Η επέτειος του "ΟΧΙ" στην εποχή του “ναι” - Ποια είναι η πατρίδα μας;

του Χρήστου Κάτσικα

Γνωρίζω πολύ καλά, αναπνέοντας την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες 25 χρόνια ως εκπαιδευτικός και άλλα 12 ως μαθητής, ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές για αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν. Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ΄ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να υπονομεύσουν αυτή την εικόνα. Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία» αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και φτωχοποιούν το λαό. Ίσως δεν αντέχουμε πια να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για «τα περήφανα νιάτα και τα τιμημένα γηρατειά» οι ίδιοι που καταδικάζουν τη νεολαία στην ανεργία και στα μεροκάματα πείνας, σε ένα μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο, ενώ την ίδια στιγμή υπογράφουν τον γρήγορο θάνατο των πατεράδων και των μανάδων μας που βγήκαν στη σύνταξη.

Ίσως για κάποιους από αυτούς τους λόγους να κοιτάμε, δάσκαλοι και μαθητές, συχνά τα ρολόγια μας πότε θα τελειώσει κι αυτή η σχολική γιορτή. Κι όμως, οφείλω να σας πω ότι στην πρώτη επέτειο του ΟΧΙ, το 1941, στα πιο μαύρα χρόνια της φασιστικής κατοχής, χιλιάδες απλοί άνθρωποι, με κίνδυνο της ζωής τους ξεχύθηκαν στους δρόμους της σιδηρόφρακτης Αθήνας για να τιμήσουν την ίδια τους την ιστορία.

Γιατί αγαπητοί μου αυτή η ιστορία μας ανήκει. Ανήκει στον εργαζόμενο λαό μας, αυτόν που παράγει με τα χέρια του και το μυαλό του τα μύρια αγαθά ενώ την ίδια ώρα γεύεται πείνα και ανασφάλεια. Ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση γιατί κάτι σαν και αυτούς τόλμησαν πριν από εβδομήντα χρόνια να πούνε ΟΧΙ στην σκλαβιά την ίδια ώρα που το σύνολο της άρχουσας τάξης, των πλουσίων, των κομμάτων που εξουσίαζαν, οι πολιτικοί πρόγονοι αυτών που σήμερα μιλάνε στις τηλεοράσεις για ανεξαρτησία και δημοκρατία, είτε έφευγαν στο εξωτερικό είτε συγκυβερνούσαν με τον κατακτητή στα μαύρα χρόνια 1940-1944.
Ήταν αυτοί που έγραφαν το 1941 για τη νύχτα που κατέβηκε η Σβάστικα από το Μανόλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα τα παρακάτω: «Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο πράξιν. Και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματός της περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».
(Eφημερίδα «Βραδυνή», 2/6/1941).

ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Αγαπητοί φίλοι και φίλες την Ιστορία μας τη φόρτωσαν χρόνια τώρα με ψέματα ή μαλάματα και έκρυψαν το πρόσωπό της. Και είναι καιρός να αποκαλύψουμε το αληθινό της πρόσωπο. Εμείς οι δάσκαλοι πρώτοι από όλους οφείλουμε να αφήσουμε τα παραμύθια και να δώσουμε στο δράκο το πραγματικό του όνομα, να δείξουμε με το χέρι τους κακούς, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια, να ξεσαβανώσουμε τους νεκρούς μας και να τους βάλουμε μπροστά οδηγούς στη δράση μας.

Να πούμε την αλήθεια. Αυτή που κρύβουν επιμελώς οι σύγχρονοι φαναριώτες, ο καλός κόσμος των σαλονιών, οι δούκες και οι βαρώνοι, το κηφηναριό με τα άσπρα κολάρα, που θέλουν το λαό μας, εμάς τους ίδιους να κοιμόμαστε βαθιά την ώρα που μας γδύνουν. Να πούμε την αλήθεια:

• Ότι ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

• Ότι τα πραγματικά αίτια του πολέμου ήταν το μοίρασμα του κόσμου απ΄ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε σφαίρες επιρροής, αλλά και το τσάκισμα του εργατικού κινήματος.

• Ότι οι κύριοι αιμοδότες και πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης, ήταν το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ – ότι αυτοί ξεσήκωσαν τον κόσμο και αυτοί σήκωσαν το βάρος της αντίστασης.

• Ότι το μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής ανήκει στους «απόντες» του αγώνα, καθώς η πλειονότητα από τους πολιτικούς που κυβερνούσαν τη χώρα έφυγαν στην Αίγυπτο ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που στελέχωσαν τις τρεις «ελληνικές» κατοχικές κυβερνήσεις των κουίσλιγκ, χτυπώντας μαζί με τους κατακτητές τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, φορώντας ακόμη και την αποκρουστική κουκούλα του προδότη.

Εξάλλου, από τη Νίκαια της Γαλλίας, όπου είχε μετεγκατασταθεί, ο αστός πολιτικός Ν. Πλαστήρας καλούσε το λαό με επιστολή του να συνεργαστεί με τους κατακτητές: «Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να γίνει κυβέρνησις φιλογερμανική, για να καταστήσωμεν ολιγώτερον οδυνηράν την ήτταν. Αυτό πρέπει να γίνη και αν ακόμη θα ηξεύραμε ότι ο πόλεμος θα ετελείωνε και μετά τινας μόνον μήνας με τελείαν ήτταν του άξονος (όπερ απίθανον)» Να σημειωθεί ότι αυτό το γράμμα στάλθηκε την 21 Απρίλη 1941, κι ενώ οι Γερμανοί είχαν περάσει τη Λάρισα και κατέβαιναν προς την Αθήνα.
Λίγους μήνες πριν, στις 31 Οκτωβρίου 1940 μέσα από τις φυλακές της Κέρκυρας ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γ.Γ. του ΚΚΕ με το γράμμα του προς τον ελληνικό λαό τόνιζε:
«Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ…Ολοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα 'ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της»

Και τότε αίφνης ξαναζωντάνεψαν οι 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα, οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Ανδρούτσοι, οι Κολοκοτρωναίοι και οι Καραϊσκάκηδες και πιάστηκαν χέρι με χέρι με τους μαυροσκούφηδες του Άρη, με τα παλικάρια της Καισαριανής και της Κοκκινιάς και ενώθηκε ο λαός και οργανώθηκε ο λαός και αγωνίστηκε ο λαός

Αλήθεια δεν θα έπρεπε να υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό στη σημερινή βαρβαρότητα από μια σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου!

Από τον καιρό εκείνο, την εποχή των παππούδων και των πατεράδων μας πέρασαν 71 χρόνια. Σήμερα, δεν κατεβάζουν πια την ελληνική σημαία απ΄ την Ακρόπολη, μόνο κάτι απλήρωτους συμβασιούχους του υπουργείου πολιτισμού ψεκάζουν σαν τα κουνούπια οι δυνάμεις καταστολής, χτυπώντας και σέρνοντάς τους σαν τα σκυλιά. Σήμερα, δεν πουλά κανείς το σπίτι του για ένα τσουβάλι σιτάρι στους μαυραγορίτες, αλλά του το κατάσχει η τράπεζα για λίγα Ευρώ. Σήμερα, δεν μας πολεμάν οι Γερμανοί με τανκς και στούκας, απλώς, μας πουλάν τα παλιοσιδερικά τους, έτσι που καταχρεωμένοι δε μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Σήμερα, δεν κλέβουν τη σοδιά μας, αλλά μας επιβάλλουν πρόστιμα, αν παράγουμε έστω κι ένα κιλό παραπάνω απ΄ το πλαφόν που έχει καθοριστεί στις Βρυξέλλες. Xιλιάδες οι άνεργοι, η βιομηχανία και η μεταποίηση πέφτει σαν τραπουλόχαρτο και οικονομικά τζάκια, αφού ξεζούμισαν τον εργάτη, το μετανάστη, τον ελαστικό τετραωρίτη μεταφέρουν σαν ύαινες που οσμίζονται το αίμα τα εργοστάσιά “τους” στις διπλανές χώρες των φτηνών χεριών.

Και εμείς; Τι περιμένουμε;
Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα μας κάνουν
κι οι αχόρταγοι κάτι θε να μας δώσουν;
Ότι οι λύκοι θα μας ταΐσουνε αντί να μας καταβροχθίσουν;
Ότι από φιλία θα μας προσκαλέσει η τίγρη
να της βγάλουμε τα δόντια;
Τέτοια περιμένουμε;
Μπ. Μπρέχτ
Σ’ αυτήν την περίοδο, όπου η κρίση φτάνει με τη μορφή της κόλασης και άρχισε να ανάβει τις φωτιές των θυσιαστηρίων, για να κάψει δικαιώματα και κατακτήσεις, πρέπει να σκεφτούμε πολλαπλά και καίρια. Όταν το κυρίαρχο σύστημα ετοιμάζει για μας και τα παιδιά μας το κολαστήριο της ανεργίας, των ιδιωτικοποιήσεων, των περικοπών μισθών και συντάξεων, τότε πρέπει ν’ αντιδράσουμε! Να σκεφτούμε πώς δε θα παραδώσουμε ένα κοινωνικό, εργασιακό και πολιτικό καθεστώς χειρότερο απ’ ότι παραλάβαμε. Να αναλύσουμε την κατάσταση με «νου παγερό» και «φλογερή καρδιά», με «μάτι φώσφορο» και «κουμάντο γερό», έτσι ώστε ο φόβος να μένει μονάχος του και κανείς να μην αισθάνεται μόνος.

Πολλοί άνθρωποι υπήρξαν πάντοτε στην πολιτική τ’ αφελή θύματα των άλλων εφ’ όσον δεν θα ‘χουν μάθει, πίσω από τις φράσεις, τις διακηρύξεις και τις υποσχέσεις, ηθικές, θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές, να διακρίνουν τα συμφέροντα αυτών ή των άλλων τάξεων.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ
Να το καταλάβουμε. Η μια πατρίδα μας ταξιδεύει στα ελβετικά σαλέ, παίρνει μίζες από τις Siemens, αγοράζει κάμερες που φωτογραφίζουν το λαό, έχει εφεύρει δεκάδες τρόπους για να θωρακίζει το «είναι» και το «αντέχειν» της από τον εσωτερικό εχθρό της. Η άλλη πατρίδα τρέχει για το μεροκάματα, ζει με 500 ευρώ, πεθαίνει στην ανεργία και στην αλλότρια εργασία, αναγκάζεται να πληρώνει τις θηλιές των τραπεζών που βλέπουν τα αμύθητα κέρδη τους να αυξάνονται.
Αυτές οι δύο πατρίδες συγκρούονται. Άτυπα και φανερά.. Υπόγεια και στους δρόμους. Άλλοτε δυνατά κι άλλοτε αδύναμα. Αλλά συγκρούονται. Ο ένας κόσμος δεν έχει τίποτε κοινό με τον άλλον. Στη Ρώμη, το χειρότερο μαρτύριο ήταν όταν έδεναν ένα υγιές κορμί με ένα σαπισμένο ώσπου να σαπίσει και αυτό. Οφείλουμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο γιατί αν συνηθίσουμε το κακό, θα του μοιάσουμε!

Ε, λοιπόν να το καταλάβουν: η δική μας πατρίδα δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων! Η δική μας πατρίδα δεν είναι οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της οικονομικής ολιγαρχίας και της τρόικας που κάνοντας την ανομία «νόμο», ψήφισαν και επικύρωσαν τους προσυμφωνημένους όρους των ξένων κηδεμόνων. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που το λίπος γουργουρίζει ακόμη και στη φωνή τους την ίδια στιγμή που ο γιατρός διέγνωσε υποσιτισμό των μαθητών μας. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που φέρνουν τα κοινωνικά δικαιώματα στο απόσπασμα, την ελληνική οικονομία ανέκκλητα στη χρεοκοπία και τη χώρα στη νεοαποικιακή υποδούλωση και λεηλασία.

Δεκάδες φορές ως τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα. Kάθε Mινώταυρος και κάθε Λαβύρινθος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

Μόνη προοπτική για τον εργαζόμενο λαό, είναι η οργάνωση και το δυνάμωμα των αγώνων του. Ας δώσουμε ενεργητικά τη συμβολή μας γι’ αυτό το σκοπό. Κάτω η αντιλαϊκή και ξενόδουλη κυβερνητική πολιτική. Όλοι στον αγώνα.
Όταν γυρεύεις το θαύμα πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων, γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες των ανθρώπων.

ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΧΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Γ.Δραγασάκης: 'Οχι «κούρεμα» στα σκοτεινά

Αποτελεί θετική εξέλιξη το επικείμενο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων;

Προσωπικά δεν περιμένω τίποτα θετικό από μία αδιαφανή διαδικασία η οποία γίνεται ερήμην του ελληνικού λαού και με την κυβέρνηση απούσα, όπως όλα δείχνουν. Η διαγραφή μέρους του χρέους είναι μια αναγκαία κίνηση, το αποτέλεσμα της οποίας εξαρτάται πάρα πολύ από τους όρους με τους οποίους θα γίνει και από το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ενταχθεί.

Το πρώτο θέμα είναι το μέγεθος της διαγραφής:

Ένα «κούρεμα» 50% για το χρέος απέναντι στους ιδιώτες δεν αποτελεί επαρκή συνθήκη, διότι μεγάλο μέρος του χρέους πια δεν βρίσκεται καν στα «χέρια» των ιδιωτών.

Το δεύτερο ζήτημα είναι οι συνέπειες στις τράπεζες και στα ασφαλιστικά ταμεία:

Τα τελευταία δεν μπορούν να τεθούν με ελλείμματα τα οποία θα οδηγήσουν σε νέα μείωση των συντάξεων. Έπρεπε ήδη -το έχουμε πει από πέρυσι ενόψει αυτού του γεγονότος το οποίο ήταν εξαρχής αναπόφευκτο- να έχουν εξαιρεθεί από αυτή τη διαδικασία, κατά τη γνώμη μου τόσο τα ελληνικά όσο και τα ξενά ασφαλιστικά ταμεία, αν και οι πληροφορίες λένε ότι τα τελευταία δεν είναι τόσο εκτεθειμένα, ωστόσο θα έπρεπε αυτό να γίνει έστω για λόγους συμβολικούς, ώστε να μην τεθεί θέμα ζημίας γι’ αυτόν τον νευραλγικό τομέα. Μια άλλη λύση θα ήταν να αντικατασταθούν τα ομόλογα από άλλα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, αλλά αυτό είναι ένα θέμα το οποίο απαιτεί μια ειδικότερη συζήτηση και από τα ίδια τα ταμεία και τους ενδιαφερόμενους. Πάντως, αν τα ταμεία δεχθούν πλήγμα με τη διαφαινόμενη διαγραφή μέρους του χρέους αυτό θα «μεταφραστεί» στη φερεγγυότητα των ταμείων και στο ύψος των συντάξεων.

Όσον αφορά στις τράπεζες, εφόσον δοθεί δημόσιο χρήμα, είτε ελληνικό είτε ευρωπαϊκό, αυτό θα πρέπει να συνδεθεί με μέτρα που θα διασφαλίζουν το δημόσιο έλεγχο πάνω στη χρήση αυτού του χρήματος και επομένως πάνω στις τράπεζες. Διότι μπορεί να υπάρξει κάποια διαδικασία «ψευδοκρατικοποίησης», σύμφωνα με την οποία οι τράπεζες θα τεθούν υπό τον έλεγχο του κράτους απλώς για να απορροφηθεί το κόστος τους και στη συνέχεια θα ιδιωτικοποιηθούν εκ νέου. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει και μια παγκόσμια διαμάχη γύρω από το μέλλον των τραπεζών, τον τρόπο λειτουργίας τους από εδώ και στο εξής, κ.ο.κ., ζητήματα για τα οποία μέχρι σήμερα ουσιαστικά δεν έχει γίνει τίποτα, παρά το γεγονός ότι η κρίση ξεκίνησε από τις τράπεζες.

