Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην συζήτηση για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η ομιλία του Πρωθυπουργού μου έλυσε πολλές απορίες που όλοι είχαμε όλο το τελευταίο διάστημα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η ομιλία του Πρωθυπουργού ήταν αποκαλυπτική. Και ήταν αποκαλυπτική διότι τουλάχιστον σε μένα έλυσε μία απορία. Το νομοσχέδιο που έχουμε μπροστά μας και είχαμε τη δυνατότητα εν μέσω θέρους να το εξετάσουμε σε πολλαπλές μορφές διότι άλλαζε κάθε τρεις μέρες, είναι ένα νομοσχέδιο Παπανδρέου στην ουσία. Είναι δημιούργημα Παπανδρέου και έχει να κάνει με την εμμονή του Πρωθυπουργού σε μία αποτυχημένη απόπειρα με αλλαγές του Συντάγματος πριν από λίγα χρόνια, η οποία καταδικάστηκε από τις κινητοποιήσεις της ίδιας της πανεπιστημιακής κοινότητας, της ίδιας της κοινωνίας και μεγάλου μέρους όχι μονάχα των ψηφοφόρων αλλά και των μελών του ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται στην πραγματικότητα για μία εμμονή χρόνων που προσπαθεί να υλοποιήσει σήμερα, τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται πραγματικά σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης μέσα από ένα νομοσχέδιο που περνάει με ταχύτατες διαδικασίες και φυσικά μέσα στο κατακαλόκαιρο μη τυχόν και ξυπνήσει η ακαδημαϊκή κοινότητα από τον καλοκαιρινό λήθαργο και δημιουργήσει συνθήκες κινητοποιήσεων που θα καταστήσουν ακόμα δυσχερέστερη αυτή την επιλογή.

Κατά την άποψή μας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η επιμονή της Κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου να προχωρήσει σ’ αυτές τις σαρωτικές αλλαγές στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αναδεικνύει την βαθιά ιδεολογική μετάλλαξη ενός πολιτικού χώρου.

Μέχρι σήμερα μας λέγατε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Κυβέρνησης, ότι οι αλλαγές που προωθείτε, οι σαρωτικές και κοινωνικά καταστροφικές αλλαγές σας υπαγορεύονται από την τρόικα προκειμένου να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία. Μας λέγατε μάλιστα εκτός ορισμένων οι οποίοι δεν απέφευγαν τον πειρασμό να υπερθεματίζουν του μνημονίου και να πουν ότι πρόκειται για αλλαγές οι οποίες ούτως ή άλλως θα τις κάνατε ακόμα και αν δεν υπήρχε η τρόικα και ότι είναι ευλογία το μνημόνιο. Μέχρι τώρα μας λέγατε ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις που έχουν εξοντώσει και εξουθενώσει την ελληνική κοινωνία είναι μεταρρυθμίσεις οι οποίες σας επιβάλλονται και είναι έξω από την ιδεολογία σας.

Σήμερα αποδεικνύεται με τον τρόπο αυτό που φέρνετε ένα νόμο που απηχεί βεβαίως την μετανεωτερικότητα των απόψεών σας, τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις σας οι οποίες συμπίπτουν, δένουνε με τις πιο ακραίες, δεξιές και νεοφιλελεύθερες πεποιθήσεις, σήμερα, λοιπόν, αποδεικνύεται ότι δεν σας ορίζει κανένας αυτή την πολιτική. Είναι μία πολιτική η οποία ορίζεται από την ίδια την ιδεολογία σας. Αυτή είναι η ιδεολογία σας κύριοι συνάδελφοι της Κυβέρνησης. Η ιδεολογία της μετανεωτερικότητας, του νέου φιλελευθερισμού, μία ιδεολογία που συγκροτεί βεβαίως μέσα στην Αίθουσα μία κοινοβουλευτική μειοψηφία του κόμματος του Μνημονίου ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στο Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό και στη Δημοκρατική Συμμαχία, δεν συγκροτεί όμως και το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά καμία πλειοψηφία σε επίπεδο κοινωνίας. Δεν έχουμε μπροστά μας μία μεταρρύθμιση, έχουμε μία απόπειρα κατεδάφισης δημόσιου πανεπιστημίου. Και εγώ θα προσέθετα ότι είναι η τελευταία πράξη κοινωνικής κατεδάφισης ενός αποτυχημένου Πρωθυπουργού, μίας καταστροφικής κυβέρνησης.

Θα έλεγα, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι είναι και ένας νόμος εμπνευσμένος από ανθρώπους που μισούν το δημόσιο πανεπιστήμιο, εμπνευσμένος από ανθρώπους –επιτρέψτε μου την έκφραση- συμπλεγματικούς απέναντι στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Ενδεχομένως, εμπνευσμένος σε ό,τι αφορά τις λεπτομέρειές του από αποτυχημένους υποψήφιους πανεπιστημιακούς που, αφού δεν κατάφεραν να κριθούν επιτυχώς από την ακαδημαϊκή κοινότητα, τα βάζουν τώρα με την ίδια την κοινότητα την ακαδημαϊκή. Καταργούνται τα συλλογικά όργανα, φιμώνεται η φοιτητική συμμετοχή αποδυναμώνεται η δημοκρατική αντιπροσωπευτικότητα, κατακερματίζονται τα γνωστικά αντικείμενα, η γνώση εκφυλίζεται σε αγοραία κατάρτιση. Τι είναι αυτό που ενισχύεται; Οι εξαρτήσεις, οι σκληρές ιεραρχίες και η αδιαφάνεια.

Ακούσαμε τον Πρωθυπουργό να περιγράφει ένα σύστημα Ανώτατης Εκπαίδευσης, λες και φύτρωσε ξαφνικά ή έπεσε από τον ουρανό, το οποίο το χαρακτήρισε ούτε λίγο ούτε πολύ σύστημα διαπλοκής ως σύστημα συνδιαλλαγής ανάμεσα στους φοιτητοπατέρες και στους ακαδημαϊκούς.

Και αναρωτιέται κανείς όλα αυτά τα χρόνια ποιος υπηρέτησε αυτό το μοντέλο, όχι ποιος το δημιούργησε, ποιος το υπηρέτησε. Δεν ήταν Υπουργός Παιδείας ο κ. Παπανδρέου όταν εφύτρωναν σχολές τιποτολογίας σχεδόν τους περισσότερους νομούς της χώρας, προκειμένου να ικανοποιήσουν πελατειακές σχέσεις;

Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν αυτό το σύστημα και προκειμένου να καταπολεμηθούν ορισμένες σοβαρές ανεπάρκειες πρέπει να οδηγηθούμε στη συνολική κατεδάφιση του δημόσιου χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στην πραγματικότητα, αυτό που η πλειοψηφία ετοιμάζεται να ψηφίσει σε σχέση με το θέμα της αυτοδιοίκησης του πανεπιστημίου, πρόκειται για ένα ολιγαρχικό, αδιαφανές και θεσμικά ανέλεγκτο σύστημα διοίκησης.

Και όλα αυτά βεβαίως στο όνομα της καταπολέμησης φαινομένων διαφθοράς και διαπλοκής.

Μετά την μεταρρυθμιστική τομή του 1982 που κατάργησε το απαράδεκτο καθεστώς της έδρας, το σύστημα διοίκησης των ΑΕΙ στη χώρα μας, προσαρμόστηκε επιτυχώς στην συνταγματική επιταγή του άρθρου 16 παρ. 5 για πλήρη αυτοδιοίκηση. Το αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ και η ακαδημαϊκή ελευθερία θα ήθελα να σας υπενθυμίσω παρά τις όποιες παθογένειες και τα όποια προβλήματα, συνέβαλαν ώστε από τη μεταπολίτευση και μετά να υπάρξει στη χώρα μας μια πολύ σημαντική άνθηση των επιστημών. Και πρέπει να σταματήσει αυτή η βάναυση επίθεση συλλήβδην απέναντι στο δημόσιο πανεπιστήμιο, γιατί είναι άδικη αυτή η επίθεση.

Και εγώ θα σας μιλήσω κυρία Υπουργέ, με στοιχεία γιατί είναι άδικη αυτή η επίθεση. Τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν προβλήματα δεν είναι όμως αυτή η εικόνα που θέλετε και ορισμένα ΜΜΕ προκειμένου να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος στην κοινή γνώμη και να προωθηθεί η μεταρρύθμιση … διαφθοράς.

Το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης αποδεικνύει ότι οι ελληνικές δημοσιεύσει (το 80% των οποίων πραγματοποιήθηκαν με τη συμμετοχή των ελληνικών ΑΕΙ) ακολουθούν συνεχώς ανοδική πορεία, με αποτέλεσμα η Ελλάδα το 2007 να καταταγεί 17η μεταξύ των χωρών μελών του ΟΟΣΑ, ξεπερνώντας χώρες όπως η Ιαπωνία, η Ιταλία, η Ισπανία.

Το ΕΜΠ κατέλαβε το 2007 την 17η θέση μεταξύ των ερευνητικών ιδρυμάτων στην ευρωπαϊκή κατάταξη έρευνας.

Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι πολύ καλύτερο απ’ αυτό που επιτρέπει η διεθνής θέση της χώρας και η οικονομική συμβολή του κράτους στην λειτουργία τους.

Γιατί ωραίες οι συγκρίσεις με το Χάρβαντ αλλά το Χάρβαντ είχε το 2009 προϋπολογισμό 3,8 δις δολάρια. Δηλαδή περισσότερο από όσα όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια μαζί.

Και θα ήθελα ειλικρινά, άκουσα από τον Πρωθυπουργό ότι η χώρα μας είχε πολύ υψηλές κατά κεφαλή δαπάνες ανά φοιτητή. Ή έχουμε πρόσβαση σε διαφορετικά στοιχεία, ή ζούμε σε άλλη χώρα. Διότι ακόμη και σε εποχές προ κρίσης οι κατά κεφαλή δαπάνες στη χώρα μας ήταν από τις χαμηλότερες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, υψηλότερες μόνο από τις αντίστοιχες χωρών όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Λετονία, πολύ χαμηλές όμως σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο.

Ας σταματήσετε λοιπόν αυτή την έκρηξη μίσους απέναντι στην ακαδημαϊκή κοινότητα και στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Βεβαίως υπήρχαν φαινόμενα τα οποία δεν τιμούν το ελληνικό πανεπιστήμιο. Φαινόμενα ευνοιοκρατίας, κομματικοκρατίας. Αλλά αυτά τα φαινόμενα δεν ήταν μια γενικευμένη καθημερινή κατάσταση. Αλήθεια αντίστοιχα φαινόμενα δεν διαπιστώνουμε συνολικά στον πολιτικό βίο της χώρας; διανοήθηκε κανείς να προτείνει την κατάργηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, διότι υπάρχουν φαινόμενα ευνοιοκρατίας ή διαπλοκής;

Και τι έρχεστε να αντιπαραβάλλετε εν πάση περιπτώσει σε αυτό το μοντέλο. Έρχεστε να αντιπαραβάλλετε ένα εθνικά ανέλεγκτο και ολιγαρχικό μοντέλο διοίκησης. Και βεβαίως αυτό δεν έχει να κάνει μονάχα με τον μικρό αριθμό των τεσσάρων ή πέντε τώρα με την αλλαγή που κάνατε οι οποίοι εκλεγόμενοι από το σώμα των διδασκόντων θα έχουν τη δυνατότητα να ορίζουν τα πάντα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Κυρίως έχουν να κάνουν με το χρόνο της θητείας τους, 6ετής χρόνος θητείας και με την αδυναμία ελέγχου αυτής της ολιγαρχίας που θα διοικεί και εκεί είναι η ουσία του προβλήματος. Διότι αυτή η ολιγαρχία θα είναι παντελώς ανεξέλεγκτη να διοικεί, δεν θα ελέγχεται και δεν θα κρίνεται από κανένα αιρετό δημοκρατικό σώμα.

Και η ιστορική εμπειρία μας δείχνει ότι οι αυθαίρετες αυταρχικές δομές, τείνουν πάντοτε να εκτρέφουν περισσότερη διαπλοκή, διαφθορά, ιδιοτέλεια και παραβατικότητα από δομές που παρά τα προβλήματά τους τίθενται στον έλεγχο και στην κρίση αντιπροσωπευτικών δημοκρατικών σωμάτων.

Κυρία Υπουργέ, όμως, καταφέρατε με αυτή σας την προσπάθεια κάτι που κανένας προκάτοχός σας δεν έχει καταφέρει. Συνενώσατε το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας εναντίον σας. Το σύνολο! Με μικρές εξαιρέσεις. Δεν είναι μονάχα τα κόμματα. Δεν υπάρχει πρύτανης που να μην αντιδρά. Πως το καταφέρατε;

Βέβαια, για σας μπορεί να έχει μικρή σημασία αν το σύνολο των πρυτάνεων διαφωνεί. Άλλωστε με το νόμο σας θα τους παύσετε. Κάτι αντίστοιχο δεν έχει συμβεί ποτέ στη χώρα μας. Αιρετές εκλεγμένες πρυτανικές αρχές να παυθούν ούτε επί δικτατορίας συνέβη αυτό. Και θα το κάνετε όχι αύριο βέβαια, σε ένα χρόνο από τώρα. Μάλλον έχει συμβεί μια φορά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1937 όταν επαύθη ο πρύτανης επειδή ανέγνωσε μπροστά στον Βασιλιά Γεώργιο, τον δικό του πανηγυρικό. Ρώτησε τον Βασιλέα, θέλετε τον δικό μου ή αυτόν που μου έχει υπαγορεύσει η ασφάλεια; Ο Βασιλέας είπε, τον δικό σας κύριε. Ανέγνωσε τον δικό του και την άλλη μέρα επαύθη. Δεν υπάρχει στην ιστορία του δημόσιου πανεπιστημίου από το 1837 έως σήμερα, παύση αιρετών εκλεγμένων πρυτανικών αρχών.

Τι σημασία όμως έχει για σας; Τι σημασία έχει αν μεγάλη μερίδα της διανόησης διαφωνεί. Ακόμη και πρώην εκσυγχρονιστές διανοούμενοι καταγράφουν την διαφωνία τους.

Τι σημασία έχει αν 902 πανεπιστημιακοί σε όλο τον κόσμο (από 43 διαφορετικές χώρες) μεταξύ των οποίων πρυτάνεις, κοσμήτορες διακεκριμένων πανεπιστημίων, που διδάσκουν σε γνωστά πανεπιστήμια, όπως του Βερολίνου, της Βιέννης, του Λονδίνου και του Παρισιού, ή όπως του Κέμπριτζ, της Κολούμπια, του Μπέρκλει, της Οξφόρδη, του Πρίνστον του Χάρβαρντ, εκφράζουν τη διαφωνία τους και ζητάνε να ξεκινήσει ένας πραγματικός διάλογος και μιλάνε για σεβασμό των ευρωπαϊκών ακαδημαϊκών παραδόσεων;

Τι σημασία έχει και ποιος νοιάζεται για τη γνώμη του Τσόμσκι και του Ζίζεκ, όταν εσείς έχετε την υποστήριξη των Βουλευτών του ΛΑΟΣ, της Δημοκρατικής Συμμαχίας και φυσικά όλων των διακεκριμένων αρθρογράφων του ΔΟΛ. Τι σημασία έχει ο Τσόμσκι μπροστά τους!

Ξέχασα βέβαια να πω κυρία Διαμαντοπούλου, ότι έχετε και την υποστήριξη στο δημιούργημά σας μιας μικρής μερίδας πανεπιστημιακών που έχουν άμεσο ή έμμεσο συμφέρον είτε προσδοκώντας να ξαναπροσπαθήσουν να κάνουν καριέρα εκεί που απέτυχαν, είτε επιδιώκοντας να έχουν και θεσμική κατοχύρωση στις εξωπανεπιστημιακές τους δραστηριότητες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι αυτονόητο ότι θα καταψηφίσουμε. Το ζήτημα όμως δεν είναι αν εμείς θα καταψηφίσουμε. Το ζήτημα είναι αν αυτό που γίνεται σήμερα και αύριο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο μπορεί να προχωρήσει τη χώρα μπροστά.

Άκουσα ότι η κυρία Υπουργός, έχει άγχος για το αν τηρούνται οι νόμοι και η τάξη σε αυτή τη χώρα εφ’ όσον το μεγαλύτερο και ιστορικότερο ίδρυμα της χώρας λέει ότι δεν θα εφαρμόσει το νόμο αν ψηφιστεί.

Μην έχετε τέτοιο άγχος, διότι δεν είναι ότι δεν θα το εφαρμόσουν οι άνθρωποι, δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη. Διότι είναι αντισυνταγματικό και παρά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας για άλλη μια φορά από το Βήμα της Βουλής, μας είπε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι δεν του κάνει το Σύνταγμα διότι είναι κρατικίστικη η δομή του. Αν δεν του κάνει το Σύνταγμα κύριοι της κυβέρνησης να φέρει εδώ συνταγματική αναθεώρηση, όχι να το γράφει στα παλιά του τα παπούτσια.

Δεν θα εφαρμοστεί διότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί και για έναν ακόμη λόγο, διότι δεν θα είστε για πολύ ακόμη κυβέρνηση κυρία Διαμαντοπούλου, έχοντας καταστρέψει την ελληνική κοινωνία για να εφαρμόσετε ένα τέτοιο νόμο. Θα βρείτε απέναντί σας τους ίδιους τους ψηφοφόρους σας, θα βρείτε απέναντί σας τις δυνάμεις τις κοινωνικές που θα αγωνιστούν για μια άλλη προοπτική σε αυτή τη χώρα και εμείς έχουμε εμπιστοσύνη.

Έχουμε εμπιστοσύνη στους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας μας, έχουμε εμπιστοσύνη στις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας μας, έχουμε εμπιστοσύνη στους νέους ερευνητές οι οποίοι σήμερα φεύγουν εξ αιτίας της πολιτικής σας σωρηδόν από το ελληνικό πανεπιστήμιο και πάνε στο εξωτερικό όχι γιατί δεν τους κάνει το ελληνικό πανεπιστήμιο, αλλά γιατί δεν μπορούν να ζήσουν σε αυτή τη χώρα.

