ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η θεματική «πόλη, περιβάλλον, οικολογία» του ΣΥΡΙΖΑ διοργανώνει το Σάββατο 17/4/2010, πανελλαδική συνάντηση – ανοιχτή συζήτηση με θέμα τον ενεργειακό σχεδιασμό στην Ελλάδα. Η συνάντηση θα γίνει στη Θήβα (Συνεδριακό Κέντρο) με ώρα έναρξης 10.30 π.μ., δεδομένου ότι η Βοιωτία εξελίσσεται σε νέο ανεξέλεγκτο ενεργειακό κέντρο της χώρας.
Καλούμε μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ από όλη την Ελλάδα που έχουν κινηματική, επιστημονική και κοινωνική ενασχόληση με τα ζητήματα της ενέργειας αλλά και φορείς, συλλογικότητες και τοπικά κινήματα να συναντηθούμε και να ανοίξουμε το θέμα της ενέργειας στη χώρα στοχεύοντας στην εκπόνηση του δικού μας ανταγωνιστικού σχεδίου για τον ενεργειακό σχεδιασμό.
Επιθυμία και στόχος μας είναι να εκπροσωπηθούν όλες οι απόψεις και προσεγγίσεις επί του θέματος σε μια συνάντηση ουσιαστική και πλούσια σε προβληματισμό.
Η συζήτηση θα διεξαχθεί σε μια οργανωμένη ολομελειακή διαδικασία με δύο άξονες: 1. Διεθνές πλαίσιο και ενεργειακή πολιτική στην Ελλάδα – 2. Εναλλακτικές κατευθύνσεις της αριστεράς: ενεργειακός σχεδιασμός για τις ανάγκες της κοινωνίας
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Εγκύκλιος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ
Χτίζουμε επιτροπές Αγώνα, παντού
Α. Η Γραμματεία του Συριζα καλεί όλες τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές του Συριζα να προωθήσουν με προτεραιότητα την πολιτική δράση ενάντια στο κυβερνητικό πρόγραμμα και την απόφαση για συγκρότηση των Επιτροπών Αγώνα κατά του κυβερνητικού Προγράμματος Σταθερότητας. Στη κατεύθυνση αυτή προτείνουμε :
1. Τη σύγκλιση σε κάθε χώρο της συντονιστικής επιτροπής ή της Γ.Σ. του Συριζα, για να σχεδιαστεί η προσπάθεια συγκρότησης Επιτροπής Αγώνα.
2. Την απεύθυνση, με αυτόν το σκοπό στις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς της ριζοσπαστικής οικολογίας της «αριστερής» σοσιαλδημοκρατίας(υπό τον όρο της διαφωνίας με την κυβερνητική πολιτική).
3. Τη συγκρότηση της Επιτροπής με την πιο πλατιά και ανοιχτή διαδικασία. Προτεραιότητα στην εμπλοκή τοπικών συνδικαλιστικών δυνάμεων (πχ ΕΛΜΕ περιοχής, Σωματεία νοσοκομείων ,ΟΤΑ, συλλογικότητες εργαζομένων σε ΟΑΕΔ, ΙΚΑ, κλπ), αλλά και άλλων κινηματικών συλλογικοτήτων. Η επιτροπή συγκροτείται με συμφωνία τέτοιων φορέων ή προσώπων από αυτούς τους φορείς, και όχι με συμφωνία πολιτικών κομμάτων (πχ Συριζα –Ανταρσύα ή ΚΚΕ μ-λ κλπ)
4. Στις συζητήσεις για τη συγκρότηση των Επιτροπών, οι δυνάμεις του Συριζα συμμετέχουν με «πλαίσιο» τα αιτήματα που διατυπώνει η απόφαση της Γραμματείας. Όμως προσοχή: Δεν τα προτείνουμε ως «όρους» για τη συγκρότηση της Επιτροπής , η οποία επιδιώκουμε να συγκροτηθεί στην πιο πλατιά βάση, ουσιαστικά στη συνεργασία με όλους-ες που θέλουν να αντισταθούν στην κυβερνητική πολιτική. Με αυτήν τη λογική προφανώς αρνούμαστε επίσης και τις σεχταριστικές προτάσεις από άλλες δυνάμεις της Αριστεράς (πχ αποδέσμευση από ΕΕ…)
5. Τα αιτήματα που διατυπώνει η Γραμματεία είναι βάση για την παρέμβαση των δυνάμεων του Συριζα για ομιλίες προπαγάνδα κλπ. αλλά και ενδεικτικά για την κατεύθυνση με την οποία θα αντιμετωπίσουμε όποιο «τοπικό» πρόβλημα (π.χ. απολύσεις συμβασιούχων στο Δήμο ή ελλείψεις στο νοσοκομείο κλπ). Οι επιτροπές θέλουμε να γίνουν κινητήριες δυνάμεις για τον πολλαπλασιασμό των εστιών αντίστασης σε τοπικό και κλαδικό πεδίο, ειδικότερα τη στιγμή που η Κυβέρνηση προετοιμάζει νέα δέσμη σκληρών (φορολογικό, ασφαλιστικό κλπ)
6. Οι επιτροπές πρέπει να επιδιώκουν την ενίσχυση των «κεντρικών» γεγονότων αντίστασής (πχ. Απεργιακά συλλαλητήρια). Αυτήν τη στιγμή δεν είναι καθαρή η εικόνα για την τακτική των μεγάλων συνδικάτων. Αν η ΑΔΕΔΥ επιμείνει στο βδομαδιάτικο συλλαλητήριο (κάθε Τρίτη απόγευμα) θα πρέπει να δούμε σοβαρά τις δυνατότητες ενίσχυσης μιας τέτοιας διαδικασίας.
7. Η δράση συνδυάζεται με την προπαγάνδα. Η Γραμματεία θα δώσει σύντομα ένα κείμενο-βάση για τη συλλογή υπογραφών ενάντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας. Αυτή η προσπάθεια θα πρέπει να οργανωθεί με στόχο την επικοινωνία με πλατύτερο κόσμο και τη συσπείρωση του.
8. Η Γραμματεία θα εκδώσει προπαγανδιστικό υλικό (αφίσα, τετρασέλιδο) ενάντια στο κυβερνητικό πρόγραμμα και το Σύμφωνο Σταθερότητας.
Α. Η Γραμματεία του Συριζα καλεί όλες τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές του Συριζα να προωθήσουν με προτεραιότητα την πολιτική δράση ενάντια στο κυβερνητικό πρόγραμμα και την απόφαση για συγκρότηση των Επιτροπών Αγώνα κατά του κυβερνητικού Προγράμματος Σταθερότητας. Στη κατεύθυνση αυτή προτείνουμε :
1. Τη σύγκλιση σε κάθε χώρο της συντονιστικής επιτροπής ή της Γ.Σ. του Συριζα, για να σχεδιαστεί η προσπάθεια συγκρότησης Επιτροπής Αγώνα.
2. Την απεύθυνση, με αυτόν το σκοπό στις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς της ριζοσπαστικής οικολογίας της «αριστερής» σοσιαλδημοκρατίας(υπό τον όρο της διαφωνίας με την κυβερνητική πολιτική).