Η πιο σημαντική παράμετρος, όμως, είναι ότι σύμφωνα με τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας και δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος του πλούτου έχει «φυγαδευτεί» στο εξωτερικό, η όποια ρύθμιση του χρέους πρέπει να συνοδεύεται από μία «αιμοδότηση» της οικονομίας:

Επειδή είθισται να χρησιμοποιείται ο όρος ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, προσωπικά θα μιλήσω για ανακεφαλαιοποίηση της οικονομίας. Διαφορετικά, δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη. Το ζητούμενο δεν είναι η ρύθμιση του χρέους ως αυτοσκοπού αλλά ως μέσου για να στηριχθεί ένα πρόγραμμα το οποίο θα βάλει τέλος στην ύφεση, θα φέρει κάποια ανάκαμψη και θα δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε να μπορέσουμε ως κοινωνία να συζητήσουμε επιτέλους τα βαθύτερα αίτια αυτής της κρίσης, με απώτερο στόχο ένα μεσομακροχρόνιο πρόγραμμα το οποίο θα μας βγάλει από το αδιέξοδο στο οποίο μας έχει φέρει η σημερινή πολιτική. Αυτά, λοιπόν, εγώ δεν τα βλέπω να γίνονται. Η κατεύθυνση είναι σε λογικές μεγαλύτερου ελέγχου, αυστηρότερης εποπτείας κ.ο.κ. Θα πρέπει, όμως, να δούμε και τα πραγματικά γεγονότα.

Απ’ ό,τι αντιλαμβάνεστε, το όποιο περαιτέρω «κούρεμα» θα είναι εθελοντικό;

Αν δεν είναι εθελοντικό, θα οδηγηθούμε σε μια τεράστια διεθνή κρίση. Αυτή τη στιγμή, έτσι κι αλλιώς, ζούμε μια δευτερογενή κρίση των τραπεζών η οποία οφείλεται πια όχι στα «τοξικά» ομόλογα αλλά στην ύφεση και στην αδυναμία πληρωμής - εξυπηρέτησης των δανείων. Άρα, η κατάσταση είναι ήδη επισφαλής και στην Ευρώπη και διεθνώς. Αν μέσα σε αυτό το κλίμα σημειωθεί και μια υποχρεωτική διαγραφή χρέους, αυτή θα χαρακτηριστεί πιστωτικό γεγονός και θα προκαλέσει μια τεράστια παγκόσμια αναταραχή και ενδεχομένως μια νέα κρίση.

Είναι δυνατή η άσκηση οποιασδήποτε αναπτυξιακής πολιτικής υπό τις σημερινές συνθήκες;

Ακριβώς αυτή είναι μία παράμετρος την οποία δεν μπορούμε να αγνοούμε. Λόγω της ελλειμματικότητας της οικονομίας, η οποία δεν αφορά μόνο το δημοσιονομικό έλλειμμα αλλά και το εξωτερικό έλλειμμα, και λόγω της μεγάλης διαρροής όχι μόνο καταθέσεων αλλά συνολικά πλούτου της χώρας, κατά την προσωπική μου άποψη στην πρώτη φάση για να έχουμε ανάκαμψη θα χρειαστούμε εξωτερική χρηματοδότηση. Δηλαδή, μέχρι να υπάρξουν οι συνθήκες που θα επιτρέψουν να ελεγχθεί η εσωτερική συσσώρευση, η εσωτερική αποταμίευση, και να μπορέσει αυτή να διοχετευτεί παραγωγικά, θεωρώ ότι δίχως μια εξωτερική χρηματοδότηση είναι ανέφικτη η ανάκαμψη, χωρίς νέες αιματηρές θυσίες και -καταστροφικές αυτή τη φορά- εξελίξεις. Αυτή η εξωτερική χρηματοδότηση μπορεί να διεκδικηθεί και να διασφαλιστεί στο πλαίσιο της Ευρώπης. Όλο αυτό, άλλωστε, δεν είναι κάτι καινούριο. Ιστορικά, όλες οι κρίσεις χρέους έχουν ξεπεραστεί είτε με μια ανάκαμψη η οποία χρηματοδοτείται με πόρους -κατά κανόνα- μη δανειακούς, είτε με έναν υψηλό πληθωρισμό, είτε με διαγραφή των χρωστούμενων, είτε με λίγο απ’ όλα αυτά.

Εν τέλει, πότε και πού βλέπετε να καταλήγει αυτή η κρίση;

Όσο εφαρμόζεται αυτή η πολιτική, δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι θετικό. Όπως έχει αποδειχθεί, μέσω της λιτότητας αυξάνεται η ύφεση και επομένως συνεχίζεται ένας φαύλος κύκλος προς τα κάτω, μια πορεία οπισθοδρόμησης. Πρέπει αυτή η πολιτική να αντικατασταθεί από μία πολιτική η οποία να αρχίζει από τα αυτονόητα, δηλαδή να σταματάει την ύφεση, να φέρνει ανάκαμψη και να αρχίζει να δημιουργεί κάποια απασχόληση η οποία θα σηματοδοτήσει την αλλαγή πορείας. Όλα αυτά προϋποθέτουν ότι η κοινωνία θα ανακτήσει τη δυνατότητα να αποφασίζει, θα ανακτήσει την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά της, θα αποκατασταθεί η δημοκρατία η οποία στην πράξη τώρα δεν λειτουργεί. Όταν δεν έχουμε απάντηση στο ερώτημα: «ποιος αποφασίζει για εμάς;» ή ακούμε ότι... κάπου έξω αποφασίζουν και για εμάς, αυτό σημαίνει ότι στην πράξη η δημοκρατία μας δεν λειτουργεί. Από αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε.

Συνέντευξη Δ.Βίτσα, Γραμματέα της ΚΠΕ του ΣΥΝ στο Ρ/Σ «105,5 Στο Κόκκινο»

- Θέλω να ξεκινήσω από αυτό που προσωπικά θεωρώ μείζον γεγονός και το οποίο δεν ανατρέπεται από οτιδήποτε άλλο, ήταν οι τεράστιες διαδηλώσεις, η τεράστια συμμετοχή στην απεργία σε όλη την Ελλάδα και μάλιστα για δύο ημέρες, για 48 ώρες, και το πολιτικό μήνυμα που έστειλαν που, δεν ξέρω, νομίζω πως η επόμενη ημέρα δεν είναι ίδια πια, ανεξαρτήτως αν πέρασε το νομοσχέδιο ή δεν πέρασε. Αν πήρε 153 ή 154 ... Δεν ξέρω ποια είναι η δική σας άποψη..

Πρέπει να είναι κάποιος τυφλός, κουφός, άλαλος, όπως είναι η κυβέρνηση σε σχέση με τις ανάγκες της κοινωνίας και με την ίδια την κοινωνία, για να μη βλέπει ότι εκφράστηκε αυτές τις δύο ημέρες και η οργή και η αγανάκτηση σε ένα νέο επίπεδο συνειδητότητας, όχι για να μην περάσουν τα μέτρα, αλλά για να φύγει αυτή η κυβέρνηση, για να υπάρξει πραγματική δημοκρατία στον τόπο. Εκατομμύρια Έλληνες σε όλη τη χώρα διαδήλωσαν ενάντια σε αυτή την πολιτική. Εκατομμύρια Έλληνες καταλαβαίνουν πως αυτά τα μέτρα δεν έχουν τελειωμό. Και όχι πλέον έκπληκτοι. Γιατί απέκτησαν αυτό το επίπεδο συνειδητότητας. Είδε ο Ελληνικός λαός την ελαστικότητα της συνείδησης της κοινοβουλευτικής σήμερα πλειοψηφίας, η οποία βεβαίως, την επόμενη μέρα το πρωί θα βρέθηκε έκπληκτη μπροστά στην ανακοίνωση – γιατί κάποιοι την ξέρανε από τα πριν – ότι την Κυριακή δεν θα ληφθούν τελικές αποφάσεις. Ότι τα πραγματικά προβλήματα υπερβαίνουν τις επικοινωνιακές και πολιτικές ανάγκες της ίδιας της κυβέρνησης και ότι η ίδια η κυβέρνηση όχι απλώς ταυτίζεται με τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Επιδίωξη τους δεν είναι το ΄΄βιώσιμο χρέος΄΄. Δεν είναι τα μέτρα μέσο, είναι σκοπός. Η κυβέρνηση αφού τόλμησε επιτέλους να έρθει στο φως η περίφημη επιστολή του κ. Βενιζέλου προς την Λαγκάρντ, ανακαλύψαμε ότι το άρθρο 37 δεν υπήρχε, ήταν δική τους πρωτοβουλία.

- Είναι από την καλή τους την καρδιά που λέμε..να δώσουμε και κάτι παραπάνω. Αντιθέτως ανακαλύψαμε τη δέσμευση για απεριόριστες απολύσεις στο δημόσιο, στα αγγλικά μάλιστα, για όσες χρειαστεί και χωρίς τέλος…..δηλαδή δεν είναι μόνο οι 30 χιλιάδες….

Προειδοποιήσαμε ότι αυτά τα μέτρα δεν είναι τελικά. Μπορεί οι διάφοροι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να έβγαιναν και να λέγανε για τελευταία φορά – θυμίζει άλλα πράγματα αυτό το «για τελευταία φορά» - αλλά φαίνεται ότι τα μέτρα δεν έχουν τελειωμό. Γιατί ο στόχος είναι να ισοπεδωθεί η κοινωνία και τα δικαιώματά της.

- Πιστεύετε ότι μπορεί αυτή η κυβέρνηση να σταθεί πλέον με αυτά; Δηλαδή, ακόμα και οι δικοί τους βουλευτές λένε από Δευτέρα πρωτοβουλίες…μπορεί να σταθεί το ΠΑΣΟΚ, να συνεχίσει;…

Έχει ένα εύστοχο τίτλο η Αυγή σήμερα που λέει ότι «το νομοσχέδιο πέρασε, η κυβέρνηση καταρρέει». Όση αναλγησία και να έχουν, όσο αυταρχισμό και να επιδείξουν απέναντι στην κοινωνία, στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους, στους άνεργους, δεν θα έχουν καλό τέλος.

- Θέλω να πάμε λίγο στα χθεσινά γεγονότα που ήταν πολύ θλιβερά και κατέληξαν, δυστυχώς, με έναν νεκρό συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ, οικοδόμο, άνεργο, 53 ετών, νεότατο άνθρωπο και βέβαια χθες είχαμε την επίθεση των κουκουλοφόρων στο ΠΑΜΕ, είχαμε την αντίδραση του ΠΑΜΕ, είχαμε επίθεση και στον ΣΥΡΙΖΑ, βρήκε αφορμή τέλος πάντων η κα Παπαρήγα, δεν ξέρω ποιο είναι το σχόλιό σας για όλα αυτά;

Θα ήθελα να πω το εξής. κατ’ αρχήν έχουμε οργή μέσα μας γι’ αυτό που έγινε. Οργή, αγανάκτηση και, βεβαίως, εκφράζουμε και τα πιο βαθειά συλλυπητήρια στην οικογένεια του νεκρού, αλλά και στο ΠΑΜΕ, για τον νεκρό, ο οποίος πρέπει σας πω ότι ήταν και γνωστός και είχε όλο το σεβασμό μας για την δράση του παρόλο ότι ήταν σε έναν άλλο πολιτικό χώρο. Και θεωρούμε, βεβαίως, ότι εκείνο που πρέπει να μείνει δεν είναι το που, πως, πότε, γιατί, αλλά το γεγονός ότι ένας άνθρωπος ξεκίνησε το πρωί από το σπίτι του να πάει με ειρηνικό και μαχητικό τρόπο, να εκφράσει τη δική του ιδεολογία και λογική, να πάρει μέρος σε μια διαδήλωση ενάντια στην κυβέρνηση και δεν γύρισε. Αυτό είναι το ένα ζήτημα.

- Να πούμε ότι είναι ο Δημήτρης Κοτζαρίδης.

Είναι ο Δημήτρης Κοτζαρίδης, 53 χρονών, οικοδόμος από το Βύρωνα, γραμματέας του ΠΑΜΕ του Βύρωνα. Και θέλω να τονίσω το εξής. όταν το λαϊκό κίνημα με τις πιο ογκώδεις διαδηλώσεις, με τις πιο ογκώδεις πορείες, παίρνει στα χέρια του την κατάσταση, αυτό είναι το βασικό. Θεωρούμε ότι ήταν εγκληματική η επίθεση ενάντια στο ΠΑΜΕ, αντικειμενικά προβοκατόρικη και βεβαίως από την άλλη μεριά θεωρούμε ότι είναι ιδεολογική αγκύλωση, αν δεν είναι κάτι χειρότερο, η προσπάθεια που κάνουν από χθες το βράδυ στελέχη του ΚΚΕ, να επιρρίψουν ευθύνες σε άλλους αριστερούς χώρους, προσπαθώντας να διαμορφώσουν τι; Τείχη που έσπασαν, τείχη που έπεσαν μέσα από μεγαλειώδης συγκεντρώσεις. Από εκεί και πέρα εμείς πρέπει να επιμείνουμε στην ίδια λογική, την ανάπτυξη του κινήματος, την πολιτικοποίησή του, τη δράση του, τη δημοκρατικότητά του. Άλλωστε και σήμερα γίνονται γενικές συνελεύσεις σε πάρα πολλούς χώρους με τεράστια συμμετοχή, για το πώς θα συνεχίσουμε τους αγώνες. Βεβαίως, μέσα στη χθεσινή διαδικασία καταρρίφτηκαν και διάφοροι μύθοι. Ο μύθος ότι οι «λαϊκοί στρατοί» ή ο μύθος ότι οι «επαναστατικές πρωτοπορίες» θα δίνουν λύση ερήμην, είτε δια της περιφρούρησης είτε δια της εγκληματικής επίθεσης είτε δια του πετροπόλεμου με τα ΜΑΤ κλπ, θα δίνουν λύσεις στα προβλήματα του λαϊκού κινήματος. Αυτά δεν υπάρχουν. Συγχρόνως, πρέπει να πούμε ότι για άλλη μια φορά τη βασική ευθύνη την παίρνει η κυβέρνηση, η κυβέρνηση που χρειάζεται τον πιο έντονο και ένοπλο πια αυταρχισμό για να περάσει αυτή την πολιτική της.

- Το κλίμα το δημιουργεί η κυβέρνηση, αυτό είναι αλήθεια. Όταν η κυβέρνηση δημιουργεί το κλίμα αυτό, δηλαδή όταν εξωθεί τον κόσμο στα άκρα, δημιουργεί κλίμα βίας, που την συμφέρει κυρίως….

Η κυβέρνηση με την πολιτική της είναι αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη πηγή βίας.

- Δεν πρέπει να χάνουμε το στόχο αυτό είναι το θέμα.

Η βία υπάρχει στο τραπέζι, στην κουζίνα κάθε οικογένειας, μόλις θα έρθουν και οι λογαριασμοί…

- …γιατί υπάρχει πιο μεγάλη βία από το να κόψουμε το ρεύμα ενός ανθρώπου και να τον αφήσεις στο σκοτάδι, υπάρχει μεγαλύτερη βία από αυτό; Μπορεί να του κοστίσει ακόμα και τη ζωή του. Αυτό το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε χθες είναι βία.

Θα έλεγε κανένας, ότι δύσκολα μπορεί να βρει παραδείγματα μεγαλύτερης βίας. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία από τον πατέρα και τη μητέρα που ψάχνουν δουλειά και δεν βρίσκουν και δεν μπορούν να πάνε τα στοιχειώδη στην οικογένειά τους. Το είπατε εύστοχα, ότι «υπάρχει μεγαλύτερη βία από το να κόψουν το ρεύμα;». Και μια σειρά άλλα θέματα. Δηλαδή, πρέπει να βλέπουμε αυτή τη βία, την οποία εξασκεί στην κυβέρνηση, για να καλύψει, για να περιφρουρήσει αυτή τη βία χρησιμοποιεί και άλλου είδους βία. Δηλαδή, τη βία της αστυνομικής καταστολής, και μέσα σε αυτό το κλίμα πάντοτε ευδοκιμούν θύλακες παρακρατικοί, οι οποίοι πάνε να εκμεταλλευτούν για να δημιουργήσουν τρόμο και φόβο. Δεν θα τους περάσει.