Έχουμε εμπιστοσύνη και με αυτές τις δυνάμεις θα δημιουργηθεί αργά ή γρήγορα ένας νέος συνασπισμός εξουσίας που αυτές τις μετανεωτερικές, νεοφιλελεύθερες και βαθιά συντηρητικές επιλογές, θα τις βάλει πραγματικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Γ. Δραγασάκης - Γ. Σταθάκης: Οι αυταπάτες των ηγετών της Ευρωζώνης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/07/2011

Από τη θεωρία -και μάλιστα τις πολιτικές μεγαλοστομίες- μέχρι την πράξη, τη δοκιμασία στη σκληρή αγορά, η απόσταση είναι μεγάλη και σύντομα θα φανεί αυτό σε σχέση με όσα αποφάσισαν και επέβαλαν στις Βρυξέλλες Μέρκελ και Σαρκοζί.

Μιλώντας με τον Γιάννη Δραγασάκη, η βασική διαπίστωσή του πριν γίνουν γνωστές πολλές κρίσιμες λεπτομέρειες, είναι πως και αυτή τη φορά η Ε.Ε. δεν αντιμετώπισε την κρίση χρέους. Απλώς επιχείρησαν να αντιμετωπίσουν την ελληνική περίπτωση για να μη γενικευτεί, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι το πέτυχαν. Παράλληλα, οι ρυθμίσεις που ανακοίνωσαν δεν αλλάζουν στο ελάχιστο την αδυναμία της Ελλάδας να διαχειριστεί το χρέος που της έχουν φορτώσει. Πολύ απλά το ελληνικό χρέος, όχι δεν είναι διαχειρίσιμο, αλλά παραμένει μοχλός πίεσης για την επιβολή νεοφιλελεύθερων - θατσερικών λύσεων στη χώρα. Αυταπατώνται όσοι εκτιμούν πως οι ελαφρύνσεις στην εξυπηρέτηση του χρέους που επιμηκύνεται είναι ουσιαστικές. Για άλλη μια φορά -σημειώνει ο Γιάννης Δραγασάκης - η Ευρωπαϊκή Αριστερά δικαιώνεται στην κριτική της αγωνιζόμενη για θεσμικές, βιώσιμες ευρωπαϊκές λύσεις, έξω από τους εκβιασμούς των αγορών και της απληστίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Γιώργος Σταθάκης εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις για τα μέτρα που θα απαιτηθούν προκειμένου να περάσει η χώρα σε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, όπως την διατάζουν. Όταν με τις σημερινές επιβαρύνσεις -σημειώνει- παρατηρείται καλπάζουσα μέχρι ασφυξίας ύφεση από τις φοροεπιδρομές και τις περικοπές μισθών και συντάξεων, ποιά οικονομία θα αντέξει νέες πρόσθετες περικοπές 40 και 50 δισ. ευρώ για να βγάλει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό σε δύο - τρία χρόνια; Δεν γίνονται τέτοια πράγματα. Ο Γιώργος Σταθάκης εκτιμά πως οι αγορές δεν πρόκειται να χαριστούν σε κανέναν και περιμένει πως σύντομα θα επιτεθούν στους άλλους αδύναμους κρίκους της Ευρωζώνης. Και αυτό γιατί, όπως όλοι, γνωρίζουν πολύ καλά και αυτοί ότι δεν δόθηκε καμιά λύση στο πρόβλημα χρέους της Ευρωζώνης, με τους υπάρχοντες μηχανισμούς να αντέχουν, πέρα από την Ελλάδα, άντε να σηκώσουν και το βάρος της Ιρλανδίας. Τι γίνεται όμως αν η κρίση χρέους αρπάξει για τα καλά Ισπανία και Ιταλία;

Δηλώσεις του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα για τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής

Οι αποφάσεις της χθεσινής Συνόδου Κορυφής αποτελούν παραδοχή της χρεοκοπίας της μέχρι σήμερα ακολουθούμενης πολιτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης, από την Ε.Ε. και την Ελληνική κυβέρνηση.

Η ανάγκη για μια ριζική στροφή και για εξεύρεση δομικής ευρωπαϊκής λύσης στην ευρωπαϊκή συστημική κρίση, διαψεύστηκε για μία ακόμη φορά, αφού η ηγεσία της Ευρώπης απέδειξε ότι μένει δέσμια στη στρατηγική του αδιέξοδου και χρεοκοπημένου νεοφιλελευθερισμού.

Πριν από ένα χρόνο οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έκαναν επιλογές που επέτειναν και βάθυναν την κρίση. Ένα χρόνο μετά, παρά το πανικό τους, συνεχίζουν στην ίδια λογική.

Με μεγάλη καθυστέρηση δίνουν μια ανεπαρκή και αποσπασματική απάντηση, αλλά όχι λύση στο πρόβλημα.

Μια απάντηση που δεν διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του Ελληνικού χρέους.

Μια απάντηση που δεν παρακάμπτει τις αγορές, αλλά για άλλη μια φορά ματαίως προσπαθεί να τις κατευνάσει.

Μια απάντηση που δεν αποδεσμεύει την ελληνική οικονομία από την καταστροφική περιδίνηση της ύφεσης, ούτε ελαφρύνει τον ελληνικό λαό από τις οδυνηρές επιπτώσεις που επέφεραν τα καταστροφικά μέτρα των μνημονίων.

Η χθεσινή απόφαση δεν αποτελεί αρχή εξόδου από τη κρίση αλλά την επίσπευση της πρώτης πράξης ενός προαναγγελθέντος σχεδίου ελεγχόμενης χρεοκοπίας.

Μοναδικός στόχος αυτού του σχεδίου η διάσωση των τραπεζών και η διασφάλιση των πιστωτών, με οδυνηρό όμως αντίτιμο τη διαρκή ομηρία της οικονομίας και των λαών της Ευρώπης από τις αγορές.

Η σπουδή των «17», να επικεντρώσουν την απόφασή τους στην ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, αποφεύγοντας την οποιαδήποτε αναφορά στις άλλες χώρες της ευρωζώνης που βρίσκονται στο χείλος της χρεοκοπίας, φανερώνει την αδυναμία εξεύρεσης συνολικής ευρωπαϊκής λύσης. Συνιστά ανεκτίμητο δώρο στους κερδοσκόπους και επιβεβαιώνει, την εκτίμησή μας ότι η Ελλάδα και ο Ελληνικός λαός αποτέλεσαν το πειραματόζωο ενός αδιέξοδου νεοφιλελεύθερου πειράματος.

Μόνη ελπίδα για τη σωτηρία της οικονομίας και της κοινωνίας, να αντιδράσει το πειραματόζωο. Μόνη ελπίδα να α γενικευτεί ο ξεσηκωμός του ελληνικού αλλά και όλων των ευρωπαϊκών λαών στα σχέδια λεηλασίας της κοινωνίας και κοινωνικής διάλυσης.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς θα συνεχίζουμε να λέμε ότι λύση σ΄ αυτό το μεγάλο πρόβλημα υπάρχει και είναι πολιτική.

Με παράκαμψη των αγορών, με άρνηση των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού. Με απευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ, με μεταφορά μεγάλου μέρους των εθνικών χρεών στην ΕΚΤ, με διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους. Με ραγδαία αναδιανομή του εισοδήματος.

Και αυτές τις λύσεις οι μόνοι που μπορούν να τις διεκδικήσουν είναι οι λαοί της Ευρώπης,. Κυρίως ο ελληνικός λαός που θα αντισταθεί για να μην υλοποιηθεί αυτή η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, αυτή η πολιτική της κοινωνικής διάλυσης.

To Γραφείο Τύπου

Ομιλία του κ. Αλέξη Τσίπρα, Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνάντηση του Προεδρείου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και όλες για τη παρουσία σας σήμερα εδώ σε μία σημαντική για μας εκδήλωση με την ευκαιρία της παρουσίας στην Αθήνα του Προεδρείου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπου βασικό αντικείμενο της συζήτησής μας είναι οι σημαντικές, συνταρακτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα, τις τελευταίες ημέρες, και ταλανίζουν ολόκληρη την Ευρώπη, αφορούν ολόκληρη την Ευρώπη, αφορούν το μέλλον της εργασίας, των λαϊκών στρωμάτων, των κοινωνιών ολόκληρης της Ευρώπης.

Πριν από μια εβδομάδα, μέσα σε ένα πρωτοφανές όργιο κρατικής βίας και καταστολής στους δρόμους έξω από τη Βουλή, εδώ στη Βουλή των Ελλήνων, ψηφίστηκε τελικά από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής».

Στην ουσία πρόκειται για ένα νέο σχέδιο επιθετικής κοινωνικής κατεδάφισης. Νέες περικοπές επιδομάτων, μισθών και εισοδημάτων, διάλυση της κοινωνικής προστασίας, απολύσεις στο δημόσιο τομέα και ιδιωτικοποιήσεις ύψους 50 δις ευρώ. Με λίγα λόγια πρόκειται για ισχυρότερη δόση της ίδιας συνταγής της λιτότητας και της κοινωνικής απελπισίας, επιτρέψτε μου, που πριν από ένα χρόνο αποφασίστηκε πάλι από την πλειοψηφία της Βουλής των Ελλήνων στο πρώτο Μνημόνιο. Και παρά το γεγονός ότι το πρώτο Μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς στους στόχους του, τι και αν προξένησε κοινωνική δυστυχία, τι και αν προκάλεσε κοινωνική λεηλασία, απέτυχε παταγωδώς στους στόχους του, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους δημοσιονομικούς δείκτες. Γιατί, κατά τη δική μας εκτίμηση, μέσα στους στόχους του ήταν να προκαλέσει αυτό που εμείς ονομάζουμε στοχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και της ελληνικής κοινωνίας. Τι και αν απέτυχε, λοιπόν, δεν βρέθηκε κανείς να ζητήσει συγνώμη, αντ’ αυτού είχαμε μία νέα ακόμα ισχυρότερη δόση από την ίδια λαθεμένη συνταγή που αποτελεί ένα φάρμακο πιο επικίνδυνο και από την ίδια την ασθένεια της οικονομικής κρίσης.

Κεντρικό στοιχείο του νέου πακέτου είναι το ξεπούλημα των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και της περιουσίας του δημοσίου. Βεβαίως είναι και τα νέα μέτρα λιτότητας που αθροιστικά από το 2015 ανέρχονται στα 30 περίπου δις, αλλά κεντρικό στοιχείο ή μάλλον νέο στοιχείο αυτού του πακέτου που δεν υπήρχε στο προηγούμενο είναι το ξεπούλημα των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και περιουσίας του δημοσίου.

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μας, για μια επιλογή επικίνδυνη, γιατί στην ουσία εισάγει μια ακραία νεοφιλελεύθερη, Θατσερική, θα έλεγα εγώ, αντίληψη για την αντιμετώπιση του χρέους, ως ένα κεφάλαιο το οποίο μπορεί να αποπληρωθεί, και μάλιστα να αποπληρωθεί ως την τελευταία δεκάρα, ως το τελευταίο ευρώ που συνηθίζει να λέει από το Βήμα της Βουλής ο Πρωθυπουργός.

Ενώ στη πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν ότι το χρέος είναι αναλωθέν κεφάλαιο που μόνο προοδευτικά να αποσβεστεί μπορεί αν και εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Και βεβαίως το ερώτημα είναι γιατί την ίδια στιγμή που με κατηγορηματικό τρόπο δηλώνει ο Πρωθυπουργός ότι θα ξεπληρώσουμε το χρέος μέχρι τελευταίο ευρώ, σε όλους τους τόνους από τα ίδια επίσημα χείλη ανακοινώνεται ότι δεν υπάρχει σάλιο για τα ασφαλιστικά ταμεία.

Κατά την εκτίμησή μας πρόκειται για μία επικίνδυνη επιλογή η οποία σιγά-σιγά θα αρχίσει να τροφοδοτεί τις ορέξεις και να ακούγεται ότι τα 50 δις μπορεί να πολλαπλασιαστούν. Ήδη ακούγονται από επίσημα χείλη στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι η Ελλάδα εφόσον έχει μία τόσο σημαντική δημόσια περιουσία –δεν είναι μόνο οι δημόσιοι οργανισμοί κοινής ωφέλειας, είναι και ο φυσικός πλούτος, είναι οι ορυκτοί πόροι, είναι οι δυνατότητες που έχει σε ηλιακή ενέργεια, σε αιολική ενέργεια- γιατί να μην προχωρήσει σε μία διαδικασία ευρύτατης εκποίησης ώστε να μπορέσει να αποπληρώσει μέχρι και το τελευταίο ευρώ το χρέος της.

Επιπλέον, όμως είναι και μια επικίνδυνη επιλογή, διότι πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι από την πρόσφατη ιστορία τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ότι τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στον καπιταλισμό έγιναν μέσα από διαδικασίες αποκρατικοποιήσεων.

Πιο συγκεκριμένα το Μεσοπρόθεσμό σε ό,τι αφορά τον τομέα αποκρατικοποιήσεων για τη χώρα μας σημαίνει ουσιαστικά ξεπούλημα των κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών, σημαίνει κερδοσκοπία, σημαίνει όμως ταυτόχρονα και ακριβά τιμολόγια για τους καταναλωτές και μεγάλο κομμάτι των νοικοκυριών χωρίς ρεύμα και νερό.

Και θα ήθελα να πω, ότι για μας είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή που έχουμε τη δυνατότητα σήμερα να συζητήσουμε και με εκπροσώπους των συνδικάτων, με τους οποίους θα έχουμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε και ιδέες που θα αφορούν την ανάδειξη δράσεων και αντιστάσεων, παρά το γεγονός ότι στη Βουλή ψηφίστηκε, κάτι το οποίο αποτελεί μειοψηφία στην κοινωνία, στη λαϊκή βούληση και άρα είναι χρέος μας να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας προκειμένου να εμποδίσουμε την εφαρμογή αυτής της αποτρόπαιης επιλογής.

Βέβαια η παράθεση των μέτρων δεν αρκεί πια για να περιγραφεί το μέγεθος της κοινωνικής καταστροφής. Μια κοινωνική καταστροφή η οποία παίρνει σάρκα και οστά, ένα χρόνο τώρα, και είναι η πραγματική αιτία που συσπειρώνει εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες κάθε ηλικίας σε όλες τις πλατείες της Ελλάδας και όχι μόνο στο Σύνταγμα.

Επιτρέψτε μου, όμως, μιας και ξεκίνησα με την αναφορά στην κρατική καταστολή, γιατί θεωρώ ότι έχει ξεχωριστή σημασία, να πω και ορισμένες σκέψεις που αφορούν ευρύτερα το ζήτημα της Δημοκρατίας μέσα στην περίοδο της κρίσης. Γιατί κατά τη δική μας εκτίμηση, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, υπάρχει πλέον μείζον ζήτημα Δημοκρατίας.

Πριν από έξι ημέρες δεν μπορούσε κανείς να βρεθεί έξω από το κτίριο της Βουλής διότι δεν μπορούσε να ανασάνει. Πριν από έξι ημέρες διετάχθη και υλοποιήθηκε ένα αποτρόπαιο σχέδιο βίαιης διάλυσης της πλατείας των ειρηνικών διαδηλωτών. Ένα σχέδιο που πραγματοποιήθηκε με πρωτοφανή άσκηση βίας, με τόνους χημικών και με ξεδιάντροπη συνεργασία κράτους-παρακράτους. Πάνω από 200 συμπολίτες μας, επισήμως από τα καταγεγραμμένα στοιχεία διακομίστηκαν στα νοσοκομεία. Ακόμα και σε αυτή την Αίθουσα υπάρχουν συνδικαλιστές με παράσημα στο κεφάλι, όπως ο Γιώργος ο Χαρίσης Αντιπρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ, δεν φόρεσε ποτέ στη ζωή του κουκούλα ούτε κανείς από αυτούς τους σοβαρά τραυματισμένους φόραγαν κουκούλα. Πολλοί από αυτούς που φόραγαν κουκούλα είχαν ειδική μεταχείριση από τις δυνάμεις καταστολής, θετική μεταχείριση. Πάνω από 200 λοιπόν συμπολίτες μας στα νοσοκομεία και εκατοντάδες άλλοι δέχθηκαν πρώτες βοήθειες στα αυτοσχέδια ιατρεία στο υπόγειο του Μετρό του Συντάγματος.

Την προηγούμενη Παρασκευή επισκέφθηκα τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και κατέθεσα δύο δισκέτες οπτικοακουστικού υλικού με 38 διαφορετικά βίντεο που καταγράφουν περιστατικά ωμής βίας, 38 διαφορετικά βίντεο που καταγράφουν σκηνές απρόκλητης βίας σε θαμώνες εστιατορίων που καταγράφουν περιστατικά συνεργασίας των δυνάμεων της Αστυνομίας με ύποπτους ανώνυμους κουκουλοφόρος, περιστατικά που καταγράφουν αυτό το πογκρόμ, ζητώντας βέβαια από την ελληνική δικαιοσύνη την τιμωρία των ενόχων και των ηθικών αυτουργών που τραυμάτισαν την προηγούμενη Τετάρτη την ταλαιπωρημένη Δημοκρατία μας.

Βέβαια το ίδιο πολιτικό προσωπικό, το ίδιο χρεοκοπημένο σύστημα εξουσίας που ενορχήστρωσε την επίθεση την προηγούμενη Τετάρτη, ενορχήστρωσε και τον αντιπερισπασμό.

