση και την εισροή σε αυτό δυνάμεων των αυτοαποκαλούμενων αντιεξουσιαστών.
Καταγγέλλουμε την αλόγιστη χρήση χημικών από την πλευρά της ΕΛ.ΑΣ και τις απρόκλητες επιθέσεις εναντίον των μαθητικών και φοιτητικών μπλοκ που συμμετείχαν στην πορεία.
Θέλουμε ταυτόχρονα να καταγγείλουμε την βάρβαρη επίθεση ενάντια στον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών* κατά την διάρκεια εισβολής στην πρυτανεία αυτόκλητων «υπερεπαναστατών», δήθεν αντιεξουσιαστών, που με την πρακτική τους υποδηλώνουν την βαθιά εξουσιαστική και αντιδημοκρατική συμπεριφορά τους.
Μια νέα γενιά γαλουχείται στις αξίες της συλλογικής δράσης, της διεκδίκησης του μαζικού ειρηνικού αγώνα. Μια νέα πολιτικοποίηση γεννιέται, πηγή έμπνευσης και ελπίδας για ολόκληρη την κοινωνία.
*Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με στενούς συνεργάτες του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών του μετέφερε τις ευχές του για γρήγορη ανάρρωση.
To Γραφείο Τύπου
Ο ΣΥΡΙΖΑ περιφρούρησε τα μπλοκ των δυνάμεων παρά την αναίτια επίθεση που δέχτηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ στην οδό Σταδίου και Πεσματζόγλου. Επίθεση που μας γεννά ερωτηματικά αφού το μόνο που εξυπηρετούσε ήταν η διάχυση των οργανωμένων δυνάμεων στη διαδήλωση και την εισροή σε αυτό δυνάμεων των αυτοαποκαλούμενων αντιεξουσιαστών.
Καταγγέλλουμε την αλόγιστη χρήση χημικών από την πλευρά της ΕΛ.ΑΣ και τις απρόκλητες επιθέσεις εναντίον των μαθητικών και φοιτητικών μπλοκ που συμμετείχαν στην πορεία.
Θέλουμε ταυτόχρονα να καταγγείλουμε την βάρβαρη επίθεση ενάντια στον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών* κατά την διάρκεια εισβολής στην πρυτανεία αυτόκλητων «υπερεπαναστατών», δήθεν αντιεξουσιαστών, που με την πρακτική τους υποδηλώνουν την βαθιά εξουσιαστική και αντιδημοκρατική συμπεριφορά τους.
Μια νέα γενιά γαλουχείται στις αξίες της συλλογικής δράσης, της διεκδίκησης του μαζικού ειρηνικού αγώνα. Μια νέα πολιτικοποίηση γεννιέται, πηγή έμπνευσης και ελπίδας για ολόκληρη την κοινωνία.
*Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με στενούς συνεργάτες του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών του μετέφερε τις ευχές του για γρήγορη ανάρρωση.
To Γραφείο Τύπου
Απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ για τη Σύνοδο της Κοπεγχάγης
Λίγες μόνο ημέρες πριν την ιστορική σύνοδο οι διαφωνίες μεταξύ των χωρών μοιάζουν χαώδεις, υπονομεύοντας μια συμφωνία, τόσο αναγκαία για τη διατήρηση της ισορροπίας του κλιματικού συστήματος του πλανήτη. Έμπειροι αναλυτές ισχυρίζονται ότι πλέον δεν υπάρχει ο χρόνος προκειμένου να γεφυρωθούν όλες αυτές οι διαμετρικά αντίθετες απόψεις και το καλύτερο που έχουμε να περιμένουμε στην Κοπεγχάγη είναι η διαμόρφωση του σκελετού μιας συμφωνίας, οι τεχνικές λεπτομέρειες της οποίας θα καθοριστούν μεταγενέστερα. Ζητούμενο είναι πλέον οι πολιτικοί ηγέτες του πλανήτη να αναλάβουν την ιστορική τους ευθύνη και να καταλήξουν, έστω στο περίγραμμα μιας αποτελεσματικής όμως συμφωνίας για το κλίμα.
Απόλυτο κριτήριο για μας αποτελεί η άμεση ανάγκη ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής. Υιοθετούμε τα όρια που θέτει η Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για μείωση των εκπομπών αερίων και περιορισμό της ανόδου της θερμοκρασίας προκειμένου να μην ξεπεράσει τους 2ο C σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα.
Σε διεθνές αλλά και σε εγχώριο επίπεδο οι αγώνες και οι διεκδικήσεις των περιβαλλοντικών και οικολογικών κινημάτων έχουν ήδη παράξει τα δικά τους αιτήματα συνδέοντας το τοπικό με το υπερτοπικό και το ειδικό με το γενικό. Στην Ελλάδα εκατοντάδες κινήματα αποτέλεσαν το αντίπαλο δέος στις καταστροφικές για το περιβάλλον πολιτικές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε πλήθος κρίσιμων, για την προστασία του περιβάλλοντος, τομέων. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε οργανικό κομμάτι αυτών των κινημάτων, με πλήρη σεβασμό στην αυτονομία τους, συμβάλλοντας τόσο στο κινηματικό όσο και στο κεντρικό πολιτικό πεδίο για την ανάδειξη των ζητημάτων και για την, σε αρκετές περιπτώσεις, νικηφόρα έκβασή τους.
Το Δεκέμβρη, ενώ οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων αυτού του κόσμου και τα μεγάλα συμφέροντα των πολυεθνικών θα μετρούν κέρδη και ζημίες, σε ένα θέατρο ανταγωνισμών των ποικίλων συμφερόντων τους εντός «κλειστών» αιθουσών, κινήματα από ολόκληρο τον κόσμο, οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς, κοινωνικά δίκτυα, ΜΚΟ, ακτιβιστές/στριες και επιστήμονες, θα ενώσουμε τη φωνή μας στους δρόμους της Κοπεγχάγης, αλλά και σε κάθε γωνιά του πλανήτη προβάλλοντας τη δική μας ατζέντα, για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής, την αποκατάσταση της οικολογικής ισορροπίας, την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, την κατάργηση των ανισοτήτων και την άρση της εκμετάλλευσης ανθρώπου και φύσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει μέρος τόσο στις εργασίες της Συνόδου, όσο και στις διαδικασίες της αντισυνόδου και τη διεθνή διαδήλωση με πολυπληθή αντιπροσωπεία στην οποία θα συμμετάσχει και ο πρόεδρος του ΣΥΝ και της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.
To Γραφείο Τύπου
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009 ώρα 7.00 μ.μ στα Γραφεία της Οργάνωσης Σαπουντζάκη 3 θα γίνει Συνέλευση των μελών του Συνασπισμού Νομού Πρέβεζας. Θα συζητηθούν
* Η Απόφαση της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣυΡιζΑ και η υλοποίησή της
* Ο προγραμματισμός δρασης της Οργάνωσης
* Σκέψεις για τις Δημοτικές Εκλογές του 2010
Καλούνται όλα τα μέλη της Οργάνωσης να παρευρεθούν και να συμβάλλουν στη συζήτηση
Πρέβεζα 4/12/2009
* Η Απόφαση της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣυΡιζΑ και η υλοποίησή της
* Ο προγραμματισμός δρασης της Οργάνωσης
* Σκέψεις για τις Δημοτικές Εκλογές του 2010
Καλούνται όλα τα μέλη της Οργάνωσης να παρευρεθούν και να συμβάλλουν στη συζήτηση
Πρέβεζα 4/12/2009
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009
Απόφαση της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ
Μπαίνουμε σε μια περίοδο κρίσιμη: Από τη δράση της αριστεράς,από τη δράση μας, θα εξαρτηθούν πολλά. Τόσο το επίπεδο των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, όσο και ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων, η σταθερότητα – ακόμη και η επιβίωση του πολιτικού τοπίου που ονομάσαμε « δικομματισμό».
Σ’ αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπαίνει σαν άγραφο χαρτί: στις Διακηρύξεις του ‘03 και του ’07,στα εκλογικά προγράμματα μας, στους «15 άμεσους στόχους πάλης» δεσμευτήκαμε στην πάλη για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού, στην αντίθεση στον δικομματισμό και την κεντροαριστερά, στην αναφορά στον στρατηγικό στόχο του σοσιαλισμού. Αυτά είναι κεκτημένα. Δεν μπορούν να τεθούν σε αναθεώρηση ή αμφισβήτηση. Είναι μια στέρεα βάση πάνω στην οποία έχουμε το καθήκον να χτίσουμε, να περιγράψουμε τη γραμμή μας για τη νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά τις εκλογές. Αντιμετωπίζουμε πλέον μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση . Μια κυβέρνηση που σε ελάχιστο χρόνο βιάστηκε να αποδείξει ότι θα ακολουθήσει την πορεία όλων των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών.
Σύμφωνα με την συζήτηση και τον προβληματισμό που αναπτύχθηκε η παρούσα Πανελλαδική Σύσκεψη κατέληξε :
1. Άμεση υλοποίηση των αποφάσεων της 1ης Πανελλαδικής Σύσκεψης: Γραφείο Τύπου και εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, έκδοση περιοδικού και λειτουργία του site με συντακτική επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ. Συγκρότηση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.
2. Βασικά «κύτταρα» της οργανωτικής συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι Τοπικές, Νομαρχιακές και κλαδικές Επιτροπές . Λειτουργούν με κέντρο την Συνέλευση των μελών που έχει το δικαίωμα να αποφασίσει – με συναίνεση ή ενισχυμένη πλειοψηφία- για τα τοπικά ή Νομαρχιακά ή Κλαδικά, πολιτικά ζητήματα και για την ανάδειξη της Συντονιστικής Γραμματείας κάθε επιτροπής.
3. Θεσπίζεται η έννοια του «μέλους» του ΣΥΡΙΖΑ, σε άμεση σύνδεση με τις Τοπικές ή Νομαρχιακές (ή και «θεματικές» όπου έχει αναπτυχθεί ουσιαστική δράση και συμμετοχή) επιτροπές του. Σε κάθε Επιτροπή δημιουργείται Ενιαίο Μητρώο Μελών που περιλαμβάνει τα μέλη των συνιστωσών, αλλά και τους/τις ανένταχτους/ανένταχτες. Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ εφοδιάζονται με «κάρτα μέλους» με ευθύνη της αντίστοιχης επιτροπής.
4. Κορυφαίο σώμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη. Συγκαλείται τακτικά μια φορά το χρόνο και έκτακτα –με ευθύνη της Γραμματείας-όταν προκύπτει σοβαρό θέμα. Οι αντιπρόσωποι ορίζονται με αποφάσεις των Τοπικών –Νομαρχιακών –Κλαδικών Επιτροπών με συναίνεση ή εκλογή ,με μέριμνα για πλουραλιστική εκπροσώπηση ,ώστε η σύνθεσή της να καθίσταται ισχυρή και αναμφισβήτητη.
5. Την ευθύνη ανάμεσα σε δύο Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις έχει η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Συγκροτείται με την μέθοδο της συναίνεσης. Συμμετέχει τουλάχιστον ένας ή μια εκπρόσωπος από κάθε συνιστώσα και ανένταχτοι-ες (σε αριθμό και σύνθεση που κάθε φορά συμφωνούνται στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη).
6. Ενισχύεται αποφασιστικά το Ταμείο ΣΥΡΙΖΑ ώστε να διασφαλίζεται η κεντρική και τοπική λειτουργία του.
7. Για όλα τα υπόλοιπα ζητήματα -όσα αναπτύχθηκαν στην παρούσα Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αλλά και όποια μπορεί να προκύψουν κατά την εμβάθυνση των ζητημάτων- συγκροτείται ανοιχτή Επιτροπή που αναλαμβάνει σε συνεργασία με τη Γραμματεία να διερευνήσει και να προετοιμάσει τη συζήτηση για την επόμενη σαφώς συγκροτημένη 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη με τη συμμετοχή αντιπροσωπειών απ΄ όλες τις τοπικές, κλαδικές και θεματικές επιτροπές. Αυτή θα συγκληθεί μέσα στο 2010, με προσπάθεια να πραγματοποιηθεί στο πρώτο εξάμηνο του έτους.
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009
Απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού - Η πρόταση του ΣΥΝ στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ
Η ΚΠΕ του ΣΥΝ προτείνει στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη την υιοθέτηση του κειμένου που ακολουθεί για τη Δημοκρατική εμβάθυνση που έχει ανάγκη σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ σαν πολιτική συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και μη ενταγμένων πολιτών.
Προτείνει επίσης τη διαμόρφωση μιας πλατιάς επιτροπής στην οποία να συμμετέχουν μέλη συνιστωσών και μη ενταγμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες, αλλά και άλλοι εκτός ΣΥΡΙΖΑ που ενδιαφέρονται για την ενότητα και τη συνεργασία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας, η οποία θα ανοίξει ένα πλατύ διάλογο για:
Α) Συγκεκριμένα βήματα, μέτρα και πρωτοβουλίες που θα συμβάλλουν στη περαιτέρω διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και οργανωτικά με δυνάμεις:
1) του σοσιαλιστικού χώρου που αποδεσμεύονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
2) με άλλες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που δεν συμμετέχουν μέχρι σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ .
3) με δυνάμεις που κινούνται στον ευρύτερο οικολογικό χώρο.
Β) Την ανάγκη να υπάρξει και στη πράξη εκτός του πλουραλισμού των απόψεων και ο πλουραλισμός στη παρουσία στα ΜΜΕ και στις πολιτικές πρωτοβουλίες των δυνάμεων που συγκροτούν το ΣΥΡΙΖΑ ( Γραφείο Τύπου, περιοδικό κ.λ.π. ).
Γ) Την σε βάθος διερεύνηση των προοπτικών και των δυνατοτήτων – χωρίς στενά χρονικά όρια - της ανασύνθεσης της Ριζοσπαστικής Ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας.
Η Επιτροπή αυτή προτείνεται να είναι απαλλαγμένη από τις ευθύνες της καθημερινής δουλειάς της Γραμματείας έτσι ώστε να μην δημιουργεί εμπόδια στη σημερινή λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι κύριοι άξονες του κειμένου που εγκρίθηκε από την ΚΠΕ του ΣΥΝ είναι:
Η επιλογή της συνεργασίας των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας εντάσσεται στη στρατηγική μας, της ενότητας όλων των δυνάμεων της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας, συγκροτείται δε ως μία πολιτική συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων πολιτών όπου ο καθένας, συλλογικότητα ή μέλος διατηρεί την αυτονομία του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να λειτουργεί με σεβασμό προς όλες τις συνιστώσες ανεξαρτήτως μεγέθους, αναγνωρίζοντας τα θετικά στοιχεία που φέρνει η κάθε μία στο κοινό μας εγχείρημα. Αυτή τη στάση θα πρέπει να τηρήσουν όλες οι συνιστώσες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι, η αλληλεγγύη, η αλληλοϋποστήριξη και ο σεβασμός στις διαφορετικές απόψεις είναι προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση σωστών σχέσεων, η δε πολεμική, η υπονόμευση και ο στείρος ανταγωνισμός οδηγεί σε αποδυνάμωση έως και παράλυση του εγχειρήματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιμένει στην ανάπτυξη διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων όχι μόνο με όσους συμφωνεί αλλά και με εκείνους που διαφωνεί για θέματα που κάθε φορά απασχολούν τους ανθρώπους του μόχθου, γυναίκες και άνδρες.
Ο διάλογος και οι συζητήσεις είναι πολύ χρήσιμες με την προϋπόθεση ότι θα συνοδεύονται και από την ενεργό συμμετοχή στα τεκταινόμενα σε κάθε θεματικό πεδίο.