To Γραφείο Τύπου

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ 48ΩΡΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Καλούμε τους εργαζόμενους/ες σε μαζική και μαχητική συμμετοχή στην 48ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία, αλλά και στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις της χώρας την ερχόμενη Τετάρτη και Πέμπτη 19/20 Οκτωβρίου.

Το απεργιακό αυτό διήμερο πρέπει να σταματήσουν όλα στους χώρους εργασίας. Κανείς και καμιά δεν πρέπει να εργαστεί. Κανείς και καμιά δεν πρέπει να μείνει στο σπίτι του.

ΌΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ να είμαστε στις απεργιακές συγκεντρώσεις και στους δρόμους. Στην Αθήνα να πάμε με πορεία στο Σύνταγμα και να μείνουμε εκεί όσο χρειαστεί περικυκλώνοντας τη Βουλή.

Αγωνιζόμαστε για:

• Να διώξουμε την τρόικα και να ανατρέψουμε την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αλλά και το δικομματικό πολιτικό κατεστημένο

• Να πάρουμε πίσω ότι μας έκλεψαν τα 2 τελευταία χρόνια σε μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας και δικαιώματα

• Να ανοίξουμε το δρόμο για μια άλλη πορεία της χώρας μας και για θετική για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα διέξοδο από την κρίση με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, σύγκρουση με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ευρωζώνης, ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των στρατηγικών κλάδων και επιχειρήσεων και ριζική αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος του κεφαλαίου.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, μικρομεσαίοι επαγγελματίες και αγρότες στους δρόμους των αγώνων.

Μπορούμε και πρέπει να τους ανατρέψουμε.

Τετάρτη, 19/10 προσυγκέντρωση 10:30π.μ. στο Μουσείο και πορεία στο Σύνταγμα

Πέμπτη, 20/10 ολοήμερη, και ολονύχτια αν χρειαστεί, παραμονή στο Σύνταγμα και περικύκλωση της Βουλής.

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΙΓΜΕ-ΕΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (10.10.2011)

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΙΓΜΕ-ΕΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Περιοδεία της βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Η. Διώτη στην Πρέβεζα

Με τους εργαζομένους του παραρτήματος Πρέβεζας του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ), καθώς υπάρχει από το Υπουργείο Περιβάλλοντος συζήτηση να κλείσει, όπως και όλα τα περιφερειακά παραρτήματα, συγχωνεύοντας ταυτόχρονα το ΙΓΜΕ με το ΚΑΠΕ και το Ινστιτούτο Περιβαλλοντικής Ανάπτυξης κάτω από ένα ενιαίο οργανισμό, βρέθηκε το πρωί της Παρασκευής στην Πρέβεζα η βουλευτής Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη με κλιμάκιο της Τοπικής Οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Το εν λόγω παράρτημα του ΙΓΜΕ λειτουργεί σε ιδιόκτητες εγκαταστάσεις, με ένα άριστα εξοπλισμένο και πιστοποιημένο χημείο έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάπτυξη της περιοχής ευθύνης του (Ήπειρο, Ιόνια Νησιά και Δυτική Ελλάδα) και κυρίως στους τομείς του περιβάλλοντος και των υδάτων. Οι εργαζόμενοι εξέφρασαν στη βουλευτή την αντίθεσή τους στα σχέδια του ΥΠΕΚΑ, καθώς η συγχώνευση του ΙΓΜΕ και το κλείσιμο των παραρτημάτων θα οδηγήσει σε μείωση έως και 50% του προσωπικού αλλά και θα ακυρώσει το χαρακτήρα και το έργο του ΙΓΜΕ που είναι κύρια η έρευνα.

Το μεσημέρι η βουλευτής συναντήθηκε με τους εργαζομένους και τη διοίκηση της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Πρεβέζης για τα προβλήματα ρευστότητας που αντιμετωπίζει η Ένωση, αλλά και για τις πιέσεις που ασκούνται το τελευταίο διάστημα για «εκποίηση» των περιουσιακών στοιχείων της. Οι 110 εργαζόμενοι επιρρίπτουν σοβαρότατες ευθύνες στην διοίκηση της ΑΤΕ και δήλωσαν αποφασισμένοι να παλέψουν με κάθε τρόπο τα σχέδια για κλείσιμο-συρρίκνωση της ΕΑΣ Πρεβέζης, το ξεπούλημα της Δωδώνης και την απαξίωση των αγροτοκτηνοτρόφων. Ακόμη, έθεσαν το θέμα του νέου επιχειρησιακού σχεδίου της ΕΑΣ, επισημαίνοντας την αναγκαιότητα να το συνδιαμορφώσουν οι εργαζόμενοι, από κοινού με τους αγρότες και τη διοίκηση της Ένωσης.

Μετά τις δηλώσεις της το ίδιο μεσημέρι στα τοπικά ΜΜΕ, η Η. Διώτη είχε συνάντηση με εκπροσώπους της Περιβαλλοντικής Εταιρείας Πρέβεζας, οι οποίοι της έθεσαν το θέμα του προγράμματος μείωσης της νιτρορύπανσης και του προβλήματος της υφαλμύρινσης των υπόγειων υδροφόρων που ταλαιπωρεί την πεδιάδα Άρτας-Πρέβεζας, καθώς και ζητήματα που άπτονται της προστασίας του Αμβρακικού κόλπου (ιχθυοκαλλιέργειες, δεξαμενές καυσίμων, ρύπανση, ανοξικές μάζες κλπ.).

Συνεδρίαση Γραμματείας του «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο»

Την Κυριακή 9-10-2011 στην Πρέβεζα συνεδρίασε η Πανηπειρωτική Γραμματεία της περιφερειακής παράταξης «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο», συζήτησε τις εξελίξεις στην Αυτοδιοίκηση και στην Περιφέρεια Ηπείρου και αξιολόγησε την παρουσία της παράταξης μέχρι σήμερα.

Η Γραμματεία εκτιμάει ότι η εφαρμογή του «Καλλικράτη» εντάσσεται οργανικά στη σημερινή συγκυρία της πρωτοφανούς ταξικής επίθεσης της κυβέρνησης και της τρόϊκας στο βιοτικό επίπεδο και στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Θεωρούμε ότι η προεκλογική θέση της παράταξης ότι «ο Καλλικράτης είναι το μνημόνιο στην Αυτοδιοίκηση» έχει επιβεβαιωθεί πλήρως, ότι έχει αναδειχθεί ο αυταρχικός και συγκεντρωτικός χαρακτήρας της μεταρρύθμισης, το στραγγάλισμα της Αυτοδιοίκησης και η αποδυνάμωση των υπηρεσιών της, ιδιαίτερα των αποκεντρωμένων, όπως και όλων των κοινωνικών δομών. Γι’ αυτό και το αίτημα της ανατροπής αυτής της πολιτικής αναδεικνύεται σε κύριο πολιτικό καθήκον και για τις αυτοδιοικητικές παρατάξεις.

Σε αυτά τα δεδομένα πλαίσια η αιρετή Περιφερειακή Αρχή της Ηπείρου αναδεικνύει τα δικά της χαρακτηριστικά : την αδιαφάνεια και τον συγκεντρωτισμό, τον χαμηλό βαθμό αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού και την ασάφεια στην κατανομή αρμοδιοτήτων, την επιμονή στην ασύδοτη λειτουργία του ιδιωτικού κεφαλαίου και τον «αναπτυξιακό» λαϊκισμό.

Επιχειρείται βεβαίως η ωραιοποίηση αυτής της κατάστασης και δεν λείπουν οι κορώνες περί «πρωτοπόρας Περιφέρειας», με πιο πρόσφατη την τοποθέτηση του κ. Περιφερειάρχη στην Επιτροπή Διαβούλευσης ότι η Ήπειρος είναι η πρώτη μεταξύ των Περιφερειών της χώρας στην απορρόφηση κονδυλίων από το ΠΕΠ. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Όπως προκύπτει από την πρόσφατη απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε σχετική ερώτηση του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή, η συγκριτικά υψηλή απορροφητικότητα του ΠΕΠ Θεσσαλίας, Ηπείρου, Στερεάς Ελλάδας οφείλεται κατά κύριο λόγο στις επιδόσεις της τελευταίας. Ειδικότερα, σύμφωνα με την απάντηση του αρμόδιου για θέματα Περιφερειακής Ανάπτυξης Επιτρόπου κ. Χαν, στον Άξονα Υποδομές – Προσπελασιμότητα η Στερεά Ελλάδα εμφανίζει απορρόφηση 38 %, η Θεσσαλία 19 % και η Ήπειρος 16 % ενώ στον Άξονα Αειφόρος Ανάπτυξη – Ποιότητα Ζωής τα αντίστοιχα ποσοστά είναι Στερεά Ελλάδα 49 %, Ήπειρος 23 % και Θεσσαλία 21 %. Συνεπώς οι αυτάρεσκοι ισχυρισμοί περί «πρωτοπορίας» δεν περιορίζονται στα όρια της γραφικότητας αλλά αποκτούν και χαρακτήρα εξαπάτησης των πολιτών της Ηπείρου.

Αρνητική είναι και η εικόνα της λειτουργίας των συλλογικών σωμάτων, του Περιφερειακού Συμβουλίου και των Επιτροπών του, τα οποία η πλειοψηφούσα παράταξη προσπαθεί να περιορίσει σε διακοσμητικό ρόλο, με απουσία συζήτησης πολλών μεγάλων προβλημάτων, πλημμελή προετοιμασία και παραβίαση ακόμη και αυτών των διατάξεων του Κανονισμού.

Σχετικά με το «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο», η Γραμματεία κρίνει θετική την παρουσία της παράταξης στο Περιφερειακό Συμβούλιο παρά την περιορισμένη αριθμητική εκπροσώπηση και εκτιμάει ότι έχει γίνει καθαρό το πολιτικό της στίγμα και έχει αναδειχθεί ένας μάχιμος αντιπολιτευτικός λόγος, όχι μόνο υπεράσπισης γενικών αρχών και αμφισβήτησης του σημερινού νεοφιλελεύθερου μοντέλου αλλά ταυτόχρονα και αλλαγής των συσχετισμών δύναμης και υπέρβασης των ισορροπιών του συστήματος. Ωστόσο η Γραμματεία επισημαίνει τις αδυναμίες της παράταξης έξω από το Περιφερειακό Συμβούλιο και τα προβλήματα στη λειτουργία των τοπικών Γραμματειών και εκτιμάει ότι πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες για εκδηλώσεις στις πρωτεύουσες των περιφερειακών ενοτήτων.

Η Γραμματεία εκφράζει για μια ακόμη φορά τη στήριξή της στον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη» και υπέρ του κοινωνικού της ρόλου και του συνεταιριστικού της χαρακτήρα με στήριγμα ένα ανασυγκροτημένο συνεταιριστικό κίνημα και διαδικασίες δημοκρατικής αυτο-οργάνωσης των παραγωγών ενώ παράλληλα συζήτησε και δύο προβλήματα της περιοχής, τα οποία όμως έχουν σημασία για ολόκληρη την Ήπειρο.

Ειδικότερα :

- Το «ΑΥ.ΡΙ.Ο. για την Ήπειρο» καταγγέλλει την επιχειρούμενη αύξηση της δυναμικότητας των μονάδων ιχθυοκαλλιέργειας στον Αμβρακικό Κόλπο, τη στιγμή που επείγει η άμεση απομάκρυνσή τους, καθώς καταστρέφουν και την οικολογική ισορροπία της θαλάσσιας περιοχής αλλά και δεκάδες θέσεις εργασίας στην αλιεία. Καλεί τον Περιφερειάρχη Ηπείρου να μην επιδεικνύει ανέξοδη περιβαλλοντική ευαισθησία για προβλήματα του Αμβρακικού εκτός των ορίων της Περιφέρειας (λ.χ. για τις δεξαμενές καυσίμων στην Αμφιλοχία) αλλά να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στα επιστημονικά δεδομένα και στην κραυγή αγωνίας των συλλογικών φορέων της περιοχής. Οι δυνάμεις της παράταξης, που έτσι κι’ αλλιώς έχουν πρωτοστατήσει στις παλιότερες μεγάλες κινητιποιήσεις για τον Αμβρακικό, θα συντονίσουν τις προσπάθειές τους για την απομάκρυνση των ιχθυοκαλλιεργειών και όλων των πηγών ρύπανσης και υποβάθμισης.

- Η παράταξη επισημαίνει επίσης τις μεγάλες καθυστερήσεις στην προώθηση του οδικού άξονα Θεσπρωτικό -Τύρια και θα επιδιώξει τη μεγαλύτερη δυνατή ενημέρωση για τις αιτίες των καθυστερήσεων αυτών.

10-10-2011

«ΕΚΚΛΗΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

11.10.2011
Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε πρωτοφανείς και δραματικές εξελίξεις. Διακυβεύεται το παρόν και το μέλλον της ως ανεξάρτητης και βιώσιμης χώρας. Κατά συνέπεια, το πρόβλημα της είναι σήμερα πρόβλημα επιβίωσης. Πρόβλημα εθνικό και όχι απλώς πρόβλημα χρέους.
Η απαίτηση των δανειστών να οδηγηθεί η χώρα σε συντεταγμένη χρεοκοπία με στόχο την αδιάκοπη πληρωμή των τόκων και των χρεολυσίων, και με συνέπεια τη στάση πληρωμών στο εσωτερικό, σε συνδυασμό με την απαίτηση να τους δοθεί ως αντιπαροχή ο δημόσιος πλούτος, υποθηκεύει την ανεξαρτησία της χώρας και την επιβίωση του ελληνικού λαού.
Εμείς, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, αναλογιζόμενοι τις ιστορικές στιγμές που περνάει η χώρα μας, συναντηθήκαμε στην Αθήνα και συμφωνήσαμε ότι παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται σήμερα υπό στρατιωτική κατοχή, εντούτοις, 70 χρόνια μετά την ίδρυση του ΕΑΜ, βρίσκεται ξανά μπροστά σε αντίστοιχου ιστορικού μεγέθους τραγωδία. Σήμερα διακυβευέται η εθνική ανεξαρτησία, καταπατείται το Σύνταγμα και υποθηκεύεται η επιβίωση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην ιστορία, απέναντι σε εκείνους που θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι, αλλά και απέναντι στον εαυτό μας, απευθυνόμαστε στις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που ελπίζουν σε ένα διαφορετικό μέλλον από το ζοφερό του Μνημονίου και καλούμε σε κοινόν αγώνα με στόχο:
* την άμεση απεμπλοκή της χώρας από το Μνημόνιο και την εκδίωξη της Τρόικας.
* την ανάκτηση και την κατοχύρωση της εθνικής κυριαρχίας.
* την αναδιανομή του πλούτου υπέρ αυτών που τον δημιουργούν και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
* τον ριζικό γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της χώρας μας.
Κατά συνέπεια:
Καλούμε τους Έλληνες πατριώτες να απεγκλωβιστούν από τον δογματισμό και την καταστροφική πολιτική των δύο κομμάτων εξουσίας, τα οποία είναι δέσμια της πολιτικής μας εξάρτησης και των συμφερόντων του ελληνικού και του ξένου κεφαλαίου.
Καλούμε τους Έλληνες πατριώτες που συναισθάνονται την ευθύνη και την ανάγκη για κοινό αγώνα για τη σωτηρία της ελληνικής κοινωνίας από τη λαίλαπα της Τρόικας και του Μνημονίου, σε αγωνιστική συνεργασία με άμεσο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης του Μνημονίου και την αλλαγή των συσχετισμών και πολιτικών δυνάμεων, ώστε η λαϊκή πλειοψηφία να επιβάλει την αλλαγή της διακυβέρνησης και της πορείας της χώρας. Καλούμε σε αγώνα για μια κυβέρνηση σωτηρίας της πατρίδας. Για μια κυβέρνηση που θα φέρει το λαό στην εξουσία.
Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 2011
Βαρδινογιάννης Βαρδής, Γλέζος Μανώλης, Γουργιώτης Νίκος, Δαμιανάκου Βούλα, Θανασέκου Βάσω, Θεοδωράκης Μίκης, Καλλίνος Θόδωρος, Καραγιώργη Μαρία, Κατερίνης Παναγιώτης, Μπενά Ελένη, Μπενάς Τάκης, Μπιτσάκης Ευτύχης, Τσαπόγας Γιώργος».