Κύριοι, στα τελευταία 24ωρα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ευρώπη μπορεί να συζητάνε ακόμα αυτό το πογκρόμ της βίας στην Ελλάδα, αλλά στην ίδια τη χώρα μας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, οι έγκριτοι δημοσιογράφοι και αναλυτές, δεν ασχολούνται με τα 200 και πλέον ανοιγμένα κεφάλια, αλλά με το αν μία συμπαθής συνάδελφος κατάφερε ή όχι να ολοκληρώσει τη συνέντευξή της σε ένα τηλεοπτικό σταθμό της επαρχίας.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, τα συμπεράσματα δικά σας. Εμείς από τη δική μας την πλευρά, θα ήθελα να δηλώσω κατηγορηματικά ότι σε κάθε περίπτωση με όλα όσα είδαμε το τελευταίο διάστημα, είμαστε προετοιμασμένοι για τα χειρότερα. Και το λέω αυτό διότι συμβαίνουν περίεργα πράγματα σε αυτή τη χώρα. Είδαμε χθες στο διαδίκτυο ένας βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων, του οποίου την ψήφο εμείς τιμούμε, παρά το γεγονός ότι ψήφισε υπέρ του Μεσοπροθέσμου, ενώ διαδήλωνε σε όλους τους τόνους κατηγορηματικά κατά τη διάρκεια της ταραγμένης αυτής περιόδου από την κατάθεσή του στη Βουλή μέχρι την ψήφιση ότι θα καταψηφίσει, όπου ο αξιότιμος συνάδελφος κ. Αθανασιάδης δήλωνε μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα ότι εδέχθη σοβαρές απειλές για τη ζωή του, προκειμένου να ψηφίσει «ναι». Και δεν είδαμε κανέναν εισαγγελέα αυτεπαγγέλτως να έρχεται να ζητήσει εξηγήσεις, ποιοι είναι αυτοί που απειλούσαν τον βουλευτή με τη ζωή του, όπως ο ίδιος λέει, προκειμένου να ψηφίσει «ναι».

Και εγώ από αυτό εδώ το Βήμα καλώ τον Πρόεδρο της Βουλής να διερευνήσει το θέμα και να έχει την ίδια ευθιξία και να ζητήσει από τους βουλευτές να εγερθούν στην Ολομέλεια της Βουλής όπως προχθές που κατήγγειλε, σωστά κατά τη γνώμη μας, φαινόμενα προπηλακισμών και βίας απέναντι σε βουλευτές, να έχει την ίδια ευαισθησία και να ζητήσει να φθάσει το θέμα μέχρι τέλους. Και βεβαίως ζητώ και από τον ίδιο το βουλευτή να δώσει περισσότερες εξηγήσεις.

Αγαπητοί φίλοι, εμείς στη χώρα μας, δυστυχώς, και η Αριστερά στη χώρα μας έχει δώσει σημαντικούς αγώνες για τη Δημοκρατία σε δύσκολες στιγμές, σε στιγμές που η καταπάτησή της ήταν στυγνή από τα πραγματικά τανκς και όχι από αυτά που με τις απειλές του κ. Πάγκαλου ακούμε τις τελευταίες ημέρες, και έχουμε μακράν και πικρή εμπειρία. Ξέρουμε, λοιπόν, ως Αριστερά ότι όταν το κράτος συνεργάζεται με το παρακράτος, όλα είναι πιθανά.

Και έχουμε από καιρό προετοιμάσει τον κόσμο μας να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Διότι τούτη την ώρα γνωρίζουμε ακριβώς επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ, η Αριστερά είναι μια δύναμη που μπορεί στη συνάντησή της με άλλες υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις να δώσει ελπίδα και προοπτική στον τόπο, θα δεχθεί συκοφαντικές επιθέσεις. Έχουμε προετοιμάσει τον κόσμο μας για την χειρότερη δυνατή προβοκάτσια εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, εναντίον της Αριστεράς, εναντίον του λαϊκού κινήματος, εναντίον του δημοκρατικού κόσμου της χώρας που σηκώνει το κεφάλι, αντιστέκεται, διεκδικεί, χειραφετείται. Αντιστέκεται στη διάλυση της κοινωνίας, αντιστέκεται στο ξεπούλημα της χώρας. είμαστε προετοιμασμένοι διότι γνωρίζουμε ότι μια ανάλγητη εξουσία καταρρέει χρησιμοποιεί όλες τις μεθόδους, τις πιο βίαιες και τις πιο βρώμικες, προκειμένου να κρατηθεί. Όμως το αποτέλεσμα στις περισσότερες των περιπτώσεων όπου χάνει η εξουσία τα ερείσματά της στην κοινωνία, χάνουν οι κυβερνήσεις τα στηρίγματά τους στο λαό, είναι προδιαγεγραμμένα. Καμία κυβέρνηση, καμιά εξουσία δεν μπορεί να πάει μακριά με κόντρα τη λαϊκή βούληση.

Επιμένω όμως συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι ότι υπάρχει ζήτημα δημοκρατίας τόσο στη χώρα μας όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και το εντοπίζω στη σύγκρουση μεταξύ αγορών και κοινωνίας που προέκυψε ως επακόλουθο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και στην μυλόπετρα αυτής της σύγκρουσης το πρώτο θύμα είναι η δημοκρατία.

Η επιθετικότητα του νεοφιλελευθερισμού έχει φθάσει σε οριακό σημείο, τα σχέδια για την κοινωνική κατεδάφιση στερούνται οποιασδήποτε νομιμοποίησης, επιβάλλονται πια ερήμην της λαϊκής βούλησης, δεν μπορούν να προωθηθούν χωρίς την σκληρή καταστολή.

Είναι σημαντικό λοιπόν να κάνουμε αυτή την επισήμανση. Μια επισήμανση που επαναλαμβάνω, αφορά όλη την Ευρώπη διότι και η κρίση χρέους αφορά όλη την Ευρώπη. Σήμερα με αιχμή την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, αύριο ενδεχομένως την Ισπανία, το Βέλγιο, την Ιταλία και κανείς ακόμη δεν ξέρει ποιαν άλλη χώρα. Με πρόσχημα την κρίση του χρέους προωθείται μια γιγάντια αναδιάρθρωση σε βάρος της εργασίας και του κοινωνικού κράτους, προκειμένου να διασφαλιστούν τα κέρδη του κεφαλαίου και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου.

Πρόκειται για έναν πόλεμο που έχουν κηρύξει τα κερδοσκοπικά κυκλώματα και οι ιδιωτικές τράπεζες, οι έχοντες και οι κατέχοντες απέναντι στους λαούς και στις κοινωνίες. Και η διάσταση αυτού του πολέμου είναι πανευρωπαϊκή.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, κάτι το οποίο αν το έλεγε κανείς πριν από 6 μήνες, ένα χρόνο, θα φάνταζε ως ουτοπία ή ως ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δεν είναι όμως σήμερα υπερβολικό να πούμε ότι ακόμη και η ίδια η ύπαρξη της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είναι δεδομένη εάν οι εμμονές σε αυτές τις πολιτικές κατισχύσουν.

Πρόκειται για μια κατάσταση η οποία έχει προκαλέσει την ανησυχία ακόμη και της οικονομικής επιτροπής του ΟΗΕ. Η οποία προειδοποιεί για τις μακροχρόνιες κοινωνικές επιπτώσεις της συνεχιζόμενης λιτότητας, αλλά και οικονομολόγων όχι μονάχα της Μαρξιστικής σκέψης, Αριστερών, εδώ μιλάμε για οικονομολόγους της παγκόσμιας τράπεζας οι οποίοι προειδοποιούν για τους κινδύνους ακόμη και μιας ντε φάκτο στάση πληρωμών στη χώρα μας κατ’ αρχάς αν η διαρροή καταθέσεων στο εξωτερικό συνεχιστεί.

Είναι αξιοσημείωτο ότι την προηγούμενη χρονιά το 2010 η δανειακή σύμβαση προέβλεπε και εκταμιεύτηκαν από την συμφωνία της Ελλάδας με την τρόικα 38 δις. την ίδια στιγμή το ίδιο χρονικό διάστημα το κεφάλαιο το οποίο εκταμιεύτηκε από τις τράπεζες ανήρθαν στα 40 δις. Τα 40 δις φεύγουν από τη χώρα και κατά 38 δις διογκώνεται ο δανεισμός. Και νομίζω ότι αυτή είναι η απόλυτη εξίσωση της χρεοκοπίας. Και το πρόβλημα της κρίσης χρέους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη δεν είναι πρόβλημα λογιστικό, είναι πρωτίστως πρόβλημα πολιτικό. Είτε οι λαοί και οι κοινωνίες της Ευρώπης θα χειραφετηθούν από τις αγορές είτε οι αγορές θα ισοπεδώσουν ολοκληρωτικά τις κοινωνίες.

Στο δίλημμα αυτό δυστυχώς οι ηγέτιδες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ελληνική κυβέρνηση έχουν πάρει θέση από την πλευρά των αγορών, επιβάλλουν στου Έλληνες φορολογούμενους να πάρουν ακριβά δάνεια από τους ευρωπαίους φορολογούμενους με μοναδικό στόχο να διασώσουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες και μόνο αυτό το στόχο. Και αυτή η επιλογή πλέον γίνεται κατανοητό ότι δεν μπορεί να αποτελεί λύση. Κανείς υπερδανεισμένος δεν σώζεται με νέα ακόμη πιο ακριβά δάνεια και υπό την προϋπόθεση αυτά τα δάνεια να τα δίνει για να αποπληρώνει τα προηγούμενα και όχι για να οργανώσει την παραγωγική ανασυγκρότηση, να προχωρήσει σε μια αναπτυξιακή διαδικασία.

Φίλες κα φίλοι, θα ήθελα να σημειώσω ότι η μοναδική και κουραστικά επαναλαμβανόμενη μέθοδος επιβολής αυτών των πολιτικών και στην κοινωνία και στην ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η απειλή, τα εργαλεία του εκβιασμού, ότι αν δεν προχωρήσουμε σε αυτές τις επιλογές η επόμενη δόση δεν θα δοθεί και η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία.

Όμως η ζωή προχωράει και αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος από το ότι δεν θα δοθεί η επόμενη δόση και εξ αιτίας αυτού θα οδηγηθούμε στη χρεοκοπία. Χαρακτηριστικό αυτής της αποκάλυψης του μύθου η 15η Ιουνίου όπου όταν για λίγες ώρες η χώρα μας δεν είχε Πρωθυπουργό διότι είχε καταθέσει την παραίτησή του έστω στον Πρόεδρο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και όχι θεσμικά υπήρχε πολιτική αναστάτωση και πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα, έσπευσαν οι Βρυξέλλες να διατυμπανίσουν ότι η δόση είχε δοθεί.

Και πράγματι ο κ. Αλταφαζ ο εκπρόσωπος του κ. Ολι Ρεν δήλωσε στις κάμερες ότι κλείδωσε η 5η δόση. Βεβαίως κλείδωσε μέχρι να αποκατασταθεί η πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα. Διότι μετά ξαναξεκλείδωσε προκειμένου να υπάρχει εργαλείο εκβιασμού για να φοβίζει τους πολίτες.

Θα ήθελα όμως εγώ να σταθώ και σε μια δήλωση της κυρίας Μέρκελ που πιστεύω ότι πρέπει να της δώσουμε σημασία. Η κυρία Μέρκελ λοιπόν είπε την προηγούμενη εβδομάδα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ερωτηθείσα για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας, απάντησε σε μια στιγμή ίσως υπερβολικής ειλικρίνειας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι έτοιμη να διαχειριστεί ένα τέτοιο συμβάν. Θα ήθελε προηγουμένως το χρέος να μεταφερθεί από τις ιδιωτικές τράπεζες σε ευρωπαϊκούς θεσμούς και σε κάθε περίπτωση να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των τραπεζών. Θέλει η κυρία Μέρκελ και από την πλευρά της –στη στρατηγική της είναι- σοφά ποιεί, θέλει να είναι βέβαιη ότι τα όποια διαπραγματευτικά όπλα της Ελλάδας και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών θα εξουδετερωθούν πρώτα και μετά θα οδηγηθούμε στο μοιραίο. Γι’ αυτό το λόγο αγοράζει χρόνο, προκειμένου να οδηγήσει και την Ελλάδα και την Ιρλανδία και την Πορτογαλία πακέτο σε μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης. Όταν βεβαίως επαναλαμβάνω, βεβαιωθεί η ίδια και οι συνεργάτες της ότι αυτή η εξέλιξη θα έχει τις λιγότερες δυνατές αρνητικές συνέπειες στα χαρτοφυλάκια των μεγάλων τραπεζών.

Έτσι λοιπόν, ενώ η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου στην Ελλάδα απομάκρυνε τον υποθετικό κίνδυνο χρεοκοπίας, τον πραγματικό κίνδυνο τον έφερε πιο κοντά. Και τον έφερε πιο κοντά διότι δώσαμε το χρόνο που ήθελε η κυρία Μέρκελ και ταυτόχρονα με τα δικά μας χέρια βγάζουμε τα μάτια μας. Βαθαίνουμε την ύφεση, ξεριζώνουμε τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, ξεπουλάμε το δημόσιο πλούτο, στοιχείο απαραίτητο στην όποιο διαδικασία οικονομικής ανασυγκρότησης και αφηνόμαστε σε μια ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο.

Φίλες κα φίλοι, θα μπορούσα να πω πολλά, νομίζω ότι σε αυτό το σημείο θα πω επιγραμματικά ορισμένες σκέψεις που αφορούν την πρόταση της Αριστεράς και θα κατέβω για να ακούσω τους εκλεκτούς καλεσμένους μας κυρίως σε ό,τι αφορά την οργάνωση των κοινωνικών αγώνων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, διότι εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι το παιχνίδι δεν έχει κριθεί. Δεν έχει τελειώσει μέσα σε μια ψηφοφορία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση εδώ, ο εναλλακτικός δρόμος που προτείνει η Αριστερά είναι δρόμος επιβεβλημένος. Εμείς λέμε ότι απαιτείται άμεσα σε ευρωπαϊκό επίπεδο επιθετική αναδιαπραγμάτευση τους χρέους, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και όλων των χωρών της περιφέρειας που αντιμετωπίζουν σήμερα τεράστιο πρόβλημα χρέους. Πρόβλημα δηλαδή που το καθιστά μη βιώσιμο.

Αναφερόμαστε στην ανάγκη διαγραφής ενός μεγάλου μέρους του καθώς και στην ουσιαστική βελτίωση των όρων αποπληρωμής. Ταυτόχρονα πιστεύουμε ότι απαιτείται ριζική επαναθεμελίωση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απαιτείται αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού τουλάχιστον στο 5% ως μηχανισμός εξισορρόπησης και αναδιανομής προς όφελος των φτωχών περιοχών και των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Επίσης απαιτείται μια άλλη αναπτυξιακή πολιτική προσανατολισμένη στις ανάγκες των πολλών, στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι στην ακόρεστη διάθεση των αγορών για κέρδη. Με ριζική αναδιανομή του πλούτου. Με στήριξη της σταθερής και μόνιμης απασχόλησης, με διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, με υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και του περιβάλλοντος.

Η αριστερή εναλλακτική πρόταση, είπα, είναι επιβεβλημένη, θα έλεγα είναι αναγκαία από κάθε άλλη φορά. Ακριβώς διότι σε αυτό το σταυροδρόμι που βρίσκεται η Ευρώπη και που από τη μια μεριά του δρόμου, είναι ο δρόμος της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής και από την άλλη ο δρόμος της διάλυσης της κοινωνικής κόλασης, της αποσταθεροποίησης. Η επιλογή του ενός ή του άλλου δρόμου παίζει καθοριστική σημασία και κλειδί σε αυτή την επιλογή είναι η λύση που θα δοθεί στο ζήτημα του χρέους.

Το σημερινό ευρωπαϊκό μοντέλο, δεν το παραλάβαμε από καμιά θεϊκή εντολή. Κατασκευάστηκε από τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών συσχετισμών σε κάθε χώρα ξεχωριστά. Απαιτούμενο λοιπόν, για μια μεγάλη και ριζική αλλαγή που θα δώσει προοπτική λύσης είναι η αλλαγή αυτών των συσχετισμών.

Γι’ αυτό λοιπόν, τούτες τις ώρες που οι Έλληνες πολίτες στις πλατείες δίνουν τη δική τους μάχη συνηθίζουμε να λέμε ότι αποτελούν την εμπροσθοφυλακή, την ομάδα κρούσης προς όφελος και για λογαριασμό όλων των λαών.

Οι Έλληνες στην πλατεία Συντάγματος δίνουν μια μάχη και για λογαριασμό των Ιταλών, των Γάλλων, των Γερμανών, των Ισπανών, των Πορτογάλων, των Ιρλανδών. Και γι’ αυτό αυτή η αλληλεγγύη που εκδηλώθηκε όχι μόνο μέσα από μηνύματα συμπαράστασης αλλά και από εκδηλώσεις, διαδηλώσεις σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ήταν για μας ιδιαίτερη σημαντική.

Η αριστερή εναλλακτική πρόταση είναι αναγκαία και επιβεβλημένη περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Το σημερινό ευρωπαϊκό μοντέλο δεν το παραλάβαμε από τον Θεό σε πέτρινες πλάκες.

Δεν υπάρχει κάποια υπέρτατη εντολή που να επιβάλλει να είναι αφορολόγητα και ανεξέλεγκτα τα χρηματιστηριακά παιχνίδια. Και για κάποια τεκμήρια, κάποιοι το επέβαλαν αυτό.

Δεν υπάρχει καμιά υπέρτατη εντολή που να λέει ότι πρέπει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με 1% τις ιδιωτικές τράπεζες και με 5% τα κράτη. Δεν υπάρχει κάποιος ιερός νόμος που να επιβάλλει την κυριαρχία των ιδιωτικών τραπεζών πάνω στην κοινωνία, ή να επιβάλλει την αντίληψη ότι τα κέρδη του παρασιτικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου πρέπει να προστατεύονται με κάθε κόστος ακόμη και αν το κόστος αυτό είναι η διάλυση της κοινωνίας. Όλα αυτά τα έφτιαξαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων συσχετισμών και από κάπου πρέπει να ξηλώνεται αυτή η κάλτσα να αλλάζουν οι συσχετισμοί.