3. Τη συγκρότηση της Επιτροπής με την πιο πλατιά και ανοιχτή διαδικασία. Προτεραιότητα στην εμπλοκή τοπικών συνδικαλιστικών δυνάμεων (πχ ΕΛΜΕ περιοχής, Σωματεία νοσοκομείων ,ΟΤΑ, συλλογικότητες εργαζομένων σε ΟΑΕΔ, ΙΚΑ, κλπ), αλλά και άλλων κινηματικών συλλογικοτήτων. Η επιτροπή συγκροτείται με συμφωνία τέτοιων φορέων ή προσώπων από αυτούς τους φορείς, και όχι με συμφωνία πολιτικών κομμάτων (πχ Συριζα –Ανταρσύα ή ΚΚΕ μ-λ κλπ)
4. Στις συζητήσεις για τη συγκρότηση των Επιτροπών, οι δυνάμεις του Συριζα συμμετέχουν με «πλαίσιο» τα αιτήματα που διατυπώνει η απόφαση της Γραμματείας. Όμως προσοχή: Δεν τα προτείνουμε ως «όρους» για τη συγκρότηση της Επιτροπής , η οποία επιδιώκουμε να συγκροτηθεί στην πιο πλατιά βάση, ουσιαστικά στη συνεργασία με όλους-ες που θέλουν να αντισταθούν στην κυβερνητική πολιτική. Με αυτήν τη λογική προφανώς αρνούμαστε επίσης και τις σεχταριστικές προτάσεις από άλλες δυνάμεις της Αριστεράς (πχ αποδέσμευση από ΕΕ…)
5. Τα αιτήματα που διατυπώνει η Γραμματεία είναι βάση για την παρέμβαση των δυνάμεων του Συριζα για ομιλίες προπαγάνδα κλπ. αλλά και ενδεικτικά για την κατεύθυνση με την οποία θα αντιμετωπίσουμε όποιο «τοπικό» πρόβλημα (π.χ. απολύσεις συμβασιούχων στο Δήμο ή ελλείψεις στο νοσοκομείο κλπ). Οι επιτροπές θέλουμε να γίνουν κινητήριες δυνάμεις για τον πολλαπλασιασμό των εστιών αντίστασης σε τοπικό και κλαδικό πεδίο, ειδικότερα τη στιγμή που η Κυβέρνηση προετοιμάζει νέα δέσμη σκληρών (φορολογικό, ασφαλιστικό κλπ)
6. Οι επιτροπές πρέπει να επιδιώκουν την ενίσχυση των «κεντρικών» γεγονότων αντίστασής (πχ. Απεργιακά συλλαλητήρια). Αυτήν τη στιγμή δεν είναι καθαρή η εικόνα για την τακτική των μεγάλων συνδικάτων. Αν η ΑΔΕΔΥ επιμείνει στο βδομαδιάτικο συλλαλητήριο (κάθε Τρίτη απόγευμα) θα πρέπει να δούμε σοβαρά τις δυνατότητες ενίσχυσης μιας τέτοιας διαδικασίας.
7. Η δράση συνδυάζεται με την προπαγάνδα. Η Γραμματεία θα δώσει σύντομα ένα κείμενο-βάση για τη συλλογή υπογραφών ενάντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας. Αυτή η προσπάθεια θα πρέπει να οργανωθεί με στόχο την επικοινωνία με πλατύτερο κόσμο και τη συσπείρωση του.
8. Η Γραμματεία θα εκδώσει προπαγανδιστικό υλικό (αφίσα, τετρασέλιδο) ενάντια στο κυβερνητικό πρόγραμμα και το Σύμφωνο Σταθερότητας.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΠΕ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ 27/03/2010
Οι αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου θα διεξαχθούν σ’ ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο, που προσδιορίζεται από την κρίση και τις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αλλά και την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της αυτοδιοίκησης, έτσι όπως προσδιορίστηκε από τις πολιτικές του δικομματισμού μέχρι σήμερα, αλλά και όπως προδιαγράφονται από το λεγόμενο σχέδιο Καλλικράτης.
Μετά την εισαγωγή από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του Ν. 2218/94 για την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση οι αλλεπάλληλες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις και ιδιαίτερα ο νόμος 2503/97 «αφυδάτωσαν» το θεσμό και τον μετέτρεψαν σε θεσμό-φάντασμα, διεκπεραιωτή γραφειοκρατικών διαδικασιών, επιβεβαιώνοντας δυστυχώς την κριτική μας που ασκήσαμε στον σχεδιασμό και την εφαρμογή τους.
Στη συνέχεια, με το νόμο 2539/97 εισήγαγε τον «Καποδίστρια», ο οποίος επαγγέλθηκε ως μια μεταρρυθμιστική τομή στο μέχρι τότε αναχρονιστικό σύστημα Τ.Α., που 12 χρόνια μετά την εφαρμογή του μπορούμε να πούμε ότι, διέψευσε τις προσδοκίες και δεν πέτυχε τους στόχους που είχε θέσει. Δεν συνοδεύτηκε από ριζική αλλαγή του πολιτικού και διοικητικού συστήματος της χώρας, του κεντρικού κράτους, των νομαρχιών και των νέων διευρυμένων Δήμων, με αποτέλεσμα να παραμένει κυρίαρχος ο συγκεντρωτισμός και η μειωμένη προσβασιμότητα του πολίτη στη λήψη και την υλοποίηση των αποφάσεων. Δεν άλλαξε το συγκεντρωτικό δημοτικό σύστημα διακυβέρνησης με απλή αναλογική, αντιπροσώπευση Τοπικών Συμβουλίων, πόρους και αρμοδιότητες. Δεν έγινε ο Δήμος υπερασπιστής και συνδιοργανωτής της αντίστασης και διεκδίκησης των δημοτών.
Το σχέδιο «Καλλικράτης» εισάγεται από την κυβέρνηση και μάλιστα εσπευσμένα, όχι γιατί προσβλέπει στην ουσιαστική αποκέντρωση του κράτους, αλλά κυρίως για λόγους δημοσιονομικούς και γι’ αυτό εντάχθηκε στο αντιλαϊκό πρόγραμμα σταθερότητας που κατέθεσε στην ΕΕ.
Οι νέες συνενώσεις που προτείνονται με μοναδικό κριτήριο το πληθυσμιακό και μάλιστα χωρίς την αποφασιστική συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων των αρμόδιων φορέων και όλων των δημοτών, δε σημαίνει αναγκαστικά ότι θα δημιουργήσουν ένα Δήμο δημοκρατικό, διαφανή, συμμετοχικό και αποδοτικό.
Προτείνει 7 Γενικές Διευθύνσεις (κρατικές Υπερπεριφέρειες) δημιουργώντας στις νέες περιφέρειες συνθήκες κρατικού νεοσυγκεντρωτισμού. Προωθεί τον «ομοσπονδιακό» χαρακτήρα των Περιφερειών και των Δήμων. Καθιερώνει ένα νέο κατακερματισμό με τον τρόπο εκλογής των περιφερειακών και δημοτικών συμβούλων, ενισχύει τον «αρχηγικό» περιφερειαρχοκεντρικό & δημαρχοκεντρικό χαρακτήρα της διοίκησης.
Αναπαράγει το συγκεντρωτικό, προσωποκεντρικό και δημαρχοκεντρικό μοντέλο με ένα εκλογικό σύστημα καλπονοθευτικό, μη αντιπροσωπευτικό και αντιδημοκρατικό, με συνέπεια να ενισχύει το δικομματικό σύστημα και στην αυτοδιοίκηση. Ο ΣΥΝ επιμένει στην καθιέρωση της απλής αναλογικής που θα συμβάλει στην ενθάρρυνση της συμμετοχής τοπικών κοινωνικών συλλογικοτήτων, ενεργών πολιτών και στην αποτύπωση της τοπικής κοινωνικής δυναμικής.