Mίκης Θεοδωράκης: Αναγκαία η Συγκρότηση Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη


Η συγκρότηση ενός ενιαίου Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης και Σωτηρίας το οποίο θα "καθοδηγήσει την οργανωμένη δύναμη της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων" στην "αντιπαράθεση με το σημερινό, διεθνές και εγχώριο, Σύστημα Εξουσίας" είναι για τον Μίκη Θεοδωράκη "ο μοναδικός δρόμος" που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση! Ο Μίκης των αγώνων της αριστεράς στους χαλεπούς καιρούς του παρελθόντος, αναγνωρίζει σήμερα ότι "η δύναμη της αριστεράς μέσα στον λαό μπορεί να γίνει καταλυτική" υπό την προϋπόθεση ότι θα "αποφασίσει να εγκαταλείψει τα εξαπτέρυγα και να οδηγήσει τους οπαδούς της στην καρδιά της νέας παλλαϊκής αντίστασης όπως έχει αρχίσει να διαμορφώνεται" όπως λέει αφήνοντας σαφείς αιχμές για το δογματικό κομμάτι της και επισημαίνοντας τον ανασταλτικό παράγοντα της πολυδιάσπασής της. Χαρακτηρίζει "τραγωδία" το τρίπτυχο "ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και τρόικα" και ταυτόχρονα επισημαίνει ότι το παρόν πολιτικό σύστημα "πρέπει να χτυπηθεί μετωπικά και να εξουδετερωθεί". Μερικές ημέρες πριν, άλλωστε, η ίδια η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, απ' όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας, επέλεξε να αναφερθεί μόνο στον Μίκη. Για τον Θεοδωράκη, ωστόσο, σήμερα "η σημασία του καινούργιου αγώνα μπορεί να συγκριθεί μόνο με 'κείνον της γερμανικής κατοχής".

Χειμαρρώδης ο λόγος, εμφανής η αγωνία του για το μέλλον. "Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας" λέει και μιλά για όλα. Για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο τόπος, για την ανάγκη αντίστασης, για το πολιτικό σύστημα, για την κοινωνία, για τη νεολαία, για την αριστερά. "Λίγοι λαοί στον κόσμο εμπιστεύτηκαν την αριστερά όσο ο δικός μας. Θεωρώ λοιπόν και ελπίζω ότι και μόνο η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας ίσως οδηγήσει τους σημερινούς υπεύθυνους να ξαναγίνουν αντάξιοι αυτής της εμπιστοσύνης". Παραδέχεται ότι για τον ίδιο "η δημιουργία της Κίνησης Αδέσμευτων Πολιτών" ήταν ένα χρέος και συγχρόνως μια προσωπική τραγωδία" και τονίζει ότι "η ΚΑΠ θα κατέβει στις επόμενες εκλογές "υπό έναν όρο: ότι θα νικήσουμε, ώστε να μπορούμε να επιβάλουμε την απελευθέρωσή μας από την ξένη εξάρτηση και να στερεώσουμε την παλλαϊκή εξουσία ξεκινώντας από τη συντακτική εθνοσυνέλευση".

Γνώρισε και γνωρίζει τη λατρεία πολιτών όλου του πλανήτη. Αυτονόητο! Το όνομά του έχει περάσει πλεόν στη σφαίρα του μύθου. Όταν τον ρωτάς πώς αισθάνεται με τις θερμές εκδηλώσεις που τον υποδέχεται ο κόσμος, απαντά μονολεκτικά και κατηγορηματικά: "Ευθύνη". Αυτονόητο! Είναι ο Μίκης Θεοδωράκης.

Στα 86 του χρόνια σήμερα, παρ' ό,τι υποβασταζόμενος από τους οικείους του και άμεσα εξαρτημένος από τη βοήθεια του μπαστουνιού του, αποστρέφεται τη βολή του καναπέ του, οργώνει την Ελλάδα προκειμένου να σπείρει ζιζάνια αντίστασης. Όση ώρα μιλάμε, οι χειρονομίες του ως μπαγκέτα κατευθύνουν τις λέξεις. Πού και πού στρέφει το βλέμμα του στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης, απέναντι από την πολυθρόνα του. Δείχνει με το δάχτυλο. Φωτογραφίες και μικρές προτομές του Μαρξ, του Λένιν, του Τσε, του Μάο, ακόμα και του Στάλιν... "Το εικονοστάσι μου" λέει. Η μικρή Σπίθα, η σκυλίτσα του, καθισμένη τόση ώρα στα πόδια του, σηκώνεται, κουνάει παιχνιδιάρικα την ουρά και εγκαταλείπει αυτάρεσκα το δωμάτιο. Αυτή η σπίθα όμως στο βλέμμα του Μίκη... αμετακίνητη!



* Το φανταζόσασταν ότι στα 86 χρόνια σας θα χρειαζόταν να ετοιμαστείτε πάλι για πόλεμο;

Δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου. Εκείνο που με απασχολεί, με προβληματίζει και με στεναχωρεί είναι το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός σχεδόν στο σύνολό του γνωρίζει πια πολύ καλά τους εχθρούς του και είναι έτοιμος να τους πολεμήσει, όμως βρίσκεται σε αδυναμία να το κάνει, γιατί δεν υπάρχει η ηγετική δύναμη που θα τον οδηγήσει στον νέο αγώνα του. Σκόρπιες φωνές υπάρχουν, από δω και από κει, όμως δεν αρκούν. Γιατί ο λαός, πολύ σωστά, εκτιμά ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα πρόβλημα ιστορικού μεγέθους. Και δεν πρόκειται να εμπιστευτεί παρά μόνο όταν πειστεί ότι υπάρχει η ανάλογη ηγεσία και οργάνωση με την ανάλογη δύναμη και σοβαρότητα, με το ανάλογο κύρος, θέληση, ικανότητα και αποφασιστικότητα για να αναλάβει αυτόν τον καινούργο αγώνα που η σημασία του μπορεί να συγκριθεί μόνο με κείνον της γερμανικής κατοχής.


* Το πώς φτάσαμε εδώ είναι λίγο πολύ γνωστό. Ωστόσο ποιος θεωρείτε ότι υπήρξε ο καταλύτης για την κατάσταση την οποία βιώνουμε;

Η διάσπαση του ΚΚΕ (1968) και η διάλυση της Ενωμένης Αριστεράς (1974). Εάν δεν συνέβαινε αυτό, η πορεία της χώρας θα ήταν διαφορετική. Ακολούθησε η διάλυση της Ένωσης Κέντρου και η δημιουργία και άνοδος του ΠΑΣΟΚ, του οποίου ο ρόλος ήταν να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό τα δύο κύρια αμυντικά του όπλα απέναντι στην προσπάθεια της διεθνούς αντίδρασης με κέντρο τις ΗΠΑ, να μεταβάλει την Ελλάδα σε πειθήνιο όργανό τους: την αριστερά και το προοδευτικό κοινωνικό και πολιτιστικό μαζικό κίνημα. Από κει και πέρα, με τον εκμαυλισμό ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων και τη συνειδητή υπερχρέωση της χώρας, ο δρόμος ήταν πια ανοιχτός όχι απλώς στην πλήρη υποταγή αλλά και στο ξεπούλημα της χώρας.


* Κατά τη γνώμη σας πώς μπορούμε να βγούμε απ' αυτή τη μεγάλη κρίση;

Ο μοναδικός δρόμος είναι η αντιπαράθεση στο σημερινό σύστημα εξουσίας (διεθνές και εγχώριο) της οργανωμένης δύναμης της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων κάτω από την καθοδήγηση ενός ενιαίου Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης και Σωτηρίας.



* Το παρόν πολιτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε ασφαλές λιμάνι;

Αυτό ακριβώς το σύστημα θα πρέπει να χτυπηθεί μετωπικά και να εξουδετερωθεί.



* Πώς θα χαρακτηρίζατε την ελληνική κυβέρνηση;

Συνειδητό όργανο των δυνάμεων που στοχεύουν στον εκμηδενισμό μας.



* Έχετε μιλήσει πολύ αυστηρά για τον πρωθυπουργό. Τελικά τι έχει απομείνει από το ΠΑΣΟΚ;

Τελικά θα μείνουν στο ΠΑΣΟΚ ως το τέλος μόνο όσοι συνειδητά συμφωνούν με τον αρνητικό ρόλο που διαδραματίζει ο πρωθυπουργός και η ομάδα που τον στηρίζει.



* Σαμαράς αντί Παπανδρέου; Θα μπορούσε να δώσει λύση και πάλι η εναλλαγή των κομμάτων που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση;

Από το 1985 ήδη οι ΗΠΑ επέλεξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον βασικό πυλώνα της πολιτικής τους. Οπότε ο ρόλος της δεξιάς ήταν άλλοτε συμπληρωματικός και άλλοτε... ενοχλητικός στα σχέδιά τους (βλ. εκπαραθύρωση του Μητσοτάκη για το Γιουγκοσλαβικό και του Καραμανλή για το Μπουργκάς κ.λπ.). Ο Σαμαράς, όπως και οι προκάτοχοί του, μόνο εμπόδια θα φέρει στις προσπάθειες των τροϊκανών. Κι αυτό γιατί η τυχόν παρουσία του σε κυβερνητικό ρόλο θα σπάσει το σημερινό αρραγές μέτωπο (ΜΜΕ, συνδικάτα κ.λπ.) που τους υποστηρίζει μέσω του Γιώργου Παπανδρέου. Εκτός και αν ο Αντώνης Σαμαράς προσχωρήσει ανοιχτά 100% στην πολιτική του ΓΑΠ και της ομάδας του. Στην περίπτωση όμως αυτή δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς πόσοι νεοδημοκράτες θα τον ακολουθήσουν.



* Αν ο καθένας μόνος του δεν μπορεί, οι δύο αποτυχίες (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ.) σε ένα ενιαίο κυβερνητικό σχήμα μπορούν να δημιουργήσουν επιτυχία;

ΠΑΣΟΚ συν Ν.Δ. συν Τρόικα, ίσον η απόλυτη τραγωδία.



* Η αριστερά είναι σε θέση να προσφέρει κλειδιά προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πολλαπλή κρίση στην οποία έχουμε περιέλθει;

Μόνη της όχι, αφού μάλιστα εξακολουθεί να είναι διασπασμένη. Αντίθετα, η δύναμή της μέσα στον λαό μπορεί να γίνει καταλυτική, αν αποφασίσει να εγκαταλείψει τα εξαπτέρυγα και να οδηγήσει τους οπαδούς της στην καρδιά της νέας παλλαϊκής αντίστασης όπως έχει αρχίσει να διαμορφώνεται.



* Σε άλλες εποχές, που κρινόταν ξανά η εθνική και κοινωνική επιβίωση, η αριστερά βρήκε τρόπους συνεννόησης και ενέπνευσε τον λαό. Τώρα;

Λίγοι λαοί στον κόσμο εμπιστεύτηκαν την αριστερά όσο ο δικός μας. Θεωρώ λοιπόν και ελπίζω ότι και μόνο η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας ίσως οδηγήσει τους σημερινούς υπεύθυνους να ξαναγίνουν αντάξιοι αυτής της εμπιστοσύνης.



* Πώς εξηγείτε τη σαστιμάρα της ελληνικής κοινωνίας; Θα διαρκέσει, θαρρείτε, πολύ;

Ένας επί πλέον λόγος για να επανορθώσουν οι υπεύθυνοι της αριστεράς τα λάθη τους. Γιατί όχι μόνο δεν είδαν έγκαιρα τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ, αλλά αντίθετα το βοήθησαν να μας φέρει στο σημερινό αδιέξοδο. Έχουν χρέος απέναντι στον λαό και τώρα είναι πια η τελευταία ευκαιρία για να εξοφλήσουν. Και θα 'λεγα ακόμα ότι για τη «σαστιμάρα της ελληνικής κοινωνίας» η ευθύνη της αριστεράς είναι εξίσου μεγάλη με την ευθύνη των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ.


* Την άνοιξη τεθήκατε υπέρ των “αγανακτισμένων” πολιτών. Κινήσεις και δράσεις όπως αυτή των πλατειών είναι ικανές τον χειμώνα, που αναμένεται ιδιαίτερα σκληρός, και μετά τη βίαιη καταστολή τους από τις κρατικές δυνάμεις να αποδειχτούν πιο αποτελεσματικές;

"Το Κίνημα των Αγανακτισμένων σίγουρα εμπνεύστηκε από τις ιδέες μας. Όμως εμείς ως οργανωμένο κίνημα αποφύγαμε να πάρουμε ενεργό μέρος, δεδομένου ότι η γενική τάση ήταν να παραμείνει αυθόρμητο. Φυσικά, τα μέλη και τα στελέχη μας συμμετείχαν. Όλα όμως έγιναν γρήγορα, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν οι ίδιοι να αναδείξουν μια στοιχειώδη οργανωτική δομή, με αποτέλεσμα να μην αντέξουν στη βίαιη επίθεση των ΜΑΤ της κυβέρνησης. Φυσικά η δεξαμενή των αγανακτισμένων υπάρχει και διογκώνεται καθημερινά. Και θέλω να πιστεύω ότι αν κάποτε δημιουργηθεί το μέτωπο των δυνάμεων που προανέφερα, θα βρουν μέσα σ’ αυτό τις απαντήσεις στα ερωτήματα και στις ελπίδες τους.



* “Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή ”... Τι πρέπει να κάνουμε, τι προτείνετε στους Έλληνες πολίτες;

Όλα όσα πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν εδώ και τώρα προσπάθησα να τα εκθέσω σε μια σειρά δημόσιες ομιλίες μου που κυκλοφόρησαν σε βιβλίο πρόσφατα. Έχει σημασία να τις διαβάσει κανείς, γιατί αποτελούν το καταστάλαγμα μιας πείρας πολλών ετών. Με λίγα λόγια, προσπαθώ να σας πω με ποιον τρόπο θα απαλλαγούμε από την ξένη εξάρτηση και πού θα βασιστούμε για να οικοδομήσουμε την Ελλάδα της νέας εποχής.



* Πριν από λίγο καιρό ζητήσατε εκλογές. Θεωρείτε ότι η κυβέρνηση θα προσφύγει άμεσα στις κάλπες;

Δεν είναι ακριβώς έτσι. Όπως είπα, στόχος μας πρέπει να είναι να συντρίψουμε το παρόν σύστημα εξουσίας που είναι γέννημα - θρέμμα της ξένης εξάρτησης. Επομένως το θέμα των εκλογών το αντιμετωπίζουμε υπό έναν όρο: ότι θα νικήσουμε, ώστε να μπορούμε να επιβάλουμε την απελευθέρωσή μας από την ξένη εξάρτηση και να στερεώσουμε την παλλαϊκή εξουσία ξεκινώντας από τη συντακτική εθνοσυνέλευση. Όμως για να νικήσουμε, προϋπόθεση είναι η δημιουργία ενός πλειοψηφικού Πανεθνικού Παλλαϊκού Μετώπου. Και προς την κατεύθυνση αυτή εργαζόμαστε σήμερα.



* Σε ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση, η “Σπίθα” θα συμμετέχει;

Φυσικά, κάτω από τις προϋποθέσεις που προανέφερα. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται σήμερα οι δυνάμεις της Σπίθας".