Το μετεκλογικό τοπίο - Ο ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες
Στις εκλογές της 4ης του Οκτώβρη απομακρύνθηκαν 1.000.000 περίπου ψηφοφόροι από τη ΝΔ προερχόμενοι κυρίως από τα χαμηλά και μεσαία οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Απομακρύνθηκαν διότι οι πολιτικές που εφάρμοζε η κυβέρνηση της ΝΔ είχαν τις ίδιες αρνητικές επιπτώσεις σʼ αυτό τον κόσμο όπως και σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Ως Αριστερά οφείλουμε να αποδεχτούμε επί της ουσίας και όχι μόνο στους λόγους μας ότι όλος αυτός ο κόσμος μας ενδιαφέρει, γιατί η καθημερινότητά του είναι ίδια με τη δική μας, οι ανάγκες του ίδιες με τις με τις δικές μας, άρα πρέπει μαζί να συμπαραταχθούμε, μαζί να διεκδικήσουμε μια καλύτερη ζωή που δικαιούμαστε, μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Ταυτόχρονα πρέπει να λάβουμε υπ όψιν μας ότι τα εκατομμύρια που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ δεν φάνηκε να πείστηκαν ιδεολογικά και πολιτικά από αυτό, αλλά απελπισμένοι από την σκληρή πραγματικότητα που ζούσαν κρεμάστηκαν από αυτά που έταζε το ΠΑΣΟΚ ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο.
Η δική μας πεποίθηση ότι και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ γρήγορα θα τους απογοητεύσει, γιατί δε θα ανταποκριθεί και δεν θα δώσει λύσεις στα μεγάλα προβλήματα είτε γιατί δε μπορεί είτε γιατί δε θέλει, επιβεβαιώνεται πολύ πριν εκπνεύσει η περίοδος χάριτος των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης. Φαίνεται ότι οι προεκλογικές «προσδοκίες» για ανατροπή των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης Καραμανλή εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα. Και από κει και πέρα τα κοινωνικά μέτωπα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Η κοινωνική πολιτική, οι μισθοί, τα εισοδήματα, η μόνιμη και σταθερή εργασία, ειδικά το θέμα των stage και των συμβασιούχων, το ασφαλιστικό, η εκποίηση του λιμανιού, είναι σαφές ότι κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με τις πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης.
Τόσο η κρίση πολιτικής ταυτότητας και ιδεολογίας που διέρχεται η Νέα Δημοκρατία, όσο και η πολιτικές του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ αναδεικνύουν τον δικό μας αντιπολιτευτικό ρόλο, που γίνεται πιο υπεύθυνος, ώστε να συμβάλλει στον απεγκλωβισμό ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων από τον δικομματισμό.
Να εξηγούμε και να πείθουμε, να διεκδικούμε και να κερδίζουμε, δηλαδή να ανταποκριθούμε εμείς στα όνειρα και τις προσδοκίες που δε μπόρεσε να καλύψει η ΝΔ αλλά όπως φαίνεται ούτε και το ΠΑΣΟΚ.
Στο νέο λοιπόν αυτό μετεκλογικό τοπίο η Ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να επεξεργαστεί τη πολιτική της με κυρίαρχο αυτό το κριτήριο, άρα με μια πολιτική σταθερά ανοιχτή στα αιτήματα του κόσμου, με προτάσεις που θα απαντούν και θα δίνουν λύσεις στα προβλήματα, ενταγμένες όμως σε ένα αριστερό, εναλλακτικό προγραμματικό σχέδιο το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα του νεοφιλελεύθερου σχεδίου. Μια τέτοια αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση μπορεί να συμβάλλει στην ανατροπή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών, με στόχο μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία με επίκεντρο την Αριστερά.
Προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες, πρέπει με ειλικρίνεια να αναζητήσουμε την πολιτική, οργανωτική και κινηματική του φυσιογνωμία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει ριζικά να γίνει πιο δημοκρατικός, πιο συμμετοχικός, πιο ευέλικτος, πιο ανοιχτός, όπου όλοι οι συμμετέχοντες θα έχουν πληροφόρηση, γνώση και συμμετοχή στις αποφάσεις. Θα πρέπει όλοι όσοι συμμετέχουν να μην ασφυκτιούν να μπορούν πολιτικά να αναπνέουν, ιδεολογικά να διαφοροποιούνται, κοινωνικά όμως όλοι μαζί να διεκδικούμε, να αγωνιζόμαστε στο πλευρό της ξεχασμένης κοινωνίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δε πρέπει να βγάλει από το στόχαστρό του παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν την ανάγκη για υπέρβαση της πολυδιάσπασης της Αριστεράς η δε ενδυνάμωσή του θα συμβάλει καθοριστικά στην επιτυχία αυτού του στόχου.
Η υπέρβαση αυτή δεν επιτυγχάνεται μόνο με τη συνεργασία των διάφορων κομμάτων και κινήσεων της Αριστεράς, αλλά κυρίως με τη προσέλκυση χιλιάδων αριστερών που δεν εντάσσονται σε κάποιο κόμμα η κίνηση παρότι αγωνίζονται καθημερινά στο χώρο της δουλειάς τους, στη γειτονιά, στα κοινωνικά κινήματα.
Δημοκρατική και πλουραλιστική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ
Αναγκαία προϋπόθεση για την περαιτέρω δημοκρατική εμβάθυνση αλλά και την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος είναι η ανασυγκρότηση και η ουσιαστική λειτουργία του.
Τοπικές Συνελεύσεις με Συντονιστικές Επιτροπές (Γραμματείες) σε επίπεδο Νομών, πόλεων, κωμοπόλεων, χωριών.
• Σε όλους τους κλάδους εργαζομένων και στους χώρους δουλειάς.
• Εκεί που δουλεύει, σπουδάζει και ζει η Νεολαία.
• Στον αγροτικό πληθυσμό.
Σε αυτές παίρνουν μέρος όλα τα μέλη των συνιστωσών με ειδική μέριμνα για τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων ανένταχτων πολιτών. Είναι ανοιχτές, λειτουργούν δημοκρατικά επεξεργάζονται πολιτικές, παίρνουν αποφάσεις στα πλαίσια των γενικών πολιτικών κατευθύνσεων του ΣΥΡΙΖΑ, παρεμβαίνουν στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, συμμετέχουν στις κινηματικές δράσεις και διαμορφώνουν όρους «ηγεμονίας» των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι συντονιστικές επιτροπές επιδιώκουμε να διαμορφώνονται δημοκρατικά, πλουραλιστικά και με διαφάνεια, μέσα από συζήτηση και συναίνεση αυτών που βρίσκονται στον αντίστοιχο χώρο. Εάν παρόλα αυτά δεν υπάρξει συναίνεση, τότε με τα ίδια κριτήρια που προαναφέραμε γίνεται εκλογή της επιτροπής.
Σε κάθε τοπική, κλαδική και θεματική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργείται ενιαίο μητρώο μελών του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούμενο από όλα ανεξαιρέτως τα μέλη των συνιστωσών και τους μη ενταγμένους σε συνιστώσες πολίτες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αποκτά μέλη
Όλα τα μέλη των συνιστωσών είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ.
Πολίτες που με δική τους επιλογή δεν συμμετέχουν σε καμία συνιστώσα καταγράφονται σε μητρώα ανένταχτων και αποκτούν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ και έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με όλους τους υπόλοιπους.
Το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί στη νέα περίοδο είναι:
• Η διάρθρωση όλων των μελών του ΣΥΡΙΖΑ με τον κοινωνικό εργασιακό και τοπικό χώρο που βρίσκονται.
• Η ενεργός συμμετοχή κάθε μέλους στις συλλογικότητες που υπάρχουν και αν όχι να συμβάλει στη δημιουργία τους.
• Στο συνδικαλιστικό κίνημα, στη νεολαία, στα νέα κινήματα διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις ενοποίησης των δυνάμεών μας σε μία παράταξη, σε ένα φορέα, σε μία δημοτική κίνηση κ.λ.π.
Σώματα του ΣΥΡΙΖΑ
Τα σώματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι: η Πανελλαδική Σύσκεψη και η Γραμματεία.
Σε όλα τα σώματα συμμετέχουν αντιπρόσωποι, με την προϋπόθεση ότι έχουν επιλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες, ώστε η «νομιμοποίηση» να μην αμφισβητείται. Προς τούτο είτε οι αντιπρόσωποι προέρχονται από τα θεσμικά όργανα (πχ συντονιστής τοπικής επιτροπής, γραμματεία νομαρχιακής επιτροπής ή μέρος της γραμματείας), ούτως ώστε να εκπροσωπείται η πανελλαδική διάρθρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπου δεν επιτυγχάνεται συναίνεση τότε οι αντιπρόσωποι εκλέγονται.
Η Πανελλαδική Σύσκεψη είναι το πιο ισχυρό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ, συνέρχεται σε τακτική συνεδρίαση μια φορά τον χρόνο και εκτάκτως με απόφαση της Γραμματείας, όταν προκύπτουν σοβαρά και κρίσιμα θέματα.
Η συζήτηση στην Πανελλαδική Σύσκεψη ξεκινά με εισήγηση της Γραμματείας, η οποία τίθεται στην κρίση των συνέδρων. Η σύνθεση της Πανελλαδικής Σύσκεψης πρέπει να είναι πλουραλιστική και να αντιστοιχείται με την πανελλαδική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να είναι αντιπροσωπευτική και να καθίσταται πιο ισχυρή και μη αμφισβητήσιμη. Στο βαθμό που δεν καλύπτεται η αντιπροσωπευτικότητα σε συνιστώσες, φύλο, ενταγμένους και ανένταχτους, τότε με ευθύνη της Γραμματείας θα πρέπει να υπάρχουν οι αναγκαίες διορθώσεις.
Το περιεχόμενο της Πανελλαδικής Σύσκεψης είναι η επεξεργασία των κατευθύνσεων που αφορούν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική των συμμαχιών, την ανάληψη πρωτοβουλιών σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, που θα φέρνουν τον κόσμο σε επαφή με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για όλα τα θέματα, την εκλογική τακτική, ζητήματα της οργανωτικής συγκρότησης και λειτουργίας του.
Στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει υποχρεωτικά τουλάχιστον ένας ή μια εκπρόσωπος από κάθε συνιστώσα. Επίσης συμμετέχουν και ανένταχτοι-ες, οι οποίοι επιλέγονται από το μητρώο των ανένταχτων με όποιο τρόπο και μέθοδο αυτοί προκρίνουν.
Η θητεία της Γραμματείας διαρκεί το διάστημα μεταξύ των δυο Πανελλαδικών Συσκέψεων. Συντονίζεται από ένα συντονιστή με εξάμηνη διάρκεια. Η δραστηριότητα και τα πεπραγμένα της Γραμματείας είναι υπό διαρκή έλεγχο όλων των σωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και κρίνονται κάθε φορά στην Πανελλαδική Σύσκεψη.
Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συνεδριάζει μια φορά την εβδομάδα με κύρια ευθύνη την υλοποίηση των αποφάσεων της πανελλαδικής Σύσκεψης, την αντιμετώπιση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Έχει στην ευθύνη της την δημιουργία και στελέχωση του γραφείου τύπου, την έκδοση περιοδικού, την ομάδα πολιτικού σχεδιασμού και τεκμηρίωσης, καθώς και την συγκρότηση θεματικών και βοηθητικών επιτροπών.
Σε έκτακτες περιπτώσεις μπορεί να συγκληθεί ευρύτερο σώμα με την συμμετοχή της Γραμματείας, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και των συντονιστών των τοπικών ή κλαδικών επιτροπών.
Στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ισχύει ο κανόνας της ομοφωνίας ή της συναίνεσης. Στο βαθμό που αυτή κάποιες φορές δεν μπορεί να επιτευχθεί, τότε με την σύμφωνη γνώμη όλων απευθυνόμαστε στα μέλη:
1. Είτε με κάλπη και καθολική ψηφοφορία για κρίσιμα θέματα (συνεργασίες, επικεφαλής ψηφοδελτίου, κατάρτιση ψηφοδελτίων, στήριξη ή συμμετοχή σε κυβέρνηση).
2. Είτε με έκτακτη σύγκλιση της Πανελλαδικής Σύσκεψης όπου η απόφαση λαμβάνεται με αυξημένη πλειοψηφία, πχ με το 75% των μελών.
Προτείνει επίσης τη διαμόρφωση μιας πλατιάς επιτροπής στην οποία να συμμετέχουν μέλη συνιστωσών και μη ενταγμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες, αλλά και άλλοι εκτός ΣΥΡΙΖΑ που ενδιαφέρονται για την ενότητα και τη συνεργασία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας, η οποία θα ανοίξει ένα πλατύ διάλογο για:
Α) Συγκεκριμένα βήματα, μέτρα και πρωτοβουλίες που θα συμβάλλουν στη περαιτέρω διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και οργανωτικά με δυνάμεις:
1) του σοσιαλιστικού χώρου που αποδεσμεύονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
2) με άλλες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που δεν συμμετέχουν μέχρι σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ .
3) με δυνάμεις που κινούνται στον ευρύτερο οικολογικό χώρο.
Β) Την ανάγκη να υπάρξει και στη πράξη εκτός του πλουραλισμού των απόψεων και ο πλουραλισμός στη παρουσία στα ΜΜΕ και στις πολιτικές πρωτοβουλίες των δυνάμεων που συγκροτούν το ΣΥΡΙΖΑ ( Γραφείο Τύπου, περιοδικό κ.λ.π. ).
Γ) Την σε βάθος διερεύνηση των προοπτικών και των δυνατοτήτων – χωρίς στενά χρονικά όρια - της ανασύνθεσης της Ριζοσπαστικής Ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας.
Η Επιτροπή αυτή προτείνεται να είναι απαλλαγμένη από τις ευθύνες της καθημερινής δουλειάς της Γραμματείας έτσι ώστε να μην δημιουργεί εμπόδια στη σημερινή λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι κύριοι άξονες του κειμένου που εγκρίθηκε από την ΚΠΕ του ΣΥΝ είναι:
Η επιλογή της συνεργασίας των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας εντάσσεται στη στρατηγική μας, της ενότητας όλων των δυνάμεων της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας, συγκροτείται δε ως μία πολιτική συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων πολιτών όπου ο καθένας, συλλογικότητα ή μέλος διατηρεί την αυτονομία του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να λειτουργεί με σεβασμό προς όλες τις συνιστώσες ανεξαρτήτως μεγέθους, αναγνωρίζοντας τα θετικά στοιχεία που φέρνει η κάθε μία στο κοινό μας εγχείρημα. Αυτή τη στάση θα πρέπει να τηρήσουν όλες οι συνιστώσες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι, η αλληλεγγύη, η αλληλοϋποστήριξη και ο σεβασμός στις διαφορετικές απόψεις είναι προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση σωστών σχέσεων, η δε πολεμική, η υπονόμευση και ο στείρος ανταγωνισμός οδηγεί σε αποδυνάμωση έως και παράλυση του εγχειρήματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιμένει στην ανάπτυξη διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων όχι μόνο με όσους συμφωνεί αλλά και με εκείνους που διαφωνεί για θέματα που κάθε φορά απασχολούν τους ανθρώπους του μόχθου, γυναίκες και άνδρες.
Ο διάλογος και οι συζητήσεις είναι πολύ χρήσιμες με την προϋπόθεση ότι θα συνοδεύονται και από την ενεργό συμμετοχή στα τεκταινόμενα σε κάθε θεματικό πεδίο.
Το μετεκλογικό τοπίο - Ο ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες
Στις εκλογές της 4ης του Οκτώβρη απομακρύνθηκαν 1.000.000 περίπου ψηφοφόροι από τη ΝΔ προερχόμενοι κυρίως από τα χαμηλά και μεσαία οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Απομακρύνθηκαν διότι οι πολιτικές που εφάρμοζε η κυβέρνηση της ΝΔ είχαν τις ίδιες αρνητικές επιπτώσεις σʼ αυτό τον κόσμο όπως και σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Ως Αριστερά οφείλουμε να αποδεχτούμε επί της ουσίας και όχι μόνο στους λόγους μας ότι όλος αυτός ο κόσμος μας ενδιαφέρει, γιατί η καθημερινότητά του είναι ίδια με τη δική μας, οι ανάγκες του ίδιες με τις με τις δικές μας, άρα πρέπει μαζί να συμπαραταχθούμε, μαζί να διεκδικήσουμε μια καλύτερη ζωή που δικαιούμαστε, μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Ταυτόχρονα πρέπει να λάβουμε υπ όψιν μας ότι τα εκατομμύρια που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ δεν φάνηκε να πείστηκαν ιδεολογικά και πολιτικά από αυτό, αλλά απελπισμένοι από την σκληρή πραγματικότητα που ζούσαν κρεμάστηκαν από αυτά που έταζε το ΠΑΣΟΚ ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο.