Και ετούτη την ώρα στη χώρα μας πιστεύουμε ότι έχει αρχίσει να διαμορφώνεται η έξοδος από την κρίση. Δηλαδή να αλλάζουν οι κοινωνικοί συσχετισμοί. Χρέος των πολιτικών δυνάμεων και ιδίως των δυνάμεων της Αριστεράς είναι αυτή την ολοφάνερη αλλαγή στους κοινωνικούς συσχετισμούς να την μετατρέψουμε και σε αλλαγή στο πολιτικό πεδίο, στους πολιτικούς συσχετισμούς. Και χρέος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο σύνολό της είναι να αναμετρηθεί με τις περιστάσεις, να συνομιλήσει με τον κόσμο που βγαίνει στους δρόμους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και αγανακτεί δικαίως και να βρεθεί στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων του σήμερα. Για να μη βυθιστεί για μια ακόμη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ευρώπη στην άβυσσο. Για να μη γίνει η Ευρώπη εκ νέου θέατρο ανόδου των επιμέρους εθνικισμών. Για να μην είναι η Ευρώπη δεμένη στο ατλαντικό άρμα. Για να γίνει μια Ευρώπη όπως την ονειρευόμαστε. Ευρώπη των λαών, των αναγκών.

Πάνω απ’ όλα όμως πρέπει να πρωτοστατήσουμε εμείς για να συμβούν αυτές οι μεγάλες ανατροπές και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που σήμερα έχουμε όλες και όλους εσάς κοντά μας για να κουβεντιάσουμε μαζί και να ψάξουμε μαζί το δρόμο για τις μεγάλες ανατροπές.

Ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012

Με επιχείρημα τη «σωτηρία της πατρίδας», πωλείται η ίδια η πατρίδα.

Να πείσετε τον Πρωθυπουργό να ξαναπαραιτηθεί μπας και την πάρουμε την 5η δόση χωρίς να οδηγηθούμε σ’ αυτό το ναυάγιο

Στο χρεοστάσιο οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια αν υπερψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο

Φεύγουν από τη χώρα οι καταθέσεις και αποταμιεύσεις και υπερδιογκώνουμε το δανεισμό

Δώστε μετοχές του ΟΠΑΠ στα ασφαλιστικά ταμεία για να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε ότι σε 6 μήνες, σε 10 μήνες σε 1,5 χρόνο θα υπάρχει δυνατότητα να πληρωθούν οι συντάξεις

Η εθνική συναίνεση και ομοψυχία υπάρχει έξω, υπάρχει στο λαό

Ο ελληνικός λαός λέει όχι σε αυτά τα καταστροφικά μέτρα. Ο ελληνικός λαός λέει ναι στην αξιοπρέπεια και στην ελπίδα



Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

έχω την αίσθηση ότι τούτη την ώρα δεν είναι σωστό το τάιμινγκ, δεν είναι σωστή η συγκυρία να εκφράσουμε από τούτο δω το βήμα ή τις αντιρρήσεις μας με τις σημαίες και τα αιτήματα που ο καθένας επιλέγει να εκφραστεί. Και αυτό γιατί από ό,τι και εγώ πληροφορούμαι, αυτή την ώρα, έξω από τη Βουλή χιλιάδες συμπολίτες μας ανεξαρτήτως χρώματος σημαίας που επιλέγουν να σηκώνουν δέχονται επίθεση με χημικά –αναίτια– από ό,τι πληροφορούμαι, αυτοί οι οποίοι πετάνε πέτρες είναι αυτοί που συνεργάζονται μια χαρά, κάθε φορά που υπάρχει επιλογή. Αυτοί οι οποίοι την προηγούμενη εβδομάδα πιάστηκαν από το φωτογραφικό φακό να αφήνουν ρόπαλα στα σημεία που συγκεντρώνονταν οι διαδηλωτές και δεν υπήρξε καμία ΕΔΕ για να δούμε τι είναι αυτοί, ποιοι είναι αυτοί οι ανώνυμοι κουκουλοφόροι.

Το γνωστό έργο προκειμένου να υπερασπιστούν την εξουσία που όταν η εξουσία αισθάνεται την ανασφάλεια του λαού που βγαίνει στο δρόμο και την αμφισβητεί επιλέγει και χρησιμοποιεί τη βία.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

σε ένα άρθρο και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος –όσον αφορά τον εφαρμοστικό νόμο– εκχωρείται ο δημόσιος πλούτος της χώρας.

Για πρώτη φορά στην ιστορία αυτού του τόπου και μάλιστα με την επίκληση του «πατριωτισμού» και με επιχείρημα τη «σωτηρία της πατρίδας», πωλείται η ίδια η πατρίδα.

Βεβαίως, η βαρβαρότητα δεν έχει επιχειρήματα, μονάχα μεταφυσικού χαρακτήρα εκκλήσεις και απειλές, έχει η βαρβαρότητα.

Και εγώ σας ερωτώ, σε τρεις μήνες όπου πάλι θα δούμε το ίδιο έργο που θα διακυβεύεται η 6η δόση τι επιχειρήματα θα έλθετε να μας πείτε. Τα ίδια που μας είπατε και ένα χρόνο πριν για να κερδίσετε την ψήφο της πλειοψηφίας για το μνημόνιο; Τα ίδια που μας λέτε τώρα για το μεσοπρόθεσμο; Μα οι ίδιοι –αυτοί που εκβιάζουν– ότι δεν θα πάρουμε την 5η δόση δεν είναι αυτοί, κύριοι της κυβέρνησης, που στις 15 του Ιούνη για όσο χρονικό διάστημα η χώρα δεν είχε πρωθυπουργό διότι είχε καταθέσει την παραίτησή του στον Πρόεδρο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, οι ίδιοι δε λέγανε δημόσια ότι θα πάρουμε την 5η δόση; Ο κ. Αλτάφας δε βγήκε και είπε ότι θα πάρουμε την 5η δόση; Μήπως δηλαδή είναι καλύτερο αντί να ψηφίσετε, όπως λέτε πολλοί και κατά παράβαση της ιδεολογίας σας, ή της συνείδησής σας, αυτό το νομοσχέδιο που εκποιεί το δημόσιο πλούτο, που οδηγεί την κοινωνία σε πτώχευση, μήπως είναι καλύτερα να πείσετε τον Πρωθυπουργό να ξαναπαραιτηθεί μπας και την πάρουμε την 5η δόση χωρίς να οδηγηθούμε σ’ αυτό το ναυάγιο;

Ξέρω ότι οι ειρωνείες σας και οι ακρότητές σας είναι ο μόνος τρόπος για να απαντήσετε στα επιχειρήματα διότι δεν έχετε επιχειρήματα, όμως να ξέρετε ότι οι μέρες που με περισσή φαυλότητα μπορείτε να ξεγελάτε, να κοροϊδεύετε και να ειρωνεύεστε τον ελληνικό λαό είναι μετρημένες.

Έχουν περάσει ανεπιστρεπτί διότι δε σας απειλεί ο Τσίπρας, οι ψηφοφόροι σας, σας απειλούν τους οποίους κοροϊδέψατε, τους οποίους οδηγείτε σε ένα μαρτύριο –όλους αυτούς τους μήνες– και οι οποίοι έρχονται και σας ζητάνε το λόγο. Και ερωτώ, τι θα συμβεί κυρίες και κύριοι συνάδελφοι όταν θα έλθει η ώρα της 6ης δόσης –της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας– τι πρέπει δηλαδή να γίνει σ’ αυτή τη χώρα, εσείς που ειρωνεύεστε, για να πείτε ένα «ως εδώ», «φτάνει πια», «έχουμε κόκκινες γραμμές». Τι πρέπει να συμβεί;

Στα πόσα εκατομμύρια ανέργους, το καίτε το ρεζερβουάρ;

Στα πόσα εκατομμύρια φτωχούς μπορείτε να πείτε «ως εδώ»;

Μέχρι πού ορίζεται η δική σας αξιοπρέπεια και ηθική; Στα πόσα χιλιόμετρα ακτογραμμής πρέπει να πουληθούν για να πείτε «ως εδώ»;

Λένε κάποιοι και τους ακούω με προσοχή και με συμπάθεια, όχι αυτούς που ειρωνεύονται, οι καρεκλοκένταυροι της εξουσίας, Βουλευτές της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που ταλαντεύονται, συνειδητά ταλαντεύονται και ειλικρινώς, λένε ότι υπάρχει όντως ενδεχόμενο χρεοκοπίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πιστεύετε ειλικρινά ότι η πιθανότητα χρεοστασίου έχει να κάνει με τη σημερινή ψηφοφορία; Πιστεύετε ειλικρινά ότι με την υπερψήφιση μέτρων τα οποία θα μας οδηγήσουν στους επόμενους έξι μήνες του 2011, 6,5 δις, δηλαδή 1,1 δις το μήνα, θα αποφύγουμε το χρεοστάσιο;

Πιστεύετε ότι η πιθανότητα χρεοστασίου έχει να κάνει με τις απειλές και τους εκβιασμούς από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Και βεβαίως εγώ θα έλεγα δεν είναι από την Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί απειλείτε και εκβιάζετε το λαό.

Ή μήπως η πραγματικότητα είναι ότι στο χρεοστάσιο οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια αν υπερψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο και σε 5 χρόνια έχουμε χρέος 150% του Α.Ε.Π. και αν ξεπουλήσουμε και τους δημόσιους οργανισμούς.

Ξέρετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, ποια είναι η απόλυτη εξίσωση της χρεοκοπίας; Γνωρίζετε ποια είναι; Το γεγονός κ. Βενιζέλο –ακούστε με σε αυτό, έχετε πάει να πείσετε τον κ. Κουρουπλή, θέλω μια απάντηση– ξέρετε ποια είναι η απόλυτη εξίσωση της χρεοκοπίας; Ότι το 2010 δανειστήκαμε 38 δις από το μνημόνιο ξέρετε πόσα έφυγαν από τις ελληνικές τράπεζες; 40 δις. φεύγουν από τη χώρα οι καταθέσεις και αποταμιεύσεις και υπερδιογκώνουμε το δανεισμό. Αυτή είναι η απόλυτη εξίσωση του χρεοστασίου.

Και ξέρετε επίσης εσείς που μιλάτε διαρκώς για την πιθανότητα αργεντινοποίησης ποιες είναι οι κινήσεις που μια σοβαρή κυβέρνηση θα έπρεπε να κάνει για να αποφύγουμε την πιθανότητα αργεντινοποίησης, διότι στην Αργεντινή όλα όσα συνέβησαν δε συνέβησαν με τη στάση πληρωμών αλλά με την κρίση πανικού που ξέσπασε όταν έσπευδαν οι καταθέτες να πάρουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες και σεις σε τέτοιου είδους κρίσεις πανικού μας οδηγείτε με τα μέτρα που παίρνετε αλλά και με τις ανεύθυνες δηλώσεις και στάσεις σας, όλο αυτό το διάστημα. Και δεν υπερασπίζομαι εδώ τις τράπεζες, ίσα-ίσα τις καταθέσεις του απλού κόσμου θέλω να υπερασπιστώ που δουλέψανε όλη τους τη ζωή και κοντεύουν να τις χάσουν.

Ξέρετε λοιπόν, πως μπορεί να αποφευχθεί η χρεοκοπία; Όχι ψηφίζοντας αυτό, αλλά πηγαίνοντας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ζητώντας ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων, ζητώντας ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων, το κάνει η Ισλανδία η οποία μέσα από ένα δημοψήφισμα που ο λαός της είπε όχι –γιατί δεν υπάρχουν μονάχα οι κόκκινες γραμμές των ισχυρών– κατάφερε να αλλάξει τα πράγματα και να πάρει πολύ καλύτερους όρους στις διαδικασίες του δικού της χρέους, των τραπεζών της δηλαδή προς τους οφειλέτες.

Ζητάτε να δούμε το ζήτημα της χρεοκοπίας και ειλικρινά έχετε αφήσει τα ασφαλιστικά ταμεία να κινδυνεύουν σήμερα με την απόλυτη κατάρρευση; Δηλαδή για τους δανειστές μας έχουμε να δώσουμε μέχρι και το τελευταίο ευρώ αλλά για τα ασφαλιστικά ταμεία δεν υπάρχει σάλιο;

Αντί λοιπόν να παίρνετε τέτοια σκληρά μέτρα ύφεσης, λιτότητας, εκποίησης του δημόσιου πλούτου, πάρτε μια σοβαρή απόφαση επιτέλους! Πάρτε τους κερδοφόρους οργανισμούς και αντί να τους εκποιείτε έναντι πινακίου φακής δώστε μετοχές του ΟΠΑΠ στα ασφαλιστικά ταμεία για να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε ότι σε 6 μήνες, σε 10 μήνες σε 1,5 χρόνο θα υπάρχει δυνατότητα να πληρωθούν οι συντάξεις. Αλλά εσάς δεν σας αφορούν αυτά. Εσείς μόνο να εκβιάζετε να φέρνετε μεταφυσικού χαρακτήρα καταστροφές και να προχωράτε σε μια πολιτική η οποία είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Ένα τελευταίο θέλω να σας πω. Τα διαπραγματευτικά όπλα της χώρας εξαντλούνται. Αυτό που μετά βεβαιότητας σας λέω τώρα ότι έχουμε ακόμη τη δυνατότητα να αντιγυρίσουμε τον εκβιασμό, μέσα από τη μη ψήφιση του μεσοπρόθεσμου η οποία διαδικασία και εξέλιξη θα άνοιγε τη δυνατότητα για άλλους δρόμους σε όλη την Ευρώπη για μια Ευρώπη της αλληλεγγύης και όχι της κοινωνικής κόλασης. Αυτή τη δυνατότητα μπορεί να μην την έχουμε σε έξι μήνες διότι οι δανειστές μας κερδίζουν κρίσιμο χρόνο να ξεφορτωθούν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και να μας οδηγήσουν σε μια ελεγχόμενη –θα την πουν– χρεοκοπία.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υπάρχουν πολλοί Βουλευτές οι οποίοι λένε και εγώ τους σέβομαι ότι η συνείδησή τους, τους ορίζει να ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο. Εγώ ειλικρινά τους σέβομαι. Διαφωνώ μαζί τους αλλά σέβομαι αυτούς που θα μου πουν ότι εγώ με το χέρι στην καρδιά το ψηφίζω.

Διότι αν ειλικρινά πιστεύετε ότι θα σώσει τη χώρα ένα πρόγραμμα που θα δώσει νέα πιο ακριβά δάνεια, που θα δώσει νέα λιτότητα, εκποίηση δημόσιου πλούτου. Αν το πιστεύετε κάντε το. Ξέρετε τι δεν ανέχομαι; Κάποιους οι οποίοι μας λένε ότι δεν συμφωνούμε, ότι διαφωνούμε πλήρως, ότι υπερβαίνει τη συνείδησή μας αλλά θα το ψηφίσουμε. Και δε με ενοχλεί αυτό διότι με ενδιαφέρει –δε θα πω ψέματα– η αξιοπρέπεια του καθενός και της καθεμιάς, είναι δικό του ζήτημα, αυτό που πιστεύω ότι δεν έχουν δικαίωμα και πρέπει να σεβαστούν είναι τη νοημοσύνη μας.

Αυτός ο νόμος θα περάσει, αν περάσει μέσα από τις εικόνες των απειλών, της τρομοκρατίας, της βίας, των χημικών στην πλατεία Συντάγματος, της καταστολής, της προβοκάτσιας. Δεν περνάει όμως με τίποτα στον ελληνικό λαό. Και εκεί είναι το ζήτημα. Αυτή τη στιγμή υπάρχει αυτό το οποίο ζητάτε μετ’ επιτάσεως η εθνική συναίνεση και ομοψυχία. Δεν υπάρχει εδώ βεβαίως, υπάρχει έξω, υπάρχει στο λαό.

Ο ελληνικός λαός λέει όχι σε αυτά τα καταστροφικά μέτρα. Ο ελληνικός λαός λέει ναι στην αξιοπρέπεια και στην ελπίδα. Αυτός ο αγώνας δε θα καμφθεί ούτε με μια ψηφοφορία, ούτε με απόπειρες προβοκάτσιας και εκβιασμούς. Ο απλός κόσμος σήμερα αγωνίζεται με τη σημαία της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας και είναι έξω για να προστατεύσει την κοινωνική δικαιοσύνη και τους θεσμούς και αυτός ο αγώνας –είτε το θέλετε είτε όχι– θα δικαιωθεί.

Δεν μπορείτε να πάτε μακριά έχοντας όλο το λαό απέναντί σας.

Συνέντευξη του Προέδρου του ΣΥΝ και της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην ΑΥΓΗ της Κυριακής (26/6/2011)

- Με τον κόσμο στους δρόμους, στις πρωτοφανείς συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων σε όλη τη χώρα, ακόμη κι αν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο, θα μπορέσει η κυβέρνηση να το εφαρμόσει;

Το μεσοπρόθεσμο είναι ένα σχέδιο μη βιώσιμο. Έχει ήδη προσκρούσει στις εσωτερικές του αντιφάσεις αλλά κυρίως στη λαϊκή αντίδραση. Αυτή η κυβέρνηση δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να μακροημερεύσει. Είναι κυβέρνηση με σύμβαση έργου. Νομίζει ότι με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου η κατάσταση στην κοινωνία θα εκτονωθεί κάπως και η ίδια θα κερδίσει πολιτικό χρόνο. Αυτά είναι λογαριασμοί απελπισίας. Δείτε πόσο γρήγορα καταναλώθηκε το πολιτικό κεφάλαιο του ανασχηματισμού. Σε αυτές τις συνθήκες αμφιβάλω αν θα βρεθούν 151 βουλευτές να συνδέσουν το όνομά τους με την εκποίηση της χώρας. Ιδίως όσο οι πλατείες και οι κινητοποιήσεις συνεχίζουν να πιέζουν ασφυκτικά. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση που το Μεσοπρόθεσμο περάσει από την Βουλή, η εφαρμογή του πολύ δύσκολα θα προχωρήσει. Η κοινωνία ξέρει ότι πρόκειται για έναν νέο οδικό χάρτη, καταστροφικό και καταδικασμένο στην αποτυχία, που προωθείται μετά την χρεωκοπία του πρώτου Μνημονίου. Πολύ δύσκολα ο κόσμος θα επιστρέψει στον καναπέ και την ανασφάλειά του και αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη που έχει ήδη επιτευχθεί.