* Στους 10 μήνες ύπαρξής της η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών ανταποκρίνεται στους ιδρυτικούς της στόχους και στον οραματισμό σας;

Την πραγματική δύναμη και ακτινοβολία της Σπίθας πρέπει να τη μετρήσετε με τα πλήθη που συρρέουν στις συγκεντρώσεις μας: Προπύλαια, Θεσσαλονίκη, Νάουσα, Ηράκλειο, Χανιά. Μην ξεχνάτε ότι η Σπίθα είναι προπαντός ένα ιδεολογικό κίνημα, που ήδη έχει βάλει την σφραγίδα του. Βλέπε, λ.χ., το Κίνημα των Αγανακτισμένων. Καταφέραμε να εκλαϊκεύσουμε τις θέσεις μας και πιστεύω ότι συμβάλαμε πρώτον να δει ο λαός μας την αληθινή φύση των γεγονότων και δεύτερον να διανοίξουμε μια προοπτική για την έξοδό μας από την κρίση. Και το πιο σπουδαίο: επιβάλαμε δύο μεγάλες ιδέες, την αντίσταση και την ανυπακοή στην αλόγιστη βία της εξουσίας. Για μένα η δημιουργία του ΚΑΠ ήταν ένα χρέος και συγχρόνως μια προσωπική τραγωδία. Αν το αλφάβητο έχει εικοσιτέσσερα γράμματα, σε ποιο ακριβώς γράμμα νομίζετε ότι έχουν φτάσει οι σημερινοί εκπρόσωποι της ελληνικής Αριστεράς; Στο γάμα, στο δέλτα; Υπάρχουν όμως ορισμένοι που ζουν ακόμα και που έχουν κατορθώσει (δεν θα πω εγώ πώς) να διαβάσουν, να βιώσουν και να θεμελιώσουν και τα 24 γράμματα της αλφαβήτου της αριστεράς των Αγώνων και των θυσιών. Όταν οι συνθήκες και οι σύντροφοί σου σε αναγκάζουν στα 86 σου χρόνια να ξαναρχίσεις από το άλφα, αυτό δεν αποτελεί απλά μια τραγωδία -για όλους- αλλά κάτι ακόμα χειρότερο: την επιβεβαίωση ενός μεγάλου λάθους που επιμένουμε να διατηρούμε ακόμα και μπροστά στην απέραντη δυστυχία του λαού μας.


* Από δω και πέρα ποιες δράσεις έχετε κατά νου;

Όταν με το καλό πραγματοποιηθεί η ενότητα του λαού με τη δημιουργία του Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου, θα στραφούμε προς τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου με επιδίωξη να συντονίσουμε τον βηματισμό μας με τους Λαούς που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με μας. Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία έχουν ήδη γίνει ή πρόκειται να γίνουν στο άμεσο μέλλον θύματα της επίθεσης που με όπλα την οικονομική τρομοκρατία και τις μεθόδους του «Σοκ και Δέος» εκπορεύονται από τον νεο-φετιχισμό της σύγχρονης διεθνούς εξουσίας. Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε ο θανάσιμος ιός να σταματήσει με κάθε θυσία, πριν εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Για να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η Ευρώπη των λαών, του πολιτισμού και της ειρήνης.



Η νεολαία και οι καλλιτέχνες...

* Λίγες μέρες πριν τη συναυλία στο Ελληνικό αναρωτηθήκατε πού είναι η νεολαία. Τι νομίζετε ότι συμβαίνει με τη νεολαία;

Η φοιτητική και μαθητική νεολαία υπήρξε έως σήμερα το μεγαλύτερο θύμα των ιδεολογικών παραισθησιογόνων, που, όπως ήταν φυσικό, την κούρασαν, την απογοήτευσαν και σε έναν μεγάλο βαθμό την εξουδετέρωσαν. Δεν ξέρω αν αυτό προέκυψε μόνο από τα φανατικά κομματικά ιερατεία ή μήπως παράλληλα έβαλαν το χέρι τους και οι ξένες και ντόπιες δυνάμεις που από τις τελευταίες δεκαετίες σχεδίαζαν την εξουθένωση και εξουδετέρωση του ελληνικού λαού με ιδιαίτερη προτίμηση σε ό,τι θεωρούσαν περισσότερο προοδευτικό και επομένως επικίνδυνο για τα σχέδιά τους.



* Ψέξατε επίσης τους καλλιτέχνες. Γιατί κατά τη γνώμη σας “σφυρίζουν αδιάφορα”;

Δεν μπορώ ειλικρινά να καταλάβω τι συμβαίνει. Πολλά λέγονται και γίνονται, πολλές υποθέσεις. Πάντως το φαινόμενο αυτό συναντάται για πρώτη φορά στην Ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Και είναι άκρως επικίνδυνο.


* Μια χώρα η οποία λεηλατείται και η εθνική της κυριαρχία παραδίδεται στα χέρια των δανειστών της, όπως έχετε πει, μια χώρα στην οποία τα παιδιά στο σχολείο δεν έχουν βιβλία, αλλά φωτοτυπίες, όπου οι εργασιακές κατακτήσεις κατεδαφίζονται, το κράτος αποδομείται, έχει μέλλον;

Σας ανέφερα ήδη ότι ευελπιστώ ότι δεν θα αργήσει η δημιουργία του μετώπου αντίστασης που θα τα αλλάξει όλα. Όμως και αν -ό μη γένοιτο- δεν συμβεί κάτι τέτοιο, είμαι βέβαιος πως ό,τι και να συμβεί, «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Σ’ αυτό συμφωνούσα πάντα, ακόμα και όταν το άκουγα σε συνθήκες που με έκαναν να νατριχιάζω... Όσο για τους Έλληνες, γι’ αυτό δυστυχώς δεν είμαι βέβαιος".



* Πολύ συχνά γίνεται εμφανές ότι η μνήμη είναι είδος εν ανεπάρκεια σ' αυτό τον τόπο. Σας δημιουργείται κι εσάς αυτή η εντύπωση;

Δεν μπορεί να μην υπάρχει... Όμως πιο συχνά τη σκεπάζει ο φόβος, το συμφέρον και ο φθόνος.


* Τι φοβάστε περισσότερο, αυτή την εποχή;

Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας. Έχουμε πάρει τόσα από τους προγόνους μας, από τους γονείς μας... Οφείλουμε να τους το εξασφαλίσουμε.


* Ποιο τραγούδι δεν έχετε γράψει ακόμα;

Αυτό που θα γράψω στη νέα μου ζωή...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗ ΝΕΤ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗ ΝΕΤhttp://www.blogger.com/img/blank.gif

Να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος Το τελευταίο μήνυμα του Λεωνίδα Κύρκου

“Φεύγω. Ζήσαμε -η γενιά μου- μια συναρπαστική περιπέτεια, γνώρισα από κοντά τη φτώχεια, τους κατατρεγμούς, τη φρίκη. Αλλά σε διαλείμματα και τη χαρά. Και έβαλα το λιθαράκι μου στον αγώνα για το φως, το δίκαιο και την ανθρωπιά. Ένιωσα συντετριμμένος όταν έσβησε το κόκκινο αστέρι στην κορυφή του Κρεμλίνου βουτηγμένο στη βία, το ψέμα και την ντροπή. Άλλα πίστεψαν οι άνθρωποι, άλλα λάλησαν οι προφήτες.

Όπως άλλος ήταν ο σοσιαλισμός για τον οποίο αγωνιστήκαμε και γι΄ αυτόν τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο, να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος. Φεύγω, σας χαιρετώ όλους, και εσάς που πορευτήκαμε μαζί και εσάς τους άλλους της κάθε φορά αντίπερα όχθης και έχω μόνο ένα να σας πω: σύγκρουση ιδεών, όχι βία και μισαλλοδοξία, δεν οδηγούν πουθενά, γεια σας”.

Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος στην κηδεία του Λ.Κύρκου

Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, με κορυφαίους τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο και τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη, αλλά και σύντροφοι του Λεωνίδα από τα "πέτρινα χρόνια", όπως ο Μανώλης Γλέζος, ο Τάκης Μπενάς και ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, αποχαιρέτησαν τον ιστορικό ηγέτη της ανανεωτικής αριστεράς. Μαζί τους και οι νεότερες γενιές πολιτικών της αριστεράς, ο Ν. Κωνσταντόπουλος, ο Αλ. Αλαβάνος και ο Αλ. Τσίπρας, όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Δημοκρατικής Αριστεράς, καθώς και εκπρόσωποι της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ.

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην συζήτηση για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η ομιλία του Πρωθυπουργού μου έλυσε πολλές απορίες που όλοι είχαμε όλο το τελευταίο διάστημα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η ομιλία του Πρωθυπουργού ήταν αποκαλυπτική. Και ήταν αποκαλυπτική διότι τουλάχιστον σε μένα έλυσε μία απορία. Το νομοσχέδιο που έχουμε μπροστά μας και είχαμε τη δυνατότητα εν μέσω θέρους να το εξετάσουμε σε πολλαπλές μορφές διότι άλλαζε κάθε τρεις μέρες, είναι ένα νομοσχέδιο Παπανδρέου στην ουσία. Είναι δημιούργημα Παπανδρέου και έχει να κάνει με την εμμονή του Πρωθυπουργού σε μία αποτυχημένη απόπειρα με αλλαγές του Συντάγματος πριν από λίγα χρόνια, η οποία καταδικάστηκε από τις κινητοποιήσεις της ίδιας της πανεπιστημιακής κοινότητας, της ίδιας της κοινωνίας και μεγάλου μέρους όχι μονάχα των ψηφοφόρων αλλά και των μελών του ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται στην πραγματικότητα για μία εμμονή χρόνων που προσπαθεί να υλοποιήσει σήμερα, τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται πραγματικά σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης μέσα από ένα νομοσχέδιο που περνάει με ταχύτατες διαδικασίες και φυσικά μέσα στο κατακαλόκαιρο μη τυχόν και ξυπνήσει η ακαδημαϊκή κοινότητα από τον καλοκαιρινό λήθαργο και δημιουργήσει συνθήκες κινητοποιήσεων που θα καταστήσουν ακόμα δυσχερέστερη αυτή την επιλογή.

Κατά την άποψή μας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η επιμονή της Κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου να προχωρήσει σ’ αυτές τις σαρωτικές αλλαγές στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αναδεικνύει την βαθιά ιδεολογική μετάλλαξη ενός πολιτικού χώρου.

Μέχρι σήμερα μας λέγατε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Κυβέρνησης, ότι οι αλλαγές που προωθείτε, οι σαρωτικές και κοινωνικά καταστροφικές αλλαγές σας υπαγορεύονται από την τρόικα προκειμένου να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία. Μας λέγατε μάλιστα εκτός ορισμένων οι οποίοι δεν απέφευγαν τον πειρασμό να υπερθεματίζουν του μνημονίου και να πουν ότι πρόκειται για αλλαγές οι οποίες ούτως ή άλλως θα τις κάνατε ακόμα και αν δεν υπήρχε η τρόικα και ότι είναι ευλογία το μνημόνιο. Μέχρι τώρα μας λέγατε ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις που έχουν εξοντώσει και εξουθενώσει την ελληνική κοινωνία είναι μεταρρυθμίσεις οι οποίες σας επιβάλλονται και είναι έξω από την ιδεολογία σας.

Σήμερα αποδεικνύεται με τον τρόπο αυτό που φέρνετε ένα νόμο που απηχεί βεβαίως την μετανεωτερικότητα των απόψεών σας, τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις σας οι οποίες συμπίπτουν, δένουνε με τις πιο ακραίες, δεξιές και νεοφιλελεύθερες πεποιθήσεις, σήμερα, λοιπόν, αποδεικνύεται ότι δεν σας ορίζει κανένας αυτή την πολιτική. Είναι μία πολιτική η οποία ορίζεται από την ίδια την ιδεολογία σας. Αυτή είναι η ιδεολογία σας κύριοι συνάδελφοι της Κυβέρνησης. Η ιδεολογία της μετανεωτερικότητας, του νέου φιλελευθερισμού, μία ιδεολογία που συγκροτεί βεβαίως μέσα στην Αίθουσα μία κοινοβουλευτική μειοψηφία του κόμματος του Μνημονίου ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στο Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό και στη Δημοκρατική Συμμαχία, δεν συγκροτεί όμως και το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά καμία πλειοψηφία σε επίπεδο κοινωνίας. Δεν έχουμε μπροστά μας μία μεταρρύθμιση, έχουμε μία απόπειρα κατεδάφισης δημόσιου πανεπιστημίου. Και εγώ θα προσέθετα ότι είναι η τελευταία πράξη κοινωνικής κατεδάφισης ενός αποτυχημένου Πρωθυπουργού, μίας καταστροφικής κυβέρνησης.

Θα έλεγα, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι είναι και ένας νόμος εμπνευσμένος από ανθρώπους που μισούν το δημόσιο πανεπιστήμιο, εμπνευσμένος από ανθρώπους –επιτρέψτε μου την έκφραση- συμπλεγματικούς απέναντι στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Ενδεχομένως, εμπνευσμένος σε ό,τι αφορά τις λεπτομέρειές του από αποτυχημένους υποψήφιους πανεπιστημιακούς που, αφού δεν κατάφεραν να κριθούν επιτυχώς από την ακαδημαϊκή κοινότητα, τα βάζουν τώρα με την ίδια την κοινότητα την ακαδημαϊκή. Καταργούνται τα συλλογικά όργανα, φιμώνεται η φοιτητική συμμετοχή αποδυναμώνεται η δημοκρατική αντιπροσωπευτικότητα, κατακερματίζονται τα γνωστικά αντικείμενα, η γνώση εκφυλίζεται σε αγοραία κατάρτιση. Τι είναι αυτό που ενισχύεται; Οι εξαρτήσεις, οι σκληρές ιεραρχίες και η αδιαφάνεια.

Ακούσαμε τον Πρωθυπουργό να περιγράφει ένα σύστημα Ανώτατης Εκπαίδευσης, λες και φύτρωσε ξαφνικά ή έπεσε από τον ουρανό, το οποίο το χαρακτήρισε ούτε λίγο ούτε πολύ σύστημα διαπλοκής ως σύστημα συνδιαλλαγής ανάμεσα στους φοιτητοπατέρες και στους ακαδημαϊκούς.

Και αναρωτιέται κανείς όλα αυτά τα χρόνια ποιος υπηρέτησε αυτό το μοντέλο, όχι ποιος το δημιούργησε, ποιος το υπηρέτησε. Δεν ήταν Υπουργός Παιδείας ο κ. Παπανδρέου όταν εφύτρωναν σχολές τιποτολογίας σχεδόν τους περισσότερους νομούς της χώρας, προκειμένου να ικανοποιήσουν πελατειακές σχέσεις;

Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν αυτό το σύστημα και προκειμένου να καταπολεμηθούν ορισμένες σοβαρές ανεπάρκειες πρέπει να οδηγηθούμε στη συνολική κατεδάφιση του δημόσιου χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στην πραγματικότητα, αυτό που η πλειοψηφία ετοιμάζεται να ψηφίσει σε σχέση με το θέμα της αυτοδιοίκησης του πανεπιστημίου, πρόκειται για ένα ολιγαρχικό, αδιαφανές και θεσμικά ανέλεγκτο σύστημα διοίκησης.

Και όλα αυτά βεβαίως στο όνομα της καταπολέμησης φαινομένων διαφθοράς και διαπλοκής.

Μετά την μεταρρυθμιστική τομή του 1982 που κατάργησε το απαράδεκτο καθεστώς της έδρας, το σύστημα διοίκησης των ΑΕΙ στη χώρα μας, προσαρμόστηκε επιτυχώς στην συνταγματική επιταγή του άρθρου 16 παρ. 5 για πλήρη αυτοδιοίκηση. Το αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ και η ακαδημαϊκή ελευθερία θα ήθελα να σας υπενθυμίσω παρά τις όποιες παθογένειες και τα όποια προβλήματα, συνέβαλαν ώστε από τη μεταπολίτευση και μετά να υπάρξει στη χώρα μας μια πολύ σημαντική άνθηση των επιστημών. Και πρέπει να σταματήσει αυτή η βάναυση επίθεση συλλήβδην απέναντι στο δημόσιο πανεπιστήμιο, γιατί είναι άδικη αυτή η επίθεση.