Η δική μας πεποίθηση ότι και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ γρήγορα θα τους απογοητεύσει, γιατί δε θα ανταποκριθεί και δεν θα δώσει λύσεις στα μεγάλα προβλήματα είτε γιατί δε μπορεί είτε γιατί δε θέλει, επιβεβαιώνεται πολύ πριν εκπνεύσει η περίοδος χάριτος των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης. Φαίνεται ότι οι προεκλογικές «προσδοκίες» για ανατροπή των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης Καραμανλή εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα. Και από κει και πέρα τα κοινωνικά μέτωπα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Η κοινωνική πολιτική, οι μισθοί, τα εισοδήματα, η μόνιμη και σταθερή εργασία, ειδικά το θέμα των stage και των συμβασιούχων, το ασφαλιστικό, η εκποίηση του λιμανιού, είναι σαφές ότι κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με τις πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης.
Τόσο η κρίση πολιτικής ταυτότητας και ιδεολογίας που διέρχεται η Νέα Δημοκρατία, όσο και η πολιτικές του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ αναδεικνύουν τον δικό μας αντιπολιτευτικό ρόλο, που γίνεται πιο υπεύθυνος, ώστε να συμβάλλει στον απεγκλωβισμό ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων από τον δικομματισμό.
Να εξηγούμε και να πείθουμε, να διεκδικούμε και να κερδίζουμε, δηλαδή να ανταποκριθούμε εμείς στα όνειρα και τις προσδοκίες που δε μπόρεσε να καλύψει η ΝΔ αλλά όπως φαίνεται ούτε και το ΠΑΣΟΚ.
Στο νέο λοιπόν αυτό μετεκλογικό τοπίο η Ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να επεξεργαστεί τη πολιτική της με κυρίαρχο αυτό το κριτήριο, άρα με μια πολιτική σταθερά ανοιχτή στα αιτήματα του κόσμου, με προτάσεις που θα απαντούν και θα δίνουν λύσεις στα προβλήματα, ενταγμένες όμως σε ένα αριστερό, εναλλακτικό προγραμματικό σχέδιο το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα του νεοφιλελεύθερου σχεδίου. Μια τέτοια αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση μπορεί να συμβάλλει στην ανατροπή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών, με στόχο μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία με επίκεντρο την Αριστερά.
Προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες, πρέπει με ειλικρίνεια να αναζητήσουμε την πολιτική, οργανωτική και κινηματική του φυσιογνωμία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει ριζικά να γίνει πιο δημοκρατικός, πιο συμμετοχικός, πιο ευέλικτος, πιο ανοιχτός, όπου όλοι οι συμμετέχοντες θα έχουν πληροφόρηση, γνώση και συμμετοχή στις αποφάσεις. Θα πρέπει όλοι όσοι συμμετέχουν να μην ασφυκτιούν να μπορούν πολιτικά να αναπνέουν, ιδεολογικά να διαφοροποιούνται, κοινωνικά όμως όλοι μαζί να διεκδικούμε, να αγωνιζόμαστε στο πλευρό της ξεχασμένης κοινωνίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δε πρέπει να βγάλει από το στόχαστρό του παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν την ανάγκη για υπέρβαση της πολυδιάσπασης της Αριστεράς η δε ενδυνάμωσή του θα συμβάλει καθοριστικά στην επιτυχία αυτού του στόχου.
Η υπέρβαση αυτή δεν επιτυγχάνεται μόνο με τη συνεργασία των διάφορων κομμάτων και κινήσεων της Αριστεράς, αλλά κυρίως με τη προσέλκυση χιλιάδων αριστερών που δεν εντάσσονται σε κάποιο κόμμα η κίνηση παρότι αγωνίζονται καθημερινά στο χώρο της δουλειάς τους, στη γειτονιά, στα κοινωνικά κινήματα.
Δημοκρατική και πλουραλιστική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ
Αναγκαία προϋπόθεση για την περαιτέρω δημοκρατική εμβάθυνση αλλά και την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος είναι η ανασυγκρότηση και η ουσιαστική λειτουργία του.
Τοπικές Συνελεύσεις με Συντονιστικές Επιτροπές (Γραμματείες) σε επίπεδο Νομών, πόλεων, κωμοπόλεων, χωριών.
• Σε όλους τους κλάδους εργαζομένων και στους χώρους δουλειάς.
• Εκεί που δουλεύει, σπουδάζει και ζει η Νεολαία.
• Στον αγροτικό πληθυσμό.
Σε αυτές παίρνουν μέρος όλα τα μέλη των συνιστωσών με ειδική μέριμνα για τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων ανένταχτων πολιτών. Είναι ανοιχτές, λειτουργούν δημοκρατικά επεξεργάζονται πολιτικές, παίρνουν αποφάσεις στα πλαίσια των γενικών πολιτικών κατευθύνσεων του ΣΥΡΙΖΑ, παρεμβαίνουν στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, συμμετέχουν στις κινηματικές δράσεις και διαμορφώνουν όρους «ηγεμονίας» των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι συντονιστικές επιτροπές επιδιώκουμε να διαμορφώνονται δημοκρατικά, πλουραλιστικά και με διαφάνεια, μέσα από συζήτηση και συναίνεση αυτών που βρίσκονται στον αντίστοιχο χώρο. Εάν παρόλα αυτά δεν υπάρξει συναίνεση, τότε με τα ίδια κριτήρια που προαναφέραμε γίνεται εκλογή της επιτροπής.
Σε κάθε τοπική, κλαδική και θεματική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργείται ενιαίο μητρώο μελών του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούμενο από όλα ανεξαιρέτως τα μέλη των συνιστωσών και τους μη ενταγμένους σε συνιστώσες πολίτες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αποκτά μέλη
Όλα τα μέλη των συνιστωσών είναι αυτομάτως και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Η κάρτα μέλους κάθε συνιστώσας είναι ταυτόχρονα και του ΣΥΡΙΖΑ.
Πολίτες που με δική τους επιλογή δεν συμμετέχουν σε καμία συνιστώσα καταγράφονται σε μητρώα ανένταχτων και αποκτούν κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ και έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με όλους τους υπόλοιπους.
Το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί στη νέα περίοδο είναι:
• Η διάρθρωση όλων των μελών του ΣΥΡΙΖΑ με τον κοινωνικό εργασιακό και τοπικό χώρο που βρίσκονται.
• Η ενεργός συμμετοχή κάθε μέλους στις συλλογικότητες που υπάρχουν και αν όχι να συμβάλει στη δημιουργία τους.
• Στο συνδικαλιστικό κίνημα, στη νεολαία, στα νέα κινήματα διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις ενοποίησης των δυνάμεών μας σε μία παράταξη, σε ένα φορέα, σε μία δημοτική κίνηση κ.λ.π.
Σώματα του ΣΥΡΙΖΑ
Τα σώματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι: η Πανελλαδική Σύσκεψη και η Γραμματεία.
Σε όλα τα σώματα συμμετέχουν αντιπρόσωποι, με την προϋπόθεση ότι έχουν επιλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες, ώστε η «νομιμοποίηση» να μην αμφισβητείται. Προς τούτο είτε οι αντιπρόσωποι προέρχονται από τα θεσμικά όργανα (πχ συντονιστής τοπικής επιτροπής, γραμματεία νομαρχιακής επιτροπής ή μέρος της γραμματείας), ούτως ώστε να εκπροσωπείται η πανελλαδική διάρθρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπου δεν επιτυγχάνεται συναίνεση τότε οι αντιπρόσωποι εκλέγονται.
Η Πανελλαδική Σύσκεψη είναι το πιο ισχυρό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ, συνέρχεται σε τακτική συνεδρίαση μια φορά τον χρόνο και εκτάκτως με απόφαση της Γραμματείας, όταν προκύπτουν σοβαρά και κρίσιμα θέματα.
Η συζήτηση στην Πανελλαδική Σύσκεψη ξεκινά με εισήγηση της Γραμματείας, η οποία τίθεται στην κρίση των συνέδρων. Η σύνθεση της Πανελλαδικής Σύσκεψης πρέπει να είναι πλουραλιστική και να αντιστοιχείται με την πανελλαδική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να είναι αντιπροσωπευτική και να καθίσταται πιο ισχυρή και μη αμφισβητήσιμη. Στο βαθμό που δεν καλύπτεται η αντιπροσωπευτικότητα σε συνιστώσες, φύλο, ενταγμένους και ανένταχτους, τότε με ευθύνη της Γραμματείας θα πρέπει να υπάρχουν οι αναγκαίες διορθώσεις.
Το περιεχόμενο της Πανελλαδικής Σύσκεψης είναι η επεξεργασία των κατευθύνσεων που αφορούν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική των συμμαχιών, την ανάληψη πρωτοβουλιών σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, που θα φέρνουν τον κόσμο σε επαφή με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για όλα τα θέματα, την εκλογική τακτική, ζητήματα της οργανωτικής συγκρότησης και λειτουργίας του.
Στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει υποχρεωτικά τουλάχιστον ένας ή μια εκπρόσωπος από κάθε συνιστώσα. Επίσης συμμετέχουν και ανένταχτοι-ες, οι οποίοι επιλέγονται από το μητρώο των ανένταχτων με όποιο τρόπο και μέθοδο αυτοί προκρίνουν.
Η θητεία της Γραμματείας διαρκεί το διάστημα μεταξύ των δυο Πανελλαδικών Συσκέψεων. Συντονίζεται από ένα συντονιστή με εξάμηνη διάρκεια. Η δραστηριότητα και τα πεπραγμένα της Γραμματείας είναι υπό διαρκή έλεγχο όλων των σωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και κρίνονται κάθε φορά στην Πανελλαδική Σύσκεψη.
Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ συνεδριάζει μια φορά την εβδομάδα με κύρια ευθύνη την υλοποίηση των αποφάσεων της πανελλαδικής Σύσκεψης, την αντιμετώπιση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Έχει στην ευθύνη της την δημιουργία και στελέχωση του γραφείου τύπου, την έκδοση περιοδικού, την ομάδα πολιτικού σχεδιασμού και τεκμηρίωσης, καθώς και την συγκρότηση θεματικών και βοηθητικών επιτροπών.
Σε έκτακτες περιπτώσεις μπορεί να συγκληθεί ευρύτερο σώμα με την συμμετοχή της Γραμματείας, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και των συντονιστών των τοπικών ή κλαδικών επιτροπών.
Στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ισχύει ο κανόνας της ομοφωνίας ή της συναίνεσης. Στο βαθμό που αυτή κάποιες φορές δεν μπορεί να επιτευχθεί, τότε με την σύμφωνη γνώμη όλων απευθυνόμαστε στα μέλη:
1. Είτε με κάλπη και καθολική ψηφοφορία για κρίσιμα θέματα (συνεργασίες, επικεφαλής ψηφοδελτίου, κατάρτιση ψηφοδελτίων, στήριξη ή συμμετοχή σε κυβέρνηση).
2. Είτε με έκτακτη σύγκλιση της Πανελλαδικής Σύσκεψης όπου η απόφαση λαμβάνεται με αυξημένη πλειοψηφία, πχ με το 75% των μελών.
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Είκοσι χρόνια μετά...
Tου Γιαννη Δραγασακη
Φέτος κλείνουν είκοσι χρόνια από την ίδρυση του (ενιαίου) Συνασπισμού. Όπως όμως δείχνουν οι συζητήσεις που γίνονται για την επομένη φάση του ΣΥΡΙΖΑ, καλούμαστε να σκεφτούμε ξανά ζητήματα θεμελίωσης, λειτουργίας και προσανατολισμού, ιδρυτικά κατά κάποιον τρόπο ζητήματα της Αριστεράς. Αυτό βέβαια δεν είναι κατ' ανάγκη αρνητικό ή παράδοξο, αφού από ιστορική άποψη οι επανιδρύσεις, οι ανασυνθέσεις και οι αναθεμελιώσεις είναι τρόπος και όρος ύπαρξης του αριστερού κινήματος. Πολύ περισσότερο που η ιδρυτική εκείνη πράξη που ξεκινήσαμε τότε με τη δημιουργία του ΣΥΝ δεν έχει ακόμη πλήρως δικαιωθεί.
Όμως, έστω και ανολοκλήρωτη, εκείνη η φιλοδοξία μας για ένα νέο κόμμα της Αριστεράς, σύγχρονο και ριζοσπαστικό, και κυρίως δημοκρατικό, ένα κόμμα των μελών του, όπως το είχαμε πει, πήρε σάρκα και οστά. Όχι μόνο άντεξε, πράγμα καθόλου αυτονόητο εκείνη την εποχή, αλλά έδωσε μάχες σκληρές με συμφέροντα, ιδεολογίες και πολιτικές, με αποτυχίες αλλά και επιτυχίες πολλές.
Δίνοντας νέα προοπτική αλλά και υπερβαίνοντας ταυτόχρονα παλαιότερα ανανεωτικά εγχειρήματα, με κυριότερο εκείνο του ΚΚΕ εσ., κατοχύρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού αριστερού κινήματος, σε κοινωνικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, την παρουσία αυτού του απαιτητικού ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος.
Πρωτοστάτησε στην αναζήτηση νέων μορφών και πλαισίων διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς, και με πρωτοβουλία του Συνασπισμού συγκροτήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Προσωπικά, κατανοώ κριτικές, ακόμη και πολεμικές, για συγκεκριμένες θέσεις, πράξεις ή παραλείψεις, πολλές από τις οποίες μπορεί και ο ίδιος να συμμερίζομαι. Θεωρώ όμως άδικες, ανιστόρητες και μικρόκαρδες τις ισοπεδωτικές ή μηδενιστικές κριτικές, για να μη μιλήσω για εμπαθείς πολεμικές, οι οποίες απλά μας υπενθυμίζουν τον μακρύ δρόμο που έχουμε ακόμη να διανύσουμε για να κατακτήσουμε εκείνο τον πολιτικό πολιτισμό που αντιστοιχεί στις αξίες και τα ιδανικά της Αριστεράς.
Όμως το κίνητρο για το άρθρο αυτό δεν μου το έδωσαν οι όποιες επικρίσεις γίνονται από τα έξω κατά του Συνασπισμού, αλλά οι οριακές καταστάσεις που βιώσαμε όλοι εμείς από τα μέσα και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ, που έφτασαν να απειλήσουν ακόμη και την είσοδό μας στη Βουλή.
Είναι, πιστεύω, καιρός να αναγνωρίσουμε με ειλικρίνεια ότι αυτό που ονομάζουμε "κόμμα" του Συνασπισμού είναι ένα κόμμα που αρκετές φορές λειτουργεί ως δημόσιος χώρος των τάσεων, των επιμέρους ομάδων του, των επώνυμων στελεχών του, πράγμα που ίσως δεν θα ήταν κακό, αν ταυτόχρονα κάποιος φρόντιζε και για τις κοινές ανάγκες ύπαρξης, λειτουργίας και ανάπτυξης αυτού του "κόμματος - χώρου".
Ο ΣΥΝ πήρε βαθμιαία τη μορφή ενός κόμματος που λειτουργεί μέσω μιας προεδρικής - αρχηγικής δομής, γύρω από την οποία υπάρχει ένας πολυφωνικός και συχνά θορυβώδης αστερισμός τάσεων, ομάδων, παρεών, παραγόντων. Αυτή η μορφή συγκρότησης μπορεί να τείνει να γίνει κυρίαρχη στο πολιτικό μας σύστημα, αλλά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε ένα κόμμα της Αριστεράς, διότι αφυδατώνει ή και ακυρώνει το ρόλο του μέλους του κόμματος και διότι μεταφέρεται προς τα κάτω αποσυνθέτοντας ή καθιστώντας δύσκολους άλλους τρόπους συλλογικής λειτουργίας, απογοητεύοντας όσους και όσες τους επιχειρούν.
Ανεχθήκαμε, λοιπόν, και τελικά συμβιβαστήκαμε με καταστάσεις που γνωρίζαμε όμως ότι περιορίζουν τη δημοκρατία, τραυματίζουν τη συλλογικότητα και υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα. Το χειρότερο είναι ότι αυτή τη σύγχυση κόμματος - δημόσιου χώρου τη μεταφέραμε ή την ανεχτήκαμε και στον ΣΥΡΙΖΑ με τη μορφή μιας συγκεχυμένης αντίληψης ως προς τη σχέση πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου, κόμματος και κινήματος.
