Γ. Δραγασάκης: Η υποψηφιότητα Μητρόπουλου απαντά σε ώριμη ανάγκη

Συνέντευξη στη Δάφνη Σφέτσα

Στη συνέντευξή του στην "Α" ο τ. βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μιλά για το ενδεχόμενο επιμήκυνσης της αποπληρωμής του δανείου, σχολιάζοντας πως πρόκειται για "μετακύλιση του προβλήματος στις επόμενες γενιές", ενώ υποστηρίζει πως δεν ήρθε το Μνημόνιο επειδή φύγαμε από τις αγορές, αλλά το ανάποδο: Φύγαμε από τις αγορές για να δικαιολογηθούν τα μέτρα και το ΔΝΤ...



* Πού αποδίδετε την όψιμη αποκάλυψη Γιούνκερ ότι όλοι στην Ευρώπη και στην Ελλάδα γνώριζαν για την επικείμενη ελληνική κρίση;

Ο κ. Γιούνκερ άθελά του ίσως αναγνώρισε ότι η κρίση που ζούμε δεν είναι μια κρίση προσαρμογής της Ελλάδας σε ένα μοντέλο ανάπτυξης επιτυχές, αλλά είναι μια κρίση του ίδιου του μοντέλου που στηρίχθηκε στην άνιση διανομή και στη μεγέθυνση μέσω δανεισμού. Αυτό το μοντέλο είναι που έχει οδηγήσει στη χρεωκοπία και όχι η βραδυπορία της Ελλάδας να προσαρμοστεί σʼ αυτό, όπως υποστηρίζουν οι εγχώριοι υποστηρικτές της λογικής του «Μνημονίου».

Ο κ. Γιούνκερ αναγνώρισε επίσης ότι οι Ευρωπαίοι κέρδιζαν από τη δανειακή και καταναλωτική φούσκα της Ελλάδας. Ίσως με τον τρόπο αυτό, ήθελε να προετοιμάσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για κάποια επιμήκυνση ή άλλο διακανονισμό του χρέους, αλλά και την ελληνική κοινή γνώμη για νέα σκληρά μέτρα με τα οποία η όποια τέτοια ρύθμιση θα συνοδευτεί.



* Τι σημαίνει η επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου της τρόικας, θέμα που άνοιξε ο ίδιος ο Στρος Καν;

Σημαίνει μετακύλιση του προβλήματος στις επόμενες γενιές -όπως γινόταν και έως σήμερα- και διαιώνιση του ελέγχου από την τρόικα.

Η αριστερά ενδιαφέρεται όχι για τη μετάθεση, αλλά για την αντιμετώπιση του προβλήματος και μάλιστα με τρόπο ριζικό. Η μετακύλιση ενός μέρους του χρέους θα είχε νόημα αν εντασσόταν σε μια συνολική πολιτική που θα αντιμετώπιζε και το πρόβλημα του συσσωρευμένου χρέους και τις αιτίες που το δημιουργούν.



* Επειδή και στον χώρο της αριστεράς διατυπώνονται ποικίλες προτάσεις, και ορισμένες φορές με ανταγωνιστική διάθεση, ποια στοιχεία κατά τη γνώμη σας συγκροτούν μια αριστερή πρόταση;

Ορθά το ζήτημα του χρέους απασχολεί. Πρέπει να προφυλαχτούμε όμως από μια «μονοθεματική» ενασχόληση με το χρέος, ερήμην των όσων γίνονται στο όνομά του. Και τούτο γιατί το δημόσιο χρέος χρησιμοποιείται ως μοχλός για να αντιμετωπιστούν και υπαρκτά προβλήματα με νεοφιλελεύθερη και σκληρή, ταξική λογική. Επομένως η αριστερά, για να ηγεμονεύσει, πρέπει να δίνει τις δικές της απαντήσεις στα προβλήματα και να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό ένα συνολικό σχέδιο αλλαγών και ανατροπών για τον οικονομικό και οικολογικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Ορθά τονίζουμε επίσης ότι το χρέος πρέπει να το πληρώσουν και οι πιστωτές. Όμως το δημόσιο χρέος δεν είναι μόνο μια οφειλή. Είναι μια κοινωνική σχέση. Μια σχέση μάλιστα που διαμεσολαβείται από το κράτος. Άρα ρύθμιση του χρέους, ακόμη και δραστική διαγραφή μέρους του χρέους, δεν συνεπάγεται αυτόματα οφέλη για τους εργαζόμενους. Για να υπάρξουν τέτοια οφέλη πρέπει η όποια ρύθμιση του χρέους να εντάσσεται και να υπηρετεί μια πολιτική αναδιανομής και αλλαγών σε ό,τι αφορά τον ρόλο και τη λειτουργία του κράτους.

Τέλος, το πρόβλημα του χρέους δεν είναι μόνο ελληνικό. Άρα φροντίδα και στόχος της αριστεράς πρέπει να είναι οι εθνικοί αγώνες και οι όποιες εθνικές λύσεις να εντάσσονται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή και διεθνή δυναμική.

Καταλήγω λοιπόν με τη διαπίστωση ότι ο αγώνας για μια δίκαιη ρύθμιση του προβλήματος του χρέους, και στην Ελλάδα και διεθνώς, πρέπει και μπορεί να γίνει πεδίο συνάντησης ευρύτερων δυνάμεων και όχι πεδίο ενός ακόμη εσωτερικού ανταγωνισμού της αριστεράς.



* Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η πολιτική του «Μνημονίου» ήταν μονόδρομος. Υπήρχαν περιθώρια για εναλλακτική αριστερή απάντηση;

Η προσφυγή στο ΔΝΤ και το «Μνημόνιο» δεν έγινε επειδή βρεθήκαμε εκτός αγορών δανεισμού. Η ελληνική οικονομία αφέθηκε να βρεθεί εκτός αγορών για να δικαιολογηθούν το «Μνημόνιο» και η προσφυγή στο ΔΝΤ.

Τούτο σημαίνει ότι όχι μόνο αριστερές αλλά και συστημικές εναλλακτικές δυνατότητες υπήρχαν. Μπορούσαν π.χ. και η ανερμάτιστη κυβέρνηση της Ν.Δ., όσο είχε την εξουσία, και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια να διαπραγματευτούν ένα συνολικό πρόγραμμα και τους όρους χρηματοδότησής του με την Ε.Ε. και την Κεντρική Τράπεζα, όπως είχαν προτείνει πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο Πολ Κρούγκμαν.

Πέραν αυτού, αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έκανε ό,τι κάνει η αμερικανική ή η ιαπωνική και όλες οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου, αν δηλαδή λειτουργούσε και αυτή ως δανειστής ύστατης ανάγκης, αν παρενέβαινε στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, όπως δειλά κάνει σήμερα, και αντιμετώπιζε την κερδοσκοπία, τότε η κρίση θα υπήρχε βεβαίως, αλλά θα ήταν διαχειρίσιμη, δεν θα φτάναμε στο «Μνημόνιο». Αλλά τότε η κρίση δεν θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως ευκαιρία για να γίνουν ιστορικών διαστάσεων ανατροπές και αναδιανομές σε βάρος του κόσμου της εργασίας, αλλά και της κοινωνίας συνολικά. Και η Ελλάδα δεν θα γινόταν διεθνές πειραματόζωο και παράδειγμα προς αποφυγή.



* Παρότι κυριαρχεί η τάση ρευστοποίησης του πολιτικού συστήματος, επιχειρείται η δημιουργία πολιτικών συνεργασιών στη βάση του “ρεαλισμού” και της υποστήριξης του «Μνημονίου». Πώς σχολιάζετε τις κινήσεις αυτές;

Το «Μνημόνιο» δεν μπορεί να βρει νομιμοποίηση ούτε ως διαδικασία, διότι είναι προϊόν εκβιασμού (ή το αποδέχεστε ή χρεωκοπείτε), ούτε μπορεί να νομιμοποιηθεί εκ του αποτελέσματος. Λειτουργεί ως ένας τεράστιος μηχανισμός αναδιανομής εισοδημάτων, ισοπέδωσης δικαιωμάτων, αποδιάρθρωσης της οικονομίας, με αποτέλεσμα την αύξηση του χρέους και της ανεργίας. Δεν παρέχει καμία βάση για κάποιο κοινωνικό συμβόλαιο. Είναι αντίθετο με τη λογική των όποιων κοινωνικών δεσμεύσεων ή των κοινωνικών εγγυήσεων.

Επομένως μόνο η συμμετοχή στη νομή της εξουσίας μπορεί να γίνει η συγκολλητική ουσία στις όποιες συνεργασίες επιχειρούνται στη βάση του «Μνημονίου».



* Η ριζοσπαστική, ανανεωτική αριστερά εμφανίζεται πολυδιασπασμένη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Περιφέρεια Αττικής, όπου η ψήφος αναλογεί σε εθνικές εκλογές. Ποιοι είναι οι λόγοι, κατά την εκτίμησή σας, γι' αυτό το τοπίο;

Φοβούμαι πως ζούμε για μια ακόμη φορά το σύνδρομο μιας «ανέτοιμης αριστεράς». Σημαντικά ιστορικά γεγονότα έχουν βρει στο παρελθόν και εξακολουθούν δυστυχώς να βρίσκουν την αριστερά ανέτοιμη, χωρίς τις αναγκαίες θεωρητικές επεξεργασίες, χωρίς την αναγκαία πολιτική ετοιμότητα, χωρίς θεσμούς και κυρίως κουλτούρα διαλόγου. Τα κενά αυτά έρχονται να καλύψουν υποκειμενισμοί, «βολονταρισμοί», θεμιτές ή αθέμιτες προσωπικές φιλοδοξίες και στρατηγικές, ατομικοί ή ομαδικοί μικροηγεμονισμοί.

Συνέβη και στο παρελθόν αυτό, με οδυνηρές για το αριστερό κίνημα συνέπειες, και γι' αυτό δεν υπάρχει χώρος γι' αυταπάτες. Τίποτε το θετικό δεν μπορεί να προκύψει από τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης.

Ας μην βλέπουμε όμως μόνο τα αρνητικά ή μόνο τις κορυφές των μικρόκοσμων της αριστεράς. Ας δούμε τον αγώνα της Ελένης Πορτάλιου στην Αθήνα και εκατοντάδων υποψήφιων σε όλη την Ελλάδα που γίνονται πόλοι ευρύτερων συσπειρώσεων. Ας δούμε τις θετικές αναταράξεις που φέρνει η υποψηφιότητα Μητρόπουλου, που αν δεν υπήρχε, ενδεχομένως δεν θα υπήρχε και εκείνη του Δημαρά και το αποδιαρθρωτικό για τον δικομματισμό σκηνικό που διαμορφώνεται στην Αττική.

Ας σκεφτούμε τί θα μπορούσε να κάνει σήμερα ένας πιο συνεκτικός Συνασπισμός, ένας πιο αλληλέγγυος ΣΥΡΙΖΑ και, κυρίως, μια συμπαραταγμένη αριστερά, σε συνεργασία με κοινωνικές δυνάμεις από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ που αναζητούν ένα νέο προσανατολισμό. Ο κατακερματισμός επομένως της παρούσας φάσης όχι μόνο πρέπει, αλλά και μπορεί να γίνει συνεργασία, συμπαράταξη, συσπείρωση στην επόμενη φάση. Ας εργασθούμε λοιπόν γι' αυτό.



* Στην Περιφέρεια Αττικής με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο συγκροτήθηκε ένα ψηφοδέλτιο που επιδιώκει να εκφράσει την ανάγκη συνάντησης λαϊκών - πολιτικών δυνάμεων κατά του Μνημονίου. Ποια προοπτική διακρίνετε σε αυτήν τη συνάντηση;

Η προοπτική εξαρτάται και από τη στάση της αριστεράς. Διαφοροποιήσεις στον χώρο του ΠΑΣΟΚ συντελούνται πολλές και προς ποικίλες κατευθύνσεις. Ο Αλέξης Μητρόπουλος και οι δυνάμεις που συγκροτούν την πρωτοβουλία του επέλεξαν να συνομιλήσουν με την Αριστερά και να δεσμευτούν σε κοινούς στόχους. Είναι μια κίνηση σε θετική κατεύθυνση που απαντά σε μια ώριμη ανάγκη. Ακριβώς γι' αυτό πρέπει να επιβραβευθεί και να ενισχυθεί, ώστε μετά τις εκλογές να συνεχιστεί με μεγαλύτερη δυναμική.

Δελτίο Τύπου

Περιοδεία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων επισκέφθηκε σήμερα κλιμάκιο του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» με επικεφαλής τον υποψήφιο Περιφερειάρχη Ηπείρου Γιάννη Παπαδημητρίου.
Η αντιπροσωπεία συναντήθηκε με τον Πρύτανη Τριαντάφυλλο Αλμπάνη και τον Αντιπρύτανη Γιώργο Καψάλη, από τους οποίους ενημερώθηκαν για την κατάσταση του Ιδρύματος και τις προσπάθειες της νέας Πρυτανικής Αρχής.
Η περικοπή του τρέχοντος προϋπολογισμού κατά 34 %, οι φήμες για ποσοστό μείωσης 50 % το 2011, η ύπαρξη 172 κενών θέσεων προσωπικού μετά από το κύμα συνταξιοδοτήσεων και το πάγωμα κάθε νέου διορισμού περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο τα προβλήματα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων μετά από τη λαίλαπα του μνημονίου. Οι κυβερνητικές προθέσεις αποσαφηνίζονται εξάλλου με τις πρόσφατες πρωθυπουργικές διακηρύξεις των Δελφών για την ανώτατη παιδεία, για τις οποίες ο Γιάννης Παπαδημητρίου εκτίμησε πως «δίνουν το σύνθημα του νέου γύρου της μάχης για το δημόσιο Πανεπιστήμιο, μετά από τον προηγούμενο γύρο για το άρθρο 16. Η επιδιωκόμενη εισβολή των μάνατζερ και των ιδιωτών χρηματοδοτών στη διοίκηση των ΑΕΙ δεν καταλύει μόνο την συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοδιοίκησή τους αλλά σηματοδοτεί την σταδιακή απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ, την παράδοσή τους στο ιδιωτικό κεφάλαιο και την υποταγή του διδακτικού και ερευνητικού τους έργου στις ανάγκες της αγοράς. Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική, που την υπηρετούν με σύμπνοια το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., πρέπει να συγκροτηθεί ένα πλατύ μέτωπο αντίστασης μέσα και έξω από το Πανεπιστήμιο».
Η αντιπροσωπεία του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» δήλωσε ότι υποστηρίζει το αίτημα της Πρυτανικής Αρχής για μετατάξεις πλεονάζοντος προσωπικού της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης αλλά και την ιδέα για αντικατάσταση των ιδιωτών εργολάβων συντήρησης και καθαριότητας από συνεταιρισμούς εργαζομένων, καθαριστριών κλπ.. Ζήτησε τέλος να διασφαλιστούν τα εργασιακά δικαιώματα όλων των εργαζομένων στο Πανεπιστήμιο και να βελτιωθεί η σχέση του με όλη την Ήπειρο με στόχο τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι το κέρδος των επιχειρήσεων.
Το κλιμάκιο του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» είχε επίσης συναντήσεις με τους εκπροσώπους του Συλλόγου ΔΕΠ (επιστημονικό προσωπικό) και του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου, όπου υπήρξε σύμπτωση απόψεων στην αναγκαιότητα και υπεράσπισης του δημόσιου Πανεπιστημίου και αντιπαράθεσης με εκφυλιστικά φαινόμενα στο εσωτερικό του και η προτεραιότητα της υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων.