- Μεσοπρόθεσμο ή χρεωκοπία, λένε Έλληνες και ξένοι “ισχυροί”. Έχει βάση το δίλημμα;

Μεσοπρόθεσμο ίσον χρεωκοπία. Είναι θέμα χρόνου η επιμονή σε αυτή την πολιτική να οδηγήσει εκτός από τη χρεωκοπία του απλού κόσμου και στην οικονομική χρεοκοπία. Για το αν ισχύει το δίλλημα αρκεί να θυμηθούμε ότι η επόμενη δόση εξασφαλίστηκε την Τετάρτη το απόγευμα όταν ο κ. Παπανδρέου είχε παραιτηθεί και η Ελλάδα δεν είχε κυβέρνηση. Είχε όμως το λαό στο δρόμο, που αποδείχθηκε ότι είναι ο καλύτερος διαπραγματευτής και εγγυητής του μέλλοντος. Ξέρετε, το κεντρικό θέμα αυτής της φάσης είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Ήδη, οι γνωστοί ελληνικοί «οίκοι» έχουν πάρει θέση. Όχι για να επενδύσουν και να δημιουργήσουν απασχόληση και νέο πλούτο. Αλλά για πέσουν ως κοράκια πάνω στις υποδομές και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Η ιστορική εμπειρία τέτοιων προγραμμάτων είναι διαφωτιστική. Αύξηση τιμολογίων για τον καταναλωτή, υπερχρέωση ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ και μετά επαναγορά από το δημόσιο, το οποίο θα κληθεί να επωμιστεί τα χρέη.

- Τα νούμερα δεν βγαίνουν, η κρίση χρέους βαθαίνει, ο κόσμος εξεγείρεται, το ΠΑΣΟΚ παίρνει διαζύγιο από την κοινωνική του βάση. Γιατί επιμένουν στην ίδια συνταγή;

Εισηγούνται ένα μεσοπρόθεσμο με υποθέσεις ανόητες. Υποθέτουν ότι η εταίροι μας θα μεγεθύνονται με 4 και 5% τη στιγμή που και για αυτούς ετοιμάζονται προγράμματα λιτότητας. Ότι η ελληνική οικονομία θα μεγεθύνεται με τους ίδιους ρυθμούς είτε πάρουν μέτρα τριάντα δις είτε όχι. Τουλάχιστον το μεσοπρόθεσμο έχει και κάποιες παραδοχές. Παραδέχεται την αποτυχία του μνημονίου 1, μια και προβλέπει ότι χωρίς μνημόνιο 2 το χρέος το 2015 θα είναι 500δις δηλαδή 200% του ΑΕΠ. Παραδέχεται επίσης, πάντα υπό το ευτυχές σενάριο να επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις για ανάπτυξη από του χρόνου, ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα πάνε το χρέος από 160% στο 140%. Μια τρύπα στο νερό δηλαδή, παρά το γενικό ξεπούλημα. Αλλά δε ζητάει κανείς συγγνώμη. Δε παραδέχεται κανείς ότι το φάρμακο είναι ληγμένο. Αντ’ αυτού συνεχίζουν με την πιο βάρβαρη επιδρομή σε εισοδήματα ακόμα και 600 ευρώ. Βάζουν το λαό να κυνηγάει την ουρά του ενώ του τρώνε τις σάρκες. Είναι μάλιστα τόσο ιδεολογικά τυφλωμένοι, που θεώρησαν ότι διαλύοντας το κοινωνικό κράτος, καταργώντας τα βασικά εργασιακά δικαιώματα, και βουλιάζοντας μια ολόκληρη κοινωνία στην ανεργία, τη φτώχεια και την ανασφάλεια, θα κέρδιζαν την εμπιστοσύνη των αγορών, ανεξάρτητα από την τεράστια ύφεση που έχουν προκαλέσει. Υπάρχει επίσης έναν ιδιότυπος συναγωνισμός με τη ΝΔ για το ποιος είναι πιο αξιόπιστος και πειθήνιος απέναντι στις Βρυξέλλες, τις τράπεζες και τα κέντρα οικονομικής ισχύος. Αλλά οι καιροί που κυβερνούσε κανείς μόνο με το χρίσμα των αγορών, έχουν περάσει. Γι αυτό βλέπουμε ότι το παραδοσιακό πολιτικό κατεστημένο, δεν έχει πια σχέδιο διεξόδου από την σημερινή κρίση.

- Συνεπώς δεν κατανοούν το αδιέξοδο της πολιτικής τους;

Συνεπώς δεν έχουν το σθένος να σκεφτούν διαφορετικά. Να ξεφύγουν από τη λογική των μονόδρομων, να αρνηθούν το φάρμακο της καταστροφής και να διαπραγματευτούν άμεσα λύση αντιστρέφοντας την απειλή της χρεοκοπίας στους πιστωτές. Θα μου πείτε αυτό έχει ρίσκο. Σύμφωνοι, αλλά εδώ που φτάσαμε δεν ξέρω αν είναι πιο επικίνδυνο από το να αφήνουμε τη χώρα να διαλύεται αργά και βασανιστικά.

- Δηλαδή, επιθετική επαναδιαπραγμάτευση και διαγραφή μέρους του χρέους, φορολογία του πλούτου, ανάπτυξη: Ο άλλος δρόμος που προτείνετε, όμως, πόσο ρεαλιστικός είναι;

Για την ακρίβεια είναι ο μόνος ρεαλιστικός. Εκτός αν συζητάμε σοβαρά ότι είναι ρεαλιστικό να κόβουμε κάθε τρεις και λίγο δισεκατομμύρια από τις δαπάνες και να εισπράττουμε άλλα από έμμεσους φόρους, για να πληρωθούν οι δανειστές μας. Έξοδος από την κρίση μπορεί να υπάρξει μόνο με τις προϋποθέσεις που βάζετε στο ερώτημά σας. Και αυτό δεν το λέει μόνο η αριστερά, το λένε και οικονομολόγοι τους οποίους ο σημερινός πρωθυπουργός, επικαλείτο προεκλογικά πέντε με έξι φορές την ημέρα. Αυτό όμως που πρέπει να κοιτάξουμε είναι οι κοινωνικοί συσχετισμοί που χρειάζονται για να ανοίξει αυτός ο δρόμος. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από την κυβέρνηση να στραφεί στον εναλλακτικό δρόμο δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος. Απαιτείται ένας νέος συνασπισμός εξουσίας, και ένα μαζικό συνειδητό κίνημα που θα τον υποστηρίξει.

- Η επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου που υποστηρίζει ο Α. Σαμαράς δεν θα μπορούσε να αποτελέσει βήμα σε θετική κατεύθυνση μέχρι την απεμπλοκή που προτείνετε εσείς;

Ο κ. Σαμαράς έχει συναινέσει στον πυρήνα του μνημονίου και από την προηγούμενη Τετάρτη και μετά, στην ουσία, συγκυβερνά. Ιδιωτικοποιήσεις, εργασιακά, ασφαλιστικά. Δεν έχω καταλάβει τι θέλει να επαναδιαπραγματευθεί από το Μνημόνιο. Αυτά που πρότεινε στο Ζάππειο 2, είναι να μειωθεί ακόμα περισσότερο η φορολογία των επιχειρήσεων, να νομιμοποιηθούν τα αυθαίρετα και να δοθούν κίνητρα στο μαύρο χρήμα να γυρίσει από την Ελβετία. Δε νομίζω ότι η τρόικα έχει κανένα πρόβλημα με αυτά. Η τρόικα ενδιαφέρεται να ξεπουληθούν φτηνά οι ΔΕΚΟ, οι υποδομές και η ακίνητη περιουσία του Δημοσίου, να διαλυθούν οι εργασιακές σχέσεις και να μην υπάρχει ασφαλιστικό σύστημα και δημόσια διοίκηση. Δεν είδα να λέει κάτι ο κ. Σαμαράς πάνω σε αυτά. Οπότε, τι επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου θα κάνει? Από κοντά κλιμακώνει και την αντιμεταναστευτική ρητορεία ενώ κάνει και τη βρώμικη δουλειά για τους αετονύχηδες αποκαλώντας τους εργαζόμενους «τσιφλικάδες».

- Βλέπουμε πάντως ότι και στους ισχυρούς κύκλους της Ευρώπης δεν υπάρχει ομοφωνία για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου. Εκτιμάτε ότι υπάρχει κίνδυνος διάλυσης της ευρωζώνης;

Το ευρωπαϊκό μοντέλο βρίσκεται σε αδυναμία απέναντι στην βαθειά οικονομική κρίση. Δεν μπορεί να την διαχειριστεί, και οι χώρες έρχονται η μια μετά την άλλη αντιμέτωπες με το πρόβλημα του χρέους. Η ένταση και οι διαφωνίες μεταξύ των ισχυρών, και στο εσωτερικό των κέντρων που παίρνουν τις αποφάσεις, είναι ενδεικτική της αδυναμίας και των ορίων του μονεταριστικού οικονομικού προτύπου που εφαρμόστηκε στην ευρωζώνη. Η πολιτική τους είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, και γι αυτό κυριαρχούν οι εσωτερικές διαφωνίες και η πραγματική απουσία σχεδίου. Ο μόνος δρόμος επιβίωσης για την Ευρώπη, είναι μια μεγάλη ανατροπή που θα σημάνει τη χειραφέτηση από τις Αγορές, και την αλλαγή πολιτικής, ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση. Και προς αυτή την κατεύθυνση πιέζουν οι εργαζόμενοι, η Ευρωπαϊκή Αριστερά και οι λαοί της Ευρώπης, με συντονισμό και αλληλεγγύη μεταξύ τους.

- Η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ μπορούν να είναι «όπλα» μιας αριστερής απάντησης στην κρίση;

¨Έχουμε συζητήσει αυτά τα θέματα πολύ διεξοδικά. Δεν πρόκειται να βοηθήσει τους εργαζόμενους ένας ανταγωνισμός ανάμεσα στην υποτιμημένη δραχμή, την υποτιμημένη πεσέτα και το υποτιμημένο εσκούδο. Επιθυμούμε και αγωνιζόμαστε να μην πληρώσουν όσοι δεν δημιούργησαν την κρίση. Θέλουμε όμως να πληρώσουν όσοι έχουν κάνει περιουσίες, όσοι κρύβουν τεράστια εισοδήματα και όσοι κερδοσκοπούν με το δημόσιο χρέος. Σε αυτούς δε θα χαριστούν οι λαοί της Ευρώπης. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και σε ολόκληρη την Ευρώπη πρέπει να την επιλύσουμε.

- Πριν λίγες μέρες ο Γ. Παπανδρέου συζήτησε με τον Α. Σαμαρά για κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας”. Το ενδεχόμενο κυβέρνησης συνεργασίας ΠΑΣΟΚ- Ν.Δ. και προθύμων παραμένει ανοιχτό;

Πρακτικά ο μεγάλος συνασπισμός λειτουργεί ήδη. Επέβαλαν χέρι χέρι και με τον Καρατζαφέρη διαδικασίες εξπρές για το μεσοπρόθεσμο, ενώ έχουν βάλει την υπογραφή τους στο ξεπούλημα. Πολιτικά δεν υπάρχει το παραμικρό πρόβλημα μεταξύ τους και ανατρέχουν στο 1974 και το 1981 για να αποκρύψουν ότι συμφωνούν για το 2011. Αυτό που τους εμποδίζει να τα βρουν, είναι ένα παιχνίδι τακτικής, για το τι μέρος της κυβερνητικής φθοράς θα αναλάβει να επωμισθεί η Νέα Δημοκρατία. Γι αυτό κάνουν τους δύσκολους και βάζουν όρους ο ένας στον άλλον. Από την άλλη μεριά, η συναίνεση είναι το τελευταίο σωσίβιο του συστήματος για να ελεγχθούν κάπως οι τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις απέναντι στα μέτρα. Οι Ευρωπαίοι πιέζουν ασφυκτικά προς αυτή την κατεύθυνση όχι γιατί πιστεύουν ότι κινδυνεύει το πρόγραμμα εάν έρθει η ΝΔ. Θέλουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις να ζητούν από τον κόσμο σιωπή επειδή «κινδυνεύει η Ελλάς». Η δική μας άποψη είναι ότι οι δυνάμεις του Μνημονίου, που κυβέρνησαν διαδοχικά τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες, πολιτικά είναι καμένες. Είτε τα βρουν είτε όχι.

- Αν όμως γίνουν τώρα εκλογές, είναι πολύ πιθανό να μην προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Σε αυτήν την περίπτωση εσείς τι θα κάνετε;

Η κατάσταση στο πολιτικό σύστημα είναι εξαιρετικά ρευστή. Και η μαζική παρουσία ανθρώπων στις πλατείες, διαμορφώνει νέα πολιτικά δεδομένα. Ο κόσμος έχει βγάλει συμπεράσματα και απορρίπτει την αποχή επιλέγοντας τη συμμετοχή. Αυτή είναι μια νέα πολύ ενδιαφέρουσα συνθήκη. Στις ευρωεκλογές και στις περιφερειακές ο κόσμος δυσανασχετούσε αλλά απείχε και έτσι του προέκυψαν μνημόνια. Εμείς, λοιπόν, θεωρούμε ότι αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ένας καινούριος συνασπισμός εξουσίας, που πρώτα από όλα θα εκφράζει και θα εκπροσωπεί κοινωνικά συμφέροντα. Τα συμφέροντα των πολλών, των φτωχών, των ανέργων, των μικρομεσαίων και αγροτών, των μη προνομιούχων για να θυμηθώ μια φράση από τα παλιά. Από εκεί και πέρα προφανώς και θα συγκροτηθεί από την αναγκαία συνάντηση πολιτικών δυνάμεων, με πυρήνα την αριστερά, αλλά και με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό και τον οικολογικό χώρο. Με σαφή αναφορά στα σημερινά κοινωνικά αιτήματα, και με ξεκάθαρο εναλλακτικό σχέδιο απαλλαγής από τα Μνημόνια και την ύφεση. Το δικομματικό σύστημα δεν πρόκειται να διασωθεί με τεχνάσματα, ούτε αθροίζοντας τα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά του. Βυθίζεται μαζί με την αποτυχία του Μνημονίου, και κάτω από την κοινωνική κατακραυγή. Έχει έρθει η στιγμή για συνολική αλλαγή στρατηγικής, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

- Λέτε ότι η κοινωνική πλειοψηφία πρέπει να γίνει και πολιτική. Υπάρχουν οι όροι σήμερα σε περίοδο τέτοιας κρίσης και του πολιτικού συστήματος για μια ριζική αναδιάταξη και στροφή προς τα αριστερά;

ΟΙ όροι δημιουργούνται από την κοινωνική δυναμική. Και η κοινωνική δυναμική υπάρχει. Σήμερα έχουμε ένα τεράστιο πολιτικό κενό, και μια κοινωνία που βράζει. Επομένως τώρα είναι η στιγμή. Το κενό πρέπει να καλυφθεί από ένα ενωτικό εγχείρημα που θα εκφράσει την απαίτηση της κοινωνίας για αλλαγή. Η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ενίσχυση αυτής της προοπτικής. Είμαστε βέβαιοι ότι ο κόσμος της αριστεράς θα την επιβάλλει. Έστω και αν κάποιες ηγεσίες κοιτούν μόνο την κομματική αυτοσυντήρηση.

- Ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρά σε Πανελλαδική Συνδιάσκεψη. Εσείς τι προσδοκάτε από τη διαδικασία; Τα ανταγωνιστικά σχέδια που βλέπατε να ξετυλίγονται εντός της συμμαχίας έχουν συγκλίνει;

Για να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουμε να αφήσουμε οριστικά πίσω μας τις αδυναμίες και τα προβλήματα του προηγούμενου διαστήματος. Και γι αυτό απαιτούνται ειλικρινείς, έντιμες και ξεκάθαρες συνεννοήσεις. Η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ως στόχο να δώσει επιλογή πολιτικής δράσης σε ανένταχτους αριστερούς ανθρώπους. Οι ανένταχτοι δεν θα έρθουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να επιλύουν προβλήματα μεταξύ συνιστωσών. ΘΑ έρθουν αν θεωρούν ότι τους ανοίγεται ένα πεδίο πολιτικής παρέμβασης. Οι λέξεις κλειδιά λοιπόν για την επανεκκίνηση είναι η ειλικρίνεια, η δημοκρατία, η εξωστρέφεια και το άνοιγμα στον κόσμο που φεύγει τρέχοντας από τα κόμματα εξουσίας και κυρίως από το ΠΑΣΟΚ.

- Τι μηνύματα λαμβάνετε από τον κόσμο στις πλατείες; Η αριστερά έχει δίοδο επικοινωνίας μαζί του;

Η προσέλευση του κόσμου στο κίνημα των πλατειών είναι πρωτοφανής. Δημιουργεί νέα ιστορικά δεδομένα. Ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι έχει βρει τρόπο να παρέμβει, να νικήσει τον φόβο, να επηρεάσει την έκβαση των πραγμάτων. ΟΙ πλατείες δεν υιοθετούν κομματικά σύμβολα, συγκεντρώνουν ένα πλήθος που συνυπάρχει υπερασπιζόμενο το δικαίωμα στην ζωή και την αξιοπρέπεια. Εμείς πάμε εκεί, να μιλήσουμε και να ακούσουμε. Να συμβάλλουμε στην επιτυχία αυτού του κινήματος, και ταυτόχρονα να συνομιλήσουμε με τους άλλους ανθρώπους για την ανάγκη ενός εναλλακτικού σχεδίου. Το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή, είναι ότι οι πλατείες ζητούν δυο πράγματα: Κοινωνική δικαιοσύνη και Δημοκρατία. Στο μεν πρώτο έχουμε αναλύσεις και σχέδια. Στο δεύτερο όμως πρέπει και εμείς να δουλέψουμε. Γιατί το αίτημα δεν αφορά μόνο τις εκλογές ή τα δημοψηφίσματα. Αφορά τη συνολικότερη κρίση εκπροσώπησης του κοινωνικού στο πολιτικό. Να αναρωτηθούμε μέσα από ποιες δομικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα θα μπορέσει αυτός ο κόσμος να εκφραστεί; Τι πρέπει να κάνουμε με τα συνδικάτα που δεν εκπροσωπούν τη πλειονότητα των χαμηλά αμειβόμενων εργατών; Τι πρέπει να κάνουμε με τις ίδιες τις δικές μας κομματικές οργανωτικές δομές;

- Πώς κρίνετε τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στο κίνημα των πλατειών; Εσείς θα επιμείνετε στην ενωτικό κάλεσμα με δεδομένη την αρνητική στάση της ηγεσίας του;

Η Αλέκα Παπαρήγα είπε προχθές στη Βουλή απίστευτα πράγματα για τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που θεωρούν υπόθεσή τους το Σύνταγμα. Δεν μπορείς να ζητάς από τον κόσμο να βγει στο δρόμο και όταν ο κόσμος βγαίνει να βγάζεις εσύ το κομμουνιστόμετρο και να τον κοιτάς με μισό μάτι. Η αριστερά οφείλει να είναι και με την ψυχή και με το σώμα μέσα στο λαϊκό κίνημα που ήδη καθορίζει εξελίξεις. Τώρα είναι που χρειάζεται ενότητα και κοινή δράση. Και αυτό δεν είναι η κομματική μας θέση. Είναι η κοινωνική ανάγκη. Και ο ίδιος ο κόσμος της αριστεράς θα το επιβάλλει.