Αποδεικνύεται έτσι ότι, υπό το άγχος της εκλογικής επιβίωσης, παίρναμε πολλές φορές αποφάσεις που μπορεί να ήταν οι πιο εύκολες αλλά όχι οι πιο σωστές, οι πιο ωφέλιμες συγκυριακά αλλά όχι και ανθεκτικές στο χρόνο.
Οι οριακές καταστάσεις όμως που πρόσφατα ζήσαμε, αλλά και άλλοι, ακόμη πιο ουσιαστικοί παράγοντες, που δεν είναι της ώρας να αναφερθούν, μας υποχρεώνουν να υπερβούμε αυτή τη συγκρότηση και να αναζητήσουμε τους όρους μιας πολυτασικής αλλά και συνεκτικής και δημοκρατικής λειτουργίας, πράγμα που θα ήταν ζωογόνο και απελευθερωτικό, όχι μόνο για τον ΣΥΝ και τον κόσμο του, αλλά και για την περαιτέρω ανάπτυξη και προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ και το δημόσιου χώρου της Αριστεράς.
Πρέπει γι' αυτό να οργανώσουμε μια αντίστροφη κίνηση, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ή ενίσχυσης συλλογικών λειτουργιών και υποδομών, επανακαθορισμού του ρόλου των τάσεων και προώθησης μιας γενικότερης ανασυγκρότησης. Αυτό όμως προϋποθέτει όχι μόνο ανοχή ή συνηγορία, αλλά και την έμπρακτη στήριξη από όλες τις δυνάμεις του κόμματος, και πριν απ' όλα στο ηγετικό του επίπεδο.
Και όλα αυτά ως προϋπόθεση απλώς για να αναζητήσουμε απαντήσεις στα ακόμη πιο ουσιώδη, όπως τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει το "κόμμα μελών" σε συνθήκες υπονόμευσης της συλλογικότητας και κυριαρχίας του ατομικισμού. Ή πώς μπορεί αξιόπιστα να υλοποιηθεί το αίτημα για "ενότητα με διαφορετικότητα", απάντηση και υπόσχεση δική μας, της ανανεωτικής Αριστεράς δηλαδή, στο πρότυπο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, για να μην αναφερθώ στα ελλείμματα και τις "γκρίζες" ζώνες που παραμένουν στο πολιτικό μας σχέδιο, που και αυτά στον νέο πολιτικό κύκλο που εισερχόμαστε είναι αναγκαίο να διαλευκανθούν.
Διαφορετικά, αν η τωρινή συγκυρία δεν αξιοποιηθεί για να γίνουν τολμηρά βήματα σαν τα παραπάνω, τότε φοβούμαι ότι υπάρχει ο κίνδυνος τα πάντα να ξεχαστούν σύντομα και να επανέλθουμε, ανεξάρτητα από επιθυμίες ή προθέσεις, στη "φυσική" για τον ΣΥΝ τάξη πραγμάτων: να μην κάνουμε τίποτε όσο επικρατεί νηνεμία και να "τρέχουμε και να μη φτάνουμε" στην πρώτη τρικυμία.
Σε νέους ορίζοντες
Είναι κατανοητό ότι οι συζητήσεις που γίνονται μέχρι τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνονται στην αντιμετώπιση οργανωτικών προβλημάτων ή στην κάλυψη λειτουργικών ελλειμμάτων που παρατηρήθηκαν στην ώς τώρα δράση. Και αυτό είναι αναγκαίο να γίνει.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε όμως ότι στον ΣΥΡΙΖΑ συναντηθήκαμε για να γίνουμε όχι μόνο πιο πολλοί, πιο ισχυροί, αλλά και για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Αναγνωρίζαμε δηλαδή πως ο κατακερματισμός της Αριστεράς δεν είναι μόνο αιτία αδυναμιών, αλλά είναι και αποτέλεσμα άλλων, "διαρθρωτικών" πολιτικών στρατηγικών και προγραμματικών ελλειμμάτων της Αριστεράς. Τούτο σημαίνει ότι είμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ όχι για να κάνει ο ένας μαθήματα στον άλλο, αλλά για να κάνουμε νέες συγκροτημένες προσπάθειες για την από κοινού αντιμετώπιση αυτών των ελλειμμάτων.
Βεβαίως το καθετί έχει την αυτονομία του. Όμως δεν μπορούμε να παρακάμψουμε τον Λένιν στο θέμα αυτό. "Το τι οργάνωση θέλουμε", έλεγε, εξαρτάται από το τι "δουλειά" θέλουμε να κάνουμε με αυτήν, δηλαδή τι πολιτικό σχέδιο θέλουμε να υλοποιήσουμε. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το κάρο, αλλά δεν θα πάμε μακριά αν δεν συζητήσουμε και για το άλογο.
Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε επίσης τις συγχύσεις και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε --και αντιμετωπίσαμε ήδη-- αν δεν αποσαφηνίσουμε έγκαιρα τα όρια, τον τύπο των σχέσεων και τους διακριτούς ρόλους ανάμεσα στο πολιτικό και το κοινωνικό, το κόμμα, το κίνημα και τον δημόσιο χώρο της Αριστεράς.
Όμως δεν είναι μόνο η ατζέντα των θεμάτων. Ακόμη πιο κρίσιμη είναι η σκοπιά και ο ορίζοντας των προσεγγίσεών μας. Αντιμέτωποι με μια μεγάλη δομική κρίση του καπιταλισμού, καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια λογική που θέλει την Αριστερά παρακολουθητή των εξελίξεων, όπως κάνει το ΚΚΕ, και μια λογική που θέλει την Αριστερά διαμορφωτή των εξελίξεων, με τη σφραγίδα των αγώνων της για τα συμφέροντα των εργαζόμενων τάξεων και τις ανάγκες αναπαραγωγής της κοινωνίας.
Είναι επίσης κρίσιμο να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια τακτική που θέλει να υπερασπιστεί ό,τι θετικό περικλείει το χθες και μια τακτική που θέλει να κατακτήσει ό,τι ελπιδοφόρο εγκυμονεί το αύριο, χωρίς να απεμπολεί κατακτήσεις του χθες.
Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έχουμε μόνο ένα τραυματικό παρελθόν να υπερβούμε, έχουμε και ένα νέο μέλλον να κατακτήσουμε.
Το 2009, για παράδειγμα, δεν είναι όπως το 1989, ούτε για μας ούτε για τους αντιπάλους μας. Μπορεί οι μεγάλες ανατροπές στους συσχετισμούς να μην έχουν γίνει, αλλά ουσιαστικές μετατοπίσεις και αλλαγές είναι ορατές.
Σε εποχές στασιμότητας, σε περιόδους πλήρους ηγεμονίας του αντιπάλου, το να μην κάνει κανείς πολλές κινήσεις και ελιγμούς, το να κρατάει άμυνα στις θέσεις που κατέχει, είναι ίσως η πιο σωστή τακτική. Σε περιόδους όμως που οι παλιές ηγεμονίες δοκιμάζονται και απονομιμοποιούνται, όπως συμβαίνει σήμερα, σε εποχές κρίσεων, αναταράξεων και μεγάλων αλλαγών, που με διαφορετικό περιεχόμενο προβάλλουν ταυτόχρονα και ως συστημική ανάγκη των "πάνω" και ως ανάγκες ζωτικές των "κάτω", η ίδια αυτή τακτική μπορεί να αποδειχθεί όχι κατάλληλη, ακόμη και παγιδευτική.
Το να επιλύσουμε, επομένως, έστω κάποια από τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι θετικό. Όμως στη νέα ιστορική φάση που έχουμε μπει, με αυτόν τον ιστορικά πρωτότυπο συνδυασμό μιας δομικής οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού με μια αντίστοιχη οικολογική κρίση, αυτά τα βήματα που συζητούνται, αν και αναγκαία, μπορεί να φανούν ανεπαρκή πολύ σύντομα και η απουσία ενός συνολικού σχεδίου, και για Ελλάδα και για Ευρώπη, να καταστεί πιο κρίσιμη, αν και είναι ήδη προφανής.
Μακριά από θεωρίες αυτόματης κατάρρευσης του καπιταλισμού ή κοινωνικού αυτοματισμού, θεωρώ λοιπόν ότι τα χρόνια που έρχονται θα μας φέρουν αντιμέτωπους με κινδύνους αλλά και με δυνατότητες. Πρέπει σήμερα να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να μη βρεθούμε αύριο αθωράκιστοι απέναντι στους πρώτους ούτε ανέτοιμοι ή αμήχανοι απέναντι στις δεύτερες.
Είκοσι χρόνια μετά λοιπόν, είμαστε ξανά μπροστά σε κρίσιμες επιλογές, αλλά σίγουρα δεν αρχίζουμε από το μηδέν. Ούτε βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της ιστορίας...
Φέτος κλείνουν είκοσι χρόνια από την ίδρυση του (ενιαίου) Συνασπισμού. Όπως όμως δείχνουν οι συζητήσεις που γίνονται για την επομένη φάση του ΣΥΡΙΖΑ, καλούμαστε να σκεφτούμε ξανά ζητήματα θεμελίωσης, λειτουργίας και προσανατολισμού, ιδρυτικά κατά κάποιον τρόπο ζητήματα της Αριστεράς. Αυτό βέβαια δεν είναι κατ' ανάγκη αρνητικό ή παράδοξο, αφού από ιστορική άποψη οι επανιδρύσεις, οι ανασυνθέσεις και οι αναθεμελιώσεις είναι τρόπος και όρος ύπαρξης του αριστερού κινήματος. Πολύ περισσότερο που η ιδρυτική εκείνη πράξη που ξεκινήσαμε τότε με τη δημιουργία του ΣΥΝ δεν έχει ακόμη πλήρως δικαιωθεί.
Όμως, έστω και ανολοκλήρωτη, εκείνη η φιλοδοξία μας για ένα νέο κόμμα της Αριστεράς, σύγχρονο και ριζοσπαστικό, και κυρίως δημοκρατικό, ένα κόμμα των μελών του, όπως το είχαμε πει, πήρε σάρκα και οστά. Όχι μόνο άντεξε, πράγμα καθόλου αυτονόητο εκείνη την εποχή, αλλά έδωσε μάχες σκληρές με συμφέροντα, ιδεολογίες και πολιτικές, με αποτυχίες αλλά και επιτυχίες πολλές.
Δίνοντας νέα προοπτική αλλά και υπερβαίνοντας ταυτόχρονα παλαιότερα ανανεωτικά εγχειρήματα, με κυριότερο εκείνο του ΚΚΕ εσ., κατοχύρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού αριστερού κινήματος, σε κοινωνικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, την παρουσία αυτού του απαιτητικού ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος.
Πρωτοστάτησε στην αναζήτηση νέων μορφών και πλαισίων διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς, και με πρωτοβουλία του Συνασπισμού συγκροτήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Προσωπικά, κατανοώ κριτικές, ακόμη και πολεμικές, για συγκεκριμένες θέσεις, πράξεις ή παραλείψεις, πολλές από τις οποίες μπορεί και ο ίδιος να συμμερίζομαι. Θεωρώ όμως άδικες, ανιστόρητες και μικρόκαρδες τις ισοπεδωτικές ή μηδενιστικές κριτικές, για να μη μιλήσω για εμπαθείς πολεμικές, οι οποίες απλά μας υπενθυμίζουν τον μακρύ δρόμο που έχουμε ακόμη να διανύσουμε για να κατακτήσουμε εκείνο τον πολιτικό πολιτισμό που αντιστοιχεί στις αξίες και τα ιδανικά της Αριστεράς.
Όμως το κίνητρο για το άρθρο αυτό δεν μου το έδωσαν οι όποιες επικρίσεις γίνονται από τα έξω κατά του Συνασπισμού, αλλά οι οριακές καταστάσεις που βιώσαμε όλοι εμείς από τα μέσα και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ, που έφτασαν να απειλήσουν ακόμη και την είσοδό μας στη Βουλή.
Είναι, πιστεύω, καιρός να αναγνωρίσουμε με ειλικρίνεια ότι αυτό που ονομάζουμε "κόμμα" του Συνασπισμού είναι ένα κόμμα που αρκετές φορές λειτουργεί ως δημόσιος χώρος των τάσεων, των επιμέρους ομάδων του, των επώνυμων στελεχών του, πράγμα που ίσως δεν θα ήταν κακό, αν ταυτόχρονα κάποιος φρόντιζε και για τις κοινές ανάγκες ύπαρξης, λειτουργίας και ανάπτυξης αυτού του "κόμματος - χώρου".
Ο ΣΥΝ πήρε βαθμιαία τη μορφή ενός κόμματος που λειτουργεί μέσω μιας προεδρικής - αρχηγικής δομής, γύρω από την οποία υπάρχει ένας πολυφωνικός και συχνά θορυβώδης αστερισμός τάσεων, ομάδων, παρεών, παραγόντων. Αυτή η μορφή συγκρότησης μπορεί να τείνει να γίνει κυρίαρχη στο πολιτικό μας σύστημα, αλλά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε ένα κόμμα της Αριστεράς, διότι αφυδατώνει ή και ακυρώνει το ρόλο του μέλους του κόμματος και διότι μεταφέρεται προς τα κάτω αποσυνθέτοντας ή καθιστώντας δύσκολους άλλους τρόπους συλλογικής λειτουργίας, απογοητεύοντας όσους και όσες τους επιχειρούν.
Ανεχθήκαμε, λοιπόν, και τελικά συμβιβαστήκαμε με καταστάσεις που γνωρίζαμε όμως ότι περιορίζουν τη δημοκρατία, τραυματίζουν τη συλλογικότητα και υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα. Το χειρότερο είναι ότι αυτή τη σύγχυση κόμματος - δημόσιου χώρου τη μεταφέραμε ή την ανεχτήκαμε και στον ΣΥΡΙΖΑ με τη μορφή μιας συγκεχυμένης αντίληψης ως προς τη σχέση πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου, κόμματος και κινήματος.
Αποδεικνύεται έτσι ότι, υπό το άγχος της εκλογικής επιβίωσης, παίρναμε πολλές φορές αποφάσεις που μπορεί να ήταν οι πιο εύκολες αλλά όχι οι πιο σωστές, οι πιο ωφέλιμες συγκυριακά αλλά όχι και ανθεκτικές στο χρόνο.
Οι οριακές καταστάσεις όμως που πρόσφατα ζήσαμε, αλλά και άλλοι, ακόμη πιο ουσιαστικοί παράγοντες, που δεν είναι της ώρας να αναφερθούν, μας υποχρεώνουν να υπερβούμε αυτή τη συγκρότηση και να αναζητήσουμε τους όρους μιας πολυτασικής αλλά και συνεκτικής και δημοκρατικής λειτουργίας, πράγμα που θα ήταν ζωογόνο και απελευθερωτικό, όχι μόνο για τον ΣΥΝ και τον κόσμο του, αλλά και για την περαιτέρω ανάπτυξη και προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ και το δημόσιου χώρου της Αριστεράς.
Πρέπει γι' αυτό να οργανώσουμε μια αντίστροφη κίνηση, στην κατεύθυνση της δημιουργίας ή ενίσχυσης συλλογικών λειτουργιών και υποδομών, επανακαθορισμού του ρόλου των τάσεων και προώθησης μιας γενικότερης ανασυγκρότησης. Αυτό όμως προϋποθέτει όχι μόνο ανοχή ή συνηγορία, αλλά και την έμπρακτη στήριξη από όλες τις δυνάμεις του κόμματος, και πριν απ' όλα στο ηγετικό του επίπεδο.
Και όλα αυτά ως προϋπόθεση απλώς για να αναζητήσουμε απαντήσεις στα ακόμη πιο ουσιώδη, όπως τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει το "κόμμα μελών" σε συνθήκες υπονόμευσης της συλλογικότητας και κυριαρχίας του ατομικισμού. Ή πώς μπορεί αξιόπιστα να υλοποιηθεί το αίτημα για "ενότητα με διαφορετικότητα", απάντηση και υπόσχεση δική μας, της ανανεωτικής Αριστεράς δηλαδή, στο πρότυπο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, για να μην αναφερθώ στα ελλείμματα και τις "γκρίζες" ζώνες που παραμένουν στο πολιτικό μας σχέδιο, που και αυτά στον νέο πολιτικό κύκλο που εισερχόμαστε είναι αναγκαίο να διαλευκανθούν.