Νέοι υποψήφιοι του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο»
7 νέους υποψήφιους Περιφερειακούς Συμβούλους στις Περιφερειακές ενότητες Άρτας και Ιωαννίνων ανακοίνωσε σήμερα το «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο». Οι νέες υποψηφιότητες είναι οι εξής :

Περιφερειακή ενότητα Άρτας
Βασιλείου Μυρτώ, Μηχανικός, Υπάλληλος Τράπεζας
Δήμου Οδυσσέας, Γεωπόνος Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης Άρτας
Μάγγου Βαρβάρα, Δασκάλα, μέλος του Νομαρχιακού Τμήματος ΑΔΕΔΥ Άρτας

Περιφερειακή ενότητα Ιωαννίνων
Γιαννακός Σπύρος, Αγρότης, μέλος της κίνησης «Καθαρός Καλαμάς», από την Αρετή
Κοτσίνας Γιώργος, Φυσικός, Καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, από την Δροσοπηγή
Ζορμπά Γεωργία, Βοηθός Ιατρικών & Βιοχημικών Εργαστηρίων, εργαζόμενη με stage στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, μέλος Δ.Σ. του Σωματείου εργαζομένων με stage Ηπείρου & Ιονίων νήσων
Ραυτόπουλος Βασίλης, Φοιτητής Οικονομικού Τμήματος Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

15-10-2010

Δελτίο Τύπου

Συνάντηση με την Γ.Γ. της Περιφέρειας Ηπείρου, τον Σύλλογο εργαζομένων και τη Διεύθυνση Υδάτων

Γιάννης Παπαδημητρίου : «Διαστάσεις σκανδάλου έχει πάρει η ιδιωτικοποίηση του πόσιμου νερού στην περιοχή μας»


Την Περιφέρεια Ηπείρου επισκέφθηκε σήμερα κλιμάκιο του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» με επικεφαλής τον υποψήφιο Περιφερειάρχη Ηπείρου Γιάννη Παπαδημητρίου.
Η αντιπροσωπεία συναντήθηκε με την Γενική Γραμματέα της Περιφέρειας Ηπείρου Δήμητρα Γεωργακοπούλου – Μπάστα, στην οποία ανέπτυξε τις προγραμματικές θέσεις της παράταξης για μια περιφερειακή αυτοδιοίκηση ανοιχτή στους πολίτες και αποκεντρωμένη σε περιφερειακά διαμερίσματα, εκλεγμένη δημοκρατικά με απλή αναλογική και έμμεση εκλογή περιφερειάρχη.
«Το σχέδιο Καλλικράτης δεν διαπνέεται από αυτοδιοικητική λογική αλλά αναπαράγει το αυταρχικό και συγκεντρωτικό μοντέλο του κεντρικού κράτους» επισήμανε ο Γιάννης Παπαδημητρίου ενώ παράλληλα υποστήριξε ότι πρέπει να καταργηθεί η παράλληλη κρατική Περιφέρεια Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας και να μεταφερθούν όλες οι αρμοδιότητες στην Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα χρηματοδοτείται με θεσμοθετημένους σταθερούς πόρους. Η αντιπροσωπεία έθεσε επίσης ζητήματα υγείας, εκπαίδευσης και διαχειριστικού ελέγχου των επενδυτικών προτάσεων.
Από την πλευρά της η Γενική Γραμματέας επέμεινε στο ρόλο των προσώπων, που θα μπορέσουν να ανταποκριθούν αξιόπιστα αλλά και να διευρύνουν τις δυνατότητες του Καλλικράτη, και αναφέρθηκε στα μεγάλα ζητήματα και στο έργο της Περιφέρειας Ηπείρου.
Το κλιμάκιο του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» περιόδευσε στις Υπηρεσίες της Περιφέρειας ενώ είχε εκτεταμένη συζήτηση με την Διευθύντρια και το προσωπικό της Διεύθυνσης Υδάτων. Η αντιπροσωπεία ενημερώθηκε για το δύσκολο έργο της Υπηρεσίας, η οποία στελεχώνεται με 7 μόλις υπαλλήλους για ολόκληρη την Ήπειρο (!), και για την πορεία των μελετών, που αφορούν τα Σχέδια Διαχείρισης Υδατικών Πόρων κατά λεκάνη απορροής. Έγινε επίσης ενημέρωση για την τοποθέτηση υδρομετρητών στους μεγάλους καταναλωτές νερού στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων και για την απροθυμία ορισμένων επιχειρηματιών αλλά και της ΔΕΥΑΙ να ανταποκριθούν στην υποχρέωση αυτή.
Τέλος αρκετή συζήτηση έγινε για την άντληση υπογείων νερών από ιδιωτικές εταιρίες εμφιάλωσης, για την οποία ο Γιάννης Παπαδημητρίου έκανε την εξής δήλωση : «Η πορεία της ιδιωτικοποίησης των αποθεμάτων του πόσιμου νερού στην περιοχή μας, έναντι ευτελούς αντιτίμου προς τον αντίστοιχο ΟΤΑ, έχει πάρει διαστάσεις σκανδάλου κατά την τελευταία τετραετία με αυξήσεις των αντλούμενων ποσοτήτων της τάξης του 1.000 %. Πρόκειται για μια πολιτική που άνθησε επί κυβέρνησης Ν.Δ. και συνεχίζεται αδιατάρακτα επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Οι κάτοικοι της πιο βροχερής περιοχής της Ελλάδας πληρώνουν το ακριβότερο νερό και γι’ αυτό απαιτούν τον έλεγχο των αποθεμάτων από το κοινωνικό σύνολο και την ανάπτυξη δημοσίων δικτύων. Ζητάμε να ματαιωθεί κάθε νέα αδειοδότηση μέχρι την ολοκλήρωση των Σχεδίων Διαχείρισης, να διακοπεί κάθε σχετική διαδικασία και να ανακληθούν όλες οι άδειες επέκτασης, που δόθηκαν τα τελευταία χρόνια, χωρίς να έχουν τηρηθεί οι προδιαγραφές και τα χρονοδιαγράμματα της Οδηγίας – Πλαίσιο 2000/60 για τα νερά».
Τέλος το κλιμάκιο του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» είχε συνάντηση με αντιπροσωπεία του Ενιαίου Συλλόγου Εργαζομένων Περιφέρειας Ηπείρου και ενημερώθηκε για τα προβλήματα, που δημιουργεί η σκόπιμη ασάφεια των διατάξεων του Καλλικράτη και η επικάλυψη αρμοδιοτήτων μεταξύ της κρατικής Περιφέρειας και της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης. Οι εργαζόμενοι εξέθεσαν την αγωνία για το μέλλον τους και ιδιαίτερα αυτών που εργάζονται στις τεχνικές υπηρεσίες. Από την πλευρά της παράταξης τονίστηκε η ανάγκη της συσπείρωσης των εργαζομένων στο σύλλογό τους αλλά και της ενίσχυσης των δυνάμεων, που αγωνίζονται ενάντια στο Μνημόνιο και τον Καλλικράτη, στις προσεχείς εκλογές.
13-10-2010

Δελτίο Τύπου

Παρουσιάστηκε το ψηφοδέλτιο Πρέβεζας από τον Γιάννη Παπαδημητρίου
Ομιλία Γιάννη Παπαδημητρίου με ειδική αναφορά στον Αμβρακικό
Χαιρετισμός υποψήφιου Αντιπεριφερειάρχη Ηλία Χάϊδα



Παρουσιάστηκε χθες το μεσημέρι στην Πρέβεζα το ψηφοδέλτιο του νομού Θεσπρωτίας της παράταξης «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» με επικεφαλής τον Γιάννη Παπαδημητρίου. Στη συνέντευξη Τύπου, που δόθηκε στο ξενοδοχείο Preveza City, παραβρέθηκαν τα μέλη του ψηφοδελτίου, πολίτες της Πρέβεζας και ο Αντιπεριφερειάρχης Ιωαννίνων Κώστας Λούκας.
Ο Γιάννης Παπαδημητρίου ξεκίνησε την παρουσίαση με τον ήδη γνωστοποιημένο υποψήφιο Αντιπεριφερειάρχη Πρέβεζας Ηλία Χάϊδα, χαριτολογώντας ότι «τον διεκδικούμε και μεις στα Τζουμέρκα κατά το ήμισυ, αφού γεννήθηκε στο Προσήλιο». Ο Ηλίας Χάϊδας με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες και τη Δημόσια Διοίκηση εργάζεται στην Περιφέρεια Ηπείρου, με αρμοδιότητα θέματα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, είναι στέλεχος του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχει ενεργά στα κινήματα πόλης και συνεργάζεται στην έκδοση της εφημερίδας Φόρουμ Πρέβεζας.

Στη συνέχεια παρουσίασε τους υποψηφίους Περιφερειακούς Συμβούλους Πρέβεζας, που, με την εκκρεμότητα κάποιας προσθήκης, είναι οι εξής :
Δημήτρης Αλμπάντης: Πτυχιούχος ΤΕΙ, ιδιωτικός υπάλληλος συμμετέχει στα κινήματα της πόλης
Κώστας Αυγέρης: Φοιτητής Αγγλικής Φιλολογίας στη Θεσσαλονίκη, από τη Φιλιππιάδα
Τασία Γιάννου – Μπάρκα: Συνταξιούχος μαία, μέλος περιβαλλοντικών κινήσεων, από τη Φιλιππιάδα
Γιώργος Ζούλας: Δικηγόρος από την Πάργα, με πρωτοβουλίες για την προστασία του περιβάλλοντος
Νίκος Λαμπρακούλης: Έμπορος – Επαγγελματίας, μέλος του Δ.Σ. της Φιλαρμονικής Πρέβεζας, πρώην πρόεδρος Α-Ο Πρέβεζας
Νίκος Λιβιεράτος: Γιατρός καρδιολόγος, μέλος της συντακτικής επιτροπής του Φόρουμ Πρέβεζας, και της Πρωτοβουλίας Πολιτών ενάντια στην τσιμεντοποίηση της Ακτής του Παντοκράτορα
Αγησίλαος Μπέλλης: Οικονομολόγος – Μελετητής, υπάλληλος του Δήμου Ζαλόγγου, μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου υπαλλήλων ΟΤΑ Ν. Πρέβεζας
Χρήστος Νικολάου: Αγρότης, επαναπατρισμένος μετανάστης από τη Γερμανία, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2009, από το Μεσοπόταμο Φαναρίου
Αφροδίτη Παπουτσή: Υπάλληλος του Δήμου Πρέβεζας, μέλος συλλόγου εργαζομένων των ΟΤΑ Ν. Πρέβεζας
Μαρία Σπυράκου: Ιδιωτική υπάλληλος, με ενεργό συμμετοχή στην Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας.
Τσαμποδήμου Ευτυχία: Ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, πρώην μέλος Δ.Σ. του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2009.

Στην ομιλία του ο Γιάννης Παπαδημητρίου επισήμανε ότι ο ελληνικός και ο ηπειρωτικός λαός πρέπει να δώσουν μια άμεση απάντηση στον κοινωνικό οδοστρωτήρα του μνημονίου αλλά όχι μόνο σ’ αυτό, καθώς το μέτωπο της αντιπαράθεσης δεν περιορίζεται στο μνημόνιο αλλά συμπεριλαμβάνει όλους τους εκφραστές των δυνάμεων του κεφαλαίου, δηλαδή ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΛΑΟΣ. Παρουσίασε τη διακήρυξη και το πρόγραμμα του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο», τονίζοντας ότι αυτό διατυπώνεται από τη σκοπιά των λαϊκών αναγκών, συνιστά ρήξη με το κυρίαρχο μοντέλο κυριαρχίας των ιδιωτικών συμφερόντων και προϋποθέτει την ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού και την αλλαγή των συσχετισμών. Συνόψισε τον εκλογικό στόχο του ΑΥΡΙΟ με την επισήμανση ότι «Την οργή για την κατεδάφιση δικαιωμάτων και κατακτήσεων και την αηδία για τα πελατειακά συστήματα του δικομματισμού δεν θέλουμε και δεν πρέπει να την αφήσουμε να μετατραπεί σε απάθεια για την πολιτική. Αντίθετα πρέπει να τη μετασχηματίσουμε σε πολιτική δύναμη συμμετοχής και αντίστασης»
Για το νομό Πρέβεζας, τον πιο θαλασσινό της Ηπείρου, τόνισε ότι το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης τείνει να μετατρέψει αυτό το πλεονέκτημα σε δυσεπίλυτο πρόβλημα. Έκανε ειδική αναφορά στον Αμβρακικό, στις μεγάλες κινητοποιήσεις του 2008 για τη σωτηρία του, στις ενέργειες, θεσμικές, επιστημονικές και ακτιβιστικές, του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στη στάση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.
« Όλοι σήμερα ομνύουν στη σωτηρία του Αμβρακικού – μεταξύ αυτών και ο κ. Καχριμάνης και ο κ. Αργύρης, που τόνισε ότι η οξυγόνωση του Αμβρακικού αποτελεί γι’ αυτόν πρώτη προτεραιότητα. Θέλω να επισημάνω ότι η οξυγόνωση δεν είναι μια ουδέτερη τεχνική διαδικασία, είναι ζήτημα πολιτικό και προϋποθέτει ανατροπή του σημερινού μοντέλου ανάπτυξης. Όμως ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Ν.Δ. είναι διατεθειμένα να συγκρουστούν με τα ιδιωτικά συμφέροντα, που είναι η αιτία της κακοδαιμονίας. Ούτε ο κ. Καχριμάνης ούτε ο κ. Αργύρης μιλούν για τις παράκτιες αποθήκες καυσίμων, για τις μαρίνες που στενεύουν το στόμιο του κόλπου, για την παράνομη επέκταση των ιχθυοκαλλιεργειών και για την υπεραλίευση, για τα κτηνοτροφικά και πτηνοτροφικά και λοιπά απόβλητα», επισήμανε χαρακτηριστικά.

Χαιρετισμό απηύθυνε και ο υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Πρέβεζας Ηλίας Χάϊδας τονίζοντας αρχικά τον ανοιχτό και δημοκρατικό χαρακτήρα της επιλογής των υποψηφίων στον συνδυασμό του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο». Χαρακτήρισε τον Καλλικράτη ως το «μνημόνιο στην Αυτοδιοίκηση», καθώς μειώνει τους πόρους της κατά 500 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, αλλά και ως θεσμική παρέμβαση αυταρχικής αντίληψης για την Αυτοδιοίκηση. Όπως είπε χαρακτηριστικά «Ο Καλλικράτης απομακρύνει ακόμα περισσότερο τα όργανα που αποφασίζουν από τις τοπικές κοινωνίες. Ο αιρετός Αντιπεριφερειάρχης σε επίπεδο νομού απλώς θα εκτελεί τις αποφάσεις που λαμβάνονται στο κέντρο της περιφέρειας, χωρίς καμιά εσωτερική αποκέντρωση».
Συνέχισε με εκτενή αναφορά στα προβλήματα του νομού Πρέβεζας, την οικονομική ασφυξία και την ανεργία, την υποβάθμιση της εκπαίδευσης, τους κινδύνους για την αγροτική παραγωγή και τα προβλήματα των οικοσυστημάτων και κύρια του Αμβρακικού. Συμπεριέλαβε μάλιστα το καινούργιο μέτωπο στον Παντοκράτορα και το στόχο «να προστατευτούν οι Ακτές του νομού μας από «επενδυτικές» επιδρομές τύπου λιμενικού καταφυγίου στον Παντοκράτορα, που οδηγούν στην τσιμεντοποίηση και στην βίαιη καταστροφή του κάλλους και των φυσικών πόρων».

Η Ήπειρος αντιμέτωπη με την εγκατάλειψη

Οι σκέψεις που έρχονται στον νου πολλών όταν ακούνε για την Ήπειρο έχουν να κάνουν με βουκολικές παραστάσεις, εικόνες από τη βαθιά ιστορία και παράδοσή της, μουσικούς ήχους, όμορφα τοπία και γενικότερα με καταστάσεις μιας Ελλάδας του χθες. Το ίδιο ισχύει, κατά το ήμισυ όμως, και για τους κατοίκους της Ηπείρου, οι οποίοι βλέπουν τον τόπο τους να είναι όμοιος σε αρκετά σημεία με δεκαετίες του περασμένου αιώνα, παράλληλα όμως να μαστίζεται από την ανεργία και την εγκατάλειψη, να αντιμετωπίζει βασικές ελλείψεις σε υποδομές, να απειλείται από την οικολογική καταστροφή, ενώ τα βασικά του πολιτισμικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά να γίνονται θυσία στον βωμό του κέρδους.

Η Ήπειρος, όπως και άλλες Περιφέρειες της χώρας, δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα που θέλει υποβαθμισμένες τις τοπικές κοινωνίες της “επαρχίας”. Τα αδιέξοδα που δημιουργεί το κυρίαρχο μοντέλο ανάπτυξης, η υστέρηση σε σύγκριση με τον κεντρικό κορμό της χώρας και οι έντονες ανισορροπίες στο εσωτερικό της Ηπείρου είναι εμφανείς δια γυμνού οφθαλμού, ενώ η απουσία στρατηγικών μακράς πνοής και αναπτυξιακών επιλογών με άξονα τη βιωσιμότητα είναι χαρακτηριστικό μιας Περιφέρειας με πλούσια ιστορία και παράδοση, αλλά με άδηλο και αβέβαιο μέλλον.

Η ανεργία χτυπάει κόκκινο

Ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στη χώρα μας και στην Ε.Έ παρουσιάζει η Ήπειρος, καθώς σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή, η ανεργία στην Περιφέρεια διαμορφώθηκε στο 12,3% τον περασμένο Ιούνιο, καταγράφοντας έτσι αύξηση μίας ποσοστιαίας μονάδας σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Όπως όμως υπογραμμίζουν ειδικοί, το πραγματικό ποσοστό είναι τουλάχιστον διπλάσιο, καθώς στις επίσημες μετρήσεις δεν συμπεριλαμβάνονται όσοι πραγματικά δεν εργάζονται ή όσοι υποαπασχολούνται, άλλα μόνο όσοι έχουν εγγραφεί στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Η ανεργία μαστίζει πραγματικά την Περιφέρεια και ιδιαίτερα τις νέες γενιές, με αποτέλεσμα ένα νέο κύμα “μεταναστών” να κάνει την εμφάνισή του, ενώ όπως είναι φυσικό η ανεργία επηρεάζει καταλυτικά τη ζωή της τοπικής κοινωνίας.

Εξαφανίζονται κτηνοτροφία- γεωργία

Η Ήπειρος αποτελούσε ανέκαθεν κτηνοτροφική περιοχή. Τα οξυμμένα ωστόσο προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κτηνοτροφικός κόσμος και η αδιαφορία της Πολιτείας αποτελούν αιτίες εξαφάνισης και εγκατάλειψης του επαγγέλματος. Με τον διπλασιασμό των τιμών στις ζωοτροφές, στο πετρέλαιο, το ρεύμα και τις τιμές των προϊόντων να μένουν καθηλωμένες εδώ και χρόνια, οι κτηνοτρόφοι δεν μπορούν να συνεχίσουν το επάγγελμα, κάτι εξάλλου που δείχνει και η συνεχιζόμενη μείωση των κτηνοτροφικών μονάδων τα τελευταία χρόνια.