Ο «Καλλικράτης» δεν εξασφαλίζει τους αναγκαίους πόρους για την εφαρμογή του, για την κάλυψη των αναγκαίων υπηρεσιών και υποδομών που θα στοχεύουν στην εξάλειψη των μεγάλων περιφερειακών και ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων που χαρακτηρίζουν τον σημερινό αυτοδιοικητικό χάρτη, παρουσιάζοντας πλήρη ασάφεια όσον αφορά στους πόρους και τις αρμοδιότητες.
Η περίφημη «διαβούλευση» είναι κοροϊδία αφού ο χρόνος προς συζήτηση θα είναι ελάχιστος έως μηδενικός και ως εκ τούτου χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή των αρμόδιων φορέων και των ίδιων των πολιτών.
Ο ΣΥΝ εκτιμά ότι το σχέδιο «Καλλικράτης» όπως παρουσιάστηκε, όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη για μια ουσιαστική, δημοκρατική, διοικητική μεταρρύθμιση με αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση, αλλά ουσιαστικά την αντιστρατεύεται και ως εκ τούτου είμαστε αντίθετοι.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι οι επιλογές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ παρά τις προσπάθειες που καταβάλλουν συνεχώς, οι αυτοδιοικητικές δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς περιόρισαν μέχρι ουσιαστικής ακύρωσης το ρόλο που θα έπρεπε να έχει ο θεσμός της Τ.Α.
Ο ΣΥΝ επιμένει να διεκδικεί μια ουσιαστική δημοκρατική διοικητική μεταρρύθμιση του κράτους με αιρετές περιφέρειες με εσωτερική αποκέντρωση στις Νομαρχίες και με Δήμους ικανούς να επιτελούν το έργο τους. Με ριζική φορολογική μεταρρύθμιση χωρίς επιβολή νέων φόρων στους πολίτες και με την ανακατανομή των πόρων και των εξουσιών υπέρ των αυτοδιοικητικών θεσμών.
Ο ΣΥΝ θα αγωνιστεί από όποια θέση και να βρίσκεται για τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, για την καθιέρωση της απλής αναλογικής, την αναβάθμιση των αιρετών οργάνων της Αυτοδιοίκησης, τη δημιουργία χώρου άμεσης δημοκρατίας και συμμετοχής των πολιτών για την ενίσχυση του λαϊκού και κοινωνικού ελέγχου. Την επεξεργασία σχεδίων περιφερειακής και τοπικής ανάπτυξης με προτεραιότητα το κοινωνικό όφελος, την υπεράσπιση της κατοικίας, του δημόσιου χώρου και του περιβάλλοντος.
Ο ΣΥΝ εξακολουθεί να διεκδικεί ένα νέο Εθνικό χωροταξικό σχεδιασμό με στόχο την ισόρροπη ανάπτυξη με την αντιμετώπιση των τεράστιων ανισοτήτων μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, φορέας κοινωνικής και οικονομικής προόδου, φορέας ουσιαστικής κοινωνικής συμμετοχής, δημοκρατίας και διαφάνειας.
Θεωρούμε ότι οι δημοτικές αρχές αλλά και τα κινήματα πόλης θα πρέπει να αγωνίζονται και να διεκδικούν την βελτίωση της ποιότητας της καθημερινής ζωής όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και θρησκεύματος. Την προώθηση κοινωνικής πολιτικής ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικού αποκλεισμού, την υποστήριξη ευπαθών κοινωνικών ομάδων, τις ανοιχτές θεραπευτικές κοινότητες, την ένταξη των μεταναστών με όλα τους τα δικαιώματα. Αυτά δεν είναι απλά ζητήματα πολιτικής επιλογής αλλά πάλη ιδεολογικής ηγεμονίας απέναντι στον κοινωνικό συντηρητισμό, ο οποίος αλληλοτροφοδοτείται με νεοφιλελεύθερα σχέδια όπως, επιχειρήσεις «σκούπα», «σώματα πολιτών» για τη συνοικιακή ασφάλεια, πάνοπλα στρατιωτικοποιημένα αστυνομικά σώματα, κάμερες σε δρόμους και σε σχολεία.
Τέλος ο ΣΥΝ θα επιδιώξει τη διασύνδεση των Περιφερειακών και Δημοτικών αρχών με τους μαζικούς φορείς, τα κινήματα περιοχής, με συλλογικότητες φεμινιστικού χαρακτήρα και κάθε μορφής προοδευτικές και ριζοσπαστικές συλλογικότητες κοινωνικού, οικολογικού και πολιτιστικού χαρακτήρα.
Η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝ
Οι εκλογές του Νοεμβρίου σχεδόν σίγουρα θα διεξαχθούν με το νέο νόμο που καταργεί τις Νομαρχίες, θεσμοθετεί 13 Περιφέρειες και ταυτόχρονα προχωράει σε συνενώσεις Δήμων και Κοινοτήτων. Που, πόσες και ποιες δεν είναι ακόμα γνωστό. Ένα σχέδιο που όχι μόνο υπονομεύει την αναγκαία ουσιαστική μεταρρύθμιση του κράτους αλλά επιβάλλει και σκληρή λιτότητα σε όλο το οικοδόμημα της ΤΑ. Αυτές οι εκλογές διεξάγονται στο ασφυκτικό κοινωνικό οικονομικό πλαίσιο που δημιουργείται από την πρωτοφανή στα χρονικά επίθεση της κυβέρνησης ενάντια στα εργασιακά, οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων, μικρομεσαίων επιχειρηματιών των αγροτών και της νεολαίας, πολιτικές στις οποίες συναινούν οι ηγεσίες της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.
Ο ΣΥΝ οφείλει να θέσει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των δημοτών αυτά τα προβλήματα και να επιδιώξει την ένταξή τους στα προγράμματα αλλά και στις δράσεις των αυτοδιοικητικών σχημάτων στα οποία συμμετέχει, να εντείνει τη δραστηριότητά του, να κάνει τη παρουσία του αισθητή στους δημότες με την ενασχόλησή με τα ιδιαίτερα προβλήματα κάθε τοπικής κοινωνίας, αλλά και τα γενικότερα που επηρεάζουν τη ζωή τους.
Οι εκλογές του Νοεμβρίου αποκτούν μεγάλη σημασία, γιατί θα πρέπει να εκφραστεί η αντίθεση του κόσμου στην επιχειρούμενη υπονόμευση μιας αναγκαίας δημοκρατικής αναγέννησης της ΤΑ, αλλά και η αντίστασή του στις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης. Πολιτικές που αυξάνουν καθημερινά την ανεργία μειώνουν τους μισθούς, πολλαπλασιάζουν τις ελαστικές μορφές εργασίας, τη μαύρη εργασία, διευκολύνουν τις απολύσεις. Τα δε τρία ΔΕΝ για τη κοινωνική ασφάλιση μετατρέπονται σε τρία ΝΑΙ, δηλαδή αυξάνονται τα όρια ηλικίας, οι εισφορές και μειώνονται οι συντάξεις. Αυξάνονται οι έμμεσοι φόροι και κόβεται ο 14ος μισθός.