Και εγώ θα σας μιλήσω κυρία Υπουργέ, με στοιχεία γιατί είναι άδικη αυτή η επίθεση. Τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν προβλήματα δεν είναι όμως αυτή η εικόνα που θέλετε και ορισμένα ΜΜΕ προκειμένου να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος στην κοινή γνώμη και να προωθηθεί η μεταρρύθμιση … διαφθοράς.

Το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης αποδεικνύει ότι οι ελληνικές δημοσιεύσει (το 80% των οποίων πραγματοποιήθηκαν με τη συμμετοχή των ελληνικών ΑΕΙ) ακολουθούν συνεχώς ανοδική πορεία, με αποτέλεσμα η Ελλάδα το 2007 να καταταγεί 17η μεταξύ των χωρών μελών του ΟΟΣΑ, ξεπερνώντας χώρες όπως η Ιαπωνία, η Ιταλία, η Ισπανία.

Το ΕΜΠ κατέλαβε το 2007 την 17η θέση μεταξύ των ερευνητικών ιδρυμάτων στην ευρωπαϊκή κατάταξη έρευνας.

Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι πολύ καλύτερο απ’ αυτό που επιτρέπει η διεθνής θέση της χώρας και η οικονομική συμβολή του κράτους στην λειτουργία τους.

Γιατί ωραίες οι συγκρίσεις με το Χάρβαντ αλλά το Χάρβαντ είχε το 2009 προϋπολογισμό 3,8 δις δολάρια. Δηλαδή περισσότερο από όσα όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια μαζί.

Και θα ήθελα ειλικρινά, άκουσα από τον Πρωθυπουργό ότι η χώρα μας είχε πολύ υψηλές κατά κεφαλή δαπάνες ανά φοιτητή. Ή έχουμε πρόσβαση σε διαφορετικά στοιχεία, ή ζούμε σε άλλη χώρα. Διότι ακόμη και σε εποχές προ κρίσης οι κατά κεφαλή δαπάνες στη χώρα μας ήταν από τις χαμηλότερες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, υψηλότερες μόνο από τις αντίστοιχες χωρών όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Λετονία, πολύ χαμηλές όμως σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο.

Ας σταματήσετε λοιπόν αυτή την έκρηξη μίσους απέναντι στην ακαδημαϊκή κοινότητα και στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Βεβαίως υπήρχαν φαινόμενα τα οποία δεν τιμούν το ελληνικό πανεπιστήμιο. Φαινόμενα ευνοιοκρατίας, κομματικοκρατίας. Αλλά αυτά τα φαινόμενα δεν ήταν μια γενικευμένη καθημερινή κατάσταση. Αλήθεια αντίστοιχα φαινόμενα δεν διαπιστώνουμε συνολικά στον πολιτικό βίο της χώρας; διανοήθηκε κανείς να προτείνει την κατάργηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, διότι υπάρχουν φαινόμενα ευνοιοκρατίας ή διαπλοκής;

Και τι έρχεστε να αντιπαραβάλλετε εν πάση περιπτώσει σε αυτό το μοντέλο. Έρχεστε να αντιπαραβάλλετε ένα εθνικά ανέλεγκτο και ολιγαρχικό μοντέλο διοίκησης. Και βεβαίως αυτό δεν έχει να κάνει μονάχα με τον μικρό αριθμό των τεσσάρων ή πέντε τώρα με την αλλαγή που κάνατε οι οποίοι εκλεγόμενοι από το σώμα των διδασκόντων θα έχουν τη δυνατότητα να ορίζουν τα πάντα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Κυρίως έχουν να κάνουν με το χρόνο της θητείας τους, 6ετής χρόνος θητείας και με την αδυναμία ελέγχου αυτής της ολιγαρχίας που θα διοικεί και εκεί είναι η ουσία του προβλήματος. Διότι αυτή η ολιγαρχία θα είναι παντελώς ανεξέλεγκτη να διοικεί, δεν θα ελέγχεται και δεν θα κρίνεται από κανένα αιρετό δημοκρατικό σώμα.

Και η ιστορική εμπειρία μας δείχνει ότι οι αυθαίρετες αυταρχικές δομές, τείνουν πάντοτε να εκτρέφουν περισσότερη διαπλοκή, διαφθορά, ιδιοτέλεια και παραβατικότητα από δομές που παρά τα προβλήματά τους τίθενται στον έλεγχο και στην κρίση αντιπροσωπευτικών δημοκρατικών σωμάτων.

Κυρία Υπουργέ, όμως, καταφέρατε με αυτή σας την προσπάθεια κάτι που κανένας προκάτοχός σας δεν έχει καταφέρει. Συνενώσατε το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας εναντίον σας. Το σύνολο! Με μικρές εξαιρέσεις. Δεν είναι μονάχα τα κόμματα. Δεν υπάρχει πρύτανης που να μην αντιδρά. Πως το καταφέρατε;

Βέβαια, για σας μπορεί να έχει μικρή σημασία αν το σύνολο των πρυτάνεων διαφωνεί. Άλλωστε με το νόμο σας θα τους παύσετε. Κάτι αντίστοιχο δεν έχει συμβεί ποτέ στη χώρα μας. Αιρετές εκλεγμένες πρυτανικές αρχές να παυθούν ούτε επί δικτατορίας συνέβη αυτό. Και θα το κάνετε όχι αύριο βέβαια, σε ένα χρόνο από τώρα. Μάλλον έχει συμβεί μια φορά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1937 όταν επαύθη ο πρύτανης επειδή ανέγνωσε μπροστά στον Βασιλιά Γεώργιο, τον δικό του πανηγυρικό. Ρώτησε τον Βασιλέα, θέλετε τον δικό μου ή αυτόν που μου έχει υπαγορεύσει η ασφάλεια; Ο Βασιλέας είπε, τον δικό σας κύριε. Ανέγνωσε τον δικό του και την άλλη μέρα επαύθη. Δεν υπάρχει στην ιστορία του δημόσιου πανεπιστημίου από το 1837 έως σήμερα, παύση αιρετών εκλεγμένων πρυτανικών αρχών.

Τι σημασία όμως έχει για σας; Τι σημασία έχει αν μεγάλη μερίδα της διανόησης διαφωνεί. Ακόμη και πρώην εκσυγχρονιστές διανοούμενοι καταγράφουν την διαφωνία τους.

Τι σημασία έχει αν 902 πανεπιστημιακοί σε όλο τον κόσμο (από 43 διαφορετικές χώρες) μεταξύ των οποίων πρυτάνεις, κοσμήτορες διακεκριμένων πανεπιστημίων, που διδάσκουν σε γνωστά πανεπιστήμια, όπως του Βερολίνου, της Βιέννης, του Λονδίνου και του Παρισιού, ή όπως του Κέμπριτζ, της Κολούμπια, του Μπέρκλει, της Οξφόρδη, του Πρίνστον του Χάρβαρντ, εκφράζουν τη διαφωνία τους και ζητάνε να ξεκινήσει ένας πραγματικός διάλογος και μιλάνε για σεβασμό των ευρωπαϊκών ακαδημαϊκών παραδόσεων;

Τι σημασία έχει και ποιος νοιάζεται για τη γνώμη του Τσόμσκι και του Ζίζεκ, όταν εσείς έχετε την υποστήριξη των Βουλευτών του ΛΑΟΣ, της Δημοκρατικής Συμμαχίας και φυσικά όλων των διακεκριμένων αρθρογράφων του ΔΟΛ. Τι σημασία έχει ο Τσόμσκι μπροστά τους!

Ξέχασα βέβαια να πω κυρία Διαμαντοπούλου, ότι έχετε και την υποστήριξη στο δημιούργημά σας μιας μικρής μερίδας πανεπιστημιακών που έχουν άμεσο ή έμμεσο συμφέρον είτε προσδοκώντας να ξαναπροσπαθήσουν να κάνουν καριέρα εκεί που απέτυχαν, είτε επιδιώκοντας να έχουν και θεσμική κατοχύρωση στις εξωπανεπιστημιακές τους δραστηριότητες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι αυτονόητο ότι θα καταψηφίσουμε. Το ζήτημα όμως δεν είναι αν εμείς θα καταψηφίσουμε. Το ζήτημα είναι αν αυτό που γίνεται σήμερα και αύριο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο μπορεί να προχωρήσει τη χώρα μπροστά.

Άκουσα ότι η κυρία Υπουργός, έχει άγχος για το αν τηρούνται οι νόμοι και η τάξη σε αυτή τη χώρα εφ’ όσον το μεγαλύτερο και ιστορικότερο ίδρυμα της χώρας λέει ότι δεν θα εφαρμόσει το νόμο αν ψηφιστεί.

Μην έχετε τέτοιο άγχος, διότι δεν είναι ότι δεν θα το εφαρμόσουν οι άνθρωποι, δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη. Διότι είναι αντισυνταγματικό και παρά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας για άλλη μια φορά από το Βήμα της Βουλής, μας είπε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι δεν του κάνει το Σύνταγμα διότι είναι κρατικίστικη η δομή του. Αν δεν του κάνει το Σύνταγμα κύριοι της κυβέρνησης να φέρει εδώ συνταγματική αναθεώρηση, όχι να το γράφει στα παλιά του τα παπούτσια.

Δεν θα εφαρμοστεί διότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί και για έναν ακόμη λόγο, διότι δεν θα είστε για πολύ ακόμη κυβέρνηση κυρία Διαμαντοπούλου, έχοντας καταστρέψει την ελληνική κοινωνία για να εφαρμόσετε ένα τέτοιο νόμο. Θα βρείτε απέναντί σας τους ίδιους τους ψηφοφόρους σας, θα βρείτε απέναντί σας τις δυνάμεις τις κοινωνικές που θα αγωνιστούν για μια άλλη προοπτική σε αυτή τη χώρα και εμείς έχουμε εμπιστοσύνη.

Έχουμε εμπιστοσύνη στους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας μας, έχουμε εμπιστοσύνη στις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας μας, έχουμε εμπιστοσύνη στους νέους ερευνητές οι οποίοι σήμερα φεύγουν εξ αιτίας της πολιτικής σας σωρηδόν από το ελληνικό πανεπιστήμιο και πάνε στο εξωτερικό όχι γιατί δεν τους κάνει το ελληνικό πανεπιστήμιο, αλλά γιατί δεν μπορούν να ζήσουν σε αυτή τη χώρα.

Έχουμε εμπιστοσύνη και με αυτές τις δυνάμεις θα δημιουργηθεί αργά ή γρήγορα ένας νέος συνασπισμός εξουσίας που αυτές τις μετανεωτερικές, νεοφιλελεύθερες και βαθιά συντηρητικές επιλογές, θα τις βάλει πραγματικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Γ. Δραγασάκης - Γ. Σταθάκης: Οι αυταπάτες των ηγετών της Ευρωζώνης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/07/2011

Από τη θεωρία -και μάλιστα τις πολιτικές μεγαλοστομίες- μέχρι την πράξη, τη δοκιμασία στη σκληρή αγορά, η απόσταση είναι μεγάλη και σύντομα θα φανεί αυτό σε σχέση με όσα αποφάσισαν και επέβαλαν στις Βρυξέλλες Μέρκελ και Σαρκοζί.

Μιλώντας με τον Γιάννη Δραγασάκη, η βασική διαπίστωσή του πριν γίνουν γνωστές πολλές κρίσιμες λεπτομέρειες, είναι πως και αυτή τη φορά η Ε.Ε. δεν αντιμετώπισε την κρίση χρέους. Απλώς επιχείρησαν να αντιμετωπίσουν την ελληνική περίπτωση για να μη γενικευτεί, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο ότι το πέτυχαν. Παράλληλα, οι ρυθμίσεις που ανακοίνωσαν δεν αλλάζουν στο ελάχιστο την αδυναμία της Ελλάδας να διαχειριστεί το χρέος που της έχουν φορτώσει. Πολύ απλά το ελληνικό χρέος, όχι δεν είναι διαχειρίσιμο, αλλά παραμένει μοχλός πίεσης για την επιβολή νεοφιλελεύθερων - θατσερικών λύσεων στη χώρα. Αυταπατώνται όσοι εκτιμούν πως οι ελαφρύνσεις στην εξυπηρέτηση του χρέους που επιμηκύνεται είναι ουσιαστικές. Για άλλη μια φορά -σημειώνει ο Γιάννης Δραγασάκης - η Ευρωπαϊκή Αριστερά δικαιώνεται στην κριτική της αγωνιζόμενη για θεσμικές, βιώσιμες ευρωπαϊκές λύσεις, έξω από τους εκβιασμούς των αγορών και της απληστίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Γιώργος Σταθάκης εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις για τα μέτρα που θα απαιτηθούν προκειμένου να περάσει η χώρα σε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, όπως την διατάζουν. Όταν με τις σημερινές επιβαρύνσεις -σημειώνει- παρατηρείται καλπάζουσα μέχρι ασφυξίας ύφεση από τις φοροεπιδρομές και τις περικοπές μισθών και συντάξεων, ποιά οικονομία θα αντέξει νέες πρόσθετες περικοπές 40 και 50 δισ. ευρώ για να βγάλει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό σε δύο - τρία χρόνια; Δεν γίνονται τέτοια πράγματα. Ο Γιώργος Σταθάκης εκτιμά πως οι αγορές δεν πρόκειται να χαριστούν σε κανέναν και περιμένει πως σύντομα θα επιτεθούν στους άλλους αδύναμους κρίκους της Ευρωζώνης. Και αυτό γιατί, όπως όλοι, γνωρίζουν πολύ καλά και αυτοί ότι δεν δόθηκε καμιά λύση στο πρόβλημα χρέους της Ευρωζώνης, με τους υπάρχοντες μηχανισμούς να αντέχουν, πέρα από την Ελλάδα, άντε να σηκώσουν και το βάρος της Ιρλανδίας. Τι γίνεται όμως αν η κρίση χρέους αρπάξει για τα καλά Ισπανία και Ιταλία;

Δηλώσεις του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα για τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής

Οι αποφάσεις της χθεσινής Συνόδου Κορυφής αποτελούν παραδοχή της χρεοκοπίας της μέχρι σήμερα ακολουθούμενης πολιτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης, από την Ε.Ε. και την Ελληνική κυβέρνηση.

Η ανάγκη για μια ριζική στροφή και για εξεύρεση δομικής ευρωπαϊκής λύσης στην ευρωπαϊκή συστημική κρίση, διαψεύστηκε για μία ακόμη φορά, αφού η ηγεσία της Ευρώπης απέδειξε ότι μένει δέσμια στη στρατηγική του αδιέξοδου και χρεοκοπημένου νεοφιλελευθερισμού.

Πριν από ένα χρόνο οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έκαναν επιλογές που επέτειναν και βάθυναν την κρίση. Ένα χρόνο μετά, παρά το πανικό τους, συνεχίζουν στην ίδια λογική.

Με μεγάλη καθυστέρηση δίνουν μια ανεπαρκή και αποσπασματική απάντηση, αλλά όχι λύση στο πρόβλημα.

Μια απάντηση που δεν διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του Ελληνικού χρέους.

Μια απάντηση που δεν παρακάμπτει τις αγορές, αλλά για άλλη μια φορά ματαίως προσπαθεί να τις κατευνάσει.

Μια απάντηση που δεν αποδεσμεύει την ελληνική οικονομία από την καταστροφική περιδίνηση της ύφεσης, ούτε ελαφρύνει τον ελληνικό λαό από τις οδυνηρές επιπτώσεις που επέφεραν τα καταστροφικά μέτρα των μνημονίων.

Η χθεσινή απόφαση δεν αποτελεί αρχή εξόδου από τη κρίση αλλά την επίσπευση της πρώτης πράξης ενός προαναγγελθέντος σχεδίου ελεγχόμενης χρεοκοπίας.