- Φαίνεται πως οι επιθέσεις κυβερνητικών στελεχών εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μεμονωμένες εκρήξεις αλλά οργανωμένο σχέδιο. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να σας στοχοποιεί. Εσείς πώς το εξηγείτε;

Προσπαθούν να πετύχουν δύο πράγματα : Πρώτον να αποφύγουν την σκληρή πραγματικότητα ότι η πλειοψηφία του κόσμου και ιδίως των ψηφοφόρων τους, τους αποδοκιμάζει. Και δεύτερον να στήσουν ανάχωμα ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στο κόσμο που φεύγει από το ΠΑΣΟΚ. Το δεύτερο πιστεύω ότι είναι πιο καθοριστικό στην επιλογή τους. Γιατί ξέρουν ότι το ΠΑΣΟΚ μετά το μνημόνιο δεν είναι πια ΠΑΣΟΚ, είναι το Κόμμα του Μνημονίου. Καταλαβαίνουν λοιπόν ότι δύσκολα ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ θα κρατηθεί σε αυτό το κόμμα. Τους τρομάζει, λοιπόν, η πιθανότητα φεύγοντας, να ανταμώσει τη ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά. Τους τρομάζει, δηλαδή, η πιθανότητα να ανασυγκροτηθεί η Δημοκρατική Παράταξη προς τα αριστερότερα του πολιτικού χάρτη, αφήνοντας το επίσημο ΠΑΣΟΚ στην αγκαλιά του κου Καρατζαφέρη και της κας Μπακογιάννη.

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης

Η ιλαροτραγωδία που ζούμε τις τελευταίες ημέρες συνεχίζεται με τον σημερινό ανασχηματισμό. Τίποτα όμως δεν φαίνεται ικανό να ανακόψει την πορεία προς την πλήρη κατάρρευση της κυβέρνησης. Είναι παντελώς αδιάφορο το ποιος υλοποιεί την πιο άδικη και αντικοινωνική πολιτική των τελευταίων δεκαετιών, όταν το ζητούμενο είναι η πλήρης ανατροπή της .

Η ευκολία με την οποία κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ανταλλάσσουν κατηγορίες και προσκλήσεις για κοινή «εθνική» προσπάθεια αποτυπώνει το πόσο όμοιες είναι οι πολιτικές τους και πόσο υποκριτική απέναντι στο λαό είναι η στάση τους. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι μέρος του κατεστημένου φαύλου πολιτικού συστήματος των τελευταίων δεκαετιών που κλείνει τον κύκλο του .

Η φωνή και το μήνυμα του λαού και της νεολαίας μας από τις πλατείες δεν προσπερνιέται και είναι σαφές. Απεμπλοκή από το μνημόνιο, όχι στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, πραγματική δημοκρατία.

To Γραφείο Τύπου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Η κυβέρνηση καταρρέει κάτω από το βάρος της αποτυχίας της πολιτικής της και των μαζικών κοινωνικών κινητοποιήσεων σε όλη τη χώρα. Ο λαός στις πλατείες και στους δρόμους δείχνει στην κυβέρνηση το δρόμο της εξόδου.

1. Τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, οι τακτικισμοί των τελευταίων ημερών δεν μπορούν να κρύψουν τη χρεοκοπία του δικομματικού πολιτικού συστήματος, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διατηρηθεί. Ο προαναγγελθείς από τον πρωθυπουργό ανασχηματισμός και η νέα ψήφος εμπιστοσύνης στη βουλή δεν συνιστά απάντηση στα αίτια της κρίσης. Αντίθετα, αποτελεί την πιο ξεκάθαρη απόδειξη αυτή. Οι εναλλαγές στα πρόσωπα δεν μπορούν να κρύψουν την πλήρη διάσταση μεταξύ της κυβέρνησης και της κοινωνίας, την οριστική απώλεια της κοινωνικής της νομιμοποίησής.

2. Τίποτα, όμως, δεν θα ήταν το ίδιο αν ο κόσμος δεν έβγαινε μαζικά και ειρηνικά στις πλατείες και τους δρόμους, διεκδικώντας δημοκρατία, δικαιώματα και ανατροπή της ασκούμενης πολιτικής. Η πολιτική του μνημονίου απέτυχε, ενώ η κυβερνητική κατάρρευση δεν είναι αναστρέψιμη, ακριβώς επειδή η νεολαία και οι εργαζόμενοι διεκδικούν πίσω τις ζωές τους, το παρόν και το μέλλον τους.

3. Ο ΣΥΝ στέκεται αλληλέγγυος στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων, της νεολαίας, των αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων και των μικρών και μεσαίων επαγγελματιών. Ο ΣΥΝ «ακούει» τους διαδηλωτές σε όλη τη χώρα, που με τους αγώνες τους αμφισβητούν το υπάρχον πολιτικό σύστημα και την εφαρμοζόμενη πολιτική.

4. Η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία και σε εκλογές είναι ο μόνος δρόμος. Είναι ο δρόμος που τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ φοβούνται και γι΄ αυτό χτες και τα δύο κόμματα συζητούσαν για κυβέρνηση συνεργασίας.

5. Στα αιτήματα του λαού για μια ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα δεν μπορούν να απαντήσουν κανένα από τα κόμματα που έφεραν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση, που στήριξαν και στηρίζουν την ουσία των πολιτικών του μνημονίου, παρά τις επιμέρους διαφωνίες τους. Ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΝΔ.

6. Η απάντηση στις αγωνίες του ελληνικού λαού προϋποθέτει τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, με πυρήνα τις δυνάμεις της αριστεράς, που θα απεμπλέξει τη χώρα από το μνημόνιο και θα χαράξει μια νέα πολιτική προς όφελος των εργαζομένων και της νεολαίας, με άξονες την αναδιανομή του πλούτου, τη δημοκρατία, την ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη και την επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, κατά τη διάρκεια της συζήτησης της επίκαιρης ερώτησής του στον Πρωθυπουργό

Στην ανάπτυξη της ερώτησης ο πρόεδρος της Κ.Ο. τόνισε: «Κύριε Πρωθυπουργέ, πριν από ενάμισι-δυο χρόνια, τον Οκτώβρη του 2009, εκλεχτήκατε Πρωθυπουργός και δηλώσατε τότε ότι θέλετε να είστε ένας αντιεξουσιαστής στην εξουσία και πολλοί χαιρετήσαμε αυτή τη δήλωσή σας. Βλέπουμε ότι με τη στάση σας, σήμερα που ο κόσμος είναι στους δρόμους και ζητά δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία και εσείς κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε, όχι αντιεξουσιαστής στην εξουσία δεν είστε αλλά είστε ένας εξουσιομανής στην εξουσία, γαντζωμένος στην πρωθυπουργική καρέκλα, στο Μέγαρο Μαξίμου.

Κύριε Πρωθυπουργέ, τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταλάβετε ότι αυτός ο λαός που κατά εκατοντάδες χιλιάδες βγαίνει στο δρόμο ζητά δυο πράγματα, αλλαγή πολιτικής και δημοκρατία, ζητάει λαϊκή κυριαρχία –αυτό το αίτημα με το οποίο πριν από τριάντα χρόνια ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ γέμιζε τις πλατείες έχοντας το λαό υπέρ του– ενώ εσείς τις γεμίζετε έχοντας το λαό εναντίον σας.

Λέτε ότι θα πάτε σε δημοψηφίσματα για να παρακάμψετε το αίτημα του λαού για πραγματική δημοκρατία με κολπάκια και τερτίπια. Τι δημοψήφισμα κύριε Πρωθυπουργέ; Αν θέλετε να δώσετε πολιτική λύση και να βάλετε το λαό να επιλέξει το μέλλον του έχετε και μία και μοναδική λύση, να προχωρήσετε στη λαϊκή κρίση, στη λαϊκή ετυμηγορία, δημοψήφισμα για ποιο πράγμα αφ’ ότου περάσετε αυτά τα μέτρα για τα οποία ο κόσμος εξεγείρεται; Δημοψήφισμα για να αποφασίζουμε εδώ ποιο είναι το γένος των αγγέλων; Τι είδους δημοψήφισμα; Αυτός ο κόσμος που συρρέει στις πλατείες, αυτό που ζητάει είναι όχι γενικά και αόριστα «να φύγουν όλοι», ζητά να φύγουν αυτοί που μας έφεραν το Μνημόνιο, να φύγετε εσείς και το Μνημόνιο και να υπάρξει δημοκρατική λύση. Δεν διαδηλώνει γιατί έχουμε πολλούς δημόσιους υπαλλήλους, ούτε διαδηλώνει γιατί δεν προχώρησαν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Το ερώτημά μου, λοιπόν, είναι ένα και μοναδικό και θέλω μια ειλικρινή απάντηση. Θεωρείτε και έχετε, έστω και τη στοιχειώδη, δημοκρατική νομιμοποίηση –εσείς θεωρείτε ότι σώζετε την πατρίδα– εμείς σας λέμε κύριε Πρωθυπουργέ «μη μας σώσετε άλλο, έλεος, φτάνει τόσο σώσιμο ένα χρόνο τώρα», έχετε λοιπόν έστω και τη στοιχειώδη δημοκρατική νομιμοποίηση να προχωράτε σε αυτή την πολιτική ερήμην του λαού και μάλιστα με το λαό όχι στους καναπέδες αλλά στους δρόμους να διαδηλώνει και να διεκδικεί δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία;»

Στην ομιλία του είπε:

«Κύριε Πρωθυπουργέ, για άλλη μια φορά ήρθατε εδώ στο Κοινοβούλιο και σας ακούσαμε να μιλάτε με τη γλώσσα των δανειστών, τη γλώσσα των πιστωτών. Αν ερχόταν εδώ η κυρία Μέρκελ τα ίδια θα μας έλεγε. «Ότι τα λεφτά που σας δίνουμε, τα δίνουμε για να σωθείτε, ότι είναι τα λεφτά των φορολογούμενων Γερμανών και σεις πρέπει να τα τιμάτε. Και αφού σας δίνουμε αυτά τα λεφτά εσείς πρέπει να κάνετε αυτό που σας λέμε».

Όμως, κύριε Πρωθυπουργέ, ακόμη και σε μια ιδιωτική επιχείρηση όταν στέλνουν διευθύνοντα σύμβουλο να διαπραγματευθεί με τους δανειστές για καλύτερους όρους και αυτός επιστρέφει και χρησιμοποιεί τη γλώσσα των πιστωτών και τα επιχειρήματά τους, τότε το πρώτο πράγμα που κάνει το διοικητικό συμβούλιο της επιχείρησης είναι να τον απολύσει αυτό το διευθύνοντα σύμβουλο.

Εσείς τόσο καιρό μας λέτε διαρκώς τη γλώσσα των πιστωτών. Ευτυχώς όμως δεν μας είπατε τώρα ότι είναι και ευλογία το μνημόνιο, όπως μας έλεγε ο κ. Πάγκαλος, ένα χρόνο τώρα. Παραδεχθήκατε ότι δεν είναι ευλογία σήμερα.

Σε ποια χώρα ζείτε κύριε Πρωθυπουργέ;»

Θ. Πάγκαλος: Να μην είσαι κακοήθης.

Α. Τσίπρας: Δεν μιλώ σε σας κύριε Πάγκαλε, αν θέλετε να πείτε κάτι να πάρετε το λόγο. Και να μη βρίζετε. Δεν είναι τσιφλίκι σας η βουλή για να βρίζετε. Να βρίζετε στα κανάλια.

Θ. Πάγκαλος: Εσύ με ανέφερες και ψεύδεσαι ασυστόλως. Να μην με αναφέρεις.

Α. Τσίπρας: Κύριε Πρωθυπουργέ, σε σας απευθύνομαι και παρακαλώ, κύριε Πρόεδρε, να σεβαστεί ο κ. Πάγκαλος το θεσμό του Κοινοβουλίου. Να το σεβαστεί!

«Λέτε για πατριωτική ευθύνη. Χρησιμοποιείτε την ίδια γλώσσα που χρησιμοποιούσαν κάποτε για την Αριστερά αυτοί που λεγόντουσαν εθνικόφρονες και η Αριστερά ήταν οι εθνοπροδότες, οι συμμορίτες. Δεν μας λέτε συμμορίτες τώρα, μας λέτε Γκοτζαμάνηδες. Αλλά μόλις ανεβήκατε στο βήμα εξήρατε την στάση του κ. Καρατζαφέρη ότι είναι πατριώτης. Και εμείς δεν είμαστε πατριώτες. Είστε εσείς πατριώτης.

Κύριε Πρωθυπουργέ, έχετε καταλάβει ότι αυτούς που πάτε να σώσετε με το μνημόνιο που εφαρμόζετε τους έχετε ξεκληρίσει; Εκατόν είκοσι χιλιάδες λουκέτα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Εκατό χιλιάδες νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πατρίδα και πάνε στο εξωτερικό. Γιατί; Για να μας σώσετε το κάνετε αυτό; Ένα εκατομμύριο θα φθάσουν οι άνεργοι μέσα στο 2011. Κραχ ανεργίας. Περισσότερος είναι ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός από τους απασχολούμενους λέει το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ. Για να μας σώσετε το κάνετε αυτό;

Με ρωτήσατε ευθέως για τα δάνεια. Αν θέλουμε το δάνειο ή όχι. Ακούστε κύριε Πρωθυπουργέ, ρωτήστε όλους με τους οποίους έχετε πολύ καλή σχέση τον Στίνγκλιτς, τον Κρούγκμαν, όποιον οικονομολόγο θέλετε, και πείτε τους. Σώζεται κάποιος χρεοκοπημένος με νέα ακριβά δάνεια ακόμη πιο σκληρά και μάλιστα με την απαίτηση αυτά τα δάνεια να μην τα δίνει για παραγωγική διαδικασία και για ανάπτυξη, αλλά για να αποπληρώνει τα προηγούμενα;

Μας είπατε ότι φταίει η Νέα Δημοκρατία. Βεβαίως φταίει η Νέα Δημοκρατία. Ο κ. Γιούγκερ λέει οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ 35 χρόνια φταίνε. Βεβαίως. Και είχατε την δικαιολογία πέρσι τέτοιο καιρό ότι η ΝΔ μας οδήγησε στα τάρταρα και ο κ. Καραμανλής σηκώθηκε και έφυγε και σεις βρεθήκατε με την πλάτη στον τοίχο. Αλήθεια λοιπόν, είναι αυτό. Το παραδέχομαι και εγώ.

Ένα χρόνο όμως τώρα τι κάνετε; Τώρα ποιος σας φταίει; Εσείς το ψηφίσατε αυτό το μνημόνιο. Εσείς εφαρμόσατε αυτή την πολιτική. Ο Τσίπρας μπορεί να δημιουργούσε προβλήματα με την παρουσία του όπως λέτε εσείς εδώ, αλλά δεν σας εμπόδισε να το εφαρμόσετε. Γιατί εκεί που αποτύχατε χθες θα πετύχετε σήμερα. Και μάλιστα με μια πολιτική η οποία φθάνει τα όρια του παραλογισμού.

Θέλετε, να βάλετε φόρο κεφαλικό πάνω από 12.000 εισόδημα και μάλιστα με αναδρομική ισχύ. Και σας ερωτώ ένας μικρομεσαίος που έχει εισόδημα το 2010 900 ευρώ –και είναι πολλοί αυτοί, 250.000 άνθρωποι έχουν μπει στην ανεργία μέσα στο 2010– θα πάει τώρα που είναι άνεργος και δεν έχει και ταμείο γιατί είναι μικρομεσαίος να πληρώσει 300 ευρώ αναδρομικά ο άνεργος, ο απολυμένος. Και ύστερα μου λέτε γιατί σας κατηγορώ ότι έχετε ξεπεράσει τη Θάτσερ και την πολιτική –προσέξτε, την πολιτική, δεν σας είπα ποτέ δικτάτορα Πινοσέτ– με τις αποκρατικοποιήσεις. Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα τα ξεπερνάει.