Από σήμερα θα πρέπει να επιδιώκουμε ευρύτατες συσπειρώσεις της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς, αλλά και με όλους όσους θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα στο Δήμο, αγωνίζονται κατά των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, διεκδικούν διεύρυνση του «δημόσιου χώρου» και βάθεμα της Δημοκρατίας.
Οι αυτοδιοικητικές κινήσεις επιδιώκουν τη συγκρότηση ψηφοδελτίων με πυρήνα τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και την ισχυρή παρουσία των δυνάμεων της ευρύτερης Αριστεράς, των Οικολόγων Πράσινων, Ριζοσπαστών Οικολόγων καθώς και δυνάμεων που αποδεσμεύονται από τις πολιτικές των ηγεσιών τους και συγκρούονται με τις πολιτικές του δικομματισμού και στην Τ.Α. Επιδιώκεται η συμμετοχή συσπειρώσεων κατοίκων διαφόρων θεματικών ενδιαφερόντων, κινήσεων πολιτών κι όλων όσων μάχονται και διεκδικούν μια ουσιαστική, δημοκρατική και φιλολαϊκή ΤΑ.
Από σήμερα λοιπόν, στη βάση των παραπάνω, ανιχνεύουμε τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων στις Περιφέρειες και στους «διευρυμένους» δήμους των μεγάλων πόλεων (πρωτεύουσες νομών και άλλες πόλεις) σε αντιδικομματική κατεύθυνση, με βάση τις νομαρχιακές και δημοτικές παρατάξεις που συμμετέχουμε και με τις δυνάμεις μας στις αντίστοιχες Νομαρχίες που θα δημιουργήσουν τις νέες Περιφέρειες.
Γνωρίζουμε ότι η περιφέρεια, το εκλογικό σύστημα και η πρώτη εφαρμογή του θεσμού δημιουργούν πρόσθετες δυσκολίες στο κόμμα μας και τις δυνάμεις του χώρου. Οφείλουμε να τις υπερβούμε, μπορούμε να τα καταφέρουμε, αρκεί από τώρα όλες μας οι δυνάμεις να μπουν στη μάχη που είναι δύσκολη, αλλά ωραία.
Μετά την εισαγωγή από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του Ν. 2218/94 για την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση οι αλλεπάλληλες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις και ιδιαίτερα ο νόμος 2503/97 «αφυδάτωσαν» το θεσμό και τον μετέτρεψαν σε θεσμό-φάντασμα, διεκπεραιωτή γραφειοκρατικών διαδικασιών, επιβεβαιώνοντας δυστυχώς την κριτική μας που ασκήσαμε στον σχεδιασμό και την εφαρμογή τους.
Στη συνέχεια, με το νόμο 2539/97 εισήγαγε τον «Καποδίστρια», ο οποίος επαγγέλθηκε ως μια μεταρρυθμιστική τομή στο μέχρι τότε αναχρονιστικό σύστημα Τ.Α., που 12 χρόνια μετά την εφαρμογή του μπορούμε να πούμε ότι, διέψευσε τις προσδοκίες και δεν πέτυχε τους στόχους που είχε θέσει. Δεν συνοδεύτηκε από ριζική αλλαγή του πολιτικού και διοικητικού συστήματος της χώρας, του κεντρικού κράτους, των νομαρχιών και των νέων διευρυμένων Δήμων, με αποτέλεσμα να παραμένει κυρίαρχος ο συγκεντρωτισμός και η μειωμένη προσβασιμότητα του πολίτη στη λήψη και την υλοποίηση των αποφάσεων. Δεν άλλαξε το συγκεντρωτικό δημοτικό σύστημα διακυβέρνησης με απλή αναλογική, αντιπροσώπευση Τοπικών Συμβουλίων, πόρους και αρμοδιότητες. Δεν έγινε ο Δήμος υπερασπιστής και συνδιοργανωτής της αντίστασης και διεκδίκησης των δημοτών.
Το σχέδιο «Καλλικράτης» εισάγεται από την κυβέρνηση και μάλιστα εσπευσμένα, όχι γιατί προσβλέπει στην ουσιαστική αποκέντρωση του κράτους, αλλά κυρίως για λόγους δημοσιονομικούς και γι’ αυτό εντάχθηκε στο αντιλαϊκό πρόγραμμα σταθερότητας που κατέθεσε στην ΕΕ.
Οι νέες συνενώσεις που προτείνονται με μοναδικό κριτήριο το πληθυσμιακό και μάλιστα χωρίς την αποφασιστική συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων των αρμόδιων φορέων και όλων των δημοτών, δε σημαίνει αναγκαστικά ότι θα δημιουργήσουν ένα Δήμο δημοκρατικό, διαφανή, συμμετοχικό και αποδοτικό.
Προτείνει 7 Γενικές Διευθύνσεις (κρατικές Υπερπεριφέρειες) δημιουργώντας στις νέες περιφέρειες συνθήκες κρατικού νεοσυγκεντρωτισμού. Προωθεί τον «ομοσπονδιακό» χαρακτήρα των Περιφερειών και των Δήμων. Καθιερώνει ένα νέο κατακερματισμό με τον τρόπο εκλογής των περιφερειακών και δημοτικών συμβούλων, ενισχύει τον «αρχηγικό» περιφερειαρχοκεντρικό & δημαρχοκεντρικό χαρακτήρα της διοίκησης.
Αναπαράγει το συγκεντρωτικό, προσωποκεντρικό και δημαρχοκεντρικό μοντέλο με ένα εκλογικό σύστημα καλπονοθευτικό, μη αντιπροσωπευτικό και αντιδημοκρατικό, με συνέπεια να ενισχύει το δικομματικό σύστημα και στην αυτοδιοίκηση. Ο ΣΥΝ επιμένει στην καθιέρωση της απλής αναλογικής που θα συμβάλει στην ενθάρρυνση της συμμετοχής τοπικών κοινωνικών συλλογικοτήτων, ενεργών πολιτών και στην αποτύπωση της τοπικής κοινωνικής δυναμικής.
Ο «Καλλικράτης» δεν εξασφαλίζει τους αναγκαίους πόρους για την εφαρμογή του, για την κάλυψη των αναγκαίων υπηρεσιών και υποδομών που θα στοχεύουν στην εξάλειψη των μεγάλων περιφερειακών και ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων που χαρακτηρίζουν τον σημερινό αυτοδιοικητικό χάρτη, παρουσιάζοντας πλήρη ασάφεια όσον αφορά στους πόρους και τις αρμοδιότητες.
Η περίφημη «διαβούλευση» είναι κοροϊδία αφού ο χρόνος προς συζήτηση θα είναι ελάχιστος έως μηδενικός και ως εκ τούτου χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή των αρμόδιων φορέων και των ίδιων των πολιτών.
Ο ΣΥΝ εκτιμά ότι το σχέδιο «Καλλικράτης» όπως παρουσιάστηκε, όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη για μια ουσιαστική, δημοκρατική, διοικητική μεταρρύθμιση με αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση, αλλά ουσιαστικά την αντιστρατεύεται και ως εκ τούτου είμαστε αντίθετοι.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι οι επιλογές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ παρά τις προσπάθειες που καταβάλλουν συνεχώς, οι αυτοδιοικητικές δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς περιόρισαν μέχρι ουσιαστικής ακύρωσης το ρόλο που θα έπρεπε να έχει ο θεσμός της Τ.Α.