Μοναδικός στόχος αυτού του σχεδίου η διάσωση των τραπεζών και η διασφάλιση των πιστωτών, με οδυνηρό όμως αντίτιμο τη διαρκή ομηρία της οικονομίας και των λαών της Ευρώπης από τις αγορές.

Η σπουδή των «17», να επικεντρώσουν την απόφασή τους στην ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, αποφεύγοντας την οποιαδήποτε αναφορά στις άλλες χώρες της ευρωζώνης που βρίσκονται στο χείλος της χρεοκοπίας, φανερώνει την αδυναμία εξεύρεσης συνολικής ευρωπαϊκής λύσης. Συνιστά ανεκτίμητο δώρο στους κερδοσκόπους και επιβεβαιώνει, την εκτίμησή μας ότι η Ελλάδα και ο Ελληνικός λαός αποτέλεσαν το πειραματόζωο ενός αδιέξοδου νεοφιλελεύθερου πειράματος.

Μόνη ελπίδα για τη σωτηρία της οικονομίας και της κοινωνίας, να αντιδράσει το πειραματόζωο. Μόνη ελπίδα να α γενικευτεί ο ξεσηκωμός του ελληνικού αλλά και όλων των ευρωπαϊκών λαών στα σχέδια λεηλασίας της κοινωνίας και κοινωνικής διάλυσης.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς θα συνεχίζουμε να λέμε ότι λύση σ΄ αυτό το μεγάλο πρόβλημα υπάρχει και είναι πολιτική.

Με παράκαμψη των αγορών, με άρνηση των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού. Με απευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ, με μεταφορά μεγάλου μέρους των εθνικών χρεών στην ΕΚΤ, με διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους. Με ραγδαία αναδιανομή του εισοδήματος.

Και αυτές τις λύσεις οι μόνοι που μπορούν να τις διεκδικήσουν είναι οι λαοί της Ευρώπης,. Κυρίως ο ελληνικός λαός που θα αντισταθεί για να μην υλοποιηθεί αυτή η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, αυτή η πολιτική της κοινωνικής διάλυσης.

To Γραφείο Τύπου

Ομιλία του κ. Αλέξη Τσίπρα, Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνάντηση του Προεδρείου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και όλες για τη παρουσία σας σήμερα εδώ σε μία σημαντική για μας εκδήλωση με την ευκαιρία της παρουσίας στην Αθήνα του Προεδρείου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπου βασικό αντικείμενο της συζήτησής μας είναι οι σημαντικές, συνταρακτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα, τις τελευταίες ημέρες, και ταλανίζουν ολόκληρη την Ευρώπη, αφορούν ολόκληρη την Ευρώπη, αφορούν το μέλλον της εργασίας, των λαϊκών στρωμάτων, των κοινωνιών ολόκληρης της Ευρώπης.

Πριν από μια εβδομάδα, μέσα σε ένα πρωτοφανές όργιο κρατικής βίας και καταστολής στους δρόμους έξω από τη Βουλή, εδώ στη Βουλή των Ελλήνων, ψηφίστηκε τελικά από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής».

Στην ουσία πρόκειται για ένα νέο σχέδιο επιθετικής κοινωνικής κατεδάφισης. Νέες περικοπές επιδομάτων, μισθών και εισοδημάτων, διάλυση της κοινωνικής προστασίας, απολύσεις στο δημόσιο τομέα και ιδιωτικοποιήσεις ύψους 50 δις ευρώ. Με λίγα λόγια πρόκειται για ισχυρότερη δόση της ίδιας συνταγής της λιτότητας και της κοινωνικής απελπισίας, επιτρέψτε μου, που πριν από ένα χρόνο αποφασίστηκε πάλι από την πλειοψηφία της Βουλής των Ελλήνων στο πρώτο Μνημόνιο. Και παρά το γεγονός ότι το πρώτο Μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς στους στόχους του, τι και αν προξένησε κοινωνική δυστυχία, τι και αν προκάλεσε κοινωνική λεηλασία, απέτυχε παταγωδώς στους στόχους του, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους δημοσιονομικούς δείκτες. Γιατί, κατά τη δική μας εκτίμηση, μέσα στους στόχους του ήταν να προκαλέσει αυτό που εμείς ονομάζουμε στοχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και της ελληνικής κοινωνίας. Τι και αν απέτυχε, λοιπόν, δεν βρέθηκε κανείς να ζητήσει συγνώμη, αντ’ αυτού είχαμε μία νέα ακόμα ισχυρότερη δόση από την ίδια λαθεμένη συνταγή που αποτελεί ένα φάρμακο πιο επικίνδυνο και από την ίδια την ασθένεια της οικονομικής κρίσης.

Κεντρικό στοιχείο του νέου πακέτου είναι το ξεπούλημα των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και της περιουσίας του δημοσίου. Βεβαίως είναι και τα νέα μέτρα λιτότητας που αθροιστικά από το 2015 ανέρχονται στα 30 περίπου δις, αλλά κεντρικό στοιχείο ή μάλλον νέο στοιχείο αυτού του πακέτου που δεν υπήρχε στο προηγούμενο είναι το ξεπούλημα των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και περιουσίας του δημοσίου.

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μας, για μια επιλογή επικίνδυνη, γιατί στην ουσία εισάγει μια ακραία νεοφιλελεύθερη, Θατσερική, θα έλεγα εγώ, αντίληψη για την αντιμετώπιση του χρέους, ως ένα κεφάλαιο το οποίο μπορεί να αποπληρωθεί, και μάλιστα να αποπληρωθεί ως την τελευταία δεκάρα, ως το τελευταίο ευρώ που συνηθίζει να λέει από το Βήμα της Βουλής ο Πρωθυπουργός.

Ενώ στη πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν ότι το χρέος είναι αναλωθέν κεφάλαιο που μόνο προοδευτικά να αποσβεστεί μπορεί αν και εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Και βεβαίως το ερώτημα είναι γιατί την ίδια στιγμή που με κατηγορηματικό τρόπο δηλώνει ο Πρωθυπουργός ότι θα ξεπληρώσουμε το χρέος μέχρι τελευταίο ευρώ, σε όλους τους τόνους από τα ίδια επίσημα χείλη ανακοινώνεται ότι δεν υπάρχει σάλιο για τα ασφαλιστικά ταμεία.

Κατά την εκτίμησή μας πρόκειται για μία επικίνδυνη επιλογή η οποία σιγά-σιγά θα αρχίσει να τροφοδοτεί τις ορέξεις και να ακούγεται ότι τα 50 δις μπορεί να πολλαπλασιαστούν. Ήδη ακούγονται από επίσημα χείλη στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι η Ελλάδα εφόσον έχει μία τόσο σημαντική δημόσια περιουσία –δεν είναι μόνο οι δημόσιοι οργανισμοί κοινής ωφέλειας, είναι και ο φυσικός πλούτος, είναι οι ορυκτοί πόροι, είναι οι δυνατότητες που έχει σε ηλιακή ενέργεια, σε αιολική ενέργεια- γιατί να μην προχωρήσει σε μία διαδικασία ευρύτατης εκποίησης ώστε να μπορέσει να αποπληρώσει μέχρι και το τελευταίο ευρώ το χρέος της.

Επιπλέον, όμως είναι και μια επικίνδυνη επιλογή, διότι πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι από την πρόσφατη ιστορία τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ότι τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στον καπιταλισμό έγιναν μέσα από διαδικασίες αποκρατικοποιήσεων.

Πιο συγκεκριμένα το Μεσοπρόθεσμό σε ό,τι αφορά τον τομέα αποκρατικοποιήσεων για τη χώρα μας σημαίνει ουσιαστικά ξεπούλημα των κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών, σημαίνει κερδοσκοπία, σημαίνει όμως ταυτόχρονα και ακριβά τιμολόγια για τους καταναλωτές και μεγάλο κομμάτι των νοικοκυριών χωρίς ρεύμα και νερό.

Και θα ήθελα να πω, ότι για μας είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή που έχουμε τη δυνατότητα σήμερα να συζητήσουμε και με εκπροσώπους των συνδικάτων, με τους οποίους θα έχουμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε και ιδέες που θα αφορούν την ανάδειξη δράσεων και αντιστάσεων, παρά το γεγονός ότι στη Βουλή ψηφίστηκε, κάτι το οποίο αποτελεί μειοψηφία στην κοινωνία, στη λαϊκή βούληση και άρα είναι χρέος μας να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας προκειμένου να εμποδίσουμε την εφαρμογή αυτής της αποτρόπαιης επιλογής.

Βέβαια η παράθεση των μέτρων δεν αρκεί πια για να περιγραφεί το μέγεθος της κοινωνικής καταστροφής. Μια κοινωνική καταστροφή η οποία παίρνει σάρκα και οστά, ένα χρόνο τώρα, και είναι η πραγματική αιτία που συσπειρώνει εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες κάθε ηλικίας σε όλες τις πλατείες της Ελλάδας και όχι μόνο στο Σύνταγμα.

Επιτρέψτε μου, όμως, μιας και ξεκίνησα με την αναφορά στην κρατική καταστολή, γιατί θεωρώ ότι έχει ξεχωριστή σημασία, να πω και ορισμένες σκέψεις που αφορούν ευρύτερα το ζήτημα της Δημοκρατίας μέσα στην περίοδο της κρίσης. Γιατί κατά τη δική μας εκτίμηση, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, υπάρχει πλέον μείζον ζήτημα Δημοκρατίας.

Πριν από έξι ημέρες δεν μπορούσε κανείς να βρεθεί έξω από το κτίριο της Βουλής διότι δεν μπορούσε να ανασάνει. Πριν από έξι ημέρες διετάχθη και υλοποιήθηκε ένα αποτρόπαιο σχέδιο βίαιης διάλυσης της πλατείας των ειρηνικών διαδηλωτών. Ένα σχέδιο που πραγματοποιήθηκε με πρωτοφανή άσκηση βίας, με τόνους χημικών και με ξεδιάντροπη συνεργασία κράτους-παρακράτους. Πάνω από 200 συμπολίτες μας, επισήμως από τα καταγεγραμμένα στοιχεία διακομίστηκαν στα νοσοκομεία. Ακόμα και σε αυτή την Αίθουσα υπάρχουν συνδικαλιστές με παράσημα στο κεφάλι, όπως ο Γιώργος ο Χαρίσης Αντιπρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ, δεν φόρεσε ποτέ στη ζωή του κουκούλα ούτε κανείς από αυτούς τους σοβαρά τραυματισμένους φόραγαν κουκούλα. Πολλοί από αυτούς που φόραγαν κουκούλα είχαν ειδική μεταχείριση από τις δυνάμεις καταστολής, θετική μεταχείριση. Πάνω από 200 λοιπόν συμπολίτες μας στα νοσοκομεία και εκατοντάδες άλλοι δέχθηκαν πρώτες βοήθειες στα αυτοσχέδια ιατρεία στο υπόγειο του Μετρό του Συντάγματος.

Την προηγούμενη Παρασκευή επισκέφθηκα τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και κατέθεσα δύο δισκέτες οπτικοακουστικού υλικού με 38 διαφορετικά βίντεο που καταγράφουν περιστατικά ωμής βίας, 38 διαφορετικά βίντεο που καταγράφουν σκηνές απρόκλητης βίας σε θαμώνες εστιατορίων που καταγράφουν περιστατικά συνεργασίας των δυνάμεων της Αστυνομίας με ύποπτους ανώνυμους κουκουλοφόρος, περιστατικά που καταγράφουν αυτό το πογκρόμ, ζητώντας βέβαια από την ελληνική δικαιοσύνη την τιμωρία των ενόχων και των ηθικών αυτουργών που τραυμάτισαν την προηγούμενη Τετάρτη την ταλαιπωρημένη Δημοκρατία μας.

Βέβαια το ίδιο πολιτικό προσωπικό, το ίδιο χρεοκοπημένο σύστημα εξουσίας που ενορχήστρωσε την επίθεση την προηγούμενη Τετάρτη, ενορχήστρωσε και τον αντιπερισπασμό.

Κύριοι, στα τελευταία 24ωρα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ευρώπη μπορεί να συζητάνε ακόμα αυτό το πογκρόμ της βίας στην Ελλάδα, αλλά στην ίδια τη χώρα μας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, οι έγκριτοι δημοσιογράφοι και αναλυτές, δεν ασχολούνται με τα 200 και πλέον ανοιγμένα κεφάλια, αλλά με το αν μία συμπαθής συνάδελφος κατάφερε ή όχι να ολοκληρώσει τη συνέντευξή της σε ένα τηλεοπτικό σταθμό της επαρχίας.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, τα συμπεράσματα δικά σας. Εμείς από τη δική μας την πλευρά, θα ήθελα να δηλώσω κατηγορηματικά ότι σε κάθε περίπτωση με όλα όσα είδαμε το τελευταίο διάστημα, είμαστε προετοιμασμένοι για τα χειρότερα. Και το λέω αυτό διότι συμβαίνουν περίεργα πράγματα σε αυτή τη χώρα. Είδαμε χθες στο διαδίκτυο ένας βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων, του οποίου την ψήφο εμείς τιμούμε, παρά το γεγονός ότι ψήφισε υπέρ του Μεσοπροθέσμου, ενώ διαδήλωνε σε όλους τους τόνους κατηγορηματικά κατά τη διάρκεια της ταραγμένης αυτής περιόδου από την κατάθεσή του στη Βουλή μέχρι την ψήφιση ότι θα καταψηφίσει, όπου ο αξιότιμος συνάδελφος κ. Αθανασιάδης δήλωνε μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα ότι εδέχθη σοβαρές απειλές για τη ζωή του, προκειμένου να ψηφίσει «ναι». Και δεν είδαμε κανέναν εισαγγελέα αυτεπαγγέλτως να έρχεται να ζητήσει εξηγήσεις, ποιοι είναι αυτοί που απειλούσαν τον βουλευτή με τη ζωή του, όπως ο ίδιος λέει, προκειμένου να ψηφίσει «ναι».

Και εγώ από αυτό εδώ το Βήμα καλώ τον Πρόεδρο της Βουλής να διερευνήσει το θέμα και να έχει την ίδια ευθιξία και να ζητήσει από τους βουλευτές να εγερθούν στην Ολομέλεια της Βουλής όπως προχθές που κατήγγειλε, σωστά κατά τη γνώμη μας, φαινόμενα προπηλακισμών και βίας απέναντι σε βουλευτές, να έχει την ίδια ευαισθησία και να ζητήσει να φθάσει το θέμα μέχρι τέλους. Και βεβαίως ζητώ και από τον ίδιο το βουλευτή να δώσει περισσότερες εξηγήσεις.

Αγαπητοί φίλοι, εμείς στη χώρα μας, δυστυχώς, και η Αριστερά στη χώρα μας έχει δώσει σημαντικούς αγώνες για τη Δημοκρατία σε δύσκολες στιγμές, σε στιγμές που η καταπάτησή της ήταν στυγνή από τα πραγματικά τανκς και όχι από αυτά που με τις απειλές του κ. Πάγκαλου ακούμε τις τελευταίες ημέρες, και έχουμε μακράν και πικρή εμπειρία. Ξέρουμε, λοιπόν, ως Αριστερά ότι όταν το κράτος συνεργάζεται με το παρακράτος, όλα είναι πιθανά.