Τους τελευταίους μήνες μάλιστα η διοίκηση της γαλακτοβιομηχανίας «ΔΩΔΩΝΗ» - που φτιάχτηκε από τους κτηνοτρόφους και έπαιξε έναν παρεμβατικό ρόλο στήριξης της κτηνοτροφίας στην περιοχή, αλλά και στον καθορισμό των τιμών σε όλη την Ελλάδα - ακολουθεί μια πολιτική αλλοίωσης του χαρακτήρα της κλείνοντας συμφωνία να φέρνει γάλα πρόβειο από άλλη περιοχή με τιμή μεγαλύτερη από αυτή που πληρώνει τους παραγωγούς της Ηπείρου και να δίνει το αγελαδινό γάλα σε μεγάλη ιδιωτική βιομηχανία σε τιμή πολύ μικρότερη από αυτή που έρχεται το γάλα από το εξωτερικό. Κτηνοτρόφοι της περιοχής τονίζουν ότι “οι κινήσεις αυτές και όχι μόνο δημιουργούν πολλά ερωτηματικά όχι μόνο για τη διαχείριση και την αλλοίωση του χαρακτήρα της βιομηχανίας, αλλά και η φημολογία για απαλλαγή της ΑΤΕ από τις θυγατρικές επιχειρήσεις, δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά για το αν προετοιμάζουν το έδαφος για την ιδιωτικοποίηση της γαλακτοβιομηχανίας”. Το θέμα έχει φέρει στη Βουλή με ερώτησή του ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Β. Μουλόπουλος.

Την ίδια τύχη με τον κόσμο της κτηνοτροφίας έχει και ο αγροτικός, που βλέπει να αυξάνονται οι τιμές των λιπασμάτων και του πετρελαίου, ενώ η πρόσβασή του στο φυσικό αέριο να μην υπάρχει ή να είναι μικρή.

Χωρίς υποδομές, αλλά με περιβαλλοντικά προβλήματα

Την ίδια στιγμή η υποχρηματοδότηση και η απαξίωση των υποδομών εκπαίδευσης, υγείας και κοινωνικής προστασίας, αποτελούν κοινό πρόβλημα όλων των Δήμων της Ηπείρου. Χαρακτηριστικό εξάλλου είναι το “έμφραγμα” των νοσοκομείων λόγω των ελλείψεων υλικών αλλά και προσωπικού, ενώ σύμφωνα με τους νοσοκομειακούς γιατρούς το νέο σύστημα εφημεριών δεν αποδίδει, παρά το αυξημένο κόστος. Ίδια κατάσταση και στα δημόσια σχολεία, όπου οι ελλείψεις δασκάλων και καθηγητών είναι τεράστιες, ενώ οι σχολικές υποδομές παρουσιάζουν σημαντικά προβλήματα.

Από την άλλη πλευρά, σημαντική είναι η απουσία δημόσιων μέσων συγκοινωνίας και μεταφοράς- τσουχτερές επίσης είναι οι τιμές των εισιτηρίων σε αυτά που υπάρχουν-, ενώ χαρακτηριστική είναι η απουσία τρένου σε όλη την περιοχή. Η απειλή παράλληλα ιδιωτικοποίησης βασικών συγκοινωνιακών υποδομών, όπως του λιμανιού της Ηγουμενίτσας, αποτελεί ορατό κίνδυνο.

Ένα επίσης από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ήπειρος είναι η υποβάθμιση του ανεκτίμητου περιβαλλοντικού της πλούτου, η ανεξέλεγκτη λειτουργία παραγωγικών δραστηριοτήτων και η ανικανότητα ορθολογικής διαχείρισης του προβλήματος των αποβλήτων.

Την ίδια στιγμή, οι ορεινές περιοχές εμφανίζουν προβλήματα χωρικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά. Μεταξύ άλλων αυτά είναι η σταδιακή εγκατάλειψή τους, οι βασικές ελλείψεις σε έργα υποδομής, υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης, η περιβαλλοντική υποβάθμιση και οι εν δυνάμει κίνδυνοι εξαιτίας του αναπτυσσόμενου ορεινού τουρισμού, ο οποίος όμως κι αυτός το τελευταίο διάστημα λόγω της οικονομικής κρίσης έχει πληγεί ιδιαίτερα. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται το φαινόμενο της αστικοποίησης χωρίς αρχές, σχέδια, υποδομές και υπηρεσίες.

Ένα διαφορετικό ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο

Με την περιφερειακή παράταξη "ΑΥ.ΡΙ.Ο. (Αυτοδιοικητικό Ριζοσπαστικό Ορμητήριο) για την Ήπειρο και επικεφαλής τον δικηγόρο Γιάννη Παπαδήμητρίου, που έχει να επιδείξει πλούσια αυτοδιοικητική, κινηματική και πολιτική δράση, οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς και αρκετοί ανένταχτοι πολίτες συμμετέχουν στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου στην Περιφέρεια της Ηπείρου.




Ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου "ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο" ο Γιάννης Παπαδημητρίου

Στόχος του συνδυασμού δεν αποτελεί, σύμφωνα με τη διακήρυξή του, μονάχα η ψήφος των πολιτών αλλά "η συγκρότηση ενός αυδιοικητικού σχήματος μακράς πνοής, το οποίο θα μπορεί να συνεργαστεί και να εκφράσει λαϊκές αντιστάσεις, κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, κινήματα και δυνάμεις που οραματίζονται ένα διαφορετικό αύριο για την Ήπειρο". Όπως εξάλλου τόνισε στην "Α" ο Γ. Παπαδημητρίου "ιδρύσαμε ένα Αυτοδιοικητικό Ριζοσπαστικό Ορμητήριο για να εφορμήσουμε στο αύριο της Ηπείρου", για να σχολιάσει στη συνέχεια πως "το δίλημμα «ενάντια στο Μνημόνιο» ή «με αυτοδιοικητική λογική» είναι πλαστό. Το Μνημόνιο δεν είναι κάτι εξωτερικό, κάτι άσχετο με την Αυτοδιοίκηση. Αντίθετα, ο Καλλικράτης είναι το «μνημόνιο στην Αυτοδιοίκηση»". Ο υποψήφιος περιφερειάρχης Ηπείρου σημείωσε ακόμη ότι "σ' αυτό το οδυνηρό για τους εργαζόμενους πλαίσιο καλούμαστε να αποφασίσουμε για το αύριο της Ηπείρου, μιάς περιφέρειας με έντονη πολιτιστική ταυτότητα και ενότητα, με μοναδικό φυσικό πλούτο και ομορφιά αλλά και με μεγάλα προβλήματα, υστερήσεις και εσωτερικές ανισορροπίες".

Αναφερόμενος στα ζητήματα της Ηπείρου επισημαίνει τα οξυμμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Περιφέρεια όπως η ανεργία, η εγκατάλειψη του αγροτικού κόσμου, η έλλειψη και η απαξίωση υποδομών υγείας και εκαπίδευσης, η υποβάθμιση του περιβαλλοντικού πλούτου και η εγκατάλειψη του ορεινού χώρου, για να υπογραμμίσει ότι "αγωνιζόμαστε για περιφερειακή αυτοδιοίκηση ανοιχτή στους πολίτες, για αναπτυξιακή διαδικασία με στόχους την πλήρη απασχόληση και για τη διασφάλιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα και του υψηλού επιπέδου υπηρεσιών εκπαίδευσης, υγείας και κοινωνικής πρόνοιας. Επίσης για την ανάπτυξη δημόσιων μέσων συγκοινωνίας, για την ολοκλήρωση του πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού με κριτήριο την υπεράσπιση και διεύρυνση του δημόσιου χώρου και των κοινωνικών υποδομών και όχι την υποταγή σε σχέδια ιδιωτικοποίησης του χώρου και για μέτρα και πολιτικές υπέρ του αγροτικού και κτηνοτροφικού κόσμου και υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της "Δωδώνης". Τέλος ο Γ. Παπαδημητρίου κάνει λόγο για την ανάγκη σχεδιασμού και υλοποίησης πολιτικών για την προστασία της βιοποικιλότητας και της φυσικής κληρονομιάς, όπως και για την προστασία των υγροτόπων και των υδάτινων οικοσυστημάτων.

Όσον αφορά τους υποψήφιους αντιπεριφερειάρχες του ψηφοδελτίου, πρόκειται για τον Κ. Λούκα (Ιωάννινα), τον Π. Ψυχογιό (Άρτα), Σπ. Κάτση (Θεσπρωτία) και Ηλ. Χάιδα (Πρέβεζα).

Ομιλία του Προέδρου του Συνασπισμού Αλ. Τσίπρα στο Φεστιβάλ της Νεολαίας Συνασπισμού στο Άλσος Γουδή

1. Χαιρετίζοντας όλες τις γενιές της αριστεράς

Θέλω επίσης να χαιρετήσω τους μεγαλύτερους συντρόφους και συντρόφισσες που βρίσκονται ανάμεσά μας. Αυτούς και αυτές που σήκωσαν την Αριστερά στους ώμους τους, στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Την γενιά της Εθνικής Αντίστασης που στέκει ακόμα όρθια και στιβαρή ανάμεσά μας, Τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του 114, του αντιδικτατορικού αγώνα, της Μεταπολίτευσης. Όλες και όλους αυτούς, που σε κάθε κρίσιμη ιστορική στιγμή, αψηφώντας το προσωπικό κόστος και παραμερίζοντας κάθε ιδιοτέλεια, βρέθηκαν εκεί που έπρεπε. Ας τους έχουμε ως φωτεινό παράδειγμα στους σημερινούς καιρούς.

2. Παιδεία

Το τελευταίο θύμα της πολιτικής αυτής, είναι η δημόσια δωρεάν παιδεία. Μια κοινωνική κατάκτηση που εξασφάλιζε σε κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση και την οικονομική δυνατότητα της οικογένειά του να έχει πρόσβαση στην γνώση..

Το δικαίωμα της δωρεάν παιδείας αλλοτριώνεται σιγά σιγά τα τελευταία χρόνια. Μεγαλύτεροι ταξικοί φραγμοί, συστηματική απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, ανύπαρκτες υποδομές, μετατροπή της γνωστικής διαδικασίας σε μια ατελείωτη σειρά εξετάσεων. ΚΑΙ μετά ανεργία, ετεροαπασχόληση και αγωνία. Δεκαετίες τώρα, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ οδηγούν την παιδεία σε αδιέξοδο, και μάλιστα εν ονόματι της ανταγωνιστικότητας και του εκσυγχρονισμού.

Προχθές στους Δελφούς, με τις πλάτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, παίχτηκε η τελευταία πράξη αυτού του έργου. Ο πρωθυπουργός ανήγγειλε το τέλος της δημόσιας παιδείας και την γέννηση του επιχειρηματικού πανεπιστήμιου. Του πανεπιστήμιου που θα είναι δέσμιο των χορηγών του αν θέλει να επιβιώσει. Που θα διοικείται όχι μέσα από δικούς του θεσμούς, αλλά από διάφορους διορισμένους απίθανους, οι οποίοι θα φέρουν τον ευγενή τίτλο του «Συμβουλίου Διοίκησης». Που θα πρέπει να στραφεί στα δίδακτρα, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του, αφού το κράτος αποσύρεται από την χρηματοδότηση και δεν σκοπεύει να επενδύσει στην μόρφωση των επόμενων γενεών. Ο κ. Παπανδρέου περιέγραψε ως όνειρο ζωής ένα πανεπιστήμιο δέσμιο των αγορών και του κεφαλαίου, ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα έχουν πρόσβαση μόνο όσοι αντέχουν το δυσβάσταχτο κόστος. Ένα πανεπιστήμιο που διαρκώς θα συρρικνώνεται απέναντι στην πίεση από τα ιδιωτικά μαγαζιά εμπορίας πτυχίων, που θα ονομαστούν επίσης πανεπιστήμια χωρίς να είναι.

Αυτά είναι τα σχέδια τους. Αλλά θα αποτύχουν. Θα συντριβούν για μια φορά ακόμα μπροστά στην αποφασιστική στάση της εκπαιδευτικής κοινότητας. Των φοιτητών και των πανεπιστημιακών δασκάλων. Ο κόσμος αυτός έχει πετύχει ήδη μια μεγάλη νίκη. Ακύρωσε την αναθεώρηση του άρθρου 16, έχοντας απέναντί του ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο, τα κανάλια, τους μηχανισμούς καταστολής. Νίκησε. Και θα νικήσει και πάλι. Αυτό το φθινόπωρο κρύβει εκπλήξεις για την κυβέρνηση, την τρόικα και τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Ανήκει στον κόσμο της μόρφωσης. Που θα πάρει για μια ακόμα φορά στα χέρια του την υπόθεση της υπεράσπισης της κοινωνίας.

3. Φαστ Τρακ

Λένε ότι θα απαντήσουν με επενδύσεις στην κρίση και φέρνουν αυτό το όνειδος, αυτό τον εξευτελισμό του Συντάγματος και των νόμων που ονομάζουν φαστ τρακ. Λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας. Είναι ντροπή για τη κυβέρνηση να προσκαλούνται επενδυτές να φτιάξουν καζίνο και πολυτελή ξενοδοχεία, εξασφαλίζοντας ευνοϊκό φορολογικό και εργασιακό καθεστώς. Και αν αυτοί δεν ντρέπονται, δεν θα τους αφήσουμε να ντροπιάσουν εμάς. Δε θα αφήσουμε να καταστρέψουν το περιβάλλον με ρυπογόνες επενδύσεις όπως αυτή του Αστακού. Δεν θα επιτρέψουμε να αναπτυχθούν διαδρομές μαύρου χρήματος σε περιβαλλοντικά ερείπια.

Αυτά είναι πρωτοφανή για Ευρωπαϊκή χώρα. Πουθενά δεν έχει γίνει τέτοια ισοπέδωση του νομικού πολιτισμού. Μόνο στον τρίτο κόσμο οι επενδυτές καταλαμβάνουν ολόκληρες ζώνες δημόσιου χώρου και τις μετατρέπουν σε μαγαζιά τους.

Και χωρίς ντροπή λένε ότι το κάνουν για την ανάπτυξη και για τις δουλειές. Το λένε αυτοί που μας βυθίζουν στην ύφεση. Αυτοί που με τις πολιτικές τους εκτόξευσαν την ανεργία.

Και μην υπάρχει κανένας αφελείς που να πιστεύει ότι οι θα έρθουν στην περιοχή ανάπτυξη, χρήματα και θέσεις εργασίας. Το όφελος τέτοιων κλειστών επενδύσεων για τις οποίες ενδιαφέρεται το Κατάρ, θα είναι μηδενικό για την ελληνική οικονομία.

4. Εξεταστικές

Ψάχνουν τώρα να βρουν ποιος φταίει, ποιος έκρυψε τα μεγέθη, ποιος έφαγε τα λεφτά και προκειμένου να πετάξουν τη μπάλα στην εξέδρα θέλουν να μετατρέψουν το κοινοβούλιο σε βιομηχανία εξεταστικών επιτροπών που θα διυλίζουν τον κώνωπα και θα καταπίνουν τη κάμηλο.

Για το πώς φτάσαμε ως εδώ δε χρειάζεται να κάνουν καμία εξεταστική για να το βρουν. Δε φταίνε ούτε τα Greek statistics, ούτε το σπάταλο δημόσιο. Σε λίγο θα μας πουν ότι για τη διάλυση, για τη φτώχεια και για την ανεργία φταίει κάποιος λογιστής. Όχι.

Φταίει η συνειδητή πολιτική τους επιλογή να τα χαρίζουν όλα στο μεγάλο κεφάλαιο και στις αγορές και να επιμένουν σε ένα αντιπαραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης με βασικό χαρακτηριστικό τη συσσώρευση πλούτου στις τράπεζες, σε ολιγοπώλια και σε καρτέλ. Μια ανάπτυξη που στηρίχθηκε στα δανεικά και όχι στην αναδιανομή του πλούτου και τη στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων.

5. Για το Μνημόνιο της χρεοκοπίας και τις αυτοδιοικητικές εκλογές

Η χώρα μας είναι σήμερα δεμένη χειροπόδαρα στο Μνημόνιο. Και οδηγήθηκε εκεί με μια συνειδητή επιλογή της σημερινής κυβέρνησης. Μας λέγανε «μνημόνιο ή χρεωκοπία» και μας οδήγησαν στο μνημόνιο της χρεοκοπίας.

Υπήρχε άλλος δρόμος; Η απάντηση είναι ναι υπάρχει άλλος δρόμος. Μόνο που δε περνάει από τη αναδιαπραγμάτευση του κοινωνικού συμβολαίου που επιχειρεί η πολιτική του μνημονίου στο όνομα της καταπολέμησης του χρέους αλλά από την αναδιαπραγμάτευση του ίδιου του χρέους προς όφελος της κοινωνίας και του λαού. Με διαγραφή μέρους του, με μορατόριουμ και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής.