Ο ΣΥΝ επιμένει να διεκδικεί μια ουσιαστική δημοκρατική διοικητική μεταρρύθμιση του κράτους με αιρετές περιφέρειες με εσωτερική αποκέντρωση στις Νομαρχίες και με Δήμους ικανούς να επιτελούν το έργο τους. Με ριζική φορολογική μεταρρύθμιση χωρίς επιβολή νέων φόρων στους πολίτες και με την ανακατανομή των πόρων και των εξουσιών υπέρ των αυτοδιοικητικών θεσμών.
Ο ΣΥΝ θα αγωνιστεί από όποια θέση και να βρίσκεται για τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, για την καθιέρωση της απλής αναλογικής, την αναβάθμιση των αιρετών οργάνων της Αυτοδιοίκησης, τη δημιουργία χώρου άμεσης δημοκρατίας και συμμετοχής των πολιτών για την ενίσχυση του λαϊκού και κοινωνικού ελέγχου. Την επεξεργασία σχεδίων περιφερειακής και τοπικής ανάπτυξης με προτεραιότητα το κοινωνικό όφελος, την υπεράσπιση της κατοικίας, του δημόσιου χώρου και του περιβάλλοντος.
Ο ΣΥΝ εξακολουθεί να διεκδικεί ένα νέο Εθνικό χωροταξικό σχεδιασμό με στόχο την ισόρροπη ανάπτυξη με την αντιμετώπιση των τεράστιων ανισοτήτων μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, φορέας κοινωνικής και οικονομικής προόδου, φορέας ουσιαστικής κοινωνικής συμμετοχής, δημοκρατίας και διαφάνειας.
Θεωρούμε ότι οι δημοτικές αρχές αλλά και τα κινήματα πόλης θα πρέπει να αγωνίζονται και να διεκδικούν την βελτίωση της ποιότητας της καθημερινής ζωής όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και θρησκεύματος. Την προώθηση κοινωνικής πολιτικής ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικού αποκλεισμού, την υποστήριξη ευπαθών κοινωνικών ομάδων, τις ανοιχτές θεραπευτικές κοινότητες, την ένταξη των μεταναστών με όλα τους τα δικαιώματα. Αυτά δεν είναι απλά ζητήματα πολιτικής επιλογής αλλά πάλη ιδεολογικής ηγεμονίας απέναντι στον κοινωνικό συντηρητισμό, ο οποίος αλληλοτροφοδοτείται με νεοφιλελεύθερα σχέδια όπως, επιχειρήσεις «σκούπα», «σώματα πολιτών» για τη συνοικιακή ασφάλεια, πάνοπλα στρατιωτικοποιημένα αστυνομικά σώματα, κάμερες σε δρόμους και σε σχολεία.
Τέλος ο ΣΥΝ θα επιδιώξει τη διασύνδεση των Περιφερειακών και Δημοτικών αρχών με τους μαζικούς φορείς, τα κινήματα περιοχής, με συλλογικότητες φεμινιστικού χαρακτήρα και κάθε μορφής προοδευτικές και ριζοσπαστικές συλλογικότητες κοινωνικού, οικολογικού και πολιτιστικού χαρακτήρα.
Η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝ
Οι εκλογές του Νοεμβρίου σχεδόν σίγουρα θα διεξαχθούν με το νέο νόμο που καταργεί τις Νομαρχίες, θεσμοθετεί 13 Περιφέρειες και ταυτόχρονα προχωράει σε συνενώσεις Δήμων και Κοινοτήτων. Που, πόσες και ποιες δεν είναι ακόμα γνωστό. Ένα σχέδιο που όχι μόνο υπονομεύει την αναγκαία ουσιαστική μεταρρύθμιση του κράτους αλλά επιβάλλει και σκληρή λιτότητα σε όλο το οικοδόμημα της ΤΑ. Αυτές οι εκλογές διεξάγονται στο ασφυκτικό κοινωνικό οικονομικό πλαίσιο που δημιουργείται από την πρωτοφανή στα χρονικά επίθεση της κυβέρνησης ενάντια στα εργασιακά, οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων, μικρομεσαίων επιχειρηματιών των αγροτών και της νεολαίας, πολιτικές στις οποίες συναινούν οι ηγεσίες της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.
Ο ΣΥΝ οφείλει να θέσει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των δημοτών αυτά τα προβλήματα και να επιδιώξει την ένταξή τους στα προγράμματα αλλά και στις δράσεις των αυτοδιοικητικών σχημάτων στα οποία συμμετέχει, να εντείνει τη δραστηριότητά του, να κάνει τη παρουσία του αισθητή στους δημότες με την ενασχόλησή με τα ιδιαίτερα προβλήματα κάθε τοπικής κοινωνίας, αλλά και τα γενικότερα που επηρεάζουν τη ζωή τους.
Οι εκλογές του Νοεμβρίου αποκτούν μεγάλη σημασία, γιατί θα πρέπει να εκφραστεί η αντίθεση του κόσμου στην επιχειρούμενη υπονόμευση μιας αναγκαίας δημοκρατικής αναγέννησης της ΤΑ, αλλά και η αντίστασή του στις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης. Πολιτικές που αυξάνουν καθημερινά την ανεργία μειώνουν τους μισθούς, πολλαπλασιάζουν τις ελαστικές μορφές εργασίας, τη μαύρη εργασία, διευκολύνουν τις απολύσεις. Τα δε τρία ΔΕΝ για τη κοινωνική ασφάλιση μετατρέπονται σε τρία ΝΑΙ, δηλαδή αυξάνονται τα όρια ηλικίας, οι εισφορές και μειώνονται οι συντάξεις. Αυξάνονται οι έμμεσοι φόροι και κόβεται ο 14ος μισθός.
Από σήμερα θα πρέπει να επιδιώκουμε ευρύτατες συσπειρώσεις της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς, αλλά και με όλους όσους θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα στο Δήμο, αγωνίζονται κατά των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, διεκδικούν διεύρυνση του «δημόσιου χώρου» και βάθεμα της Δημοκρατίας.
Οι αυτοδιοικητικές κινήσεις επιδιώκουν τη συγκρότηση ψηφοδελτίων με πυρήνα τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και την ισχυρή παρουσία των δυνάμεων της ευρύτερης Αριστεράς, των Οικολόγων Πράσινων, Ριζοσπαστών Οικολόγων καθώς και δυνάμεων που αποδεσμεύονται από τις πολιτικές των ηγεσιών τους και συγκρούονται με τις πολιτικές του δικομματισμού και στην Τ.Α. Επιδιώκεται η συμμετοχή συσπειρώσεων κατοίκων διαφόρων θεματικών ενδιαφερόντων, κινήσεων πολιτών κι όλων όσων μάχονται και διεκδικούν μια ουσιαστική, δημοκρατική και φιλολαϊκή ΤΑ.
Από σήμερα λοιπόν, στη βάση των παραπάνω, ανιχνεύουμε τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων στις Περιφέρειες και στους «διευρυμένους» δήμους των μεγάλων πόλεων (πρωτεύουσες νομών και άλλες πόλεις) σε αντιδικομματική κατεύθυνση, με βάση τις νομαρχιακές και δημοτικές παρατάξεις που συμμετέχουμε και με τις δυνάμεις μας στις αντίστοιχες Νομαρχίες που θα δημιουργήσουν τις νέες Περιφέρειες.