Και έχουμε από καιρό προετοιμάσει τον κόσμο μας να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Διότι τούτη την ώρα γνωρίζουμε ακριβώς επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ, η Αριστερά είναι μια δύναμη που μπορεί στη συνάντησή της με άλλες υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις να δώσει ελπίδα και προοπτική στον τόπο, θα δεχθεί συκοφαντικές επιθέσεις. Έχουμε προετοιμάσει τον κόσμο μας για την χειρότερη δυνατή προβοκάτσια εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, εναντίον της Αριστεράς, εναντίον του λαϊκού κινήματος, εναντίον του δημοκρατικού κόσμου της χώρας που σηκώνει το κεφάλι, αντιστέκεται, διεκδικεί, χειραφετείται. Αντιστέκεται στη διάλυση της κοινωνίας, αντιστέκεται στο ξεπούλημα της χώρας. είμαστε προετοιμασμένοι διότι γνωρίζουμε ότι μια ανάλγητη εξουσία καταρρέει χρησιμοποιεί όλες τις μεθόδους, τις πιο βίαιες και τις πιο βρώμικες, προκειμένου να κρατηθεί. Όμως το αποτέλεσμα στις περισσότερες των περιπτώσεων όπου χάνει η εξουσία τα ερείσματά της στην κοινωνία, χάνουν οι κυβερνήσεις τα στηρίγματά τους στο λαό, είναι προδιαγεγραμμένα. Καμία κυβέρνηση, καμιά εξουσία δεν μπορεί να πάει μακριά με κόντρα τη λαϊκή βούληση.

Επιμένω όμως συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι ότι υπάρχει ζήτημα δημοκρατίας τόσο στη χώρα μας όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και το εντοπίζω στη σύγκρουση μεταξύ αγορών και κοινωνίας που προέκυψε ως επακόλουθο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και στην μυλόπετρα αυτής της σύγκρουσης το πρώτο θύμα είναι η δημοκρατία.

Η επιθετικότητα του νεοφιλελευθερισμού έχει φθάσει σε οριακό σημείο, τα σχέδια για την κοινωνική κατεδάφιση στερούνται οποιασδήποτε νομιμοποίησης, επιβάλλονται πια ερήμην της λαϊκής βούλησης, δεν μπορούν να προωθηθούν χωρίς την σκληρή καταστολή.

Είναι σημαντικό λοιπόν να κάνουμε αυτή την επισήμανση. Μια επισήμανση που επαναλαμβάνω, αφορά όλη την Ευρώπη διότι και η κρίση χρέους αφορά όλη την Ευρώπη. Σήμερα με αιχμή την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, αύριο ενδεχομένως την Ισπανία, το Βέλγιο, την Ιταλία και κανείς ακόμη δεν ξέρει ποιαν άλλη χώρα. Με πρόσχημα την κρίση του χρέους προωθείται μια γιγάντια αναδιάρθρωση σε βάρος της εργασίας και του κοινωνικού κράτους, προκειμένου να διασφαλιστούν τα κέρδη του κεφαλαίου και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου.

Πρόκειται για έναν πόλεμο που έχουν κηρύξει τα κερδοσκοπικά κυκλώματα και οι ιδιωτικές τράπεζες, οι έχοντες και οι κατέχοντες απέναντι στους λαούς και στις κοινωνίες. Και η διάσταση αυτού του πολέμου είναι πανευρωπαϊκή.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, κάτι το οποίο αν το έλεγε κανείς πριν από 6 μήνες, ένα χρόνο, θα φάνταζε ως ουτοπία ή ως ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δεν είναι όμως σήμερα υπερβολικό να πούμε ότι ακόμη και η ίδια η ύπαρξη της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είναι δεδομένη εάν οι εμμονές σε αυτές τις πολιτικές κατισχύσουν.

Πρόκειται για μια κατάσταση η οποία έχει προκαλέσει την ανησυχία ακόμη και της οικονομικής επιτροπής του ΟΗΕ. Η οποία προειδοποιεί για τις μακροχρόνιες κοινωνικές επιπτώσεις της συνεχιζόμενης λιτότητας, αλλά και οικονομολόγων όχι μονάχα της Μαρξιστικής σκέψης, Αριστερών, εδώ μιλάμε για οικονομολόγους της παγκόσμιας τράπεζας οι οποίοι προειδοποιούν για τους κινδύνους ακόμη και μιας ντε φάκτο στάση πληρωμών στη χώρα μας κατ’ αρχάς αν η διαρροή καταθέσεων στο εξωτερικό συνεχιστεί.

Είναι αξιοσημείωτο ότι την προηγούμενη χρονιά το 2010 η δανειακή σύμβαση προέβλεπε και εκταμιεύτηκαν από την συμφωνία της Ελλάδας με την τρόικα 38 δις. την ίδια στιγμή το ίδιο χρονικό διάστημα το κεφάλαιο το οποίο εκταμιεύτηκε από τις τράπεζες ανήρθαν στα 40 δις. Τα 40 δις φεύγουν από τη χώρα και κατά 38 δις διογκώνεται ο δανεισμός. Και νομίζω ότι αυτή είναι η απόλυτη εξίσωση της χρεοκοπίας. Και το πρόβλημα της κρίσης χρέους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη δεν είναι πρόβλημα λογιστικό, είναι πρωτίστως πρόβλημα πολιτικό. Είτε οι λαοί και οι κοινωνίες της Ευρώπης θα χειραφετηθούν από τις αγορές είτε οι αγορές θα ισοπεδώσουν ολοκληρωτικά τις κοινωνίες.

Στο δίλημμα αυτό δυστυχώς οι ηγέτιδες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ελληνική κυβέρνηση έχουν πάρει θέση από την πλευρά των αγορών, επιβάλλουν στου Έλληνες φορολογούμενους να πάρουν ακριβά δάνεια από τους ευρωπαίους φορολογούμενους με μοναδικό στόχο να διασώσουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες και μόνο αυτό το στόχο. Και αυτή η επιλογή πλέον γίνεται κατανοητό ότι δεν μπορεί να αποτελεί λύση. Κανείς υπερδανεισμένος δεν σώζεται με νέα ακόμη πιο ακριβά δάνεια και υπό την προϋπόθεση αυτά τα δάνεια να τα δίνει για να αποπληρώνει τα προηγούμενα και όχι για να οργανώσει την παραγωγική ανασυγκρότηση, να προχωρήσει σε μια αναπτυξιακή διαδικασία.

Φίλες κα φίλοι, θα ήθελα να σημειώσω ότι η μοναδική και κουραστικά επαναλαμβανόμενη μέθοδος επιβολής αυτών των πολιτικών και στην κοινωνία και στην ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η απειλή, τα εργαλεία του εκβιασμού, ότι αν δεν προχωρήσουμε σε αυτές τις επιλογές η επόμενη δόση δεν θα δοθεί και η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία.

Όμως η ζωή προχωράει και αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος από το ότι δεν θα δοθεί η επόμενη δόση και εξ αιτίας αυτού θα οδηγηθούμε στη χρεοκοπία. Χαρακτηριστικό αυτής της αποκάλυψης του μύθου η 15η Ιουνίου όπου όταν για λίγες ώρες η χώρα μας δεν είχε Πρωθυπουργό διότι είχε καταθέσει την παραίτησή του έστω στον Πρόεδρο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και όχι θεσμικά υπήρχε πολιτική αναστάτωση και πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα, έσπευσαν οι Βρυξέλλες να διατυμπανίσουν ότι η δόση είχε δοθεί.

Και πράγματι ο κ. Αλταφαζ ο εκπρόσωπος του κ. Ολι Ρεν δήλωσε στις κάμερες ότι κλείδωσε η 5η δόση. Βεβαίως κλείδωσε μέχρι να αποκατασταθεί η πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα. Διότι μετά ξαναξεκλείδωσε προκειμένου να υπάρχει εργαλείο εκβιασμού για να φοβίζει τους πολίτες.

Θα ήθελα όμως εγώ να σταθώ και σε μια δήλωση της κυρίας Μέρκελ που πιστεύω ότι πρέπει να της δώσουμε σημασία. Η κυρία Μέρκελ λοιπόν είπε την προηγούμενη εβδομάδα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ερωτηθείσα για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας, απάντησε σε μια στιγμή ίσως υπερβολικής ειλικρίνειας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι έτοιμη να διαχειριστεί ένα τέτοιο συμβάν. Θα ήθελε προηγουμένως το χρέος να μεταφερθεί από τις ιδιωτικές τράπεζες σε ευρωπαϊκούς θεσμούς και σε κάθε περίπτωση να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των τραπεζών. Θέλει η κυρία Μέρκελ και από την πλευρά της –στη στρατηγική της είναι- σοφά ποιεί, θέλει να είναι βέβαιη ότι τα όποια διαπραγματευτικά όπλα της Ελλάδας και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών θα εξουδετερωθούν πρώτα και μετά θα οδηγηθούμε στο μοιραίο. Γι’ αυτό το λόγο αγοράζει χρόνο, προκειμένου να οδηγήσει και την Ελλάδα και την Ιρλανδία και την Πορτογαλία πακέτο σε μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης. Όταν βεβαίως επαναλαμβάνω, βεβαιωθεί η ίδια και οι συνεργάτες της ότι αυτή η εξέλιξη θα έχει τις λιγότερες δυνατές αρνητικές συνέπειες στα χαρτοφυλάκια των μεγάλων τραπεζών.

Έτσι λοιπόν, ενώ η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου στην Ελλάδα απομάκρυνε τον υποθετικό κίνδυνο χρεοκοπίας, τον πραγματικό κίνδυνο τον έφερε πιο κοντά. Και τον έφερε πιο κοντά διότι δώσαμε το χρόνο που ήθελε η κυρία Μέρκελ και ταυτόχρονα με τα δικά μας χέρια βγάζουμε τα μάτια μας. Βαθαίνουμε την ύφεση, ξεριζώνουμε τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, ξεπουλάμε το δημόσιο πλούτο, στοιχείο απαραίτητο στην όποιο διαδικασία οικονομικής ανασυγκρότησης και αφηνόμαστε σε μια ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο.

Φίλες κα φίλοι, θα μπορούσα να πω πολλά, νομίζω ότι σε αυτό το σημείο θα πω επιγραμματικά ορισμένες σκέψεις που αφορούν την πρόταση της Αριστεράς και θα κατέβω για να ακούσω τους εκλεκτούς καλεσμένους μας κυρίως σε ό,τι αφορά την οργάνωση των κοινωνικών αγώνων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, διότι εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι το παιχνίδι δεν έχει κριθεί. Δεν έχει τελειώσει μέσα σε μια ψηφοφορία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση εδώ, ο εναλλακτικός δρόμος που προτείνει η Αριστερά είναι δρόμος επιβεβλημένος. Εμείς λέμε ότι απαιτείται άμεσα σε ευρωπαϊκό επίπεδο επιθετική αναδιαπραγμάτευση τους χρέους, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και όλων των χωρών της περιφέρειας που αντιμετωπίζουν σήμερα τεράστιο πρόβλημα χρέους. Πρόβλημα δηλαδή που το καθιστά μη βιώσιμο.

Αναφερόμαστε στην ανάγκη διαγραφής ενός μεγάλου μέρους του καθώς και στην ουσιαστική βελτίωση των όρων αποπληρωμής. Ταυτόχρονα πιστεύουμε ότι απαιτείται ριζική επαναθεμελίωση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απαιτείται αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού τουλάχιστον στο 5% ως μηχανισμός εξισορρόπησης και αναδιανομής προς όφελος των φτωχών περιοχών και των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Επίσης απαιτείται μια άλλη αναπτυξιακή πολιτική προσανατολισμένη στις ανάγκες των πολλών, στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι στην ακόρεστη διάθεση των αγορών για κέρδη. Με ριζική αναδιανομή του πλούτου. Με στήριξη της σταθερής και μόνιμης απασχόλησης, με διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, με υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και του περιβάλλοντος.

Η αριστερή εναλλακτική πρόταση, είπα, είναι επιβεβλημένη, θα έλεγα είναι αναγκαία από κάθε άλλη φορά. Ακριβώς διότι σε αυτό το σταυροδρόμι που βρίσκεται η Ευρώπη και που από τη μια μεριά του δρόμου, είναι ο δρόμος της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής και από την άλλη ο δρόμος της διάλυσης της κοινωνικής κόλασης, της αποσταθεροποίησης. Η επιλογή του ενός ή του άλλου δρόμου παίζει καθοριστική σημασία και κλειδί σε αυτή την επιλογή είναι η λύση που θα δοθεί στο ζήτημα του χρέους.

Το σημερινό ευρωπαϊκό μοντέλο, δεν το παραλάβαμε από καμιά θεϊκή εντολή. Κατασκευάστηκε από τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών συσχετισμών σε κάθε χώρα ξεχωριστά. Απαιτούμενο λοιπόν, για μια μεγάλη και ριζική αλλαγή που θα δώσει προοπτική λύσης είναι η αλλαγή αυτών των συσχετισμών.

Γι’ αυτό λοιπόν, τούτες τις ώρες που οι Έλληνες πολίτες στις πλατείες δίνουν τη δική τους μάχη συνηθίζουμε να λέμε ότι αποτελούν την εμπροσθοφυλακή, την ομάδα κρούσης προς όφελος και για λογαριασμό όλων των λαών.

Οι Έλληνες στην πλατεία Συντάγματος δίνουν μια μάχη και για λογαριασμό των Ιταλών, των Γάλλων, των Γερμανών, των Ισπανών, των Πορτογάλων, των Ιρλανδών. Και γι’ αυτό αυτή η αλληλεγγύη που εκδηλώθηκε όχι μόνο μέσα από μηνύματα συμπαράστασης αλλά και από εκδηλώσεις, διαδηλώσεις σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ήταν για μας ιδιαίτερη σημαντική.

Η αριστερή εναλλακτική πρόταση είναι αναγκαία και επιβεβλημένη περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Το σημερινό ευρωπαϊκό μοντέλο δεν το παραλάβαμε από τον Θεό σε πέτρινες πλάκες.

Δεν υπάρχει κάποια υπέρτατη εντολή που να επιβάλλει να είναι αφορολόγητα και ανεξέλεγκτα τα χρηματιστηριακά παιχνίδια. Και για κάποια τεκμήρια, κάποιοι το επέβαλαν αυτό.

Δεν υπάρχει καμιά υπέρτατη εντολή που να λέει ότι πρέπει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με 1% τις ιδιωτικές τράπεζες και με 5% τα κράτη. Δεν υπάρχει κάποιος ιερός νόμος που να επιβάλλει την κυριαρχία των ιδιωτικών τραπεζών πάνω στην κοινωνία, ή να επιβάλλει την αντίληψη ότι τα κέρδη του παρασιτικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου πρέπει να προστατεύονται με κάθε κόστος ακόμη και αν το κόστος αυτό είναι η διάλυση της κοινωνίας. Όλα αυτά τα έφτιαξαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων συσχετισμών και από κάπου πρέπει να ξηλώνεται αυτή η κάλτσα να αλλάζουν οι συσχετισμοί.

Και ετούτη την ώρα στη χώρα μας πιστεύουμε ότι έχει αρχίσει να διαμορφώνεται η έξοδος από την κρίση. Δηλαδή να αλλάζουν οι κοινωνικοί συσχετισμοί. Χρέος των πολιτικών δυνάμεων και ιδίως των δυνάμεων της Αριστεράς είναι αυτή την ολοφάνερη αλλαγή στους κοινωνικούς συσχετισμούς να την μετατρέψουμε και σε αλλαγή στο πολιτικό πεδίο, στους πολιτικούς συσχετισμούς. Και χρέος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο σύνολό της είναι να αναμετρηθεί με τις περιστάσεις, να συνομιλήσει με τον κόσμο που βγαίνει στους δρόμους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και αγανακτεί δικαίως και να βρεθεί στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων του σήμερα. Για να μη βυθιστεί για μια ακόμη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ευρώπη στην άβυσσο. Για να μη γίνει η Ευρώπη εκ νέου θέατρο ανόδου των επιμέρους εθνικισμών. Για να μην είναι η Ευρώπη δεμένη στο ατλαντικό άρμα. Για να γίνει μια Ευρώπη όπως την ονειρευόμαστε. Ευρώπη των λαών, των αναγκών.

Πάνω απ’ όλα όμως πρέπει να πρωτοστατήσουμε εμείς για να συμβούν αυτές οι μεγάλες ανατροπές και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που σήμερα έχουμε όλες και όλους εσάς κοντά μας για να κουβεντιάσουμε μαζί και να ψάξουμε μαζί το δρόμο για τις μεγάλες ανατροπές.