Υπάρχει άλλος δρόμος, με ένα σχέδιο που θα μας βγάζει από την ύφεση, που θα θεμελιώνει την ασφάλιση, που θα στηρίζει την απασχόληση, που θα ενισχύει τους ποιο αδύναμους με μια ριζικά αντίθετη αναδιανομή του πλούτου.

Αυτός είναι ο δρόμος για έξοδο από την κρίση: Αναδιαπραγμάτευση, αναδιανομή, ανάπτυξη, ασφάλιση, απασχόληση.

Δεν τον ακολούθησαν όμως.

Γιατί η επιλογή της κυβέρνησης και των Βρυξελλών δεν είναι η έξοδος από την κρίση. Είναι το στραγγάλισμα της κοινωνίας. Είναι η επιβολή της πιο σκληρής κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Είναι η μεταβολή της Ελλάδας σε ένα πειραματόζωο, για το ξήλωμα των κοινωνικών κατακτήσεων και την εφαρμογή της πιο άδικής πολιτικής που είδαμε ποτέ. Είναι μια επιλογή τον πυρήνα της οποίας δεν αμφισβητεί ούτε η ΝΔ που θέλει να ικανοποιήσει τους όρους του μνημονίου μια ώρα αρχύτερα.

Στον βωμό του Μνημονίου, δεν θυσιάζεται μόνο το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων ανθρώπων. Θυσιάζονται ακόμα τα εργασιακά δικαιώματα, το κοινωνικό κράτος, το ασφαλιστικό σύστημα, το περιβάλλον. Εδώ και χρόνια το κεφάλαιο επεδίωκε αυτές τις ανατροπές. Και βρήκε την ευκαιρία σε μια Ελλάδα καταχρεωμένη και παραγωγικά αδύναμη, εξ αιτίας της πολιτικής του δικομματισμού. Το πείραμα της Ελλάδας θα εξαχθεί πολύ σύντομα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αλλά αυτό το σχέδιο λογαριάζει χωρίς την ίδια την Ευρώπη. Την Ευρώπη των εργαζομένων, των κοινωνικών κινημάτων, της αλληλεγγύης, της Αριστεράς. Την Ευρώπη που πριν λίγες μέρες ξεσηκώθηκε σε μια συντονισμένη εργατική κινητοποίηση για την πραγματοποίηση της οποίας συνέβαλλε τα μέγιστα και ο ΣΥΝ και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής αριστεράς. Ο αγώνας είναι κοινός για όλους, Μπορούμε να γυρίσουμε τα πράγματα. Μπορούμε να τους κάνουμε να μας υπολογίζουν.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή για τη κοινωνία, για τους εργαζόμενους για τους νέους. Το μέλλον της χώρας, το μέλλον της νέας γενιάς υποθηκεύεται στις άγριες ορέξεις των δανειστών μας, στις άγριες ορέξεις των αγορών.

Και τούτες τις ώρες τα βλέμματα των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη είναι στραμμένα επάνω στη χώρα μας.

Η Ιρλανδία, το οικονομικό θαύμα του νεοφιλελευθερισμού, βρίσκεται ήδη σε τροχιά δημοσιονομικής κρίσης ελλείμματος και χρέους, ενώ οι χώρες του Νότου, τα λεγόμενα και PIGS, ετοιμάζονται να δοκιμάσουν την εφαρμογή του ελληνικού πειράματος.

Και θα τη δοκιμάσουν αν το πείραμα κριθεί επιτυχές. Και επιτυχές για αυτούς δε σημαίνει μείωση του χρέους και του ελλείμματος. Άλλωστε αυτό πλέον μόνοι τους δηλώνουν ότι δεν τους απασχολεί. Επιτυχία για αυτούς σημαίνει να μην αντιδράσει το πειραματόζωο σε αυτή τη πρωτοφανή σε βιαιότητα επίθεση, σε αυτή τη βίαιη αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των δυνάμεων του κεφαλαίου και εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας.

Και μέχρι στιγμής για αυτούς το πείραμα πετυχαίνει. Γιατί; Όχι γιατί πιάνουν τους στόχους αλλά γιατί παραμένει ακλόνητη η κυβέρνηση της τρόικας και δεν φαίνεται να αμφισβητείται από την ελληνική κοινωνία η πολιτική της.

Αυτό ακριβώς εννοούσε και ο πρωθυπουργός όταν αναφερόμενος στις επερχόμενες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές ζήτησε ψήφο στους κυβερνητικούς υποψήφιους προειδοποιώντας για το μήνυμα που θα εξάγουμε προς τα έξω.

Αυτός είναι ο μεγάλος του φόβος, αυτός είναι ο μεγάλος φόβος της διεθνούς οικονομικής ελιτ. Μη τυχόν και το μήνυμα της κάλπης είναι μήνυμα αμφισβήτησης της πολιτικής του μνημονίου, μη τυχόν και είναι μήνυμα ότι το πειραματόζωο αντιδρά και δε πετυχαίνει το πείραμα.

Έ λοιπόν ναι κύριε πρωθυπουργέ. Αυτό ακριβώς προτείνουμε στον ελληνικό λαό να πράξει στη κάλπη στις 7 του Νοέμβρη. Να στείλει μήνυμα αμφισβήτησης από τα αριστερά, να στείλει μήνυμα ανατροπής της πολιτικής του μνημονίου, να στείλει μήνυμα ελπίδας σε όλη την Ευρώπη ότι δεν πετυχαίνει το πείραμα.

Και πως μπορεί να δοθεί αυτό το μήνυμα της εξ αριστερών αμφισβήτησης του μνημονίου στη κάλπη του Νοέμβρη;

Σίγουρα δε μπορεί να δοθεί με την υπερψήφιση των συνδυασμών που υποστηρίζει η ΝΔ ή των εκλεκτών της κας Μπακογιάννη.

Σίγουρα, επίσης, δε μπορεί να δοθεί αν και στην αριστερά όλοι κρατήσουμε τις βεβαιότητες και τις αλήθειες μας.

Αν για μια ακόμη φορά επιμείνουμε σε μια λογική καταγραφής της δικής μας μίας και μοναδικής αλήθειας.

Και σίγουρα δε μπορεί να δοθεί μέσα από το κατακερματισμό των δυνάμεων που από τα αριστερά αμφισβητούν τη κυβερνητική πολιτική.

Για να καταφέρουμε να δώσουμε ένα μήνυμα ελπίδας όχι μόνο για τον ελληνικό λαό αλλά και για όλους τους λαούς της Ευρώπης, δεν απαιτείται απλά να διατηρήσουμε την ενότητά μας αλλά είναι αναγκαίο και να τη διευρύνουμε, χωρίς προκαταλήψεις και με τόλμη, σε όσες δυνάμεις απεγκλωβίζονται από το άρμα του δικομματισμού.

Είναι όμως αυτή η εικόνα που δίνει σήμερα η αριστερά;

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι απαντήσεις που έχουμε να δώσουμε πρέπει να είναι με το χέρι στη καρδιά.

Δεν είναι αυτή η εικόνα, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τη μητέρα των μαχών, την εκλογική περιφέρεια όπου θα δοθεί το πιο δυνατό πολιτικό μήνυμα, δεν είναι η εικόνα ότι έχουμε καταλάβει πόσο ιστορικά κρίσιμη είναι η ευθύνη μας για μέλλον της χώρας μας αλλά και για τους λαούς της Ευρώπης.

Είναι προφανές ότι όλοι έχουμε ευθύνη.

Είναι προφανές ότι μπορεί να έχουν γίνει και σημαντικά λάθη χειρισμών και από τη δική μας τη πλευρά, αλλά ο δρόμος που από τη πρώτη στιγμή χαράξαμε έχει το σωστό προσανατολισμό. Το προσανατολισμό της ευρύτερης δυνατής διεύρυνσης, της δημιουργίας του ευρύτερου δυνατού μετώπου δυνάμεων, ώστε ενώνοντας και όχι χωρίζοντας τις δυνάμεις μας να κατορθώσουμε να δώσουμε το μήνυμα της ελπίδας το βράδυ των εκλογών

Έχει σβήσει αυτή η ελπίδα;

Εμείς λέμε όχι. Έστω και στο και πέντε. Έστω και τώρα 35 μέρες πριν τη κάλπη, υπάρχει χρόνος για όσους μπορούν να κατανοήσουν τη κρισιμότητα της στιγμής.

Η ζωή και η ιστορία δε πρόκειται να επιβραβεύσει εγωισμούς και αδιέξοδες εμμονές. Απλά θα τις προσπεράσει.

Η ιστορία ή που θα δώσει τη δυνατότητα το βράδυ των εκλογών να καταγράψουμε όλοι μαζί μια μεγάλη νίκη του λαού μας απέναντι στη πολιτική του μνημονίου ή που θα καταγράψει την ανεπάρκεια οράματος και αίσθησης ευθύνης.

Από αυτό εδώ το βήμα, καλούμε λοιπόν όλους και όλες, που μπορεί να έχουν ενστάσεις για τη διαδικασία και για τους χειρισμούς, να ενισχύσουν τη μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια συνάντησης της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς με δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και που από τα αριστερά αμφισβητούν την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Και τους καλούμε να πλαισιώσουν με τις δικές τους καταγεγραμμένες απόψεις, με τις δικές τους διακριτές απόψεις, το ψηφοδέλτιο της Αττικής συνεργασίας – όχι στο μνημόνιο, με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Η μόνη απάντηση στον επαπειλούμενο κατακερματισμό των δυνάμεων της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι η ενίσχυση του ισχυρού πόλου συνάντησης της αριστεράς της οικολογίας και του σοσιαλιστικού χώρου.

Και αυτή δεν είναι μια απάντηση υπέρβασης του ΣΥΡΙΖικού μας κεκτημένου, όπως πολλοί θα προεξοφλήσουν. Αντιθέτως είναι η μόνη ελπίδα για την ανασυγκρότηση του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς.

Γιατί αυτός ο χώρος μπορεί να υπάρξει και να μεγαλουργήσει μόνο αν θα μπορεί να ανταποκριθεί στις υπαρκτές ανάγκες και αγωνίες της κοινωνίας.

Μόνο αν μπορεί να αντιπαρατεθεί στα ίσια και νικηφόρα με τη κυβερνητική πολιτική.

Μόνο αν είναι σε θέση να προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις, να προκαλέσει ανατροπές για τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία.

Μια ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά που θα ανακυκλώνεται γύρω από τον εαυτό της είναι μια ακίνδυνη για το σύστημα και άρα καταδικασμένη να σβήσει, αριστερά.

Ένας ΣΥΡΙΖΑ που θα αυτοϊκανοποιείται από μεγαλόστομες διακηρύξεις χωρίς όμως να μπορεί να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό, θα είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς όπως τον επιθυμούν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι. Ακίνδυνος και αφομοιωμένος.

Αντιθέτως ένας ΣΥΡΙΖΑ που δε είναι σκαντζόχοιρος, κλεισμένος στον εαυτό του. Ένας ΣΥΡΙΖΑ που θα τολμά και θα ρισκάρει. Ένας ΣΥΡΙΖΑ που με τόλμη θα κάνει πράξη όλα όσα χρόνια τώρα εξαγγέλλει για τη συνάντηση με δυνάμεις της σοσιαλιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, θα είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ επικίνδυνος για το σύστημα, ένας ΣΥΡΙΖΑ με μέλλον, με προοπτική και με δυναμική μεγάλων ανατροπών.

Αυτό το ΣΥΡΙΖΑ θέλαμε πάντα και θέλουμε και σήμερα να οικοδομήσουμε.

Και θα το κάνουμε πράξη από την επόμενη των εκλογών αρκεί να αγωνιστούμε όλοι και όλες ώστε να δώσει η κάλπη του Νοέμβρη μήνυμα ελπίδας και ανατροπής της πολιτικής του μνημονίου, μήνυμα ελπίδας και ανατροπής της πολιτικής υποθηκεύει το μέλλον του εργαζόμενου λαού και της νέας γενιάς του τόπου μας.

Μπορούμε να κάνουμε την μεγάλη ανατροπή.

ΜΕ τον Αλέξη Μητρόπουλο στην Αττική.

ΜΕ τον Τάσο Κουράκη στην Κεντρική Μακεδονία.

Με την Ελένη Πορτάλιου στην Αθήνα, που με αξιοθαύμαστο τρόπο έθεσε τις αξίες της δικής μας αριστεράς για την αυτοδιοίκηση, μόλις μέσα σε λίγα λεπτά μιας τηλεοπτικής εμφάνισης.

ΜΕ τον Νίκο Λεγάκη στον Πειραιά, και τον Τριαντάφυλλο Μηταφίδη στη Θεσσαλονίκη.

ΜΕ τους ενωτικούς μας συνδυασμούς στις περιφέρειες και τους δήμους ολόκληρης της Ελλάδας. Στο χέρι μας είναι, την επόμενη μέρα των εκλογών να υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα, ένα άλλο τοπίο.

Στο χέρι μας είναι να ακυρώσουμε την κυβερνητική ατζέντα της επόμενης μέρας, τα ακόμα πιο σκληρά μέτρα εις βάρος των πιο αδύναμων. Στο χέρι μας είναι να πάρουμε πίσω όσα λεηλατήθηκαν το τελευταίο διάστημα. Ας στείλουμε αυτό το μήνυμα σε ολόκληρη την κοινωνία.

Όλοι στον αγώνα. Και με τη νίκη!

Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ – ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Λίγους μήνες μόνο μετά την πρόσδεση της χώρας στο περίφημο μνημόνιο, τα αποτελέσματα στην ελληνική κοινωνία είναι ζοφερά.

Η χώρα βουλιάζει στην ύφεση, την κρίση και την φτώχεια. Η ανεργία παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Και η προσπάθεια της κυβέρνησης να εξασφαλίσει έσοδα με κάθε τρόπο, έχει προκαλέσει ένα τεράστιο κύμα ακρίβειας, που εξανεμίζει ότι απέμεινε από τα εισοδήματα των εργαζομένων.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια και στοιχεία, για να περιγράψει κανείς την κατάσταση.

Είναι πια ορατή γύρω μας η απόγνωση, η απελπισία και η ανασφάλεια που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία.

Και το χειρότερο είναι ότι από αυτή την κατάσταση, δεν διαφαίνεται ορατή διέξοδος.

Και δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί η εφαρμογή του μνημονίου δεν αποσκοπεί σε οποιασδήποτε μορφής διέξοδο από την σημερινή κατάσταση.

Η χώρα μας σύρθηκε από την κυβέρνηση Παπανδρέου στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, για έναν και μόνο λόγο. Για να διασφαλίσουν τα κέρδη τους οι δανειστές μας.

Και τα κέρδη αυτά θα βγουν από τον ιδρώτα των εργαζομένων και της νέας γενιάς.

Θα βγουν από την περικοπή των εισοδημάτων και των συντάξεων.

Θα βγουν από την εκτίναξη των έμμεσων φόρων και τις διαδοχικές αυξήσεις του ΦΠΑ.

Θα βγουν από την τρομακτική αύξηση του πετρελαίου θέρμανσης.

Θα βγουν από την διακοπή της επιχορήγησης στις συγκοινωνίες και τον διπλασιασμό των εισιτηρίων.

Θα βγουν από την διάλυση των ταμείων και του ασφαλιστικού συστήματος.

Θα βγουν από το ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, των ενεργειακών δικτύων και των υποδομών της χώρας.

Θα βγουν από την απαλλοτρίωση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Θα βγουν από την ολοκληρωτική διάλυση της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας.

Θα βγουν από την καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Και αν αυτά δεν αποδώσουν τους εξωπραγματικούς στόχους του μνημονίου, υπάρχει πάντα το «Μνημόνιο νο 2», και ενδεχομένως το «Μνημόνιο 3», και το «Μνημόνιο 4».

Δεν υπάρχει όριο στη λεηλασία. Το όριο είναι η φυσική αντοχή των ανθρώπων. Και φυσικά η υπομονή τους.

Ο κόσμος καταλαβαίνει σήμερα τι εννοούσε ο κ. Παπανδρέου όταν έλεγε «θα ματώσουμε».

Δεν μάτωσαν οι τράπεζες οι οποίες ενισχύθηκαν μόλις πρόσφατα με άλλο ένα τεράστιο πακέτο δεκάδων δισεκατομμυρίων.

Δεν μάτωσε το κεφάλαιο, που βλέπει κάθε αίτημά του για μείωση της φορολογίας σε αδιανέμητα κέρδη και μερίσματα, να ικανοποιείται.

Δεν μάτωσαν οι μεγάλες επιχειρήσεις, που επιδοτούνται με δημόσιο χρήμα για τις εργοδοτικές τους εισφορές. Και με φτηνή απροστάτευτη εργασία χωρίς δικαιώματα.

Αυτοί που ματώνουν είναι οι εργαζόμενοι, οι νέοι, τα νοικοκυριά.

Αυτή είναι σήμερα η κατάσταση.

Στην Αριστερά, συνηθίζαμε πάντα να μιλάμε με κάποια έμφαση όταν περιγράφαμε την κατάσταση για την κοινωνία και τους εργαζόμενους.

Σήμερα, καμιά ρητορική έμφαση δεν μπορεί να περιγράψει την πραγματική κατάσταση.