Διαφορετικά, αν η τωρινή συγκυρία δεν αξιοποιηθεί για να γίνουν τολμηρά βήματα σαν τα παραπάνω, τότε φοβούμαι ότι υπάρχει ο κίνδυνος τα πάντα να ξεχαστούν σύντομα και να επανέλθουμε, ανεξάρτητα από επιθυμίες ή προθέσεις, στη "φυσική" για τον ΣΥΝ τάξη πραγμάτων: να μην κάνουμε τίποτε όσο επικρατεί νηνεμία και να "τρέχουμε και να μη φτάνουμε" στην πρώτη τρικυμία.
Σε νέους ορίζοντες
Είναι κατανοητό ότι οι συζητήσεις που γίνονται μέχρι τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνονται στην αντιμετώπιση οργανωτικών προβλημάτων ή στην κάλυψη λειτουργικών ελλειμμάτων που παρατηρήθηκαν στην ώς τώρα δράση. Και αυτό είναι αναγκαίο να γίνει.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε όμως ότι στον ΣΥΡΙΖΑ συναντηθήκαμε για να γίνουμε όχι μόνο πιο πολλοί, πιο ισχυροί, αλλά και για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Αναγνωρίζαμε δηλαδή πως ο κατακερματισμός της Αριστεράς δεν είναι μόνο αιτία αδυναμιών, αλλά είναι και αποτέλεσμα άλλων, "διαρθρωτικών" πολιτικών στρατηγικών και προγραμματικών ελλειμμάτων της Αριστεράς. Τούτο σημαίνει ότι είμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ όχι για να κάνει ο ένας μαθήματα στον άλλο, αλλά για να κάνουμε νέες συγκροτημένες προσπάθειες για την από κοινού αντιμετώπιση αυτών των ελλειμμάτων.
Βεβαίως το καθετί έχει την αυτονομία του. Όμως δεν μπορούμε να παρακάμψουμε τον Λένιν στο θέμα αυτό. "Το τι οργάνωση θέλουμε", έλεγε, εξαρτάται από το τι "δουλειά" θέλουμε να κάνουμε με αυτήν, δηλαδή τι πολιτικό σχέδιο θέλουμε να υλοποιήσουμε. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το κάρο, αλλά δεν θα πάμε μακριά αν δεν συζητήσουμε και για το άλογο.
Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε επίσης τις συγχύσεις και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε --και αντιμετωπίσαμε ήδη-- αν δεν αποσαφηνίσουμε έγκαιρα τα όρια, τον τύπο των σχέσεων και τους διακριτούς ρόλους ανάμεσα στο πολιτικό και το κοινωνικό, το κόμμα, το κίνημα και τον δημόσιο χώρο της Αριστεράς.
Όμως δεν είναι μόνο η ατζέντα των θεμάτων. Ακόμη πιο κρίσιμη είναι η σκοπιά και ο ορίζοντας των προσεγγίσεών μας. Αντιμέτωποι με μια μεγάλη δομική κρίση του καπιταλισμού, καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια λογική που θέλει την Αριστερά παρακολουθητή των εξελίξεων, όπως κάνει το ΚΚΕ, και μια λογική που θέλει την Αριστερά διαμορφωτή των εξελίξεων, με τη σφραγίδα των αγώνων της για τα συμφέροντα των εργαζόμενων τάξεων και τις ανάγκες αναπαραγωγής της κοινωνίας.
Είναι επίσης κρίσιμο να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια τακτική που θέλει να υπερασπιστεί ό,τι θετικό περικλείει το χθες και μια τακτική που θέλει να κατακτήσει ό,τι ελπιδοφόρο εγκυμονεί το αύριο, χωρίς να απεμπολεί κατακτήσεις του χθες.
Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έχουμε μόνο ένα τραυματικό παρελθόν να υπερβούμε, έχουμε και ένα νέο μέλλον να κατακτήσουμε.
Το 2009, για παράδειγμα, δεν είναι όπως το 1989, ούτε για μας ούτε για τους αντιπάλους μας. Μπορεί οι μεγάλες ανατροπές στους συσχετισμούς να μην έχουν γίνει, αλλά ουσιαστικές μετατοπίσεις και αλλαγές είναι ορατές.
Σε εποχές στασιμότητας, σε περιόδους πλήρους ηγεμονίας του αντιπάλου, το να μην κάνει κανείς πολλές κινήσεις και ελιγμούς, το να κρατάει άμυνα στις θέσεις που κατέχει, είναι ίσως η πιο σωστή τακτική. Σε περιόδους όμως που οι παλιές ηγεμονίες δοκιμάζονται και απονομιμοποιούνται, όπως συμβαίνει σήμερα, σε εποχές κρίσεων, αναταράξεων και μεγάλων αλλαγών, που με διαφορετικό περιεχόμενο προβάλλουν ταυτόχρονα και ως συστημική ανάγκη των "πάνω" και ως ανάγκες ζωτικές των "κάτω", η ίδια αυτή τακτική μπορεί να αποδειχθεί όχι κατάλληλη, ακόμη και παγιδευτική.
Το να επιλύσουμε, επομένως, έστω κάποια από τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι θετικό. Όμως στη νέα ιστορική φάση που έχουμε μπει, με αυτόν τον ιστορικά πρωτότυπο συνδυασμό μιας δομικής οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού με μια αντίστοιχη οικολογική κρίση, αυτά τα βήματα που συζητούνται, αν και αναγκαία, μπορεί να φανούν ανεπαρκή πολύ σύντομα και η απουσία ενός συνολικού σχεδίου, και για Ελλάδα και για Ευρώπη, να καταστεί πιο κρίσιμη, αν και είναι ήδη προφανής.
Μακριά από θεωρίες αυτόματης κατάρρευσης του καπιταλισμού ή κοινωνικού αυτοματισμού, θεωρώ λοιπόν ότι τα χρόνια που έρχονται θα μας φέρουν αντιμέτωπους με κινδύνους αλλά και με δυνατότητες. Πρέπει σήμερα να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να μη βρεθούμε αύριο αθωράκιστοι απέναντι στους πρώτους ούτε ανέτοιμοι ή αμήχανοι απέναντι στις δεύτερες.
Είκοσι χρόνια μετά λοιπόν, είμαστε ξανά μπροστά σε κρίσιμες επιλογές, αλλά σίγουρα δεν αρχίζουμε από το μηδέν. Ούτε βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της ιστορίας...
Λήξη εργασιών της ΚΠΕ - Ανακοίνωση του Προεδρείου
Έληξαν οι εργασίες της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ.
Στη συνεδρίαση εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία η πρόταση του ΣΥΝ προς την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που πρόκειται να διεξαχθεί στα τέλη Νοεμβρίου, και αφορά στα ζητήματα της οργανωτικής συγκρότησης και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Μεταξύ άλλων, στην πρόταση προβλέπονται η δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ, η πανελλαδική του συγκρότηση στους τόπους δουλειάς και στους δήμους. Καθώς επίσης και η πρόβλεψη δημιουργίας των οργάνων του, όπως της Γραμματείας και του σώματος της Πανελλαδικής Σύσκεψης.
Βασική κατεύθυνση στον τρόπο λήψης των αποφάσεων είναι η συναίνεση ανάμεσα στους συμμετέχοντες στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από ειδικές περιπτώσεις όπου προβλέπονται διαδικασίες προσφυγής στη γνώμη των μελών.
Επίσης υιοθετήθηκε η πρόταση για συγκρότηση επιτροπής η οποία θα έχει σαν αντικείμενο τη διαμόρφωση περαιτέρω προτάσεων για την οργανωτική ανάπτυξη και λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, τη διερεύνηση της διεύρυνσης προς άλλους πολιτικούς χώρους καθώς και τη διερεύνηση της ανασύνθεσης του χώρου της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς.
Στη συνεδρίαση επίσης κατατέθηκαν για έγκριση οι προτάσεις αφ΄ ενός της Ανανεωτικής Πτέρυγας και αφ΄ ετέρου του Κοκκινοπράσινου Δικτύου και της Αριστερής Ανασύνθεσης, οι οποίες δεν εγκρίθηκαν
Το πλήρες κείμενο της Πολιτικής Απόφασης θα δοθεί στη δημοσιότητα τις επόμενες ημέρες.
Στη συνεδρίαση εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία η πρόταση του ΣΥΝ προς την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που πρόκειται να διεξαχθεί στα τέλη Νοεμβρίου, και αφορά στα ζητήματα της οργανωτικής συγκρότησης και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Μεταξύ άλλων, στην πρόταση προβλέπονται η δημιουργία μητρώου μελών του ΣΥΡΙΖΑ, η πανελλαδική του συγκρότηση στους τόπους δουλειάς και στους δήμους. Καθώς επίσης και η πρόβλεψη δημιουργίας των οργάνων του, όπως της Γραμματείας και του σώματος της Πανελλαδικής Σύσκεψης.
Βασική κατεύθυνση στον τρόπο λήψης των αποφάσεων είναι η συναίνεση ανάμεσα στους συμμετέχοντες στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από ειδικές περιπτώσεις όπου προβλέπονται διαδικασίες προσφυγής στη γνώμη των μελών.
Επίσης υιοθετήθηκε η πρόταση για συγκρότηση επιτροπής η οποία θα έχει σαν αντικείμενο τη διαμόρφωση περαιτέρω προτάσεων για την οργανωτική ανάπτυξη και λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, τη διερεύνηση της διεύρυνσης προς άλλους πολιτικούς χώρους καθώς και τη διερεύνηση της ανασύνθεσης του χώρου της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς.
Στη συνεδρίαση επίσης κατατέθηκαν για έγκριση οι προτάσεις αφ΄ ενός της Ανανεωτικής Πτέρυγας και αφ΄ ετέρου του Κοκκινοπράσινου Δικτύου και της Αριστερής Ανασύνθεσης, οι οποίες δεν εγκρίθηκαν
Το πλήρες κείμενο της Πολιτικής Απόφασης θα δοθεί στη δημοσιότητα τις επόμενες ημέρες.
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα στη συνεδρίαση της ΚΠΕ
Συντρόφισσες και Σύντροφοι.
Κανονικά, η εισηγητική μου θα έπρεπε να σταθεί πιο αναλυτικά στις πολιτικές εξελίξεις και στα πεδία πολιτικής και κοινωνικής δράσης που είναι ανοιχτά για το κόμμα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εντούτοις η σημερινή ΚΠΕ θα ασχοληθεί για μια ακόμη φορά με ζητήματα που κοιτούν προς τα μέσα και ιδιαίτερα σε μια περίοδο που όλο μας το ενδιαφέρον θα έπρεπε να είναι προς τα έξω, καθώς εκεί έξω έχουμε ιδιαίτερα σημαντικές διεργασίες και η κοινωνία έχει ανάγκη από την οργανωμένη παρέμβασή μας στις εξελίξεις.
Ας ελπίσουμε έστω αυτή η απαραίτητη μεν συζήτηση για τα εσωτερικά μας να μην μας αποκόψει εντελώς από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γιατί η πραγματικότητα δεν θα περιμένει να λύσουμε τα οργανωτικά και τα πολιτικά μας θέματα.
Ήδη, μετά τις γνωστές διεργασίες στο Ευρωπαϊκό Επίπεδο, η πολιτική ατζέντα διαμορφώνεται εκ νέου. Και διαμορφώνεται σε κατεύθυνση εντελώς αντίθετη με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, οι οποίες παρασχέθηκαν αφειδώς στον ελληνικό λαό μέχρι και πριν πέντε εβδομάδες.
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε επικείμενες αλλαγές στο ασφαλιστικό, στον δημόσιο τομέα και στα εργασιακά, καθώς και μπροστά σε μια σκληρή περιοριστική πολιτική, με πρώτα θύματα τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα.
Προχθές στη Βουλή ζητήσαμε από το πρωθυπουργό να ανοίξει τα χαρτιά του σχετικά με τις πιέσεις που δέχεται από τις Βρυξέλες για διάλυση του ασφαλιστικού και αντί να μιλήσει συγκεκριμένα και επί της ουσίας μας ζήτησε να μην ισοπεδώνουμε και να συμβάλουμε στο διάλογο.
Στα τέσσερα λεπτά ομιλίας αντιτείναμε με συγκεκριμένες προτάσεις και περιμέναμε από αυτόν που ζητά το διάλογο, έστω στη δευτερομιλία του να τοποθετηθεί επί της ουσίας. Δεν το έκανε.
Διαβάζουμε χθες και σήμερα στον τύπο, ότι η κυβέρνηση επιθυμεί διάλογο και διαβούλευση. Μα ο διάλογος έχει ήδη ξεκινήσει και οι θέσεις όσων επιθυμούν αναζήτηση λύσεων για τη διασφάλιση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος είναι γνωστές καιρό τώρα.
Η κυβέρνηση είναι αυτή που δεν έχει τοποθετηθεί. Ούτε τώρα, ούτε και προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ. Εμείς τοποθετηθήκαμε και οι θέσεις μας είναι γνωστές.
Και τις επόμενες μέρες θα μιλήσουμε με φορείς και οργανώσεις, με τον κόσμο της εργασίας και θα καταθέσουμε συγκροτημένα τις προτάσεις μας, θα ακούσουμε τον προβληματισμό τους, θα εμπλουτίσουμε και εμείς τις θέσεις μας.
Στα πλαίσια λοιπόν του δημόσιου διαλόγου ρωτάμε για άλλη μια φορά. Όπως ρωτήσαμε και στη βουλή και απάντηση δεν πήραμε;
Τι θα γίνει με τους αντιασφαλιστικούς νόμους Σιούφα, Ρέππα, Πετραλια; Ότι έγινε, έγινε;
Τι μέτρα θα λάβουν για τη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού;
Θα υιοθετήσουν τη λογική του κου Αλμούνια που ζητά αλλαγές στο ασφαλιστικό με περικοπές συντάξεων και αυξήσεις των ορίων ηλικίας, ως αντάλλαγμα στην προθεσμία του προγράμματος προσαρμογής ή θα ενισχύσουν τα ταμεία, χτυπώντας παράλληλα την εισφοροδιαφυγή και την ανασφάλιστη εργασία;
Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα στα οποία ο κος Παπανδρέου δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση.
Καλός είναι ο διάλογος και η διαβούλευση αλλά η διαβούλευση δεν είναι πολιτική. Η διαβούλευση είναι διαβούλευση.
Ας μας πει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός τι σκοπεύει να κάνει. Και αν θέλει συζήτηση και διάλογο, ας τον οργανώσει και μάλιστα δημόσια.
Ας διοργανωθεί, λοιπόν, μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη βουλή ή ακόμα καλύτερα μια δημόσια τηλεοπτική συζήτηση, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με θέμα το ασφαλιστικό για να καταθέσουν όλοι τις προτάσεις τους.
Το επιθυμούμε διακαώς, το προτείνουμε και θα είμαστε οι πρώτοι που θα σπεύσουμε να συμμετέχουμε.
Επειδή, όμως, δικαίωμα λόγου δεν έχουν μόνο τα κόμματα, το λόγο το επόμενο διάστημα για το ασφαλιστικό, να είναι βέβαιος ο κος πρωθυπουργός, θα τον λάβουν και οι εργαζόμενοι μέσα από μαζικούς αγώνες.
Ας μην περιμένουν ότι η κοινωνία θα παρακολουθήσει απαθώς αυτόν το διάλογο ως τηλεθεατής. Θα πει τη γνώμη της.
Και οποιαδήποτε προσπάθεια να γίνει το ασφαλιστικό μας σύστημα Ιφιγένεια στον Τρωικό πόλεμο της τακτοποίησης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων θα ατυχήσει, όπως ατύχησε και η απόπειρα της κυβέρνησης Σημίτη να παίξει με αυτά τα πράγματα.
Δεν είναι όμως μόνο το ασφαλιστικό που μας κάνει να ανησυχούμε. Πολύ πριν εκπνεύσει η περίοδος χάριτος των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης, φαίνεται ότι οι προεκλογικές προσδοκίες για ανατροπή των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης Καραμανλή εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα.