Να σας θυμίσω όμως ότι κάποτε ήσασταν ΠΑΣΟΚ κύριε Πρωθυπουργέ, πραγματικό ΠΑΣΟΚ. Τρία χρόνια πριν τι λέγατε;

Επίκαιρη ερώτηση στον Πρωθυπουργό Καραμανλή για τις αποκρατικοποιήσεις. Εσείς τα λέγατε αυτά. «Η Ελλάδα θα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία τα μεγαλύτερα λιμάνια, το σύνολο των μεγάλων αεροδρομίων, οι τηλεπικοινωνίες, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και άλλοι ζωτικοί τομείς της οικονομίας, θα είναι ιδιωτικοί ή και θα ελέγχονται από αντίστοιχους οργανισμούς άλλων χωρών. Αυτή η πολιτική είναι και ξεπερασμένη και αποτυχημένη – την εφάρμοσαν στο παρελθόν μονάχα ακραίες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις όπως της Θάτσερ και του κ. Μητσοτάκη». Εσείς τα λέγατε. Και τώρα τι κάνετε;

Κύριε Πρωθυπουργέ, μας λέτε να κάνουμε οικονομίες, πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα. Συμφωνούμε. Μόνος τρόπος για να μειώσουμε το έλλειμμα είναι να γδάρουμε μισθωτούς και συνταξιούχους; Άλλος τρόπος δεν υπάρχει; Εσείς πολύ σωστά λέγατε προεκλογικά «λεφτά υπάρχουν». Γιατί δεν πήγατε εκεί που υπάρχουν τα λεφτά; Ξέρετε ότι δημοσιεύματα λένε για 600 δις καταθέσεις στις ελβετικές τράπεζες, τις αυστριακές, τις ευρωπαϊκές. Και δεν σας έχω ακούσει ποτέ να πάτε στον κ. Γιούνγκερ και στον κ. Τρισέ και να του πείτε, για ελάτε εδώ, για να δούμε πώς θα παγώσουμε αυτές τις καταθέσεις για να τις φορολογήσουμε.

Ο Κον Μπεντίτ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το έβαλε αυτό στον Μπαρόζο. Και του είπε, «θέλετε να παγώσουμε τις καταθέσεις του Καντάφι, αλλά των πλουσίων Ελλήνων που φοροδιαφεύγουν και χρηματοδοτούν με ρευστότητα τις ευρωπαϊκές τράπεζες από τα φοροκλεμμένα των Ελλήνων πολιτών δεν τις παγώνετε». Γιατί λοιπόν δεν κάνετε κάτι τέτοιο; Να ορίστε, μια πρόταση που θα βρει την ομοψυχία του λαού, μέσα στην αίθουσα και έξω από την αίθουσα. Γιατί; Δεν σας άκουσα ποτέ να το κάνετε αυτό. Μονάχα περαιώσεις για να πληρώνουν και να ξεμπερδεύουν με 3-4 χιλιάρικα αυτοί που χρωστάνε εκατομμύρια και οι «συνήθεις ύποπτοι» οι μικρομεσαίοι και οι έντιμοι φορολογούμενοι να πληρώνουν ένα ολόκληρο εισόδημα σε φόρους.

Και κλείνω κύριε Πρωθυπουργέ. Το δυστύχημα για σας είναι ότι δεν σκέφτεστε οποιαδήποτε άλλη λύση, πέραν απ’ αυτή τη λύση που μας προτείνουν οι δανειστές και οι πιστωτές μας. Και ότι δεν σκέφτεστε και οποιαδήποτε άλλη λύση που να έχει ως προοπτική την πιθανότητα να μην είστε Πρωθυπουργός. Σκεφθείτε ότι μπορεί να υπάρχει και αυτή η λύση όταν ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους. Θέλετε να φέρετε τεχνοκράτες; Τι θα αλλάξει; Θέλετε να φέρετε την κρατικοδίαιτη τραπεζοκρατία να τους κάνετε υπουργούς; Τι θα αλλάξει; Θα σταματήσει ο κόσμος να βγαίνει στους δρόμους;

Και είναι και δημοκρατική εκτροπή. Γιατί ο κόσμος σας ψήφισε για να κυβερνήσετε εσείς. Όχι με τον κ. Καρατζαφέρη και την κα Μπακογιάννη και τους τραπεζίτες. Είναι αλλοίωση της λαϊκής εντολής. Και αυτό που σας ζητάει ο κόσμος είναι να φέρετε πίσω αυτή τη λαϊκή εντολή. Ο κόσμος δεν λέει γενικά και αόριστα φύγετε. Ο κόσμος λέει δημοκρατία. Και μην προσπαθείτε να τον κοροϊδέψετε με τερτίπια. Τα ψέματα τελείωσαν. Όταν ο κόσμος είναι στους δρόμους τα ψέματα τελείωσαν.

Και αυτός ο εκβιασμός να φέρνετε με ένα άρθρο, να εκβιάζετε την κοινοβουλευτική σας ομάδα, με ένα άρθρο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την εξόντωση του λαού, επιτρέψτε μου να σας πω είναι στα διεθνή χρονικά και σίγουρα στα χρονικά της χώρας μας –ακόμη και αν εσείς θέλετε να συγκρίνεστε με τον Τρικούπη και το Βενιζέλο– ένας πρωτοφανής ιστορικού χαρακτήρα ευτελισμός του Κοινοβουλίου και της δημοκρατίας».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: Οι πλατείες στην Ελλάδα διεκδικούν πραγματική δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη!

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά χαιρετίζει τις εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών που πλημμύρισαν προχθές την Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα και δεκάδες άλλες κεντρικές πλατείες σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας διαμορφώνουν σήμερα ένα μέτωπο αντίστασης, δημοκρατίας και αξιοπρέπειας. Η απάντηση της κοινωνίας γίνεται δυνατότερη κάθε μέρα που περνά: Φτάνει πια με τα συνεχή Μνημόνια! Φτάνει πια με τη λιτότητα, την ανεργία, την κατάθλιψη, τον αυταρχισμό! Οι άνθρωποι στις πλατείες της Ελλάδας ανακαλύπτουν ξανά την αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση, ενάντια στην απομόνωση και τη βία της φτώχειας. Αρνούνται να παραμείνουν σιωπηλοί και να θυματοποιούνται βάναυσα από τις καταστροφικές και κατασταλτικές πολιτικές της κυβέρνησης Παπανδρέου και της τρόϊκα του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ε.Ε. Ενώνουν τις φωνές τους και διεκδικούν πραγματική δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, εγγυημένη κοινωνική προστασία.

Δεσμευόμαστε να βοηθήσουμε αυτή τη φωνή να δυναμώσει και να γίνει μια νέα νικηφόρα ελπίδα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς
Βρυξέλλες, 07/06/2011

Ο Πρόεδρος της Κ.Ο του Συ Ριζ Α, Αλέξης Τσίπρας, κατέθεσε Επίκαιρη Ερώτηση στον Πρωθυπουργό

Τους τελευταίους 20 μήνες η χώρα βρέθηκε στην δίνη της καταστροφικής επιλογής του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Με πλαστά και εκβιαστικά διλήμματα, το Μνημόνιο ψηφίστηκε με απλή αντί για αυξημένη πλειοψηφία. Η δανειακή σύμβαση εδώ και 12 μήνες δεν έχει έρθει προς κύρωση στη Βουλή των Ελλήνων ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση ετοιμάζεται να υπογράψει και δεύτερη δανειακή σύμβαση. Πολλοί νόμοι, ειδικά όσοι αφορούν σε εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, είναι σύμφωνα με έγκριτους νομικούς καταφανώς αντισυνταγματικοί. Με το Μνημόνιο εκχωρήθηκε μέρος της εθνικής κυριαρχίας και με την παρουσία εποπτών και «επιτρόπων» σε κάθε υπουργείο, εκχωρείται πλέον και τυπικά η διακυβέρνηση και αλλοιώνεται ευθέως η λαϊκή εντολή, που αποτελεί μέρος της λαϊκής κυριαρχίας.

Επιπλέον, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει προς ψήφιση ένα νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που ξεπερνά κατά πολύ τον χρόνο της θητείας της, δεσμεύοντας έτσι για τις επόμενες δεκαετίες τον ελληνικό λαό.

Επειδή εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες στις πλατείες και τους δημόσιους χώρους, διαδηλώνουν εδώ και δύο εβδομάδες καθημερινά, με αιτήματα: πραγματική δημοκρατία, αξιοπρέπεια και ανατροπή της πολιτικής του μνημονίου και του νεοφιλελευθερισμού,

Ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός

* Εκτιμά ότι έχει τη στοιχειώδη, έστω, δημοκρατική νομιμοποίηση να προχωρήσει, ερήμην του ελληνικού λαού, στην υπογραφή ενός νέου μνημονίου, μίας νέας δανειακής σύμβασης, που υπαγορεύει την εκποίηση του δημόσιου πλούτου της πατρίδας μας;

* Βάση ποιάς λαϊκής εντολής, προτίθεται να παραχωρήσει μέρος της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, σε υπερεθνικούς οργανισμούς που κατάφορα μεροληπτούν υπέρ των συμφερόντων των τραπεζών, της εγχώριας διαπλοκής και της διεθνούς τοκογλυφίας;

Ο ερωτών Βουλευτής

Αλέξης Τσίπρας

Ομιλία του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής

Ευρώπη Δανειστές και κρίση χρέους.

Οι καταστάσεις που βιώνουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμες.
ΟΙ φωνές που αναγνωρίζουν ότι η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους είναι πρακτικά αδύνατη, πληθαίνουν.
Πριν από ένα χρόνο μπήκαμε στο περίφημο Μνημόνιο.
Αυτοί που υποστήριξαν ότι η πολιτική του Μνημονίου, κάπου σήμερα θα μας οδηγούσε ξανά στις αγορές είναι εκτεθειμένοι.
Και αναφέρομαι στην ελληνική κυβέρνηση και την τρόικα. Είναι ψεύτες και αποτυχημένοι.
Ενοχοποίησαν συλλογικά τον ελληνικό λαό και τους εργαζόμενους.
Είπαν ότι για την κρίση φταίει η ελληνική τεμπελιά, οι μισθοί και οι συντάξεις.
Επέβαλλαν μια πρωτοφανή πολιτική κοινωνικής κατεδάφισης.
Ιδού το αποτέλεσμα. Η πολιτική της ύφεσης και της φτώχειας, επιδείνωσε σε τρομακτικό βαθμό τα προβλήματα τα οποία υποτίθεται ότι θα έλυνε.
Προφανώς οι αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, η στρεβλή ανάπτυξη, η λεηλασία του παραγόμενου πλούτου και η φορολογική ασυλία του κεφαλαίου, έπαιξαν το ρόλο τους στο να πέσει πρώτη η Ελλάδα στο γκρεμό της κρίσης χρέους.
Σημαντικό ρόλο, όμως, έπαιξε και η κυβέρνηση Παπανδρέου, που διευκόλυνε τις επιθέσεις στα ελληνικά ομόλογα.
Θεώρησαν ότι ένα γρήγορο ξήλωμα του κοινωνικού κράτους θα έλυνε το πρόβλημα και θα ικανοποιούσε τις αγορές.
Άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου και μας έβαλαν σε έναν κατήφορο χωρίς τέλος.
Μπροστά σε αυτή την κραυγαλέα αποτυχία, έρχονται σήμερα και ζητάνε πολύ χειρότερα πράγματα.
Σχεδιάζουν μια ακόμα πιο επιθετική και ισοπεδωτική πολιτική.
Ζητάνε το συνολικό ξεπούλημα της χώρας στα ιδιωτικά συμφέροντα.
Γιατί; Για να βρεθούμε πάλι, σε σύντομο χρονικό διάστημα μπροστά σε ένα ακόμα πιο τραγικό αδιέξοδο, σε μια ακόμα πιο ηχηρή αποτυχία.
Είναι προφανές ότι όλο αυτό δεν γίνεται για να βγει η χώρα από την κρίση.
Κανείς πια δεν πιστεύει, ούτε καν για τα προσχήματα, ότι μια τέτοια λεηλασία συνιστά θεραπεία του προβλήματος.
Πιο βαθειά μέσα στην απελπισία μας οδηγούν. Και όσο πιο μεγάλη και ηχηρή είναι η αποτυχία τους, τόσο πιο κυνικοί γίνονται.
Σήμερα ομολογείται ανοιχτά αυτό που η αριστερά είπε πριν από έναν χρόνο.
Δεν πρόκειται για μια κρίση της Ελλάδας. Είναι μια συνολική κρίση της Ευρώπης και της ευρωζώνης.
Είναι η αδυναμία και η ανικανότητα του ευρωπαϊκού μονεταριστικού μοντέλου ανάπτυξης να λειτουργήσει σε συνθήκες κρίσης.
Το ενδεχόμενο μιας ελληνικής χρεωκοπίας δημιουργεί πανικό στην Ευρώπη. Και γι αυτό είναι αποφασισμένοι να πάρουν από εμάς ότι προλάβουν.
Σήμερα ζητάνε επιτακτικά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Και κάθε τόσο επανέρχονται απαιτώντας μερικά δισεκατομμύρια ακόμα σε μορφή περικοπών και έμμεσης φορολογίας.
Ο στόχος είναι να εξασφαλίσουν οι δανειστές και το τελευταίο ευρώ που είναι δυνατόν να τους δώσουμε, πριν από οποιαδήποτε κίνηση αναδιάρθρωσης.
Μόνο που αυτά τα χρήματα αφαιρούνται από την ελληνική οικονομία.
Το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο. Το παραδέχθηκε μέχρι και ο κ. Γιούνκερ. Μπήκε και αυτός στη λέσχη με τις Κασσάνδρες.
Η επαναδιαπραγμάτευση λοιπόν του χρέους είναι αναπόφευκτη.
Αλλά την προωθούν φροντίζοντας να αφήσουν μια Ελλάδα εξουθενωμένη, με το μισό πληθυσμό στο απόλυτο κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο.
Αυτό είναι το περιεχόμενο του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής σταθερότητας.

Συναίνεση και κυβερνητικοί εκβιασμοί.

Και έρχεται σήμερα η κυβέρνηση που μας οδήγησε με τις επιλογές της στο γκρεμό και θυμάται την ανάγκη της συναίνεσης και μιας άλλης κουλτούρας πολιτικής συνεννόησης.
Τώρα θυμήθηκε ο κ. Παπανδρέου την κουλτούρα πολιτικής συνεννόησης;
Όταν ενάμισι χρόνο πριν έκανε υπόγειες συνεννοήσεις με το ΔΝΤ, ούτε ενημέρωσε τις πολιτικές δυνάμεις ούτε ζήτησε τη γνώμη μας.
Μόνο καλούσε σύσκεψη αρχηγών για να συζητήσουμε το μείζον εθνικό πρόβλημα των διεφθαρμένων Ελλήνων.
Ένα χρόνο τώρα για να εφαρμόσει το μνημόνιο που θα ήταν ευλογία, έτσι μας έλεγαν, τσαλάκωσε το Σύνταγμα και τη Βουλή, χρησιμοποίησε τη λάσπη των ΜΜΕ και τη βία της αστυνομίας.
Και τώρα θυμάται το κλίμα και τη κουλτούρα πολιτικής συνεννόησης.
Είναι άραγε δείγμα αυτής της διαφορετικής κουλτούρας πολιτικής συνεννόησης η παρουσία του κατ εξακολούθηση υβριστή και συκοφάντη Πάγκαλου στην αντιπροεδρία της κυβέρνησής του;
Είναι δείγμα διαφορετικής κουλτούρας συνεννόησης τα ψέματα και η λάσπη για τον ΣΥΡΙΖΑ όλη αυτή τη περίοδο σε σχέση με τη βία.
Ας μη μιλάει λοιπόν ο κος Παπανδρέου για κουλτούρα συνεννόησης, γιατί στις μέρες του είδαμε τη πιο δεξιά κυβέρνηση της μεταπολίτευσης και όχι μόνο σε ότι έχει να κάνει με τα θέματα της οικονομίας.
Ενάμισι χρόνο τώρα κυβερνά με εργαλείο το φόβο και σύμμαχο τον κ. Καρατζαφέρη και την ακροδεξιά.
Και τώρα προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία ανασύρει και το τελευταίο του χαρτί, που είναι ο εκβιασμός και η κινδυνολογία για το ευρώ και για την πέμπτη δόση.
Και εδώ τα πράγματα γίνονται σοβαρά και επικίνδυνα.
Οι άνθρωποι δεν διστάζουν να παίζουν με τη φωτιά, να παίζουν πολιτικά παιχνίδια με τις αποταμιεύσεις του λαού, να παίζουν με το βιός των απλών ανθρώπων.
Ποια άλλη κυβέρνηση στον κόσμο προαναγγέλλει τη χρεωκοπία της χώρας της με τρόπο που προκαλεί την απόσυρση των λαϊκών αποταμιεύσεων.
Ποια άλλη κυβέρνηση στο κόσμο επί ενάμισι χρόνο διατυμπανίζει την πιθανότητα χρεοκοπίας με τρόπο που τείνει να αποτελεί τη βασική αιτία για να φτάσει η χώρα ως εκεί.
Ποια άλλη κυβέρνηση στον κόσμο, αφήνει ανοιχτά και αδιάψευστα σενάρια εξόδου από το ευρώ και ταυτόχρονα συγκαλεί με δραματικούς τόνους έκτακτη σύγκλιση των αρχηγών.
Στην οποία σύσκεψη έρχεται ο υπουργός των Οικονομικών και μας λέει επισήμως ότι δεν θα εκταμιευτεί η 5η δόση και θα γίνει στάση πληρωμών και λίγες ώρες αργότερα διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.
Ε, επιτέλους αυτές οι γελοιότητες πρέπει να σταματήσουν.
Δεν με αφορά αν βρίσκονται σε πολιτικό αδιέξοδο, δεν με αφορά αν γίνονται μπλοφαδόροι της πλάκας στην αγωνία τους να αποκτήσουν συνενόχους στο φόνο. Αυτό που με απασχολεί είναι ότι έχουν γίνει εξαιρετικά επικίνδυνοι και η χώρα πλέον απειλείται ανοιχτά με ενδεχόμενο Αργεντινοποίησης.
Και τη ίδια ώρα ο πρωθυπουργός πελαγοδρομεί ανάμεσα σε εκβιασμούς, δραματοποιήσεις, πατριωτικές κορώνες, αλλά και τρομακτικές αντιφάσεις που δείχνουν έλλειψη σχεδίου και στρατηγικής.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ξεκίνησε χθες την τοποθέτησή του λέγοντας ότι το πρόγραμμα πάει καλά, ότι θα αναλάβει και μόνος του την ευθύνη υλοποίησης του και ότι εκλογές θα κάνει το 2013.
Και εγώ τον ρώτησα: τότε, γιατί μας έφερες εδώ εκτάκτως; Αφού δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί δεν πας να πείσεις τους βουλευτές σου και να φέρεις τα μέτρα στη Βουλή;
Είναι λοιπόν προφανές ότι η μόνη στρατηγική της κυβέρνησης είναι ο εκβιασμός της συναίνεσης στο σχέδιο κατεδάφισης της κοινωνίας.
Και αυτό είναι εγκληματικό γιατί έστω και τούτη την ώρα υπάρχουν ακόμα ισχυρές διαπραγματευτικές δυνατότητες για τη χώρα.
Η κυβέρνηση όμως, αντί να διαπραγματεύεται απέναντι στους δανειστές, αντιγράφει τα επιχειρήματά τους και εμφανίζεται ως να εκπροσωπεί αυτούς και τα συμφέροντά τους, απέναντι στον ελληνικό λαό.
Αντί να διεκδικεί επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, κινδυνολογεί μαζί τους ότι αν «δεν συναινέσουμε θα οδηγηθεί η χώρα σε χρεωκοπία».
Βρέθηκαν βέβαια και οι πρόθυμοι λαγοί να προωθήσουν το εκβιαστικό αυτό δίλημμα. Ο κ. Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ και η κα Δαμανάκη της Κομισιόν.
Είναι προφανές ότι δεν μιλάνε εκ μέρους του εαυτού τους.
Εντάσσονται στο επικίνδυνο παιχνίδι που εξυπηρετεί την κυβέρνηση.
Και αναπαράγουν τον εκβιασμό προς το λαό: Δεχτείτε τα σκληρά μέτρα.
Ναι, θα πεινάσετε, θα υποφέρετε, θα χάσετε τις δουλειές και την αξιοπρέπειά σας, αλλά η άλλη εναλλακτική είναι η συντέλεια του κόσμου, η στάση πληρωμών και η αποπομπή της χώρας από το ευρώ.
Τα επιχειρήματά τους όμως έχουν μια λογική αντίφαση που εμείς πρέπει να αναδείξουμε στο λαό για να τον βοηθήσουμε να νικήσει το φόβο.
Τι μας λένε ότι ενώ η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ, οι μεγάλες τράπεζες, το ίδιο το Ευρώ δεν αντέχουν την επαναδιαπραγμάτευση και τη διαγραφή χρέους της τάξης του 20%, 30%, άντε 40%, είναι αποφασισμένες να μη δώσουν τη δόση των 12 δις και άρα προτιμούν το ασύντακτο κούρεμα του 100%.
Αυτή την αντίφαση πρέπει να την αναδείξουμε για να κατανοήσει ο λαός το μέγεθος του εκβιασμού και κυρίως ότι τη πιθανότητα χρεοκοπίας δεν τη προκαλεί η αντίδρασή του στα νέα μέτρα και στο ξεπούλημα της περιουσίας, αλλά η ίδια η κυβέρνηση με τις επιλογές και τους τακτικισμούς της.