Ούτε το σκοτεινό μέλλον που προδιαγράφεται για τον τόπο και τους ανθρώπους του.
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Η κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση με φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Τεχνάσματα που δεν λειτουργούν, γιατί κανείς δεν τα πιστεύει πια. Ούτε καν αυτοί οι ίδιοι.

Οι επιπτώσεις από την πρόσδεση της χώρας στο μνημόνιο, είναι πολύ σοβαρές για να μπορούν να εξωραϊστούν με επικοινωνιακές διακηρύξεις της δεκάρας.

Το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είναι ορατό.

Είναι ορατό στις δημοσκοπήσεις, που δείχνουν καταβαράθρωση των ποσοστών, για τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο.

Είναι ορατό στην προφανή αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να ελέγξει τις εσωτερικές αντιδράσεις.

Είναι ορατό ακόμα και στην δυσκολία των κυβερνητικών στελεχών να βγουν στον δρόμο και να συνομιλήσουν με τους πολίτες.

Η τρομακτική δυσκολία του κυβερνητικού κόμματος να βρει υποψήφιους για τις περιφερειακές εκλογές, και η αγωνία του μήπως οι εκλογές αυτές πάρουν πολιτικό χαρακτήρα, είναι ενδεικτική της κρίσης που μαστίζει σήμερα το ΠΑΣΟΚ του κ. Παπανδρέου.

Ο πρόσφατος ανασχηματισμός, έδειξε ακόμα περισσότερο το βάθος της κρίσης αυτής.

Δύο προβλήματα προσπάθησε να επιλύσει ο κ. Παπανδρέου.

Το ένα είναι το θέμα της επικοινωνίας. Αλλά αυτό δεν θα το λύσει, ότι και αν κάνει.

Γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει μόνο με επικοινωνία, χρειάζεται δουλειά, κοινωνική προστασία και αξιοπρέπεια.

Το δεύτερο που επιχειρεί να αντιμετωπίσει ο κ. Παπανδρέου, είναι ένα κυβερνητικό σχήμα, που θα προωθήσει ακόμα πιο σκληρά και επιτακτικά την εφαρμογή του Μνημονίου.

Τίποτα άλλο δεν τους ενδιαφέρει. Μόνο να έχουν την καλή μαρτυρία της τρόικας και των αγορών.

Και για να το καταφέρουν, είναι αποφασισμένοι να διαλύσουν την κοινωνική συνοχή, ακόμα και αν αυτό σημάνει το πολιτικό τους τέλος.
ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Από την άλλη, η Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά, αποφάσισε μετά από πολλούς μήνες αμηχανίας, να καρπωθεί την οξύτατη κοινωνική δυσαρέσκεια. Και χάραξε και αυτός πολιτική γραμμή κατά του μνημονίου.

Για την ακρίβεια η γραμμή της Νέας Δημοκρατίας, δεν είναι ακριβώς κατά του Μνημονίου. Υπόσχεται να κάνει το μνημόνιο συντομότερο και πιο ευχάριστο.

Πως θα γίνει αυτό; Με αλλαγή του μείγματος πολιτικής, όπως είπε ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας.

Κανείς δεν έχει καταλάβει τι είναι αυτό το μείγμα πολιτικής και πως μπορεί να αλλάξει. Ούτε οι ίδιοι ξέρουν.

Απλώς πλασάρουν τον εαυτό τους ως μια εναλλακτική λύση με περισσότερη διαχειριστική επάρκεια και κοινωνική ευαισθησία.

Το ίδιο έκανε και ο κ. Καραμανλής ως αντιπολίτευση στον κ. Σημίτη.

Το ίδιο έκανε και ο κ. Παπανδρέου ως αντιπολίτευση στον κ. Καραμανλή.

Το ίδιο κάνει και ο κ. Σαμαράς τώρα.

Αλλά τώρα η ανοχή του κόσμου σε προσδοκίες που συνεχώς διαψεύδονται έχει εξαντληθεί.
ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Κατά τα άλλα, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ κατηγορούν την Αριστερά ότι δεν έχει ρεαλιστικές προτάσεις.

Έχουμε πει επανειλημμένα ότι αν κάτι δεν είναι ρεαλιστικό ,αυτό είναι το μνημόνιο και η πολιτική που απορρέει από αυτό.

Αν κάτι είναι ρεαλιστικό, είναι η απαλλαγή από αυτόν τον βραχνά. Είναι η ανασυγκρότηση της οικονομίας, με ενίσχυση των χαμηλών εισοδημάτων και των μικρών επιχειρήσεων.

Είναι η εξοικονόμηση πόρων μέσα από την φορολόγηση του κεφαλαίου και της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Είναι η περικοπή των αμυντικών δαπανών.

Είναι η στήριξη της οικονομίας, μέσα από την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων.

Όλα αυτά, δεν θεωρούνται ρεαλιστικά.

Για τα δύο μεγάλα κόμματα, που κυβέρνησαν συνεχώς τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες, ρεαλισμός είναι μόνο να λες άλλα ως αντιπολίτευση και να κάνεις άλλα ως κυβέρνηση.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Βλέπουμε σήμερα τα δύο βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν την κατάσταση.

Από τη μια μεριά, η σκληρότερη αντικοινωνική επίθεση που έχουν αντιμετωπίσει ποτέ οι εργαζόμενοι αυτού του τόπου.

Και από την άλλη, αδυναμία, φόβος και πανικός στα κέντρα εξουσίας, για το ποιο θα είναι το σημείο στο οποίο θα εξαντληθεί η υπομονή του κόσμου και θα ξεσπάσει κοινωνική αναταραχή.

Ο πανικός που διακατέχει την κυβέρνηση, και τους συνεταίρους της τρόικας, δείχνει ότι η κατάσταση, ακόμα και στο σημείο που βρίσκεται σήμερα, μπορεί να είναι αναστρέψιμη.

Αρκεί να υπάρξει ένα μεγάλο μαχητικό και ενωτικό κίνημα κοινωνικών αντιστάσεων.

Που θα υπερασπιστεί τα κοινωνικά δικαιώματα.

Που θα ανακόψει την επιχείρηση λεηλασίας η οποία βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη.

Και που θα επιβάλλει έναν εναλλακτικό δρόμο διεξόδου από την οικονομική κρίση.

Ένα τέτοιο κίνημα είναι η μόνη ελπίδα της κοινωνίας να σταθεί όρθια.

Αν ο κόσμος παραμείνει εγκλωβισμένος στην παραίτηση, τον φόβο και την ανασφάλεια, τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα, όλο και πιο αδιανόητα.
ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου, είναι μέρος αυτής της μάχης.

Εκεί πρέπει και μπορεί να αποτυπωθεί η αγανάκτηση των πολιτών, απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και το μνημόνιο.

Και η απαίτησή τους για μια άλλη πολιτική, που θα υπερασπίζεται την εργασία, το κοινωνικό κράτος και τα δημόσια αγαθά. Όχι τα συμφέρονται και τα κέρδη του κεφαλαίου.

Ειδικά στις περιφέρεις και στους μεγάλους δήμους η ψήφος του Νοεμβρίου θα έχει αναμφισβήτητα κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα. Και αυτό ακριβώς είναι που τρέμει η κυβέρνηση.

Από πολύ νωρίς λοιπόν είπαμε, ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς πρέπει να μπουν μπροστά σε ένα μεγάλο ενωτικό εγχείρημα, που θα υπερβαίνει τα δικά μας όρια.

Που θα διασφαλίζει την ευρύτερη δυνατή ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς.

Αλλά παράλληλα θα εκφράζει και την πλατειά βάση του ΠΑΣΟΚ, που σήμερα βρίσκεται οργισμένη και απογοητευμένη από τον τρόπο με τον οποίο την εξαπάτησε ο Γιώργος Παπανδρέου και οι διεθνείς φίλοι του.

Στην κατεύθυνση αυτή, οφείλουμε να αναζητήσουμε συγκλίσεις και πεδίο συνεννόησης, με ανθρώπους που εκφράζουν αυτή τη διαφωνία σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που τοποθετούνται με ανοιχτή διαφωνία απέναντι στην επίσημη κομματική γραμμή, υπερασπιζόμενα την αξιοπρέπεια της πλατειάς λαϊκής βάσης του σοσιαλιστικού χώρου.

Υπήρξαν το τελευταίο διάστημα πολλές κινήσεις και εκδηλώσεις αμφισβήτησης της κυβερνητικής πολιτικής, μέσα από τον ίδιο τον χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Αναφέρομαι στους τρεις βουλευτές που είχαν το θάρρος να καταψηφίσουν ανοιχτά το μνημόνιο.

Στην αποχώρηση προβεβλημένων στελεχών, που αναζητούν πλέον τον κοινό βηματισμό τους με την αριστερά.

Στο κείμενο των 36 στελεχών, που καταγγέλλει την κυβερνητική πολιτική και το μνημόνιο.

Στην άρνηση του Αλέξη Μητρόπουλου, ο οποίος εκλέχτηκε πρώτος σε ψήφους στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, να παραστεί στη συνεδρίαση του οργάνου και να νομιμοποιήσει τις διαδικασίες του.

Στις διαφοροποιήσεις των συνδικαλιστών του κυβερνόντος κόμματος, ειδικά στον χώρο της ΑΔΕΔΥ.

Είναι προφανές ότι υπάρχει κινητικότητα. Και η κινητικότητα αυτή μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά έναν ολόκληρο κόσμο, την βάση του ΠΑΣΟΚ.

Έναν ολόκληρο κόσμο που θεωρεί τον εαυτό του προοδευτικό, σοσιαλιστή, πεισμένο για την υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, έναν κόσμο που δικαίως θεωρεί ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι καταστροφή για την κοινωνία. Και που βλέπει σήμερα τον Γιώργο Παπανδρέου και το επιτελείο του να καταρρακώνουν τις αρχές αυτές, και να ξεπουλάνε ανοιχτά την εμπιστοσύνη και τις προσδοκίες της βάσης του ΠΑΣΟΚ.

Αυτός ο κόσμος αναζητά διέξοδο.

Και την διέξοδο αυτή θα του την δώσει η συμπόρευση της αριστεράς, με όλες αυτές τις δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου, που αρνούνται να δουν τον εαυτό τους στο μνημόνιο, στην διάλυση του ασφαλιστικού και των εργασιακών σχέσεων, στην λεηλασία των εισοδημάτων και του δημόσιου πλούτου.

Σ/σες και σ/φοι ,

Ξέραμε ότι ο δρόμος της ενότητας είναι δύσβατος.

Το ΚΚΕ επιμένει στον απομονωτισμό και την περιχαράκωσή του, πηγαίνοντας αντίθετα ακόμα με τα αισθήματα της ίδιας του της βάσης.

Άλλες δυνάμεις που πρόσφατα ύψωσαν τις σημαίες της Ανανεωτικής Αριστεράς, σπεύδουν να προσφέρουν μαξιλαράκι στο ΠΑΣΟΚ, διακηρύσσοντας ότι οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές δεν πρέπει να πάρουν κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα.

Αλλά για μας η ενότητα της αριστεράς και η συνάντηση με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό και τον οικολογικό χώρο, παραμένει σήμερα, και περισσότερο από κάθε άλλη φορά το μεγάλο ζητούμενο.

Παραμένει η μόνη στρατηγική για την αλλαγή συσχετισμών στο πολιτικό τοπίο, για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και του χρεωκοπημένου δικομματισμού, για την συγκρότηση ενός μεγάλου λαϊκού κινήματος που θα υπερασπιστεί την κοινωνία .

Και έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη ευκαιρία να δοκιμάσουμε αυτή τη στρατηγική σε μια κρίσιμη εκλογική μάχη και να αγωνιστούμε για μια μεγάλη ανατροπή.

Να αγωνιστούμε για τη μετατροπή της εκλογικής μάχης ιδιαίτερα στη μεγαλύτερη περιφέρεια, στη περιφέρεια της Αττικής σε μάχη κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του μνημονίου και του Καλλικράτη.

Και να δώσουμε αυτή τη μάχη με στόχο να τη κερδίσουμε.

Με στόχο να ανατρέψουμε τους συσχετισμούς.

Με τα μάτια ανοιχτά έξω στη κοινωνία και στις διεργασίες της, συνολικά στο πολιτικό σκηνικό και όχι εντός των τειχών, σε παιχνίδια ισορροπιών και σε τακτικισμούς κομματικών μικροεξουσιών, που σε τελική ανάλυση δεν αφορούν κανέναν.
ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Είναι η στιγμή να μιλήσουμε ανοιχτά για τις διεργασίες και τα προβλήματα της τελευταίας περιόδου στο συμμαχικό μας σχήμα.

Για μια κατάσταση που πληγώνει και απογοητεύει βαθύτατα τον κόσμο της αριστεράς.

Και μάλιστα μέσα σε συνθήκες που η ενότητα και πορεία προς τα εμπρός είναι το μεγάλο ζητούμενο.

Επιμείναμε σταθερά και μέχρι την τελευταία στιγμή στην γραμμή της ενότητας, της σύνθεσης και της συνεννόησης μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η γραμμή αυτή δεν καρποφόρησε και δεν υπήρξε παραγωγική.

Σήμερα πρέπει να πούμε ανοιχτά για ποιόν λόγο:

Γιατί εντός σου ΣΥΡΙΖΑ εκδηλώνονται σχέδια ανταγωνιστικά προς τον Συνασπισμό. Κάτι που είναι αδιανόητο για μια πολιτική συμμαχία.

Μια πολιτική συμμαχία που διακηρύσσει ως στόχο ύπαρξης την ενότητα της αριστεράς, δεν μπορεί παρά να προχωράει πάνω στην βάση της σύνθεσης.

Το τελευταίο διάστημα υπήρξαν δυνάμεις μέσα στο συμμαχικό μας σχήμα που δεν επιθυμούσαν τη σύνθεση και δεν το έκρυψαν.

Δυνάμεις που συγκρότησαν παράλληλα πολιτικά μέτωπα, με ξεχωριστή εφημερίδα, με ξεχωριστές εκδηλώσεις, με ανοιχτές διακηρύξεις για μια διαφορετική δική τους στρατηγική.

Δυνάμεις που επένδυσαν στις αντιθέσεις και τις πολιτικές διαφωνίες και όχι σε αυτά που μας ενώνουν.

Δυνάμεις που θεώρησαν την κρίση ως ευκαιρία, να διασπάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και ενδεχομένως τον ΣΥΝ, και να αναζητήσουν συμμαχίες σε άλλες κατευθύνσεις, στην βάση μιας υποτιθέμενης σκληρής και άκαμπτης ιδεολογικής γραμμής.

Έτσι είναι δύσκολο να προχωρήσει μια συμμαχία.

Κάναμε παραχωρήσεις για να ξεπεραστεί η κατάσταση.

Σας υπενθυμίζω την απόφαση να κατέβουμε στις βουλευτικές εκλογές με συλλογική εκπροσώπηση και ο πρόεδρος του ΣΥΝ, για πρώτη φορά, να διεκδικήσει την εκλογή του στην βουλή με σταυρό.

Σας θυμίζω την αταλάντευτη επιλογή μας να μην εγκαταλείψουμε το συμμαχικό μας σχήμα ακόμα και όταν βρεθήκαμε μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα που έθεσαν οι πρώην σύντροφοί μας της ανανεωτικής πτέρυγας στο συνέδριό μας, πριν από τρεις μήνες.

Αλλά η στάση μας αυτή, εξελήφθη ως αδυναμία.

Και οι επιθέσεις, τα χτυπήματα, η υπονόμευση του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ από το λεγόμενο «Μέτωπο» και από τον πρώην πρόεδρο του κόμματος μας δεν σταμάτησε ούτε στιγμή.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτών των τακτικισμών;

Το αποτέλεσμα είναι να βγαίνει συνολικά η ριζοσπαστική αριστερά με μια τραγική δημόσια εικόνα.

Και σήμερα στη πιο κρίσιμη στιγμή για τους εργαζόμενους και για τη κοινωνία που δοκιμάζεται, η ριζοσπαστική αριστερά να παρουσιάζει μια εικόνα τραγικής εσωστρέφειας.

Αλλά αγαπητοί σύντροφοι κάποιοι έχουν την ευθύνη για αυτή την εικόνα και πρέπει να μας δώσουν εξηγήσεις

Αυτοί που επένδυσαν προσωπικές επιδιώξεις στην αποδόμηση της δημόσιας εικόνας της Ριζοσπαστικής αριστεράς, οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις σε έναν ολόκληρο κόσμο, που παρακολουθεί έκπληκτος αυτά τα παιχνίδια τακτικής.

Οφείλουν εξηγήσεις ειδικά αυτοί, που επένδυσαν σε έναν κακό εκλογικό αποτέλεσμα. Και απουσίαζαν πλήρως και επιδεικτικά από την εκλογική μάχη του περασμένου Οκτωβρίου.

Μια μάχη που δόθηκε με πείσμα και αποφασιστικότητα από ολόκληρο τον κόσμο της αριστεράς.

Οφείλουν εξηγήσεις αυτοί οι οποίοι, την ώρα που η ενότητα του κόμματός μας τραυματιζόταν, με επίδικο την παραμονή μας στο ΣΥΡΙΖΑ, χλεύαζαν τον κόσμο του ΣΥΝ, μιλώντας για «γλυκύ βραστό συνέδριο», «φυτά εσωτερικού χώρου».