Άλλωστε η περιβόητη και πολυαναμενόμενη αναδιανομή του πλούτου, που προεκλογικά είχε κάνει σημαία ο κος Παπανδρέου, εξαντλήθηκε σε μια εφ άπαξ εισφορά στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Ένα μέτρο που συνάντησε την αποδοχή του ΣΕΒ, προφανώς με την κυβερνητική διαβεβαίωση προς τους εργοδότες ότι το ζήτημα της αναδιανομής τελειώνει εδώ.
Και από κει και πέρα τα κοινωνικά μέτωπα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Και ειδικά το θέμα των stage και των συμβασιούχων.
Αφού νομιμοποίησαν αυτές τις αισχρές μορφές εργασιακής εκμετάλλευσης και αφού τις χρησιμοποίησαν για να διαλύσουν τις εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο, τώρα πετάνε δεκάδες χιλιάδες νέους εργαζόμενους στο δρόμο.
Με πρόσχημα την καταπολέμηση της εργασιακής ομηρίας, πετάνε τον κόσμο στην ανεργία. Ενώ πραγματική τους πρόθεση είναι απλώς να περιορίσουν τις δαπάνες και να φέρουν τις οικονομικές στατιστικές στα μέτρα των Βρυξελών.
Αυτό, λοιπόν, που έχει να αντιμετωπίσει η κοινωνία στο άμεσο μέλλον, είναι ακόμα περισσότερη φτώχεια και ακόμα περισσότερη ανεργία.
Έχουμε πει από την πρώτη στιγμή ότι στις σημερινές συνθήκες, το ζητούμενο είναι μια εντελώς διαφορετική πολιτική.
Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η βαθειά οικονομική κρίση, είναι με μέτρα που θα ενισχύουν τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και με στρατηγική που θα ενισχύει την απασχόληση.
Αυτή την πολιτική, όμως, δεν θα την χαρίσει κανείς. Πρέπει να κατακτηθεί μέσα από κοινωνικούς αγώνες και παρέμβαση σε όλα τα πεδία.
Και η οργάνωση αυτών των αγώνων είναι σήμερα το άμεσο καθήκον της Αριστεράς.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, έρχομαι τώρα στο θέμα της Κεντρικής Επιτροπής.
Η συζήτηση για τα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοιχτή εδώ και αρκετό καιρό. Ιδιαίτερα, όμως, από τις ευρωεκλογές και μετά διεξάγεται με αρκετή φόρτιση.
Αυτό είναι ένα ζήτημα που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας στην όλη διαδικασία, γιατί υπάρχουν διάφοροι τρόποι να συζητά κανείς τα οργανωτικά θέματα.
Μπορεί να τα συζητάει για να ανταποκριθεί στην ανάγκη μιας μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας στην πολιτική δουλειά.
Μπορεί να τα συζητάει προκειμένου να καλύψει τα ελλείμματα της ομοσπονδιακής συγκρότησης και να δώσει αυξημένο πολιτικό ρόλο σε ανένταχτους συντρόφους.
Μπορεί να τα συζητάει για να βαθύνει την δημοκρατική λειτουργία του εγχειρήματος.
Οι ανάγκες αυτές είναι υπαρκτές.
Μπορεί να τα συζητάει και για να επιλύσει δια των οργανωτικών πολιτικά ζητήματα.
Και αυτό είναι νόμιμο. Αλλά θεωρώ ότι όταν υπάρχουν πολιτικά ζητήματα, ο καλύτερος τρόπος να τα λύσουμε είναι να τα βάζουμε ανοιχτά.
Συντάσσομαι με την άποψη ότι το οργανωτικό είναι βαθύτατα πολιτικό. Αλλά νομίζω ότι όταν πάμε να λύσουμε πολιτικά προβλήματα δια του οργανωτικού, δεν βρίσκουμε ικανοποιητικές λύσεις ούτε στο οργανωτικό, ούτε στο πολιτικό.
Και όταν υπάρχουν ανοιχτά πολιτικά διακυβεύματα καλό είναι να τα θέτουμε ανοιχτά και να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Γιατί το πραγματικό δίλημμα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε, 20 χρόνια μετά τη δημιουργία του ΣΥΝ, είναι τι συλλογικό υποκείμενο επιθυμούμε.
Κόμμα των μελών του ή κόμμα δημόσιο χώρο τάσεων συνιστωσών και παραγόντων;
Και αυτό το δίλημμα αφορά πρωτίστως τον ΣΥΝ, και κατ΄ επέκταση τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αφορά όμως και ολόκληρο το φάσμα του πολιτικού μας συστήματος. Εκεί όπου φαίνεται να κερδίζουν έδαφος τα κόμματα – δημόσιοι χώροι, που στο όνομα της συμμετοχικής δημοκρατίας, επικρατούν μόνο δύο επίπεδα.
Αυτό του ψηφοφόρου που εκλέγει και του αρχηγού που μετά την εκλογή του αποφασίζει για όλα ελέω λαού, μελών και ψηφοφόρων.
Υπό αυτή την έννοια το ζήτημα της πολιτικής και κομματικής επανίδρυσης του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ούτως ή άλλως ένα ανοιχτό θέμα, πρωτίστως για το κόμμα μας και συνακολούθως και για τον ΣΥΡΙΖΑ, στο βαθμό που υφέρπει εδώ και καιρό το αίτημα για τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο φορέα με διαδικασίες μελών και αντιπροσωπευτικών εκτελεστικών σωμάτων.
Για να προχωρήσουμε, όμως, την κουβέντα, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση όχι γιατί κάποιοι μας πιέζουν ούτε γιατί έχουμε καμιά τάση αυτοκτονικού ιδεασμού, να βάζουμε διλήμματα στους εαυτούς μας στα καλά καθούμενα, αλλά γιατί το συμμαχικό μας σχήμα βρίσκεται εδώ και καιρό σε διαρκή και παρατεταμένη κρίση.
Είναι ένα συμμαχικό σχήμα που ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του έχει πια φτάσει στα όριά του.
Που συζητά εδώ και καιρό περισσότερο τα εσωτερικά του παρά οργανώνει την εξωστρεφή του δράση.
Και το ερώτημα είναι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι;
Εάν κάποιος από εμάς θεωρεί ότι μπορούμε οφείλει να το πει.
Ο κόσμος μας κλονίστηκε, αλλά έδωσε τη μάχη. Τη μάχη της αριστερής αξιοπρέπειας. Κοντέψαμε να διαλυθούμε δύο φορές.
Με την αποφασιστική συμβολή της ΚΠΕ ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε ενιαίος στις εκλογές.
Θα το δούμε αυτό κατάματα;
Νομίζω ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην το κάνουμε.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μη δώσουμε απαντήσεις. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί φτάσαμε ως εκεί;
Ο βασικός, ο κεντρικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, είναι η έλλειψη ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου δημοκρατικής νομιμοποίησης και λήψης των αποφάσεών.
Φτάσαμε σε ένα σημείο που τα πάντα ήταν σε διαρκή αμφισβήτηση και σε διαρκή διαπραγμάτευση συνάμα.
Αμφισβητήθηκαν οι δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις μας. Αμφισβητήθηκε από ορισμένους ακόμα και η δυνατότητα του κόμματος μας να προχωρήσει ενιαίο.
Διαβάσαμε μάλιστα ότι ο ΣΥΝ πρέπει να διαλυθεί και να γίνει πολλές συνιστώσες οι οποίες θα μπουν στο ΣΥΡΙΖΑ.
Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο, σε μια συμμαχία που εμείς συγκροτήσαμε για να υπερβούμε τον κατακερματισμό της αριστεράς, να τίθεται ως προαπαιτούμενο ο δικός μας κατακερματισμός.
Μια συμμαχία όμως που πριμοδοτεί τις διασπάσεις αντί της ανασύνθεσης, είναι μια συμμαχία που δεν μας αφορά.
Γιατί τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον δημιουργήσαμε μόνο για να γίνουμε πιο πολλοί και πιο ισχυροί αλλά για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Για να πάψουμε να λειτουργούμε ως συνιστώσες αλλά ως κοινές συνισταμένες μιας αριστεράς που διαλέγεται και αλληλεπιδρά και όχι μιας αριστεράς που διαρκώς θα τρώγεται με τον εαυτό της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι μιλάμε εδώ και καιρό για μια συμμαχία συνιστωσών αλλά δεν μιλάμε για την ανασύνθεση τους, δεν μιλάμε για την αναγκαία όσμωση μεταξύ τους.
Και το κυριότερο βάζουμε διαρκώς το κάρο μπροστά από το άλογο.
Δεν ανταποκρινόμαστε στην ανάγκη να ανοίξουμε ζητήματα ιδεολογίας και στρατηγικής της αριστεράς και να τα συζητήσουμε ανοιχτά και δημοκρατικά με τους συμμάχους μας.
Έχουμε, λοιπόν, στοιχεία στασιμότητας και σε επίπεδο θέσεων και σε επίπεδο λειτουργίας.
Ισχυρίζομαι ότι αυτά είναι προβλήματα δομικά και όχι συγκυριακά. Και δομικές πρέπει να είναι και οι λύσεις που θα δώσουμε.
Είναι προβλήματα που αν δεν λυθούν ριζικά, θα απειλούν να μας διαλύσουν σε κάθε στροφή.
Προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να είμαι ο Πρόεδρος που κάθισε στα αυγά του μετά από ένα ανέλπιστα θετικό αποτέλεσμα και απλώς περίμενε να ξανασυμβεί το μοιραίο.
Είμαι βέβαιος ότι κανένα μέλος της ΚΠΕ δεν θα ήθελε για τον εαυτό του αυτό το ρόλο.
Και ισχυρίζομαι ότι τώρα είναι η ώρα να πάρουμε τολμηρές πρωτοβουλίες και αποφάσεις, να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός.
Τώρα που έχουμε το πολιτικό χρόνο για να μη ξαναβρεθούμε στα ίδια διαλυτικά φαινόμενα στη πρώτη τρικυμία.
Η συζήτηση λοιπόν, για το τι θα γίνει με το ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει. Να είστε βέβαιοι. Είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι.
Και σε αυτή τη συζήτηση εμείς πρέπει να μπούμε πρωταγωνιστικά. Όχι συρόμενοι. Όχι με ημίμετρα.
Να μπούμε διεκδικώντας για το κόμμα μας το ρόλο που έχει επάξια κατακτήσει. Του καταλύτη της ενότητας και της ανασύνθεσης της αριστεράς τόσο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.
Για αυτούς τους λόγους θεώρησα υποχρέωσή μου να καταθέσω τις προτάσεις μου στην ΠΓ.
Και έκανα μια σκληρή αλλά ειλικρινή τοποθέτηση. Είπα ότι ο εκδημοκρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ από την ηγεσία και κάτω είναι χωρίς νόημα.
Αν είναι να πάμε σε προσχηματικές λύσεις, είναι καλύτερα να παραμείνουμε στο επίπεδο της συμμαχίας.
Που σημαίνει κυρίως δυο πράγματα : Συναίνεση για τις αποφάσεις και ομοσπονδιακή συγκρότηση.
Αλλιώς πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα.
Και θεωρώ, μετά και από την συζήτηση που ακολούθησε, ότι αυτό είναι που οφείλουμε να διερευνήσουμε στα σοβαρά και όχι στο πόδι.
Ένας πολιτικός και οργανωτικός μετασχηματισμός, που θα διασφαλίζει την δημοκρατία και τον πλουραλισμό, παράλληλα με την πολιτική αποτελεσματικότητα.
Και που θα δώσει μια νέα δυναμική στον χώρο, υπερβαίνοντας προβλήματα και αγκυλώσεις που έχουμε συσσωρεύσει, μαζί με την μεταπολιτευτική καταγωγή μας και τις δογματικές μας βεβαιότητες.
Θεώρησα υποχρέωσή μου να πω ξεκάθαρα ότι η αριστερά χρειάζεται μια πλατιά ανοιχτή δημοκρατική συμμαχία από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας.
Δε χρειάζεται μια γραφειοκρατική συμμαχία η οποία τείνει να εξελιχθεί απλά σε «χώρο» με οπαδούς και αρχηγούς.
Έτσι λειτουργεί ο δικομματισμός και όχι η αριστερά.
Και όσοι τον αντιπαλεύουν οφείλουν να τον αντιπαλεύουν όχι μόνο στο επίπεδο της ασκούμενης πολιτικής, αλλά και στο επίπεδο του ρόλου που επιφυλάσσουν για τον κόσμο. Για τα μέλη τους.
Δικομματικά μοντέλα όπου τα μέλη έχουν λόγο άπαξ κάθε τέσσερα χρόνια δεν μας αφορούν. Όπως δεν μας αφορούν στρεβλώσεις που θέλουν οι ηγεσίες ή οι εκπρόσωποί μας στο κοινοβούλιο και το ευρωκοινοβούλιο να αναδεικνύονται μέσα σε κλειστές αίθουσες, ερήμην των μελών.
Από την άλλη όμως θεώρησα και υποχρέωσή μου να εκφράσω το προβληματισμό μου και για τις αδυναμίες του δικού μας κόμματος, όπου πρέπει να καταλάβουμε ότι η ομοσπονδιακή του λειτουργία έχει φτάσει στα όρια της.
Οι τάσεις είναι ρεύματα ιδεών. Ως τέτοιες είναι νοητές. Οφείλουν λοιπόν να λειτουργούν ανοιχτά. Να διευκολύνουν την όσμωση.
Όχι να αναπαράγουν περιχαρακώσεις εις το διηνεκές ερήμην πολιτικών διαφορών. Αλλά να συμβάλουν στη συλλογική λειτουργία και στη δημιουργία συλλογικών υποδομών.
Αυτές οι σταθερές, οι σταθερές λειτουργίας και προσανατολισμού έχουν κλονιστεί και στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ.
Τη διαδικασία, λοιπόν, της ανασύνθεσης ως τέτοια την αντιλαμβάνομαι. Ως διαδικασία, επαναθεμελίωσης του χώρου μας πάνω στις βασικές μας τις αρχές.
• Στην αρχή του δημοκρατικού δρόμου για το σοσιαλισμό.
Διότι η δημοκρατία δεν είναι χάρισμα των κυρίαρχων στους κυριαρχούμενους.
Είναι κατάκτηση των κυριαρχούμενων, των κοινωνικών τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση μέσα στον καπιταλισμό.
• Στην αρχή του ότι είμαστε η αριστερά των αγώνων αλλά και των προτάσεων.
Γιατί πιστεύουμε ότι μπορούν οι εργαζόμενοι να πετυχαίνουν νίκες και να βελτιώνουν τη θέση τους μέσα στον καπιταλισμό, πριν την έλευση της δευτέρας σοσιαλιστικής παρουσίας.
• Στην αρχή του ευρωπαϊκού προσανατολισμού.
Διότι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη είναι η ελάχιστη γεωγραφική περιοχή στην οποία οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν ένα εναλλακτικό μοντέλο πολιτικής και το πέρασμα στο σοσιαλισμό.
Και σʼ αυτά τα πλαίσια το ΚΕΑ είναι το κεντρικό ενωτικό εγχείρημα για της δυνάμεις της αριστεράς. Με πάνω από δέκα εκατομμύρια ψήφους και 27 ευρωβουλευτές.
• Στην αρχή ότι είμαστε η αριστερά των κινημάτων ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Γιατί πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε νίκη, οποιαδήποτε κατάκτηση μπορεί να γίνει μόνο με τις μάζες στο προσκήνιο. Χωρίς την κινητοποίησή τους οποιαδήποτε νίκη είναι προσωρινή.
• Στην αρχή του ότι η δημοκρατία είναι μια αξία αδιαπραγμάτευτη.
Δεν την ξεχωρίζουμε από το σκοπό μας. Από το σκοπό του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Θεωρώ ότι σήμερα η μόνη διέξοδος και φυγή προς τα εμπρός, είναι η ανασύνθεση, η επανίδρυση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, με πυρήνα τις δυνάμεις και την συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ, οργανωμένες ή ανένταχτες.
Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε εμείς στον ΣΥΝ, να είμαστε ανοιχτοί σε μια τέτοια ανασυνθετική προοπτική.
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό μπορεί να γίνει αύριο το πρωί.