Γνωρίζουμε ότι η περιφέρεια, το εκλογικό σύστημα και η πρώτη εφαρμογή του θεσμού δημιουργούν πρόσθετες δυσκολίες στο κόμμα μας και τις δυνάμεις του χώρου. Οφείλουμε να τις υπερβούμε, μπορούμε να τα καταφέρουμε, αρκεί από τώρα όλες μας οι δυνάμεις να μπουν στη μάχη που είναι δύσκολη, αλλά ωραία.
Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010
Δήλωση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα για το φορολογικό νομοσχέδιο
Τις τελευταίες ημέρες ο Ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται το μέγεθος της αδικίας.
Εάν η κυβέρνηση νομίζει ότι έχει τη συναίνεση της κοινωνίας στην εισοδηματική της πολιτική αλλά και στο φορολογικό νομοσχέδιο είναι προφανώς στο δικό της κόσμο.
Συναίνεση έχει μόνο από τα κόμματα που βρίσκονται στα δεξιά της και δυστυχώς φαίνεται να το απολαμβάνει.
Το φορολογικό νομοσχέδιο είναι άδικο. Δεν ζητάει από τους έχοντες να συμβάλλουν και επιτείνει τις αδικίες της εισοδηματικής πολιτικής. Ο τίτλος του πρέπει να είναι «κατάργηση αφορολόγητου μέσω αποδείξεων, και ο έχων δύο χιτώνες να πάρει και τρίτο».
Εμείς λέμε ότι λεφτά υπάρχουν, αλλά όταν ο πρωθυπουργός συναντά αυτούς που τα έχουν δεν τους μιλά για θυσίες. Τους μιλά για ευκαιρίες. Είναι ντροπή.
Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Εναλλακτική λύση υπάρχει.
Είμαστε σίγουροι ότι οι πολίτες αυτής της χώρας θα διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι, όλοι αυτοί που δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για την σημερινή κατάσταση, θα υπερασπιστούν τις κοινωνικές κατακτήσεις και θα απαιτήσουν κοινωνική δικαιοσύνη.
Οι πολίτες οικοδομούν ένα κοινωνικό και πολιτικό συνασπισμό απέναντι στο τρικομματικό συνασπισμό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, ο οποίος θα ανατρέψει τα μέτρα και θα ανοίξει μια καινούργια ελπιδοφόρα προοπτική.
Παραθέτουμε πέντε σημεία:
1. Κλίμακα φορολογίας φυσικών προσώπων
Με την καινούρια κλίμακα φορολογίας φυσικών προσώπων η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι επιβαρύνονται τα εισοδήματα άνω των 40.000 ευρώ.
Αυτό όμως αποτελεί ψέμα, διότι επιβαρύνονται τα εισοδήματα άνω των 28.000 ευρώ και όχι εκείνα που είναι πάνω από 40.000 ευρώ. 24% είναι ο ισχύον φορολογικός συντελεστής. Όχι 25%. Τέτοιες πονηριές δεν τιμούν τους εμπνευστές τους.
2. Τεκμήρια
Ακόμα και για ένα μικρό αυτοκίνητο 1000 κυβικών υπάρχει τεκμήριο. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως τεκμήριο για αγορά μετοχών, ομολόγων, μεριδίων μετοχικών κεφαλαίων ίδρυσης και αύξησης μετοχικού κεφαλαίου ΑΕ.
Δηλαδή κάποιος αγοράζει ένα αυτοκίνητο λίγων χιλιάδων ευρώ και θα έχει τεκμήριο, ενώ αν κάποιος αγοράσει μετοχές αξίας 10 εκατομμυρίων ευρώ δεν θα έχει! Αυτό η κυβέρνηση το ονομάζει φορολογική δικαιοσύνη.
3. Συντελεστές φορολόγησης εταιρειών
Ο συντελεστής φορολόγησης για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις, τις ΟΕ, τις ΕΕ και τις κοινωνίες αστικού δικαίου αυξάνεται από το 20% στο 25%.
Την ίδια στιγμή ο φορολογικός συντελεστής για τις μεγάλες ΑΕ πέφτει σταδιακά στο 20% (το 2014) για τα αδιανέμητα κέρδη, οπότε μια ΑΕ που δεν θα διανείμει κέρδη θα έχει χαμηλότερο συντελεστή από μια ΟΕ!(όσο για τη διανομή κερδών, αυτή μπορεί να γίνει «μαύρα» με λογιστικά μαγειρέματα).
4. Υπεράκτιες εταιρείες
Η κυβέρνηση υποτίθεται ότι αυξάνει τον συντελεστή φορολόγησης για τα ακίνητα ιδιοκτησίας υπεράκτιων εταιρειών από 3% σε 15% κάθε έτος. Ίσως ακούγεται εντυπωσιακό, αλλά αποτελεί μια τρύπα στο νερό, διότι πολύ απλά αυτόν τον φόρο θα τον πληρώνουν μόνο όσες υπεράκτιες εταιρείες δηλώνουν τα ακίνητά τους, δηλαδή ελάχιστες. Ως γνωστόν, στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα κτηματολόγιο.
5. Φορολόγηση των αποζημιώσεων απόλυσης
Ιδιαίτερα στην παρούσα συγκυρία, με την εκτίναξη της ανεργίας και των απολύσεων, αποτελεί σκάνδαλο η φορολόγηση των αποζημιώσεων απόλυσης με φορολογικό συντελεστή ο οποίος φτάνει έως το 40%!
To Γραφείο Τύπου
Εάν η κυβέρνηση νομίζει ότι έχει τη συναίνεση της κοινωνίας στην εισοδηματική της πολιτική αλλά και στο φορολογικό νομοσχέδιο είναι προφανώς στο δικό της κόσμο.
Συναίνεση έχει μόνο από τα κόμματα που βρίσκονται στα δεξιά της και δυστυχώς φαίνεται να το απολαμβάνει.
Το φορολογικό νομοσχέδιο είναι άδικο. Δεν ζητάει από τους έχοντες να συμβάλλουν και επιτείνει τις αδικίες της εισοδηματικής πολιτικής. Ο τίτλος του πρέπει να είναι «κατάργηση αφορολόγητου μέσω αποδείξεων, και ο έχων δύο χιτώνες να πάρει και τρίτο».
Εμείς λέμε ότι λεφτά υπάρχουν, αλλά όταν ο πρωθυπουργός συναντά αυτούς που τα έχουν δεν τους μιλά για θυσίες. Τους μιλά για ευκαιρίες. Είναι ντροπή.
Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Εναλλακτική λύση υπάρχει.
Είμαστε σίγουροι ότι οι πολίτες αυτής της χώρας θα διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι, όλοι αυτοί που δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για την σημερινή κατάσταση, θα υπερασπιστούν τις κοινωνικές κατακτήσεις και θα απαιτήσουν κοινωνική δικαιοσύνη.
Οι πολίτες οικοδομούν ένα κοινωνικό και πολιτικό συνασπισμό απέναντι στο τρικομματικό συνασπισμό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, ο οποίος θα ανατρέψει τα μέτρα και θα ανοίξει μια καινούργια ελπιδοφόρα προοπτική.