Και έστελναν ειρωνικό χαιρετισμό στο συνέδριο ως εκπρόσωποι του Μετώπου που είχαν συγκροτήσει γύρω από τον εαυτό τους.

Και ήρθε η ώρα για τις επιλογές για τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές και ενώ είχαμε συγκεκριμένες αποφάσεις, ακολούθησαν μια τακτική δολιοφθοράς προκειμένου να καταστρέψουν κάθε προοπτική θετικών επιλογών.

Και ιδιαίτερα για την περιφέρεια της Αττικής, όπου επιδιώξαμε και εκεί να υπάρχει λύση κοινά αποδεκτή από όλους.

Βρισκόμασταν μονίμως μπροστά σε τετελεσμένα, πίσω από τα οποία έπρεπε να συρθούμε για να διασώσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Βρισκόμασταν μπροστά σε μια τακτική που υπονόμευε συστηματικά κάθε προοπτική να υπάρξει ευρύτερη υποψηφιότητα.

Ακόμα και την τελευταία στιγμή, εγώ, με προσωπικό κόστος πήρα την ευθύνη και κατέθεσα ενωτική πρόταση διεξόδου.

Πρότεινα τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΝ για υποψήφιο στον Δήμο της Αθήνας, στον πρώτο δήμο της χώρας και να μην εμποδίσει τη προσπάθεια να συναντηθούμε με δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ, στη περιφέρεια της Αττικής.

Η ενωτική αυτή πρόταση δεν έγινε δεκτή. Και δεν έγινε δεκτή γιατί η αντίθεσή μας δεν είναι στα πρόσωπα αλλά στο πολιτικό σχέδιο.

Ο ΣΥΝ προωθεί και αγωνίζεται για ένα πολιτικό σχέδιο που θα ενώνει και θα διευρύνει τη δυναμική της ριζοσπαστικής αριστεράς και η άλλη πλευρά για ένα σχέδιο που θα κατακερματίζει τα σημερινά πολιτικά υποκείμενα.

Θα το πω καθαρά: είναι έξω από κάθε προηγούμενο η προσπάθεια ενός στελέχους της Αριστεράς να επιβάλλει εκβιαστικά την υποψηφιότητά του.

Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, στις δημοτικές εκλογές του 2006, δεν διανοήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο.

Και επιτέλους οι εκβιασμοί, οι μπλόφες, τα κόλπα της τελευταίας στιγμής δε μπορεί να έχουν σχέση με τη κουλτούρα της αριστεράς.

Το πρωί από τα ραδιόφωνα μας λένε ότι η αριστερά δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις, ανακοινώνουν νέα σχήματα και υμνούν τις διασπάσεις, και το μεσημέρι καταθέτουν δήθεν συνθετικές γιατί καίγονται για την ενότητα του χώρου.

Αγαπητοί σύντροφοι ,

Είμαι και θα είμαι ανοιχτός σε κάθε ουσιαστικά ενωτική πρωτοβουλία και πρόταση μπορεί να δώσει λύση.

Δεν έχω όμως το δικαίωμα να θέσω σε περαιτέρω διακινδύνευση τη πολιτική αξιοπρέπεια του χώρου.

Το ζήτημα αυτό πρέπει να τελειώσει εδώ.

Δεν σκοπεύουμε να αναλωθούμε σε ενδοαριστερές συγκρούσεις πηγαίνοντας προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ούτε όμως μπορεί και να συνεχίζει για πολύ αυτό το σίριαλ που μοιάζει με κακόγουστο σίριαλ της Παρασκευής

Ας πράξει ο καθένας ότι νομίζει και ας αναλάβει τις ευθύνες του.

Ας είναι πάντως φανερό ότι όσοι κάνουν ύμνους στη διάσπαση και υπονομεύουν τη συνάντηση με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο, πρακτικά το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν νερό στο μύλο του ΠΑΣΟΚ και της πολιτικής της κυβέρνησης.

Και εδώ πρέπει να τονίσουμε κάτι: Οι πολιτικές συμμαχίες δεν προχωρούν με εκβιασμούς και καταναγκασμούς.

Και προπάντων οι πολιτικές συμμαχίες δεν διασπώνται όταν σε κάτι δε συμφωνούν.

Τα κόμματα διασπώνται.

Οι πολιτικές συμμαχίες προχωρούν σε όσα συμφωνούν και σε κάθε περίπτωση ανασυγκροτούνται ή αναδιατάσσονται, έτσι ώστε να εξυπηρετούν αποτελεσματικότερα τον στόχο τους. Και να αναπτύσσουν τη δυναμική τους.

Και ο δικός μας στόχος σε αυτή τη κρίσιμη στιγμή δεν είναι η ανάλωση σε διαρκείς αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμούς. Είναι η παλλαϊκή συσπείρωση ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και το μνημόνιο.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε καθαρά, γιατί έτσι καθαρά σκέφτεται ο κόσμος της Αριστεράς.

Για μας, το ζητούμενο είναι η ενότητα της Αριστεράς και η σύγκλιση με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο.

Στην κατεύθυνση αυτή θα προχωρήσουμε με όλους αυτούς, οι οποίοι, απέναντι στην βαθειά οικονομική και πολιτική κρίση, σκέφτονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Χαιρετίζω την διαθεσιμότητα του Αλέξη Μητρόπουλου για την εκλογική μάχη στη περιφέρεια Αττικής, μια διαθεσιμότητα που προωθεί τη συνάντηση της ριζοσπαστικής αριστεράς με τον αριστερό σοσιαλιστικό χώρο

Και εισηγούμαι στην ΚΠΕ να αποφασίσει την στήριξη της υποψηφιότητας αυτής με όλες μας τις δυνάμεις.

Ταυτόχρονα εισηγούμαι να αποφασίσουμε ότι δεν θα κλείσουμε τη πόρτα αλλά θα είμαστε ανοιχτοί σε οποιαδήποτε άλλη ενωτική πρόταση, υπό τη προϋπόθεση ότι είναι πολιτικά ισχυρή, διασφαλίζει την ομοφωνία όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και βεβαίως συμπεριλαμβάνει το πολιτικό μας στόχο, τη συνάντηση με δυνάμεις από το σοσιαλιστικό χώρο που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ της τρόικας και του μνημονίου.

Σ/σες αι σ/φοι,

Σας καλώ να πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις με το βλέμμα στραμμένο στις κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις και στο μεγάλο στόχο να βάλουμε ένα λιθαράκι για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής, την ανατροπή του μνημονίου τη διέξοδο για τη χώρα και το λαό.

Και μια μεγάλη ανατροπή των συσχετισμών στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας μπορεί να φέρει πιο κοντά αυτόν το στόχο.

Είναι ένας στόχος δύσκολος, οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε θα είναι μεγάλες, οι προοπτικές όμως να πετύχει αυτό το εγχείρημα είναι πολλές, αρκεί να το πιστέψουμε και να εργαστούμε όλοι προς αυτή την κατεύθυνση με πείσμα, αισιοδοξία και σοβαρότητα.

Η παθογένεια και το χρονικό της κρίσης

Του ΜΠΑΜΠΗ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Λένε πως η "οργή" είναι ίδιον όσων εκνευρίζονται υπέρ το δέον και μάλιστα ότι από ένα σημείο και ύστερα γίνεται "μπούμεραγκ". Λάθος! Η οργή είναι το αγνότερο των συναισθημάτων. Η οργή είναι το μόνο, ίσως, συναίσθημα που οι άνθρωποι του δίνουν ενίοτε και "μεταφυσικές" διαστάσεις: "Φωνή λαού... οργή Θεού"!, λέει ο λαός μας... Ποιος άραγε μπορεί να αμφιβάλλει πως η οργή είναι το "πρελούντιο" πριν να καταρρεύσουν Βαστίλλες...

Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη!

Διανύουμε την τέταρτη δεκαετία από την κατάρρευση της χούντας των εθνοπροδοτών και το δικομματικό πολιτικό σκηνικό που απεργάστηκαν και επέβαλαν ερήμην του ελληνικού λαού οι αλήστου μνήμης Κωνσταντίνος Καραμανλής - Ανδρέας Παπανδρέου και τα ποικιλώνυμα ντόπια και ξένα κέντρα εξουσίας πνέει τα λοίσθια... Αιτία, οι παθογένειες του συστήματος και του δικομματισμού.

Η συμμαχία της μεγαλοαστικής τάξης με τον λεγόμενο μεσαίο χώρο, πάνω στην οποία στηρίχθηκε το μεταπολιτευτικό κοινωνικό και πολιτικό στάτους, βρίσκεται υπό κατάρρευση. Παρ' όλα αυτά, δεν διστάζουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι αυτής της συμμαχίας (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και διάφοροι πρόθυμοι...), ακόμη και την τελευταία στιγμή, να προσπαθούν να τη... διασώσουν, έστω και αν χρειαστεί να μετατρέψουν σε ανδράποδα τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.

Η διαδοχή... της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ το 1981 σήμανε: α) την τυπική και ουσιαστική ολοκλήρωση του δικομματικού πολιτικού συστήματος με την ομαλή εναλλαγή στην άσκηση της εξουσίας, της όποιας εξουσίας επιτρέπουν οι δουλείες στο βαθύ κράτος των οργανωμένων συμφερόντων, β) την έναρξη ενός αλόγιστου δανεισμού προκειμένου να ασκηθεί αφενός μια πελατειακή και κατ' επίφασιν κοινωνική πολιτική, αφετέρου να μη θιγούν τα συμφέροντα της μεταπρατικής κλίκας που ανέκαθεν φιγουράρει ως ηγέτιδα τάξη!.. (Στην πραγματικότητα και από καταβολής του νεοελληνικού κράτους ουδέποτε υπήρξε "εθνική αστική τάξη", με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά αυτό είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, που όμως σχετίζεται άμεσα με τη μέχρι σήμερα πορεία και τις συμφορές που έζησε ο λαός μας. Ακόμη και τις επερχόμενες.)

Η αμφίδρομη σχέση των οργανωμένων συμφερόντων με την πολιτική ηγεσία των νομιμοποιητών των επιδιώξεών τους -ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ.-, που εύστοχα ονομάστηκε διαπλοκή, οδήγησε στην αποκλειστική διαχείριση των δανείων, στην ιδιοποίηση ώς και το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών και της κρατικής περιουσίας. Η ενθυλάκωση και της τελευταίας ικμάδας της οικονομίας της χώρας έγινε με τρόπους, ο τιμιότερος των οποίων -όπως θα έλεγε και ο Γάλλος ευπατρίδης- είναι η κλοπή. Και επειδή, ως γνωστόν, "των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν", έχουν φροντίσει, σε αγαστή σύμπνοια (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.) και εγκαίρως, τη θεσμοθέτηση της παραγραφής, παριστάνοντας τους αθώους πλέον, ή, στη χειρότερη περίπτωση, τους υφιστάμενους "πολιτική δίωξη..." "θου φυλακήν τω στόματί μου".

Έχει ιδιαίτερη σημασία να επισημάνουμε ότι μέσα απ' αυτές τις... διεργασίες, που εκτός των άλλων δεν μπορούσαν να έχουν καμιά προσπάθεια και στόχευση ανάπτυξης, κατάφεραν: α) Να αλώσουν το μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας (εργαζόμενοι - αγρότες - επαγγελματοβιοτέχνες - νεολαία), β) να δημιουργήσουν μια κρατικοδίαιτη νομενκλατούρα, που γρήγορα μετεξελίχθηκε σε παρακράτος "νέου τύπου", που κατέστρεψε τον τόπο κυριολεκτικά, αφού κατάφερε ακόμη και τη μετάλλαξη της κλίμακας αξιών του λαού μας.

Η συνέχεια του δικομματικού πολιτικού σκηνικού τηρήθηκε (και τηρείται) με θρησκευτική ευλάβεια. Μετά από ένα σύντομο... διάλειμμα, με πρωταγωνιστές τον Κ. Μητσοτάκη και τις αυταπάτες για δυνατότητες αυτοκάθαρσης του συστήματος από τους Φλωράκη και Κύρκο και την... "αθώωση" του πατριάρχη του ΠΑΣΟΚικού ζόφου, Ανδρέα Παπανδρέου, επέρχεται το σημιτικό τσουνάμι. Εν ονόματι ενός ψευδεπίγραφου "εκσυγχρονισμού" οργανώνεται η ανακατανομή του ΑΕΠ υπέρ των πάσης φύσεως αεριτζήδων, λαμόγιων και άλλων ομογάλακτων με τις γνωστές ρεμούλες στο Χρηματιστήριο, τις μίζες και, φευ, τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και βεβαίως εγκαινιάζεται -ούτως ειπείν- εκποίηση της δημόσιας περιουσίας συστηματικά, ενώ, όχι τυχαία, γίνονται και οι πρώτες συντονισμένες προσπάθειες αποδόμησης του ασφαλιστικού συστήματος και των εργασιακών σχέσεων.

Στο παιχνίδι της εναλλαγής στην εξουσία ήρθε και πάλι η σειρά της Ν.Δ. υπό τον Κώστα Καραμανλή, τον νεότερο. Επί των ημερών του οργανώθηκε η καταλήστευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων μέσω των "δομημένων" ομολόγων και ένα άνευ προηγουμένου φαγοπότι με χρήματα που προέρχονταν από τη συνέχεια ενός αλόγιστου δανεισμού, κατ' εικόνα και ομοίωση του ΠΑΣΟΚικού. Η ευγενής άμιλλα μεταξύ των δύο πόλων του δικομματισμού σε όλο της το μεγαλείο!

Η κατάρρευση της Ν.Δ., όπως ήταν αναπόφευκτο, ξανάφερε και πάλι στο... "τιμόνι" τους "σωτήρες" του ΠΑΣΟΚ υπό την αρχηγία του ΓΑΠ!.., που μεθόδευσε, ενώ υπήρχαν περισσότερες της μίας "λύσεις"... την έλευση του "ΔΝΤ" για να πιουν και την τελευταία σταγόνα απ' τον ιδρώτα και το αίμα του λαού μας.

Αγγλοαμερικανοσπούδαχτα τέρατα και λαμόγια με πρασινογάλαζη ηδυπάθεια και υβριδική ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα χτίζουν το νέο δημοσιονομικό "Νταχάου" του ΔΝΤ και της μαφίας των αγορών, χωρίς να ορρωδούν προ ουδενός.

Φαντάσματα του Χρηματιστηρίου και των δομημένων ομολόγων κανοναρχούν τις ανθρωποθυσίες και με απίθανες αμφισημίες αγωνίζονται για τις "λιχουδιές" των αφεντικών τους (εν ονόματι τάχα των εξωγενών μεταβλητών της κρίσης) και τη διάσωση του συστήματος μαζί με τα φυσικά πρόσωπα που ευθύνονται για το κατάντημα.

Ωμή βαρβαρότητα εν όψει!

Ωμή βαρβαρότητα η τσίκνα της ανθρώπινης σάρκας!

Ωμή βαρβαρότητα η τσίκνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας!

Νεκρική σπονδή ο σημειολογικός κώδικας!

Απέραντη σιωπή και ο ψυχικός πόνος των απλών ανθρώπων! Κινούμενη άμμος η οργή!

Οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί, με γυάλινα μάτια, κραδαίνουν χαρμολυπημένα, πλην θριαμβευτικά, τον ζουρλομανδία που τους έδωσαν οι "γκαουλάιτερς" του ΔΝΤ να φορέσουν στον λαό μας.

"Κουίσλιγκς" του κερατά, που κραυγάζουν, νύχτα-μέρα, "Heil ΔΝΤ"!

"Καπάκι" και ο "Καλλικράτης", που δεν είναι όσο αθώος λανσάρεται από τους εμπνευστές του. Όπως και η οικονομική κρίση, αντανακλά και υποκρύπτει πολιτικούς και κοινωνικούς σχεδιασμούς που θα οδηγήσουν σε πλήρη αποδόμηση την Τοπική Αυτοδιοίκηση, και όχι μόνο. Ο "Καλλικράτης" ενδέχεται να αποβεί μοιραίος για τον τόπο. Και ο νοών νοείτω.

Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, που πλήττεται από την πολιτική της κυβέρνησης ΓΑΠ, θα ριζοσπαστικοποιείται αδιάκοπα και με ραγδαίο ρυθμό από εδώ και στο εξής. Δυστυχώς, όμως, όχι με όρους οργανωμένου μαζικού διεκδικητικού κινήματος. Η αριστερά περί άλλων... τυρβάζει! Έτσι, η "κρίσιμη μάζα" μπορεί να λειτουργήσει, ανά πάσα στιγμή, αυθόρμητα, με αφορμή το ένστικτο αυτοσυντήρησης, με απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι βέβαιο ότι τον αυθορμητισμό των μαζών κεφαλαιοποιούν και εκμεταλλεύονται πολιτικά και όχι μόνο, πάντοτε οι πιο αντιδραστικές δυνάμεις που μεθοδεύουν και καραδοκούν.

Το διακύβευμα είναι τεράστιο. Τεράστιες και οι ευθύνες όλων των εκφάνσεων των δυνάμεων της αμφισβήτησης και της ανατροπής. Δηλαδή της αριστεράς!