Ούτε πιστεύω ότι ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ανοιχτά τα δομικά του προβλήματα, μπορεί αυτομάτως να μετασχηματιστεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα.
Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι με δική μας πρωτοβουλία πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την αναγκαιότητα ενός φορέα που θα είναι ανοιχτός, πολυτασικός αλλά με ιδεολογική ταυτότητα και προγραμματική σαφήνεια.
Που θα υπερβαίνει τα φαινόμενα κρίσης του μεταπολιτευτικού αριστερού κόμματος και θα απαντάει στις ανάγκες μιας σύγχρονης αριστερής πολιτικής έκφρασης.
Και που δεν θα είναι μαζικός χώρος για τις συνιστώσες του, όπως είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενιαίο αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο με συνθετικό πολιτικό λόγο.
Που θα λειτουργεί με δημοκρατία σε όλα του τα επίπεδα και που θα είναι αντίστοιχος με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της αριστερής βάσης.
Η συζήτηση αυτή είτε το θέλουμε είτε όχι έχει ήδη αρχίσει. Αν δε θέλουμε να οδηγηθεί σε στρεβλώσεις, ας την κάνουμε οργανωμένα και χωρίς προκαταλήψεις για να δούμε αν μπορούμε ή δεν μπορούμε να καταλήξουμε κάπου.
Και ταυτόχρονα ας συμφωνήσουμε να προχωρήσουμε τώρα στα βήματα που είναι ώριμα να προχωρήσουμε, για τον στοιχειώδη εξορθολογισμό της οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, στα πλαίσια όμως μιας πολιτικής συμμαχίας κομμάτων, οργανώσεων αλλά και ανένταχτων της αριστεράς.
Στο πλαίσιο αυτό, λαμβάνοντας υπόψη και όλη τη συζήτηση που έχει διεξαχθεί, έχω να κάνω στην ΚΠΕ την παρακάτω συνθετική πρόταση, με τα εξής τρία σημεία.
Σημείο πρώτο. Το κείμενο Φλαμπουράρη απαντάει στα άμεσα. Δηλαδή στην αποκατάσταση της πολιτικής εμπιστοσύνης ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην πολιτική ένταξη των ανένταχτων.
Προτείνω να το υιοθετήσουμε, με όποιες βελτιώσεις μπορεί να προστεθούν, ως βραχυπρόθεσμη πρόταση οργανωτικής βελτίωσης και ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Σημείο Δεύτερο. Η πρόταση μας προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τη συζήτηση που χει ήδη ξεκινήσει, για την ανασύνθεση του χώρου, να τη κάνουμε μαζί και οργανωμένα.
Να δούμε αν και που μπορούμε να καταλήξουμε, χωρίς άγχη και εκατέρωθεν εκβιαστικά διλήμματα.
Ας φτιάξουμε λοιπόν μια επιτροπή διαλόγου που θα εξετάσει σε βάθος τις προοπτικές και τις δυνατότητες για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Απαλλαγμένη, όμως, από τις ευθύνες της καθημερινής πολιτικής δουλειάς και με άνεση χρόνου, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συνθέσεις και η αναγκαία πολιτική και οργανωτική προετοιμασία.
Η επιτροπή αυτή, πέραν των αντιπροσώπων των συνιστωσών οφείλει να είναι ανοιχτή στον ανένταχτο κόσμο και σε κάθε συμβολή που προέρχεται από εκεί.
Σημείο τρίτο: Το ζήτημα της επανίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, τίθεται ούτως ή άλλως.
Για την ανασύνταξη των δυνάμεων και για την υπέρβαση πολιτικών και οργανωτικών προβλημάτων, που αφορούν τόσο τον Συνασπισμό, όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και για την αντιστοίχηση της Αριστεράς με τις σημερινές κοινωνικές ανάγκες, μέσα από ένα σαφές πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο.
Η συζήτηση, λοιπόν, αυτή πρέπει να γίνει εντός του πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ταυτόχρονα πρέπει και να μην τον δεσμεύει.
Κάποιοι μπορεί να αποφασίσουν να προχωρήσουν, κάποιοι όχι. Παραμένουν, όμως, όλοι σύμμαχοι, στον βαθμό που διακηρυγμένος στόχος μας είναι η στρατηγική για την ενότητα της Αριστεράς.
Η συμμαχία όμως οφείλει να είναι ανοιχτή, ευρεία, και να αξιοποιεί τη διαφορετικότητα των απόψεων ως πλεονέκτημα και όχι ως περιορισμό.
Και επίσης να είναι συγκροτημένη με εξωστρεφή τρόπο, αντί να μετατρέπεται σε μαζικό χώρο, όπου ο καθένας διεκδικεί τα μέγιστα εις βάρος των υπόλοιπων συμμάχων.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Προσπάθησα να μιλήσω ευθέως, χωρίς να υπολογίζω ταμπού, συσχετισμούς και στοιχίσεις. Πάνω από όλα όμως αποφάσισα να μιλήσω με ειλικρίνεια και με τόλμη.
Ελπίζω η σημερινή συνεδρίαση να είναι παραγωγική και δημιουργική και να αποτελέσει μια σημαντική τομή στην πολιτική μας δουλειά.
Σας ευχαριστώ
Κανονικά, η εισηγητική μου θα έπρεπε να σταθεί πιο αναλυτικά στις πολιτικές εξελίξεις και στα πεδία πολιτικής και κοινωνικής δράσης που είναι ανοιχτά για το κόμμα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εντούτοις η σημερινή ΚΠΕ θα ασχοληθεί για μια ακόμη φορά με ζητήματα που κοιτούν προς τα μέσα και ιδιαίτερα σε μια περίοδο που όλο μας το ενδιαφέρον θα έπρεπε να είναι προς τα έξω, καθώς εκεί έξω έχουμε ιδιαίτερα σημαντικές διεργασίες και η κοινωνία έχει ανάγκη από την οργανωμένη παρέμβασή μας στις εξελίξεις.
Ας ελπίσουμε έστω αυτή η απαραίτητη μεν συζήτηση για τα εσωτερικά μας να μην μας αποκόψει εντελώς από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γιατί η πραγματικότητα δεν θα περιμένει να λύσουμε τα οργανωτικά και τα πολιτικά μας θέματα.
Ήδη, μετά τις γνωστές διεργασίες στο Ευρωπαϊκό Επίπεδο, η πολιτική ατζέντα διαμορφώνεται εκ νέου. Και διαμορφώνεται σε κατεύθυνση εντελώς αντίθετη με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, οι οποίες παρασχέθηκαν αφειδώς στον ελληνικό λαό μέχρι και πριν πέντε εβδομάδες.
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε επικείμενες αλλαγές στο ασφαλιστικό, στον δημόσιο τομέα και στα εργασιακά, καθώς και μπροστά σε μια σκληρή περιοριστική πολιτική, με πρώτα θύματα τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα.
Προχθές στη Βουλή ζητήσαμε από το πρωθυπουργό να ανοίξει τα χαρτιά του σχετικά με τις πιέσεις που δέχεται από τις Βρυξέλες για διάλυση του ασφαλιστικού και αντί να μιλήσει συγκεκριμένα και επί της ουσίας μας ζήτησε να μην ισοπεδώνουμε και να συμβάλουμε στο διάλογο.
Στα τέσσερα λεπτά ομιλίας αντιτείναμε με συγκεκριμένες προτάσεις και περιμέναμε από αυτόν που ζητά το διάλογο, έστω στη δευτερομιλία του να τοποθετηθεί επί της ουσίας. Δεν το έκανε.
Διαβάζουμε χθες και σήμερα στον τύπο, ότι η κυβέρνηση επιθυμεί διάλογο και διαβούλευση. Μα ο διάλογος έχει ήδη ξεκινήσει και οι θέσεις όσων επιθυμούν αναζήτηση λύσεων για τη διασφάλιση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος είναι γνωστές καιρό τώρα.
Η κυβέρνηση είναι αυτή που δεν έχει τοποθετηθεί. Ούτε τώρα, ούτε και προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ. Εμείς τοποθετηθήκαμε και οι θέσεις μας είναι γνωστές.
Και τις επόμενες μέρες θα μιλήσουμε με φορείς και οργανώσεις, με τον κόσμο της εργασίας και θα καταθέσουμε συγκροτημένα τις προτάσεις μας, θα ακούσουμε τον προβληματισμό τους, θα εμπλουτίσουμε και εμείς τις θέσεις μας.
Στα πλαίσια λοιπόν του δημόσιου διαλόγου ρωτάμε για άλλη μια φορά. Όπως ρωτήσαμε και στη βουλή και απάντηση δεν πήραμε;
Τι θα γίνει με τους αντιασφαλιστικούς νόμους Σιούφα, Ρέππα, Πετραλια; Ότι έγινε, έγινε;
Τι μέτρα θα λάβουν για τη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού;
Θα υιοθετήσουν τη λογική του κου Αλμούνια που ζητά αλλαγές στο ασφαλιστικό με περικοπές συντάξεων και αυξήσεις των ορίων ηλικίας, ως αντάλλαγμα στην προθεσμία του προγράμματος προσαρμογής ή θα ενισχύσουν τα ταμεία, χτυπώντας παράλληλα την εισφοροδιαφυγή και την ανασφάλιστη εργασία;
Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα στα οποία ο κος Παπανδρέου δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση.
Καλός είναι ο διάλογος και η διαβούλευση αλλά η διαβούλευση δεν είναι πολιτική. Η διαβούλευση είναι διαβούλευση.
Ας μας πει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός τι σκοπεύει να κάνει. Και αν θέλει συζήτηση και διάλογο, ας τον οργανώσει και μάλιστα δημόσια.
Ας διοργανωθεί, λοιπόν, μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη βουλή ή ακόμα καλύτερα μια δημόσια τηλεοπτική συζήτηση, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με θέμα το ασφαλιστικό για να καταθέσουν όλοι τις προτάσεις τους.
Το επιθυμούμε διακαώς, το προτείνουμε και θα είμαστε οι πρώτοι που θα σπεύσουμε να συμμετέχουμε.
Επειδή, όμως, δικαίωμα λόγου δεν έχουν μόνο τα κόμματα, το λόγο το επόμενο διάστημα για το ασφαλιστικό, να είναι βέβαιος ο κος πρωθυπουργός, θα τον λάβουν και οι εργαζόμενοι μέσα από μαζικούς αγώνες.
Ας μην περιμένουν ότι η κοινωνία θα παρακολουθήσει απαθώς αυτόν το διάλογο ως τηλεθεατής. Θα πει τη γνώμη της.
Και οποιαδήποτε προσπάθεια να γίνει το ασφαλιστικό μας σύστημα Ιφιγένεια στον Τρωικό πόλεμο της τακτοποίησης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων θα ατυχήσει, όπως ατύχησε και η απόπειρα της κυβέρνησης Σημίτη να παίξει με αυτά τα πράγματα.
Δεν είναι όμως μόνο το ασφαλιστικό που μας κάνει να ανησυχούμε. Πολύ πριν εκπνεύσει η περίοδος χάριτος των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης, φαίνεται ότι οι προεκλογικές προσδοκίες για ανατροπή των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης Καραμανλή εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα.
Άλλωστε η περιβόητη και πολυαναμενόμενη αναδιανομή του πλούτου, που προεκλογικά είχε κάνει σημαία ο κος Παπανδρέου, εξαντλήθηκε σε μια εφ άπαξ εισφορά στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Ένα μέτρο που συνάντησε την αποδοχή του ΣΕΒ, προφανώς με την κυβερνητική διαβεβαίωση προς τους εργοδότες ότι το ζήτημα της αναδιανομής τελειώνει εδώ.
Και από κει και πέρα τα κοινωνικά μέτωπα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. Και ειδικά το θέμα των stage και των συμβασιούχων.
Αφού νομιμοποίησαν αυτές τις αισχρές μορφές εργασιακής εκμετάλλευσης και αφού τις χρησιμοποίησαν για να διαλύσουν τις εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο, τώρα πετάνε δεκάδες χιλιάδες νέους εργαζόμενους στο δρόμο.
Με πρόσχημα την καταπολέμηση της εργασιακής ομηρίας, πετάνε τον κόσμο στην ανεργία. Ενώ πραγματική τους πρόθεση είναι απλώς να περιορίσουν τις δαπάνες και να φέρουν τις οικονομικές στατιστικές στα μέτρα των Βρυξελών.
Αυτό, λοιπόν, που έχει να αντιμετωπίσει η κοινωνία στο άμεσο μέλλον, είναι ακόμα περισσότερη φτώχεια και ακόμα περισσότερη ανεργία.
Έχουμε πει από την πρώτη στιγμή ότι στις σημερινές συνθήκες, το ζητούμενο είναι μια εντελώς διαφορετική πολιτική.
Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η βαθειά οικονομική κρίση, είναι με μέτρα που θα ενισχύουν τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και με στρατηγική που θα ενισχύει την απασχόληση.
Αυτή την πολιτική, όμως, δεν θα την χαρίσει κανείς. Πρέπει να κατακτηθεί μέσα από κοινωνικούς αγώνες και παρέμβαση σε όλα τα πεδία.
Και η οργάνωση αυτών των αγώνων είναι σήμερα το άμεσο καθήκον της Αριστεράς.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, έρχομαι τώρα στο θέμα της Κεντρικής Επιτροπής.
Η συζήτηση για τα οργανωτικά του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανοιχτή εδώ και αρκετό καιρό. Ιδιαίτερα, όμως, από τις ευρωεκλογές και μετά διεξάγεται με αρκετή φόρτιση.
Αυτό είναι ένα ζήτημα που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας στην όλη διαδικασία, γιατί υπάρχουν διάφοροι τρόποι να συζητά κανείς τα οργανωτικά θέματα.
Μπορεί να τα συζητάει για να ανταποκριθεί στην ανάγκη μιας μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας στην πολιτική δουλειά.
Μπορεί να τα συζητάει προκειμένου να καλύψει τα ελλείμματα της ομοσπονδιακής συγκρότησης και να δώσει αυξημένο πολιτικό ρόλο σε ανένταχτους συντρόφους.
Μπορεί να τα συζητάει για να βαθύνει την δημοκρατική λειτουργία του εγχειρήματος.
Οι ανάγκες αυτές είναι υπαρκτές.
Μπορεί να τα συζητάει και για να επιλύσει δια των οργανωτικών πολιτικά ζητήματα.
Και αυτό είναι νόμιμο. Αλλά θεωρώ ότι όταν υπάρχουν πολιτικά ζητήματα, ο καλύτερος τρόπος να τα λύσουμε είναι να τα βάζουμε ανοιχτά.
Συντάσσομαι με την άποψη ότι το οργανωτικό είναι βαθύτατα πολιτικό. Αλλά νομίζω ότι όταν πάμε να λύσουμε πολιτικά προβλήματα δια του οργανωτικού, δεν βρίσκουμε ικανοποιητικές λύσεις ούτε στο οργανωτικό, ούτε στο πολιτικό.
Και όταν υπάρχουν ανοιχτά πολιτικά διακυβεύματα καλό είναι να τα θέτουμε ανοιχτά και να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Γιατί το πραγματικό δίλημμα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε, 20 χρόνια μετά τη δημιουργία του ΣΥΝ, είναι τι συλλογικό υποκείμενο επιθυμούμε.
Κόμμα των μελών του ή κόμμα δημόσιο χώρο τάσεων συνιστωσών και παραγόντων;
Και αυτό το δίλημμα αφορά πρωτίστως τον ΣΥΝ, και κατ΄ επέκταση τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αφορά όμως και ολόκληρο το φάσμα του πολιτικού μας συστήματος. Εκεί όπου φαίνεται να κερδίζουν έδαφος τα κόμματα – δημόσιοι χώροι, που στο όνομα της συμμετοχικής δημοκρατίας, επικρατούν μόνο δύο επίπεδα.
Αυτό του ψηφοφόρου που εκλέγει και του αρχηγού που μετά την εκλογή του αποφασίζει για όλα ελέω λαού, μελών και ψηφοφόρων.