Παραθέτουμε πέντε σημεία:
1. Κλίμακα φορολογίας φυσικών προσώπων
Με την καινούρια κλίμακα φορολογίας φυσικών προσώπων η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι επιβαρύνονται τα εισοδήματα άνω των 40.000 ευρώ.
Αυτό όμως αποτελεί ψέμα, διότι επιβαρύνονται τα εισοδήματα άνω των 28.000 ευρώ και όχι εκείνα που είναι πάνω από 40.000 ευρώ. 24% είναι ο ισχύον φορολογικός συντελεστής. Όχι 25%. Τέτοιες πονηριές δεν τιμούν τους εμπνευστές τους.
2. Τεκμήρια
Ακόμα και για ένα μικρό αυτοκίνητο 1000 κυβικών υπάρχει τεκμήριο. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως τεκμήριο για αγορά μετοχών, ομολόγων, μεριδίων μετοχικών κεφαλαίων ίδρυσης και αύξησης μετοχικού κεφαλαίου ΑΕ.
Δηλαδή κάποιος αγοράζει ένα αυτοκίνητο λίγων χιλιάδων ευρώ και θα έχει τεκμήριο, ενώ αν κάποιος αγοράσει μετοχές αξίας 10 εκατομμυρίων ευρώ δεν θα έχει! Αυτό η κυβέρνηση το ονομάζει φορολογική δικαιοσύνη.
3. Συντελεστές φορολόγησης εταιρειών
Ο συντελεστής φορολόγησης για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις, τις ΟΕ, τις ΕΕ και τις κοινωνίες αστικού δικαίου αυξάνεται από το 20% στο 25%.
Την ίδια στιγμή ο φορολογικός συντελεστής για τις μεγάλες ΑΕ πέφτει σταδιακά στο 20% (το 2014) για τα αδιανέμητα κέρδη, οπότε μια ΑΕ που δεν θα διανείμει κέρδη θα έχει χαμηλότερο συντελεστή από μια ΟΕ!(όσο για τη διανομή κερδών, αυτή μπορεί να γίνει «μαύρα» με λογιστικά μαγειρέματα).
4. Υπεράκτιες εταιρείες
Η κυβέρνηση υποτίθεται ότι αυξάνει τον συντελεστή φορολόγησης για τα ακίνητα ιδιοκτησίας υπεράκτιων εταιρειών από 3% σε 15% κάθε έτος. Ίσως ακούγεται εντυπωσιακό, αλλά αποτελεί μια τρύπα στο νερό, διότι πολύ απλά αυτόν τον φόρο θα τον πληρώνουν μόνο όσες υπεράκτιες εταιρείες δηλώνουν τα ακίνητά τους, δηλαδή ελάχιστες. Ως γνωστόν, στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα κτηματολόγιο.
5. Φορολόγηση των αποζημιώσεων απόλυσης
Ιδιαίτερα στην παρούσα συγκυρία, με την εκτίναξη της ανεργίας και των απολύσεων, αποτελεί σκάνδαλο η φορολόγηση των αποζημιώσεων απόλυσης με φορολογικό συντελεστή ο οποίος φτάνει έως το 40%!
To Γραφείο Τύπου
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010
Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
1. Ακούγοντάς σας να λέτε ότι τα περί χρεοκοπίας της χώρας είναι «παραμύθια» και ένα «έξυπνο καλοστημένο τηλεοπτικό σκηνικό» για να περάσουν τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση, αναρωτιέται κάποιος μήπως αγνοείτε την σκληρή πραγματικότητα;
Μου κάνει εντύπωση ότι το ίδιο ερώτημα δεν απευθύνθηκε στον κύριο Γκούρια του ΟΟΣΑ, στον πολυδιαφημισμένο οικονομολόγο Στιγκλιτζ, στους αναλυτές της Ντόιτσε Μπάνκ και της UBS, στον κ. Κρέμερ της Standard and Poor’s. Όλοι αυτοί είπαν ακριβώς το ίδιο. Η διαφορά βέβαια είναι ότι αυτοί δεν καταφέρθηκαν και εναντίον των μέτρων που έλαβε η κυβέρνηση, οπότε μπορούν θεωρούνται από τους επικριτές μου ως «εντός πραγματικότητας». Το οξύμωρο, όμως, σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι ενώ η κινδυνολογία περί χρεωκοπίας βοήθησε τη κυβέρνηση να δικαιολογήσει τα μέτρα, εντούτοις τα ίδια τα μέτρα είναι αυτά που θα βαθύνουν την ύφεση και θα χειροτερεύσουν τη κατάσταση της οικονομίας, μεγεθύνοντας το κίνδυνο χρεωκοπίας.
2. Πάντως είναι εύκολο να καταγγέλλεις και να «πετροβολάς» μια κυβέρνηση που ομολογουμένως επιλέγει αντιδημοφιλή οικονομικά μέτρα, ωστόσο πώς μπορεί να ξεπεραστεί η δεινή οικονομική κατάσταση;
Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να ξεπεραστεί με ένα φορολογικό νομοσχέδιο που θα έπρεπε να έχει τίτλο: «ο έχων δύο χιτώνες προλαβαίνει να αποκτήσει και τρίτο». Ούτε με εισοδηματική πολιτική που τα παίρνει από αυτούς που θα τα ξόδευαν και δεν αγγίζει αυτούς που τα κάνουν καταθέσεις στην Ελβετία. Η κυβέρνηση λέει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δυστυχώς λέει ψέματα. Δεν σέρνεται σε αυτή την πολιτική. Την επιλέγει. Τι μπορεί να γίνει; Να αυξήσουμε τα έσοδα φορολογώντας τις τράπεζες που ακόμα και τώρα κερδοσκοπούν με ελληνικά ομόλογα, ενώ πέρυσι επιβίωσαν με δημόσιο χρήμα. Τις μεγάλες ΑΕ των οποίων η φορολογία μειώνεται. Τους εφοπλιστές που απαλλάσσονται από ΦΠΑ μεγαλύτερου ύψους από αυτά που θα εξοικονομήσει η κυβέρνηση από τις περικοπές. Να κυνηγήσουμε τα μεγάλα ψάρια της φοροδιαφυγής. Και κυρίως να κηρύξουμε καταχρηστική την απεργία που έχε εξαγγείλει το κεφάλαιο σε δημόσιες επενδύσεις και απασχόληση.
3. Χαρακτηρίσατε την κυβέρνηση «κατώτερη των περιστάσεων». Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει κ. Τσίπρα για να διαχειριστεί την κρίση; Μήπως «να φύγει», όπως έχει ζητήσει ο κ. Αλ. Αλαβάνος;
Θα έπρεπε κατ΄ αρχήν να μην συκοφαντεί τον ελληνικό λαό μιλώντας διεθνώς για διεφθαρμένους και λαμόγια. Λαμόγια δεν είναι οι χαμηλότερα αμειβόμενοι μισθωτοί στην Ευρώπη αλλά όσοι μας κυβερνούν. Θα έπρεπε, επίσης, να μην παραδίδει τη χώρα στα νύχια των κερδοσκόπων, κραυγάζοντας ότι καταρρέουμε λίγο πριν βγει στην αγορά να δανειστεί. Θα έπρεπε να οικοδομήσει συμμαχίες στην ΕΕ για μακρόπνοο και όχι τριετές πρόγραμμα σταθεροποίησης. Να ζητήσει απ’ ευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ, ευρωομόλογο, και κοινοτική αλληλεγγύη. Όχι να λέει δεν θέλουμε οικονομική βοήθεια. Θέλουμε και τη δικαιούμαστε. Ούτε βέβαια να αυτογελοιοποιείται λέγοντας στις 12 το μεσημέρι στο ευρωκοινοβούλιο ότι θα πάμε στο ΔΝΤ και στις 4 ότι θα τα καταφέρουμε μόνοι μας.