Δυστυχώς, η πανσπερμία των πολιτικών υποκειμένων που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά -με τη στενή ή με την ευρεία έννοια- το μόνο που κάνουν είναι να ταυτίζουν το... πολιτικό τους σαρκίο... με την κοινωνική βάση της αριστεράς, αλλά μέχρι του σημείου που να μη διαταράσσονται οι κανόνες αναπαραγωγής των μηχανισμών... και πέραν αυτού... ου!

Μια απλή ματιά στις κύριες "συνιστώσες", που όμως οριοθετούν το δράμα της αριστεράς και στον τόπο μας, πείθει για του λόγου το ασφαλές: Ο Περισσός (ΚΚΕ) που παριστάνει τον ιδιοκτήτη του προοδευτικού κινήματος, για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι πώς θα ανακτήσει τον χαμένο παράδεισο και για την αέναη αναπαραγωγή των μηχανισμών τροφοδοτώντας για τους λόγους αυτούς μια άτυπη και χυδαία πολιτική διάσπασης της οργανωμένης πάλης...

Η Κουμουνδούρου (ΣΥΝ) ονειρεύεται... να δημιουργήσει κάποτε... το καλό ΚΚΕ... και παλινδρομεί ως πολιτικό εκκρεμές. (Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο (;) "αριστερό" του σημείο!..)

Όσο για το νέο (;) μόρφωμα της "Δημοκρατικής Αριστεράς"... απεργάζονται την έλευση του... "καλού" ΠΑΣΟΚ!

Όλα αυτά για την πολιτική ηγεσία της αριστεράς δυστυχώς σημαίνουν πολύ περισσότερα από πολιτικές και ιδεολογικές ανεπάρκειες. Ουδείς από αυτές τις ηγεσίες μπορεί να προφασίζεται "συγγνωστή" πλάνη. Γι' αυτό άλλωστε επιμένουν μέχρις εσχάτων στην αυτάρκεια... και στα ιδεολογήματα της συμφοράς.

Η παθογένεια της αριστεράς, σε όλες της τις εκφάνσεις, δεν εξαντλείται με τη μόνιμη πλέον αδυναμία της να παράγει ιδεολογία και πολιτική με όρους συνέχειας - ασυνέχειας με μόνιμα επιθετικά και αμυντικά στοιχεία και κυρίως στρατηγική.

Πρέπει όμως κάτι να γίνει! Ασφαλώς και δεν υπάρχει η παρθενογένεση. Έτσι, το κύριος βάρος πέφτει και πάλι στις πλάτες των απλών αγωνιστών της αριστεράς, που όμως, μέσα από τη σισύφια πορεία δεκαετιών, έχουν γίνει σοφότεροι. Τον δρόμο μάς τον δείχνει ο θηλυκός Νέστορας του ιταλικού προοδευτικού κινήματος Ροσάνα - Ροσάντα: "Όλοι έχουμε κάποια πληγή. Αλλά δεν είμαστε νεκροί, ούτε θα σιωπήσουμε"

* Ο Μπάμπης Δρακόπουλος (τζούνιορ) υπήρξε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ Εσωτερικού

Ημερομηνία δημοσίευσης: Αυγή 05/08/2010

Η σοφία της Σοφίας

Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

"Έχω την άποψη ότι τα πράγματα πρέπει να πάνε ανάποδα. Εννοώ ότι αυτό που έχουν ανάγκη σήμερα η κοινωνία και η ευρύτερη αριστερά δεν είναι άλλη μια συνεργασία εκλογικού χαρακτήρα. Έχουν άλλωστε πονέσει τέτοιες συνεργασίες από εκλογική αναγκαιότητα, σε κλειστά γραφεία που μετά χάθηκαν, παίρνοντας μαζί τους ελπίδες και προσδοκίες. Αυτό που πιστεύω ότι έχει ανάγκη ο ελληνικός λαός, αλλά και ο αριστερός κόσμος, είναι η κοινή δράση, η ανάπτυξη ενός κινήματος που θα δημιουργήσει στέρεες προϋποθέσεις εκλογικών συμμαχιών".

Έτσι απαντάει η Σοφία Σακοράφα στην ερώτηση της Β. Σιούτη ("Ελευθεροτυπία") αν σκέφτεται να τεθεί επικεφαλής κάποιου σχήματος συνεργασίας στις επικείμενες εκλογές. Και χωρίς να το θέλει παραδίδει μαθήματα σοβαρότητας και μετώπων, έστω και εκλογικών, σε κείνους που υποτίθεται ότι είναι, ή έπρεπε να είναι, καθηγητές του είδους. Γιατί μεγάλη συζήτηση άνοιξε τελευταία, μεγάλη συζήτηση έγινε και μεγάλες προσδοκίες καλλιεργήθηκαν (πώς; πόθεν; γιατί;) στην αριστερά για την πιθανότητα, ακόμα και τη βεβαιότητα μιας εκλογικής σύμπραξης που θα είχε στο όνομα της Σοφίας αποκτήσει επιτέλους και τη σοσιαλιστική της συνιστώσα.

Ε, η Σακοράφα λέει το αυτονόητο. Πρώτα το κίνημα, οι ενωτικές διεργασίες από κάτω, η κοινή δράση. Και ύστερα η εκλογική συμμαχία, η ταμπέλα και η φωτογραφία εκείνου, ή εκείνης, ή εκείνων, που εκφράζουν αυτό το κίνημα στις κορυφές. Προσυπογράφει δηλαδή, αν και κατά δήλωσή της σοσιαλίστρια, την παλιά κομμουνιστική αρχή ότι η ενότητα από πάνω έρχεται να επισφραγίσει -και να υποβοηθήσει βέβαια με τη σειρά της- την ενότητα από κάτω. Και χωρίς την κοινή δράση για κοινούς στόχους όλες οι φιλόδοξες κινήσεις κορυφής είναι τελικώς οικοδομές χωρίς θεμέλια. Φυσάει κάποια στιγμή ανάποδα και παρʼ τες κάτω.

Ηθικόν και πολιτικόν δίδαγμα: Καλό είναι να φωνάζεις ωπ τη στιγμή που πηδάς το χαντάκι και όχι να διαφημίζεις, έστω και με πίτσι-πίτσι και διαρροές, το άλμα από πριν. Ακόμα καλύτερο να χτίζεις με υπομονή και δουλειά γέφυρες και να αποφεύγεις τα άλματα, γιατί μπορεί να φας τα μούτρα σου. Και κάλλιστο να μην αυταπατάσαι ότι μπορεί μια Σακοράφα να μπαλώσει μπαμ και κάτω τα σκισμένα του κινήματος. Διότι, όπως αποδεικνύεται εν προκειμένω, εκτός από τη σοφία της αριστεράς, υπάρχει και η σοφία της Σοφίας...

Ημερομηνία δημοσίευσης: Αυγή 03/08/2010

Η κοινωνική ορθοπεδική του Μνημονίου

Νέες εντολές δίνει η τρόικα ως όρους για την εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου. Να απολυθούν οι “πλεονάζοντες” στις ΔΕΚΟ, να μειωθούν οι αποδοχές και στον ιδιωτικό τομέα, να δοθεί η ενέργεια βορά στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, να υποκατασταθούν οι αυτοαπασχολούμενοι των “κλειστών επαγγελμάτων” από απασχολήσιμους σε μεγάλες αλυσίδες.

Το ένα “Μνημόνιο” διαδέχεται το άλλο. Οι πιστωτές επιβάλλουν τους όρους τους, που δεν αφορούν μόνο την αποπληρωμή των δανείων.

Όλοι οι έγκυροι οικονομικοί αναλυτές προβλέπουν επιδείνωση της οικονομικής κρίσης από το φθινόπωρο. Σε τι αποβλέπουν, λοιπόν, τα μέτρα που μόνον ύφεση προκαλούν; Δεν βλέπουν οι πιστωτές την ύφεση και δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι δύσκολο να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος μέσα σε τέτοιες καταστάσεις;

Ασφαλώς και αντιλαμβάνονται το οικονομικό αδιέξοδο. Αλλά προτάσσουν τη στρατηγική επιδίωξη της διαμόρφωσης νέων κοινωνικών πραγματικοτήτων, ώστε να διασφαλίσουν μακροπρόθεσμα τα συμφέροντά τους. Με την αγορά ενισχυμένη σε βάρος των εργαζομένων και των δημοσίων συμφερόντων. Πρόκειται για καθυστερημένη εκδήλωση θατσερισμού, στη βαλκανική εκδοχή του. Επιχειρείται η διάλυση όποιων κοινωνικών συλλογικοτήτων έχουν περισωθεί και η κατασκευή της κοινωνίας του μοναδιαίου ανθρώπου, μόνου εναντίον όλων των άλλων, εκατομμυρίων, μόνων.

Το Μνημόνιο δεν είναι ένα άθροισμα θετικών και αρνητικών μέτρων. Έχει κατεύθυνση. Ακόμη κι αν περιλαμβάνει ορισμένα “αυτονοήτως αναγκαία” μέτρα που αίρουν αναχρονισμούς ή ρυθμίσεις που εγκαθιδρύονται, έχουν ταξικό πρόσημο, αποδιοργανώνουν υφιστάμενες κοινωνικές σχέσεις και διοργανώνουν τη νέα κηδεμονία.

Το Μνημόνιο είναι νάρθηκας, εργαλείο κοινωνικής ορθοπεδικής, ώστε οι μισθωτοί να θεωρούνται προνομιούχοι μέσα στο αρχιπέλαγος της επισφαλούς εργασίας και της ανεργίας. Ο διατυμπανιζόμενος θρυμματισμός του πελατειακού κράτους αφορά μόνον όσες πλευρές του παρεμποδίζουν την ανεξέλεγκτη επικράτηση της αγοράς.

Ημερομηνία δημοσίευσης: Αυγή 03/08/2010

Απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού (συνεδρίαση 16-17/7/2010)

1.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ψήφιση του ασφαλιστικού - εργασιακού νόμου ολοκληρώνει μια πρώτη σειρά μέτρων με τα οποία επιχειρεί να προσαρμόσει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας στις απαιτήσεις του διαβόητου μνημονίου. Με αυτό τον τρόπο προωθεί το πρόγραμμα που από κοινού με το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την ΕΚΤ επέλεξε. Πρόγραμμα που μειώνει δραματικά τα εισοδήματα των εργαζομένων (μισθοί, συντάξεις), οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία, ανατρέπει πλήρως τις εργασιακές σχέσεις, περικόπτει ονομαστικά -με προοπτική την ακόμα μεγαλύτερη μείωση πραγματικά- τις κοινωνικές δαπάνες, ιδιωτικοποιεί και κατεδαφίζει κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλισης.

Συνέχεια εδώ

Συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για το βήμα διαλόγου της Αριστεράς» και του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα

Πραγματοποιήθηκε σήμερα συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για το βήμα διαλόγου της Αριστεράς» με αντιπροσωπεία του ΣΥΝ, αποτελούμενη από τους πανεπιστημιακούς-επιστήμονες, Ευτ.Μπιτσάκη, Γ.Μανιάτη και Σ.Δημητρίου. Από την πλευρά του ΣΥΝ, στη συνάντηση συμμετείχαν ο Πρόεδρος του κόμματος, Αλ. Τσίπρας, ο Γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ, Δημ.Βίτσας, το μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, Κ.Ήσυχος και τα μέλη της ΚΠΕ του ΣΥΝ, Γ.Τόλιος και Γρ.Καλομοίρης.

Μεταξύ των δυο πλευρών πραγματοποιήθηκε πλούσιος διάλογος όπου έγινε γόνιμη ανταλλαγή απόψεων γύρω από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, τα αντιλαϊκά και νεοφιλελεύθερα μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και η επιτακτική ανάγκη να ληφθούν άμεσες κοινές πρωτοβουλίες και δράσεις για το σύνολο της ελληνικής αριστεράς.

Από την πλευρά της Πρωτοβουλίας έγινε ενημέρωση γύρω από τους στόχους και τις δράσεις που προγραμματίζει το επόμενο διάστημα, οι προγραμματισμένες συναντήσεις της με το σύνολο των ηγεσιών των κομμάτων της αριστεράς χωρίς εξαιρέσεις. Τονίστηκε με έμφαση ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία σε καμιά περίπτωση δεν φιλοδοξεί να μετατραπεί σε πολιτικό σχήμα ή οργανισμό αλλά να επιμείνει στο να χτιστούν «γέφυρες» επικοινωνίας και κοινής δράσης με τη συμβολή και της επιστημονικής τεκμηρίωσης σε μια σειρά από θέσεις και προβλήματα.

Ο Αλέξης Τσίπρας από την πλευρά του τόνισε ότι θα στηρίξει τις προσπάθειες της Πρωτοβουλίας και την ανάγκη το πλαίσιο κοινής δράσης να επικεντρωθεί στη μάχη κατά του μνημονίου, του μηχανισμού στήριξης ώστε οι πιο πλατιές αριστερές και αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις να πλαισιώσουν αυτή την προσπάθεια. Συμφώνησε δε στην ανάγκη επιστημονικής τεκμηρίωσης σε μια σειρά ανοιχτών και σύνθετων προβλημάτων για την αριστερά. Τέλος, τονίστηκε από τον Πρόεδρο του ΣΥΝ ότι το κόμμα θα στηρίξει με όλες τις δυνάμεις του μια τόσο ελπιδοφόρα, αναγκαία και επίκαιρη προσπάθεια που θα δώσει μήνυμα ανάτασης και ελπίδας στον ελληνικό λαό.

To Γραφείο Τύπου

Ερώτηση Ε.Αμμανατίδου, Ηρ.Διώτη: Να μην ιδιωτικοποιηθεί η γαλακτοβιομηχανία «Δωδώνη»

Προς τους Υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Οικονομικών

Στη διαδικασία του πλειστηριασμού και της πώλησης της γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη» προχωρεί η Αγροτική Τράπεζα σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου του Διοικητή.

Η γαλακτοβιομηχανία «Δωδώνη» ως γνωστόν ιδρύθηκε από τους κτηνοτρόφους για να στηρίξει την κτηνοτροφία και την οικονομία της Ηπείρου και πρόκειται για μια υγιή και εύρωστη επιχείρηση.

Ως δικαιολογία για την πώληση από την ΑΤΕ προβάλλεται το ότι τον προσεχή Σεπτέμβριο το ΔΝΤ θα κάνει ελέγχους στην Αγροτική Τράπεζα, και επειδή η τράπεζα έχει δημόσιο χαρακτήρα δεν έχει το δικαίωμα να διαθέτει δικές της επιχειρήσεις. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πουλήσει όλες τις βιομηχανίες που έχει στο χαρτοφυλάκιο της, όσον αφορά δε τη «Δωδώνη» θα πρέπει να πουλήσει το 70% των μετοχών που διαθέτει μέχρι σήμερα.

Κατόπιν τούτου, οι κτηνοτρόφοι παραγωγοί είναι ανάστατοι διότι βλέπουν την εταιρεία να χάνει τον συνεταιριστικό της χαρακτήρα και να περιέρχεται σε χέρια ιδιωτών. Από την πλευρά των συνεταιρισμών δεν υπάρχει δυνατότητα να αγοράσουν κάποιο ποσοστό της Δωδώνης, ενώ οι ΕΑΣ Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Πρέβεζας δηλώνουν την κατηγορηματική αντίθεσή τους στην πώληση και ζητούν να μεταβιβαστεί στους φυσικούς της φορείς, δηλώνουν όμως αδυναμία να αγοράσουν κάποιο ποσοστό.

Επειδή η γαλακτοβιομηχανία ανήκει στους παραγωγούς και εκεί πρέπει να παραμείνει, άρα απαιτείται πολιτική παρέμβαση για να συνεχίσει να λειτουργεί προς το συμφέρον των παραγωγών, των καταναλωτών και εν γένει προς το συμφέρον της οικονομίας της Ηπείρου,

ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

• Πώς σκοπεύουν, στην κρίσιμη αυτή περίοδο για τη γαλακτοβιομηχανία και τους παραγωγούς κτηνοτρόφους, να αντιμετωπίσουν το ζήτημα και τι προτίθενται να κάνουν ώστε να μην ιδιωτικοποιηθεί η εταιρεία «Δωδώνη»;

Οι ερωτώσες βουλευτές

Ευαγγελία Αμμανατίδου-Πασχαλίδου

Ηρώ Διώτη

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Να μην προχωρήσει η εξαγορά του μεριδίου του δημοσίου στο ΤΤ και ΑΤΕ από την Τράπεζα Πειραιώς.