Υπό αυτή την έννοια το ζήτημα της πολιτικής και κομματικής επανίδρυσης του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ούτως ή άλλως ένα ανοιχτό θέμα, πρωτίστως για το κόμμα μας και συνακολούθως και για τον ΣΥΡΙΖΑ, στο βαθμό που υφέρπει εδώ και καιρό το αίτημα για τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο φορέα με διαδικασίες μελών και αντιπροσωπευτικών εκτελεστικών σωμάτων.
Για να προχωρήσουμε, όμως, την κουβέντα, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση όχι γιατί κάποιοι μας πιέζουν ούτε γιατί έχουμε καμιά τάση αυτοκτονικού ιδεασμού, να βάζουμε διλήμματα στους εαυτούς μας στα καλά καθούμενα, αλλά γιατί το συμμαχικό μας σχήμα βρίσκεται εδώ και καιρό σε διαρκή και παρατεταμένη κρίση.
Είναι ένα συμμαχικό σχήμα που ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του έχει πια φτάσει στα όριά του.
Που συζητά εδώ και καιρό περισσότερο τα εσωτερικά του παρά οργανώνει την εξωστρεφή του δράση.
Και το ερώτημα είναι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι;
Εάν κάποιος από εμάς θεωρεί ότι μπορούμε οφείλει να το πει.
Ο κόσμος μας κλονίστηκε, αλλά έδωσε τη μάχη. Τη μάχη της αριστερής αξιοπρέπειας. Κοντέψαμε να διαλυθούμε δύο φορές.
Με την αποφασιστική συμβολή της ΚΠΕ ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε ενιαίος στις εκλογές.
Θα το δούμε αυτό κατάματα;
Νομίζω ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην το κάνουμε.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μη δώσουμε απαντήσεις. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί φτάσαμε ως εκεί;
Ο βασικός, ο κεντρικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, είναι η έλλειψη ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου δημοκρατικής νομιμοποίησης και λήψης των αποφάσεών.
Φτάσαμε σε ένα σημείο που τα πάντα ήταν σε διαρκή αμφισβήτηση και σε διαρκή διαπραγμάτευση συνάμα.
Αμφισβητήθηκαν οι δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις μας. Αμφισβητήθηκε από ορισμένους ακόμα και η δυνατότητα του κόμματος μας να προχωρήσει ενιαίο.
Διαβάσαμε μάλιστα ότι ο ΣΥΝ πρέπει να διαλυθεί και να γίνει πολλές συνιστώσες οι οποίες θα μπουν στο ΣΥΡΙΖΑ.
Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο, σε μια συμμαχία που εμείς συγκροτήσαμε για να υπερβούμε τον κατακερματισμό της αριστεράς, να τίθεται ως προαπαιτούμενο ο δικός μας κατακερματισμός.
Μια συμμαχία όμως που πριμοδοτεί τις διασπάσεις αντί της ανασύνθεσης, είναι μια συμμαχία που δεν μας αφορά.
Γιατί τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον δημιουργήσαμε μόνο για να γίνουμε πιο πολλοί και πιο ισχυροί αλλά για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Για να πάψουμε να λειτουργούμε ως συνιστώσες αλλά ως κοινές συνισταμένες μιας αριστεράς που διαλέγεται και αλληλεπιδρά και όχι μιας αριστεράς που διαρκώς θα τρώγεται με τον εαυτό της.
Θέλω να πω δηλαδή ότι μιλάμε εδώ και καιρό για μια συμμαχία συνιστωσών αλλά δεν μιλάμε για την ανασύνθεση τους, δεν μιλάμε για την αναγκαία όσμωση μεταξύ τους.
Και το κυριότερο βάζουμε διαρκώς το κάρο μπροστά από το άλογο.
Δεν ανταποκρινόμαστε στην ανάγκη να ανοίξουμε ζητήματα ιδεολογίας και στρατηγικής της αριστεράς και να τα συζητήσουμε ανοιχτά και δημοκρατικά με τους συμμάχους μας.
Έχουμε, λοιπόν, στοιχεία στασιμότητας και σε επίπεδο θέσεων και σε επίπεδο λειτουργίας.
Ισχυρίζομαι ότι αυτά είναι προβλήματα δομικά και όχι συγκυριακά. Και δομικές πρέπει να είναι και οι λύσεις που θα δώσουμε.
Είναι προβλήματα που αν δεν λυθούν ριζικά, θα απειλούν να μας διαλύσουν σε κάθε στροφή.
Προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να είμαι ο Πρόεδρος που κάθισε στα αυγά του μετά από ένα ανέλπιστα θετικό αποτέλεσμα και απλώς περίμενε να ξανασυμβεί το μοιραίο.
Είμαι βέβαιος ότι κανένα μέλος της ΚΠΕ δεν θα ήθελε για τον εαυτό του αυτό το ρόλο.
Και ισχυρίζομαι ότι τώρα είναι η ώρα να πάρουμε τολμηρές πρωτοβουλίες και αποφάσεις, να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός.
Τώρα που έχουμε το πολιτικό χρόνο για να μη ξαναβρεθούμε στα ίδια διαλυτικά φαινόμενα στη πρώτη τρικυμία.
Η συζήτηση λοιπόν, για το τι θα γίνει με το ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει. Να είστε βέβαιοι. Είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι.
Και σε αυτή τη συζήτηση εμείς πρέπει να μπούμε πρωταγωνιστικά. Όχι συρόμενοι. Όχι με ημίμετρα.
Να μπούμε διεκδικώντας για το κόμμα μας το ρόλο που έχει επάξια κατακτήσει. Του καταλύτη της ενότητας και της ανασύνθεσης της αριστεράς τόσο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.
Για αυτούς τους λόγους θεώρησα υποχρέωσή μου να καταθέσω τις προτάσεις μου στην ΠΓ.
Και έκανα μια σκληρή αλλά ειλικρινή τοποθέτηση. Είπα ότι ο εκδημοκρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ από την ηγεσία και κάτω είναι χωρίς νόημα.
Αν είναι να πάμε σε προσχηματικές λύσεις, είναι καλύτερα να παραμείνουμε στο επίπεδο της συμμαχίας.
Που σημαίνει κυρίως δυο πράγματα : Συναίνεση για τις αποφάσεις και ομοσπονδιακή συγκρότηση.
Αλλιώς πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα.
Και θεωρώ, μετά και από την συζήτηση που ακολούθησε, ότι αυτό είναι που οφείλουμε να διερευνήσουμε στα σοβαρά και όχι στο πόδι.
Ένας πολιτικός και οργανωτικός μετασχηματισμός, που θα διασφαλίζει την δημοκρατία και τον πλουραλισμό, παράλληλα με την πολιτική αποτελεσματικότητα.
Και που θα δώσει μια νέα δυναμική στον χώρο, υπερβαίνοντας προβλήματα και αγκυλώσεις που έχουμε συσσωρεύσει, μαζί με την μεταπολιτευτική καταγωγή μας και τις δογματικές μας βεβαιότητες.
Θεώρησα υποχρέωσή μου να πω ξεκάθαρα ότι η αριστερά χρειάζεται μια πλατιά ανοιχτή δημοκρατική συμμαχία από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας.
Δε χρειάζεται μια γραφειοκρατική συμμαχία η οποία τείνει να εξελιχθεί απλά σε «χώρο» με οπαδούς και αρχηγούς.
Έτσι λειτουργεί ο δικομματισμός και όχι η αριστερά.
Και όσοι τον αντιπαλεύουν οφείλουν να τον αντιπαλεύουν όχι μόνο στο επίπεδο της ασκούμενης πολιτικής, αλλά και στο επίπεδο του ρόλου που επιφυλάσσουν για τον κόσμο. Για τα μέλη τους.
Δικομματικά μοντέλα όπου τα μέλη έχουν λόγο άπαξ κάθε τέσσερα χρόνια δεν μας αφορούν. Όπως δεν μας αφορούν στρεβλώσεις που θέλουν οι ηγεσίες ή οι εκπρόσωποί μας στο κοινοβούλιο και το ευρωκοινοβούλιο να αναδεικνύονται μέσα σε κλειστές αίθουσες, ερήμην των μελών.
Από την άλλη όμως θεώρησα και υποχρέωσή μου να εκφράσω το προβληματισμό μου και για τις αδυναμίες του δικού μας κόμματος, όπου πρέπει να καταλάβουμε ότι η ομοσπονδιακή του λειτουργία έχει φτάσει στα όρια της.
Οι τάσεις είναι ρεύματα ιδεών. Ως τέτοιες είναι νοητές. Οφείλουν λοιπόν να λειτουργούν ανοιχτά. Να διευκολύνουν την όσμωση.
Όχι να αναπαράγουν περιχαρακώσεις εις το διηνεκές ερήμην πολιτικών διαφορών. Αλλά να συμβάλουν στη συλλογική λειτουργία και στη δημιουργία συλλογικών υποδομών.
Αυτές οι σταθερές, οι σταθερές λειτουργίας και προσανατολισμού έχουν κλονιστεί και στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ.
Τη διαδικασία, λοιπόν, της ανασύνθεσης ως τέτοια την αντιλαμβάνομαι. Ως διαδικασία, επαναθεμελίωσης του χώρου μας πάνω στις βασικές μας τις αρχές.
• Στην αρχή του δημοκρατικού δρόμου για το σοσιαλισμό.
Διότι η δημοκρατία δεν είναι χάρισμα των κυρίαρχων στους κυριαρχούμενους.
Είναι κατάκτηση των κυριαρχούμενων, των κοινωνικών τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση μέσα στον καπιταλισμό.
• Στην αρχή του ότι είμαστε η αριστερά των αγώνων αλλά και των προτάσεων.
Γιατί πιστεύουμε ότι μπορούν οι εργαζόμενοι να πετυχαίνουν νίκες και να βελτιώνουν τη θέση τους μέσα στον καπιταλισμό, πριν την έλευση της δευτέρας σοσιαλιστικής παρουσίας.
• Στην αρχή του ευρωπαϊκού προσανατολισμού.
Διότι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη είναι η ελάχιστη γεωγραφική περιοχή στην οποία οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν ένα εναλλακτικό μοντέλο πολιτικής και το πέρασμα στο σοσιαλισμό.
Και σʼ αυτά τα πλαίσια το ΚΕΑ είναι το κεντρικό ενωτικό εγχείρημα για της δυνάμεις της αριστεράς. Με πάνω από δέκα εκατομμύρια ψήφους και 27 ευρωβουλευτές.
• Στην αρχή ότι είμαστε η αριστερά των κινημάτων ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Γιατί πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε νίκη, οποιαδήποτε κατάκτηση μπορεί να γίνει μόνο με τις μάζες στο προσκήνιο. Χωρίς την κινητοποίησή τους οποιαδήποτε νίκη είναι προσωρινή.
• Στην αρχή του ότι η δημοκρατία είναι μια αξία αδιαπραγμάτευτη.
Δεν την ξεχωρίζουμε από το σκοπό μας. Από το σκοπό του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Θεωρώ ότι σήμερα η μόνη διέξοδος και φυγή προς τα εμπρός, είναι η ανασύνθεση, η επανίδρυση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, με πυρήνα τις δυνάμεις και την συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ, οργανωμένες ή ανένταχτες.
Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε εμείς στον ΣΥΝ, να είμαστε ανοιχτοί σε μια τέτοια ανασυνθετική προοπτική.
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό μπορεί να γίνει αύριο το πρωί.
Ούτε πιστεύω ότι ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ανοιχτά τα δομικά του προβλήματα, μπορεί αυτομάτως να μετασχηματιστεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα.
Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι με δική μας πρωτοβουλία πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την αναγκαιότητα ενός φορέα που θα είναι ανοιχτός, πολυτασικός αλλά με ιδεολογική ταυτότητα και προγραμματική σαφήνεια.
Που θα υπερβαίνει τα φαινόμενα κρίσης του μεταπολιτευτικού αριστερού κόμματος και θα απαντάει στις ανάγκες μιας σύγχρονης αριστερής πολιτικής έκφρασης.
Και που δεν θα είναι μαζικός χώρος για τις συνιστώσες του, όπως είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενιαίο αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο με συνθετικό πολιτικό λόγο.
Που θα λειτουργεί με δημοκρατία σε όλα του τα επίπεδα και που θα είναι αντίστοιχος με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της αριστερής βάσης.
Η συζήτηση αυτή είτε το θέλουμε είτε όχι έχει ήδη αρχίσει. Αν δε θέλουμε να οδηγηθεί σε στρεβλώσεις, ας την κάνουμε οργανωμένα και χωρίς προκαταλήψεις για να δούμε αν μπορούμε ή δεν μπορούμε να καταλήξουμε κάπου.
Και ταυτόχρονα ας συμφωνήσουμε να προχωρήσουμε τώρα στα βήματα που είναι ώριμα να προχωρήσουμε, για τον στοιχειώδη εξορθολογισμό της οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, στα πλαίσια όμως μιας πολιτικής συμμαχίας κομμάτων, οργανώσεων αλλά και ανένταχτων της αριστεράς.
Στο πλαίσιο αυτό, λαμβάνοντας υπόψη και όλη τη συζήτηση που έχει διεξαχθεί, έχω να κάνω στην ΚΠΕ την παρακάτω συνθετική πρόταση, με τα εξής τρία σημεία.
Σημείο πρώτο. Το κείμενο Φλαμπουράρη απαντάει στα άμεσα. Δηλαδή στην αποκατάσταση της πολιτικής εμπιστοσύνης ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην πολιτική ένταξη των ανένταχτων.
Προτείνω να το υιοθετήσουμε, με όποιες βελτιώσεις μπορεί να προστεθούν, ως βραχυπρόθεσμη πρόταση οργανωτικής βελτίωσης και ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Σημείο Δεύτερο. Η πρόταση μας προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τη συζήτηση που χει ήδη ξεκινήσει, για την ανασύνθεση του χώρου, να τη κάνουμε μαζί και οργανωμένα.
Να δούμε αν και που μπορούμε να καταλήξουμε, χωρίς άγχη και εκατέρωθεν εκβιαστικά διλήμματα.
Ας φτιάξουμε λοιπόν μια επιτροπή διαλόγου που θα εξετάσει σε βάθος τις προοπτικές και τις δυνατότητες για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Απαλλαγμένη, όμως, από τις ευθύνες της καθημερινής πολιτικής δουλειάς και με άνεση χρόνου, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συνθέσεις και η αναγκαία πολιτική και οργανωτική προετοιμασία.
Η επιτροπή αυτή, πέραν των αντιπροσώπων των συνιστωσών οφείλει να είναι ανοιχτή στον ανένταχτο κόσμο και σε κάθε συμβολή που προέρχεται από εκεί.
Σημείο τρίτο: Το ζήτημα της επανίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, τίθεται ούτως ή άλλως.
Για την ανασύνταξη των δυνάμεων και για την υπέρβαση πολιτικών και οργανωτικών προβλημάτων, που αφορούν τόσο τον Συνασπισμό, όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και για την αντιστοίχηση της Αριστεράς με τις σημερινές κοινωνικές ανάγκες, μέσα από ένα σαφές πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο.
Η συζήτηση, λοιπόν, αυτή πρέπει να γίνει εντός του πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ταυτόχρονα πρέπει και να μην τον δεσμεύει.
Κάποιοι μπορεί να αποφασίσουν να προχωρήσουν, κάποιοι όχι. Παραμένουν, όμως, όλοι σύμμαχοι, στον βαθμό που διακηρυγμένος στόχος μας είναι η στρατηγική για την ενότητα της Αριστεράς.
Η συμμαχία όμως οφείλει να είναι ανοιχτή, ευρεία, και να αξιοποιεί τη διαφορετικότητα των απόψεων ως πλεονέκτημα και όχι ως περιορισμό.
Και επίσης να είναι συγκροτημένη με εξωστρεφή τρόπο, αντί να μετατρέπεται σε μαζικό χώρο, όπου ο καθένας διεκδικεί τα μέγιστα εις βάρος των υπόλοιπων συμμάχων.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Προσπάθησα να μιλήσω ευθέως, χωρίς να υπολογίζω ταμπού, συσχετισμούς και στοιχίσεις. Πάνω από όλα όμως αποφάσισα να μιλήσω με ειλικρίνεια και με τόλμη.
Ελπίζω η σημερινή συνεδρίαση να είναι παραγωγική και δημιουργική και να αποτελέσει μια σημαντική τομή στην πολιτική μας δουλειά.
Σας ευχαριστώ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)