Οι όροι της αναδιαπραγμάτευσης

Σήμερα η κατάσταση είναι η εξής. Το χρέος είναι μη βιώσιμο.
Το ερώτημα είναι με ποιους όρους θα γίνει. Αν θα γίνει με τους όρους των δανειστών, δηλαδή με ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδας και με την καταδίκη της σε μια ύφεση χωρίς τέλος. ¨Η αν θα γίνει με τους δικούς μας όρους, ακόμα καλύτερα με τους όρους όλων των χωρών που βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση. ¨Έτσι ώστε να εξοικονομηθούν οι πόροι που απαιτούνται για την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας και την προώθηση ενός νέου αναπτυξιακού σχεδίου.
Η επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους με διαγραφή μεγάλου μέρους του είναι αυτή τη στιγμή μονόδρομος.
Και βασικός παράγοντας για κάτι τέτοιο είναι η πίεση από τα κάτω, από την πλευρά της κοινωνίας.
Προφανώς η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτεί ούτε στο ελάχιστο προς το συμφέρον της χώρας.
Είναι σα να νομίζει ότι η χώρα κατοικείται αποκλειστικά από τραπεζίτες.
Το ίδιο ακριβώς θεωρεί και η Νέα Δημοκρατία.
Το παραδοσιακό πολιτικό σκηνικό, έχει χρεοκοπήσει πριν από οποιονδήποτε άλλον.

Το αίτημα για εκλογές

Στη δημοκρατία, διέξοδο δίνει μόνο ο λαός. Και ο λαός δε μπορεί να χειραγωγείται με το φόβο και τους εκβιασμούς.
Ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση έδωσαν μέρος της εθνικής κυριαρχίας, ε, δεν θα δώσουν και τη λαϊκή κυριαρχία.
Είναι αναγκαίο να γίνουν άμεσα εκλογές.
Να ανοίξει η συζήτηση για τις εναλλακτικές προτάσεις απέναντι στη σημερινή κατάσταση.
ΚΑΙ να αποφασίσει δημοκρατικά ο ελληνικός λαός.
ΝΑ αποφασίσει αν θέλει μια κυβέρνηση υποταγμένη στους καταναγκασμούς μιας ατελείωτης σειράς Μνημονίων. ΄Η αν θέλει τον εναλλακτικό δρόμο: την απαλλαγή από το Μνημόνιο, την επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους και την ανάπτυξη μέσα από την αναδιανομή του πλούτου, την στήριξη των χαμηλότερων εισοδημάτων και την προώθηση της σταθερής και μόνιμης απασχόλησης.
Γύρω από ένα τέτοιο εναλλακτικό σχέδιο, θεωρούμε ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας.
Που θα περιλαμβάνει ολόκληρη την Αριστερά, πέρα από διαφωνίες σε επιμέρους ζητήματα.
Που θα συσπειρώνει δυνάμεις από τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, και δυνάμεις από τον χώρο της ριζοσπαστικής οικολογίας.
Και το σημαντικότερο που θα έχει στέρεες κοινωνικές αναφορές και την δυναμική αποφασιστική στήριξη των εργαζομένων και της νεολαίας.
Αυτός είναι ο δρόμος που θα μας βγάλει από την κρίση.

Δημοψήφισμα

Πριν από αυτό όμως και εξ ίσου σημαντικό είναι να τεθεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και η πολιτική του Μνημονίου σε δημοψήφισμα.
Δεν αναφερόμαστε προφανώς στα ψευτοδιλήμματα που έθεσαν ο κ. Δασκαλόπουλος, η κα Δαμανάκη και εμμέσως το πρωθυπουργικό περιβάλλον, δημοψηφίσματα με το εκβιαστικό ερώτημα διαρκές μνημόνιο ή επιστροφή στη δραχμή.
Αυτό το δίλημμα έχει νόημα μόνο στα κεφάλια όσων θα ήθελαν τον ελληνικό λαό έντρομο, καθηλωμένο και χειραγωγημένο.
Το ερώτημα είναι ένα: Το Μνημόνιο και οι διαρκείς ανανεώσεις του με τη μια ή την άλλη μορφή.
Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση και η τρόικα έχουν το δικαίωμα να δεσμεύσουν τον τόπο σε μια διαρκή και συνεχώς βαθύτερη ύφεση με προοπτική τη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση.
Η αν ο ελληνικός λαός, και γενικότερα οι λαοί της Ευρώπης, έχουν το δικαίωμα να ακολουθήσουν άλλον δρόμο.
Το δημοψήφισμα χρειάζεται γιατί η κυβέρνηση αυτή δεν έχει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση να προχωρήσει σε συμφωνίες και μέτρα, με ορίζοντα δεκαετίες.
Δεν έχει εξουσιοδότηση από κανέναν να διαλύσει τον κοινωνικό ιστό και να πουλήσει φτηνά την δημόσια περιουσία.
Δεν έχει δικαίωμα να καταστρέψει ολοκληρωτικά το μέλλον για τις επόμενες γενιές.
Υπάρχει άλλος δρόμος.
Κάνουν ότι δεν τον βλέπουν, για να επικαλούνται το επιχείρημα του μονόδρομου.
Κάνουν ότι δεν τον βλέπουν γιατί έτσι αποκρύπτουν την απόλυτη και ολόθερμη ταύτιση τους με τους κερδοσκόπους, τις αγορές, τους τραπεζίτες και το κεφάλαιο, όλους αυτούς που μπροστά στην κρίση, για να σώσουν τα ευρώ τους είναι αποφασισμένοι να ξηλώσουν την Ευρώπη συθέμελα.
Η απάντηση λοιπόν είναι: δημοκρατία τώρα.
Το σχέδιο και η πορεία που προτείνεται να τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού.

Οι πλατείες και οι κοινωνικοί αγώνες

Συντρόφισσες και Σύντροφοι.

Ζούμε σε εποχές ραγδαίων εξελίξεων.
Το κίνημα των πλατειών, που ξεκίνησε από την Τυνησία και την Αίγυπτο και μεταφέρθηκε στην Ισπανία, έχει ήδη εκδηλωθεί στην χώρα μας.
Δεκάδες χιλιάδες πολιτών βρίσκονται στις πλατείες, στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τις άλλες ελληνικές πόλεις, υψώνοντας μια τεράστια κραυγή διαμαρτυρίας απέναντι στο Μνημόνιο, τα κυβερνητικά μέτρα, την έλλειψη ελπίδας για το μέλλον.
Το κίνημα αυτό υπερβαίνει τους παραδοσιακούς τρόπους διαμαρτυρίας όπως τους ξέραμε μέχρι σήμερα.
Δεν εντάσσεται σε πανό κομμάτων, οργανώσεων ή συνδικάτων.
Και επίσης έχει παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Και απλώνει χέρι αλληλεγγύης και όχι ανταγωνισμού στους Ισπανούς και στους άλλους λαούς της Ευρώπης.
Με τέτοια χαρακτηριστικά, είναι λογικό και επόμενο να έχει και τα θετικά τους στοιχεία και τις αντιφάσεις του.
Αλλά η ουσία είναι μία. Είναι ένα κίνημα ελπιδοφόρο, μια εκδήλωση της λαϊκής αγανάκτησης, που μπορεί να καταστήσει την κοινωνία και τον κόσμο, παράγοντα στις προσεχείς εξελίξεις.
Η δυναμική της μαζικής κοινωνικής αντίστασης κάνει αισθητή την παρουσία της και αυτό είναι σημαντικό.
Προφανώς δεν μπορούμε με ελιτίστικο και σεχταριστικό τρόπο να γυρίζουμε την πλάτη σε όλο αυτό τον κόσμο.
Η λογική αυτή, που θεωρεί λανθασμένο και ύποπτο οτιδήποτε δεν ελέγχει είναι πέρα για πέρα λάθος.
Δεν είναι η δική μας λογική.
Και προφανώς δεν είναι δυνατόν ,αλλά ούτε και μέσα στη δική μας αντίληψη για τα μαζικά κινήματα η σκέψη να επιχειρήσουμε να καπελώσουμε όλον αυτό τον κόσμο, να τον βάλουμε με το ζόρι στο δικό μας πλαίσιο.
Εμείς πρέπει να είμαστε μέσα σε αυτούς τους αγώνες.
Να τους στηρίξουμε και να τους ενισχύσουμε.
ΝΑ πούμε την δική μας άποψη και να ακούσουμε απόψεις άλλων.
ΝΑ συμβάλλουμε στις μαζικές διαδικασίες που έχουν δρομολογηθεί.
ΝΑ είμαστε κομμάτι αυτού του πολύμορφου κοινωνικού κινήματος, με τη δική μας συμβολή, αλλά με σεβασμό στους κανόνες και στην πολυμορφία του.
Και να επιδιώξουμε την επαφή με τις μάζες, με τις ιδέες μας, τις προτάσεις μας και το αγωνιστικό μας παράδειγμα.
Αλλά πάντοτε με σεβασμό στους κανόνες και τις αρχές του κινήματος αυτού. Όχι με πρακτικές εισοδισμού και καπελώματος.
Ας μην ξεχνάμε ότι τα κινήματα αυτά, που έπιασαν τον κοινωνικό παλμό, τη δύναμη του αυθόρμητου και την ανάγκη ολόκληρης της κοινωνίας να κάνει κάτι απέναντι στην ανασφάλεια, την αγωνία και το φόβο, είναι σήμερα η ελπίδα για πάρα πολύ κόσμο.
Πρέπει να προχωρήσουν.
Πρέπει να αναγκάσουν την κυβέρνηση και την πολιτική και οικονομική εξουσία να απαντήσουν και να απολογηθούν.
Πρέπει να κερδίσουν νίκες και να προχωρήσουν.
Και εμείς πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε γι αυτό.
Παράλληλα υπάρχουν και άλλα μέτωπα.
Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ έχουν ξεκινήσει έναν εμβληματικό αγώνα για να αποτρέψουν το ξεπούλημα της επιχείρησης.
Ο αγώνας αυτός θα πάρει διαστάσεις στο άμεσο μέλλον. Και θα επεκταθεί και στις άλλες δημόσιες επιχειρήσεις, κομμάτι του κοινωνικού κράτους που θυσιάζεται σήμερα και μάλιστα σε πολύ χαμηλό αντίτιμο, για να ηρεμήσουν οι δανειστές μας.
Ο αγώνας αυτός πρέπει να γιγαντωθεί, να γίνει συντονισμένα, να κερδίσει την υποστήριξη και τη συμπαράσταση της ελληνικής κοινωνίας.
Και ακόμα υπάρχουν και άλλα μέτωπα στα οποία θα δοθεί η μάχη.
Είναι ο χώρος της εργασιακής επισφάλειας, όπου η κατάργηση κάθε προστασίας για την εργασία, δημιουργεί πια ασφυκτικές καταστάσεις.
Είναι ο χώρος της υγείας και της παιδείας, που καταστρέφονται ολοκληρωτικά. Και είναι βεβαίως το πεδίο της κοινωνικής αλληλεγγύης, όπου οφείλουμε να είμαστε παρόντες.
Μέσα από τοπικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς, μέσα από εναλλακτικούς τρόπους κοινωνικής οργάνωσης, που βοηθούν, ιδιαίτερα τους πιο αδύναμου, να αντιμετωπίσουν τις τρομακτικές επιπτώσεις της κρίσης.
Υπάρχει λοιπόν τεράστιο πεδίο για πολιτική και κοινωνική δράση.
Και το πιο καλό, είναι ότι υπάρχει τώρα πια διάθεση και αισιοδοξία.
Τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Αλλά θα αλλάξουν μόνο με δράση, πρωτοβουλία και αποφασιστικότητα.
Αυτό είναι το μήνυμα των καιρών που έρχονται.

Επανεκκίνηση ΣΥΡΙΖΑ

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Μέσα στις συνθήκες αυτές, καλούμαστε να υλοποιήσουμε την επανεκκίνηση και την ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Η ευθύνη πέφτει σε όλες τις δυνάμεις που τον συναποτελούν.
ΟΙ προϋποθέσεις για δυναμική δράση και άνοιγμα στην κοινωνία υπάρχουν.
Το ζήτημα είναι να υπερβούμε οριστικά τις αδυναμίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα.
Όπως αναφέρεται και στο κοινά συμφωνημένο πλαίσιο,
Εγγύηση για να μην επαναληφθούν παρόμοια λάθη, είναι η ειλικρινής επιβεβαίωση της συμφωνίας μας ότι πορευόμαστε όλοι μαζί , η κοινωνική μας γείωση ,η συνεχής εξωστρεφής δράση μας , η ενεργοποίηση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ και η συμμετοχή του στις πολιτικές διαδικασίες που αφορούν στην κεντρική πολιτική μας παρουσία.
Ας έχουμε επίσης στο μυαλό μας ότι ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν μπορεί να είναι μόνο η Βαλτετσίου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται σε πάρα πολύ κόσμο της αριστεράς, οργανωμένους και ανένταχτους. Ανθρώπους που ενδεχομένως το προηγούμενο διάστημα πληγώθηκαν και απογοητεύτηκαν.
Πρώτο μέλημα όλων μας πρέπει να είναι η επανενεργοποίηση του κόσμου αυτού.
ΝΑ τους δώσουμε τη δυνατότητα να επανεμπλακεί σε γόνιμες διαδικασίες και σε πλούσια κοινωνική δράση.
Η υπέρβαση του εαυτού μας και των αρνητικών χαρακτηριστικών που παρουσίασε η ριζοσπαστική αριστερά είναι το μεγάλο μας στοίχημα.
Και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα αν θέλουμε να αντιστοιχηθεί η αριστερά στις απαιτήσεις των καιρών, να συσπειρώσει γύρω της ευρύτερες μάζες και να παίξει ρόλο στις κοινωνικές εξελίξεις.

Οικονομική εξόρμηση

Τέλος αλλά όχι έσχατο. Τα οικονομικά του κόμματος.
Η οικονομική εξόρμηση που σχεδιάζουμε πρέπει να γίνει υπόθεση όλων.
Το κόμμα έχει αυξημένες ανάγκες λόγω των συνθηκών.
Αυτό είναι αυτονόητο.
Και αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι ένα κόμμα οικονομικά ανεξάρτητο.
Που θα στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και στους δικούς του ανθρώπους.
Πρέπει να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας για την επιτυχία της εξόρμησης αυτής.
Η εφημερίδα και ο σταθμός, που μας φέρνουν σε επαφή με πάρα πολλούς ανθρώπους, αλλά και η ανάγκη για δράση και παρουσία των οργανώσεων, εξαρτώνται άμεσα από τη συμμετοχή του καθενός μας στην προσπάθεια αυτή.
Δεν είναι απλά μια οικονομική εξόρμηση.
ΤΑ χαρακτηριστικά της καμπάνιας αυτής είναι πολιτικά.
Ακόμα και μια συμβολική συμμετοχή από κάποιους ανθρώπους, κάνει πιο στενή την σχέση τους με την οργανωμένη αριστερά και με το κόμμα.
Δική μας υποχρέωση είναι να πείσουμε και να δεσμευτούμε ότι ούτε ένα ευρώ από την εξόρμηση αυτή δεν θα πάει χαμένο.
Κάθε κουπόνι που κόβουμε, κάνει ακόμα πιο δυνατό τον αγώνα ενάντια στο Μνημόνιο και τα κυβερνητικά μέτρα, κάνει ακόμα πιο δυνατή την αριστερά, στην προσπάθεια να αλλάξουμε την τροπή των πραγμάτων.