Ανακοινώθηκε σήμερα η πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς για ταυτόχρονη εξαγορά του 77% της Αγροτικής Τράπεζας και του 33% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου που κατέχει το Δημόσιο. Για εξαγορά δηλαδή του συνόλου του μετοχικού κεφαλαίου που ελέγχει το ελληνικό δημόσιο έναντι 701 εκατομμυρίων ευρώ.
Η κίνηση αυτή αν μετουσιωθεί σε πράξη μηδενίζει τη συμμετοχή του δημοσίου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα προκαλέσει τεράστιες ανακατατάξεις στον τραπεζικό χάρτη και θα έχει σημαντικότατες δυσμενείς συνέπειες στη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος και συνολικά της οικονομίας.
Σε αντίθεση με τις κοινές επιχειρήσεις, οι τράπεζες δεν αξιοποιούν μόνο τα κεφάλαια των μετόχων τους αλλά και τις αποταμιεύσεις των πολιτών και συνολικά της κοινωνίας. Επίσης, από τη λειτουργία των τραπεζών επηρεάζονται οι όροι λειτουργίας της οικονομίας. Οι τράπεζες λειτουργούν ως μια «υποδομή» για την υπόλοιπη οικονομία, γι’ αυτό δεν μπορούν ακόμη και στις σημερινές συνθήκες να αντιμετωπίζονται ως κοινές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις.
Οι τράπεζες, επομένως, ασκούν μια κοινωνικά αναγκαία λειτουργία κατά παραχώρηση. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία θα έπρεπε να ορίζει πώς θα λειτουργούν οι τράπεζες και όχι οι τράπεζες πώς πρέπει να λειτουργεί η κοινωνία.
Η σημερινή κρίση απέδειξε τη χρεοκοπία των πολιτικών και πεποιθήσεων του νεοφιλελευθερισμού: ότι το κράτος είναι «κακό επειδή είναι ανίκανο» και οι αγορές «καλές γιατί είναι και ικανές και αποτελεσματικές». Τα κράτη σήμερα δρουν ως εγγυητές της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος, προσφέροντας τεράστια πακέτα δημόσιας χρηματοδότησης και εγγυήσεων για την κεφαλαιακή τους επάρκεια.
Ένα μέρος του ιδιωτικού χρέους των τραπεζών μετατρέπεται έτσι σε δημόσιο, με σημαντικές επιπτώσεις σε όλη την κοινωνία.
Η θέση του συνεδρίου μας «να τεθούν υπό δημόσιο κοινωνικό έλεγχο οι τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος, για τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, των εργαζομένων και της πραγματικής οικονομίας, με άμεση διεκδίκηση τη διαμόρφωση του πυλώνα των τριών τραπεζών» είναι μία θέση επίκαιρη και αναγκαία όσο ποτέ.
Η κυβέρνηση, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει, δεν νομιμοποιείται να εφαρμόζει ή να στηρίζει εξελίξεις τις οποίες δεν έθεσε προγραμματικά στο λαό καθώς και στους εργαζόμενους στις τράπεζες, που οι μαζικοί τους φορείς στηρίζουν τη θέση για δημόσιο πυλώνα στις τράπεζες.


15/07/2010

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για τα κοινωνικά δικαιώματα των νέων

9/7/2010, Αλ.Τσίπρας - κοινωνικά δικαιώματα των νέων from syn.gr on Vimeo.

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα για το ασφαλιστικό

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ζούμε ταυτόχρονα τραγικές αλλά και ιστορικές στιγμές.

Με το παρόν νομοσχέδιο η κυβέρνηση έρχεται να θεσμοθετήσει τη κοινωνική βαρβαρότητα.

Θέλετε ένα δύο παραδείγματα για το τι πάτε να κάνετε;

Πρώτον. Γυναίκα στο Δημόσιο με ανήλικο παιδί, πρωτοασφαλισμένη από το 1983 μέχρι το 1992, που θεμελιώνει δικαίωμα το 2013, με το παλιό σύστημα μπορεί να φύγει στο 50ο έτος.

Με το καινούργιο σύστημα φεύγει στα 65. Τρώει 15 χρόνια στο κεφάλι.

Δεύτερον. Οι Έλληνες καταφέρνουν να μαζεύουν κατά μέσο όρο περί τα 7500 ένσημα. Είναι τελευταίοι στην Ευρώπη λόγω ανεργίας και μαύρης εργασίας.

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; 26% ποσοστό αναπλήρωσης, που μαζί με τη βασική σύνταξη πάει στο 45% ή στο 50% του συντάξιμου μισθού ο οποίος τώρα υπολογίζεται σε όλο τον εργασιακό βίο.

Δηλαδή σύνταξη παρακάτω από τη μισή απ ότι θα έπαιρνε .

Με το παρόν νομοσχέδιο έρχεστε να καταργήσετε κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών. Να ξεμπερδέψετε με την έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης και να υιοθετήσετε το πυρήνα της νεοφιλελεύθερης σκέψης που είναι η έννοια της ατομικής ευθύνης.

Και το οξύμωρο είναι ότι όλα αυτά τα υπερασπίζεστε όχι μόνο βάση των επιταγών του μνημονίου, που κατά τα άλλα είναι έξω από την ιδεολογία σας, αλλά τα υπερασπίζεστε ως αναγκαίες και δίκαιες επιλογές για τη κοινωνία και αναρωτιέμαι :

Πόσο βαθιά μπορεί να είναι η ιδεολογική σας μετάλλαξη κύριε υπουργέ;

Πόση απόσταση τελικά μπορεί να έχει ο σοσιαλισμός από τη βαρβαρότητα;

Υποστηρίξατε κ. υπουργέ ότι φταίει η γήρανση του πληθυσμού και μας επιτίθεστε κιόλας. Φταίει δηλαδή η έλλειψη εργατικού δυναμικού.

Σοβαρευτείτε. Ή έλλειψη εργατικού δυναμικού υπάρχει ή ένα εκατομμύριο μετανάστες.

Εσείς δεν ήσασταν που λέγατε στο υπουργικό συμβούλιο ότι η ανεργία θα πάει στο 18 και στο 20 τα εκατό και κοίταγαν οι άλλοι να σας μαζέψουν;

Που την είδατε λοιπόν την έλλειψη εργατικού δυναμικού;

Άκουσα επίσης να μας κάνετε κριτική επειδή τάχα μου υπερασπιζόμαστε ένα σύστημα το οποίο κατέρρευσε.

Ήξερα ότι δεν ντρέπεστε, από τις τηλεοπτικές σας εμφανίσεις.

Αλλά ότι θα φτάνατε να κατηγορείτε εμάς για το ότι διαλύσατε το ασφαλιστικό σύστημα δεν το περίμενα.

Το σύστημα κατέρρευσε από πολιτική επιλογή. Εσείς και η ΝΔ το μαδήσατε.

Με την κλοπή των αποθεματικών. Με το χρηματιστήριο. Με τα δομημένα ομόλογα.

Θα το πούμε άλλη μια φορά και ας μαλλιάσει η γλώσσα μας: Το πρόβλημα του συστήματος αυτού δεν είναι ότι δίνει πολλά. Είναι ότι μαζεύει λίγα.

Δεν είναι πρόβλημα παροχών. Είναι πρόβλημα εισφορών.

Το έχουν πει εδώ και μια δεκαετία οι μελέτες του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και εσείς επιμένετε να μην ακούτε και να στέλνετε τον κόσμο στην ιδιωτική αγορά.

Το μόνο που μπορείτε να εγγυηθείτε είναι ότι θα έχουμε όλοι την τύχη της ΑΣΠΙΣ πρόνοια.

Θα μείνετε στην ιστορία ως η κυβέρνηση που διέλυσε τη κοινωνική ασφάλιση και το όποιο κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα.

Είναι πρωτοφανή, νεοφιλελεύθερα και αντισυνταγματικά τα μέτρα.

Έχουμε αλλαγή της δομής και του χαρακτήρα του δημοσίου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και κατά συνέπεια τη μετάλλαξη της κοινωνικής ασφάλισης σε ατομική-ιδιωτική.

Αντικατάσταση της κατώτερης σύνταξης κατά το μεγαλύτερο μέρος της από τη λεγόμενη βασική σύνταξη επιπέδου ΟΓΑ.

Αυτό όμως δεν είναι σύνταξη, αλλά επίδομα πρόνοιας.

Απόσυρση του κράτους από τη συνταγματική του υποχρέωση για τριμερή χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης.

Δραστική μείωση των συντάξεων.

Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Πλήρη διάλυση και κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων.

Κατάργηση της δυνατότητας των συνδικάτων να προσφεύγουν μονομερώς στην Διαιτησία.

Μας επιστρέφετε πίσω στη δεκαετία του 1920.

Με ένα νομοσχέδιο-έκτρωμα που αφορά τρεις γενιές.

Καταθέτω στα πρακτικά της Βουλής τον νόμο 2112 του 1920.

Αυτόν τον νόμο δεν τον ακούμπησαν, στον πολυτάραχο αιώνα που ακολούθησε, καμία κυβέρνηση, καμία δικτατορία, καμία κατοχή.

Και τολμάτε εσείς να τον ανατρέψετε και να απελευθερώσετε τις απολύσεις και να μειώσετε τις αποζημιώσεις.

Επιτίθεστε στο σκληρό πυρήνα των εργασιακών σχέσεων.

Ανατρέπετε το περιεχόμενο δύο πυλώνων του εργατικού δικαίου, τις απολύσεις και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Η κατάργηση του κατώτατου μισθού, η ευθεία παρέμβαση στις συλλογικές διαπραγματεύσεις με την ουσιαστική κατάργηση του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας, η αύξηση του ορίου των απολύσεων, η μείωση της αποζημίωσης λόγω απόλυσης και η καταβολή της όχι άμεσα αλλά σε δόσεις, είναι πολιτική Θάτσερ.

Είναι κατεδάφιση της κοινωνίας και δεν σας σώζουν οι μικρές διαφοροποιήσεις που κάνατε.

Όπως αποδεικνύεται τόσο από τον υπολογισμό των συντάξεων από το ΙΚΑ όσο και από την τεκμηρίωση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, το τελικό ποσό της ανταποδοτικής - αναλογικής σύνταξης που η κυβέρνηση προσδιορίζει στο 48%, μετά από 40 χρόνια εργασίας, πέφτει στο 40%.

Και μάλιστα 40% του συντάξιμου μισθού ο οποίος υπολογίζεται σε όλο τον εργάσιμο βίο.

Ποιος λοιπόν θα έχει συντάξιμο 1200 ευρώ κ. Υπουργέ; Αυτό το παράδειγμα φέρνετε διαρκώς και παραπλανητικά.

Σας καταθέτω στα πρακτικά τις παρατηρήσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το χειρότερο είναι πως τις αντικοινωνικές σας επιλογές τις προωθείτε τσαλαπατώντας το Σύνταγμα της χώρας, αλλοιώνοντας τη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Μετατρέψατε το κοινοβούλιο σε λέσχη συζητήσεων εξουσιοδοτώντας εν λευκώ τον υπουργό των οικονομικών να υπογράφει ότι νομίζει και εσχάτως αδιαφορείτε για την αντισυνταγματικότητα των νόμων που φέρνετε προς ψήφιση.

Και πρέπει να μας απαντήσετε αναγνωρίζετε το Σύνταγμα της χώρας ή μήπως θεωρείται ότι το μνημόνιο που υπογράψατε με τη τρόικα είναι υπέρτατο του Συντάγματος;

Γιατί προχθές η Κομισιόν στη προσπάθειά της να σας βοηθήσει, απεφάνθη ότι το μνημόνιο είναι συμβατό με το κοινοτικό δίκαιο, υπεράνω των εθνικών συνταγμάτων, μιας και αποτελεί διεθνή σύμβαση.

Αν, όμως, όντως είναι τέτοια, καλείστε να μας απαντήσετε γιατί πέρασε από την ελληνική Βουλή με απλή πλειοψηφία, να μας απαντήσετε γιατί για πολλοστή φορά αγνοήσατε το Σύνταγμα.

Η δικά μας αριστερά- όλη η αριστερά- έδωσε μάχες για να υπάρχει Σύνταγμα. Για να διευρυνθεί η δημοκρατία.

Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τη Συνταγματική νομιμότητα.

• Οι δικαστές και το Ελεγκτικό Συνέδριο έκριναν αντισυνταγματικές πολλές από τις διατάξεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Ενστάσεις και για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο από την επιστημονική επιτροπή της Βουλής.

• Το επιστημονικό συμβούλιο της Βουλής έκρινε αντισυνταγματικές διατάξεις του νομοσχεδίου για την εργασιακή ανασφάλεια.

• Η Εθνική Επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου έκρινε αντισυνταγματικό το προεδρικό διάταγμα που ετοιμάζατε για τις εργασιακές σχέσεις.

Σας το καταθέτω στα πρακτικά της Βουλής.

Τρίποντο αντισυνταγματικότητας κύριε υπουργέ.

Τρία στα τρία νομοσχέδια και προεδρικά διατάγματα που φέρατε αντισυνταγματικά.

Καθόλου καλή επίδοση για ένα υπουργό -συνταγματολόγο, δεν νομίζετε;

Μην ανησυχείτε όμως κύριε Λοβέρδε. Σας ξεπέρασε ο Πρωθυπουργός της χώρας στην συνέντευξη που έδωσε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Δήλωσε πως «Δεν είναι προφανές για ποιο λόγο το δικό μας Σύνταγμα θα μπορούσε να εμποδίζει κάτι πολύ λογικό, το οποίο ισχύει σε πολλές άλλες χώρες.»

Για το σύνταγμα, τον καταστατικό χάρτη της χώρας, μιλάτε κύριε πρωθυπουργέ!

Μην το απαξιώνετε μην το κάνετε κουρελόχαρτο.

Μπορείτε να αλλάξετε χώρα, όπου θα ισχύουν αυτά που εδώ το σύνταγμα δεν επιτρέπει να ισχύουν.

Το ελληνικό Σύνταγμα όμως θα το σέβεστε, αλλιώς θα βρεθείτε μπροστά σε μία νέα γενιά μετά αυτή του 114, την γενιά του 120.

Αν λοιπόν εσείς καταργείτε το Σύνταγμα, εμείς θα το επικαλούμαστε συνεχώς.

Για δεύτερη φορά, λοιπόν, μέσα σε δύο χρόνια, για το ίδιο θέμα τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, επικαλούμαστε το άρθρο 44 του Συντάγματος, παράγραφος 2, εδάφιο 2, δηλαδή ζητάμε δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο.

Απευθυνόμαστε στα κόμματα της αντιπολίτευσης που καταψήφισαν το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση καθώς και στους ανεξάρτητους βουλευτές που έπραξαν το ίδιο. Απευθυνόμαστε όμως και ειδικότερα στους βουλευτές της συμπολίτευσης που σήμερα έρχονται σε αντίθεση με τη συνείδησή τους και τους ζητούμε μέχρι την ψήφιση του νόμου να μας απαντήσουν αν αποδέχονται την πρότασή μας.

Σύμφωνα με το άρθρο 44 αυτό, δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα εκτός από τα δημοσιονομικά- εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα 3/5 του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των 2/5 του συνόλου κι όπως ορίζουν ο Κανονισμός της Βουλής και ο νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής.

Και θα ήθελα να υπενθυμίσω, ιδιαίτερα προς τους συναδέλφους της συμπολίτευσης, προτού βιαστούν να αντιδράσουν, ότι την αντίστοιχη πρότασή μας πριν δύο χρόνια βρήκαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και συμφώνησαν.

Σας παραπέμπουμε στα πρακτικά της Βουλής τότε, όπου χειροκροτήσατε την πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα καλείστε για ένα εκατό φορές χειρότερο σε ρυθμίσεις νομοσχέδιο να ψηφίσετε με μισή ή καθόλου καρδιά.

Πριν δύο χρόνια, ακόμα και ο σημερινός πρωθυπουργός διαδήλωνε με υψωμένη τη γροθιά.

Σήμερα καταδικάζει την ελληνική κοινωνία στην ανασφάλεια, στην ανεργία, στη φτώχεια.

Δεν έχετε το δικαίωμα να το κάνετε αυτό.

Δεν έχετε το δικαίωμα απέναντι στους πολίτες που εκπροσωπείτε, που σας τίμησαν με τη ψήφο τους, με την εντολή να προστατεύσετε τις συντάξεις και την εργασία και τώρα έρχεστε να τα κατεδαφίσετε.

Τουλάχιστον δώσετε το δικαίωμα στους ίδιους τους πολίτες να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Έξω είναι 6 εκατομμύρια εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, σαν αυτή τη μητέρα-εργαζόμενη που έστειλε επιστολή στις 51 ελληνίδες βουλευτίνες και ρωτά γιατί εκδικείστε την μητρότητα.

Αυτή η γυναίκα σε μία χώρα χωρίς πρόνοια, χωρίς υποδομές, χωρίς δωρεάν παιδεία και υγεία, πρέπει να δουλέψει ακόμα 15 χρόνια, χωρίς καμία προειδοποίηση.

• Δώστε της την ευκαιρία με δημοψήφισμα να απαντήσει αν αποδέχεται το νομοσχέδιο, το μνημόνιο και όλα τα μέτρα εργασιακού μεσαίωνα που παίρνετε.

• Δώστε την ευκαιρία να εκφράσει την άποψη του ένας νέος που αντί εργασία του υπόσχεστε μαθητεία.

• Δώστε τον λόγο στους ιδιωτικούς και δημόσιους υπάλληλους.

• Δώστε τον λόγο Στους ήδη συνταξιούχους που θα δουν συντάξεις να κόβονται.

Καλούμε λοιπόν όλους τους βουλευτές και ειδικά αυτούς της κυβερνητικής πλειοψηφίας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Τους καλούμε πάνω από όλα να ψηφίσουν με την καρδιά και τη συνείδηση τους. Έχοντας στο νου όχι τις πιέσεις που δέχτηκαν στα κομματικά γραφεία αλλά τη πίεση της κοινωνίας που αγωνιά.

Του κόσμου που θέλει να ζει με αξιοπρέπεια και τούτη την ώρα ζητάει και περιμένει από τους εκπροσώπους να τον υπερασπιστούν.