4. Έχετε κατηγορήσει ευθέως το ΠαΣοΚ ότι τα έχει βρει με τον ΛΑΟΣ του κ. Γ. Καρατζαφέρη. Τι εννοείτε;
Δεν έχει κανείς παρά να παρακολουθήσει Βουλή αλλά και τηλεόραση. Ο κ. Καρατζαφέρης πιστός στην ακροδεξιά παράδοση θεωρεί ότι για την κρίση φταίνε οι μετανάστες και οι εργαζόμενοι. Προτείνει να απελάσουμε τους μεν και να αφήσουμε τους δε χωρίς συλλογικές συμβάσεις. Είναι φανερό στον καθένα ότι προασπίζεται με σθένος τα συμφέροντα των πολύ πλούσιων. Η κυβέρνηση βρήκε στο πρόσωπό του έναν απρόσμενο σύμμαχο και αντί αυτό να τη προβληματίζει, δείχνει να τη χαροποιεί και στη βουλή μάλιστα του ανταποδίδει τα εύσημα για την ‘υπεύθυνη’ στάση που κρατά. Πρόκειται για ένα θέαμα θλιβερό.
5. Ποια εναλλακτική λύση προτείνετε εσείς, ας πούμε στο θέμα του φορολογικού συστήματος που μόλις ανακοινώθηκε και ήδη απορρίψατε;
Το φορολογικό νομοσχέδιο ήταν η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης να δημιουργήσει μια εικόνα στοιχειώδους δικαιοσύνης. Την απώλεσε παταγωδώς. Ούτε τους έχοντες αγγίζει, ούτε τη φοροδιαφυγή και το μαύρο χρήμα χτυπάει. Εμείς εντός των ημερών θα καταθέσουμε μια συνολική αντιπρόταση για το φορολογικό. Ένα συνολικό νομοσχέδιο που θα υποδεικνύει ότι υπάρχει τρόπος να καταμεριστούν δίκαια τα βάρη, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση.
6. Πιστεύετε ότι υπάρχει ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ ή πρέπει να βρει άλλη διέξοδο οικονομικής στήριξης η κυβέρνηση και ποια;
Το σενάριο για ΔΝΤ είναι εφιαλτικό και η διακίνηση του εγκληματικά αφελής. Το απεργάζονται ακραίοι συντηρητικοί και νεοφιλελεύθεροι κύκλοι. Στην Ευρώπη όσοι επιθυμούν μια νέα ευρωζώνη με την αποπομπή από αυτήν των χωρών του Νότου και στις ΗΠΑ, οι πρώην σύμβουλοι του Μπους που εύχονται την μονοκρατορία του δολαρίου και υπήρξαν αρχιερείς της διάλυσης του ασφαλιστικού.
7. Πάντως ήδη από τον χώρο σας έχουν αρχίσει να διατυπώνονται κάποιες ευρωσκεπτικιστικές απόψεις -έως ευρωφοβικές- που φλερτάρουν με την ιδέα της αποστασιοποίησης από τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Έχει μέλλον η χώρα εκτός Ε.Ε.;
Για μας η Ευρώπη είναι το πεδίο των ταξικών κοινωνικών αγώνων. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, είμαστε πρωταγωνιστές στην οικοδόμηση ευρωπαϊκών κοινωνικών κινημάτων αλλά και του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Δεν υπάρχει προοδευτική λύση που να πηγαίνει αγκαζέ με μοναχικό δρόμο της χώρας. Αγωνιζόμαστε για την Ευρώπη των λαών μαζί με την Αριστερά της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας και όλων των άλλων χωρών της. Ταυτόχρονα κρούουμε και τον κώδωνα του κινδύνου. Η ενωμένη Ευρώπη είτε θα είναι κοινωνική και δημοκρατική είτε θα ισοπεδωθεί κάτω από τον οδοστρωτήρα των ανεξέλεγκτων αγορών.
8. Τελικώς «συγγνώμη» σας ζήτησε ο κ. Θ. Πάγκαλος, όπως τον καλέσατε να κάνει, για όσα σας καταμαρτύρησε για τα πρόσφατα επεισόδια εις βάρος του προέδρου της ΓΣΕΕ;
Μέχρι στιγμής όχι. Ξέρετε χρειάζεται μεγαλείο ψυχής για να παραδεχτεί κανείς τα σφάλματά του στη πολιτική. Όμως στη προκειμένη περίπτωση δεν νομίζω ότι πρόκειται περί σφάλματος αλλά περί σχεδίου που απλά στη πορεία στράβωσε. Μη σας μπερδεύει που το υλοποίησε ο κος Πάγκαλος που μοιάζει να έχει το ακαταλόγιστο. Όταν είσαι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν υπάρχει ακαταλόγιστο. Εκτός και αν διεκδικεί το ακαταλόγιστο και ο πρωθυπουργός για τις επιλογές του.
9. Όμως και σεις ήσασταν σκληρός μαζί του: τον αποκαλέσατε «κακό μπάτσο της κυβέρνησης», «συκοφάντη», «προβοκάτορα» και τον κατηγορήσατε ότι επιτελεί πολιτικό σχέδιο εις βάρος σας. Τι εννοείτε;
Και τι θέλατε να κάνω; Να αφήσω το δικαίωμα να παίζεται ένα παιχνίδι προληπτικής στοχοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ και να μην αντιδράσω. Αυτή η ιστορία πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει. Ο χώρος που έχω τη τιμή να εκπροσωπώ, από τη μεταπολίτευση και μετά έχει δώσει διδάγματα ήθους και δημοκρατικότητας. Εδώ και τρία χρόνια στοχοποιείται και συκοφαντείται συνεχώς. Πότε με τους κουκουλοφόρους και τη βία, πότε με το προπηλακισμό του προέδρου της ΓΣΕΕ. Αυτό το βιολί δε μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Το ψέμα και η συκοφαντία έχουν κοντά ποδάρια.
10. Πάντως, όπως μάθαμε, ο κ. Πάγκαλος δεν δίστασε να σας ζητήσει …να του δώσετε ένα φιλί και σεις …προσφερθήκατε να του δώσετε λουλούδια -φαντάζομαι δηλητηριώδη…
Καλά τα αστειάκια. Καλύτερη όμως η σοβαρότητα.
Μου κάνει εντύπωση ότι το ίδιο ερώτημα δεν απευθύνθηκε στον κύριο Γκούρια του ΟΟΣΑ, στον πολυδιαφημισμένο οικονομολόγο Στιγκλιτζ, στους αναλυτές της Ντόιτσε Μπάνκ και της UBS, στον κ. Κρέμερ της Standard and Poor’s. Όλοι αυτοί είπαν ακριβώς το ίδιο. Η διαφορά βέβαια είναι ότι αυτοί δεν καταφέρθηκαν και εναντίον των μέτρων που έλαβε η κυβέρνηση, οπότε μπορούν θεωρούνται από τους επικριτές μου ως «εντός πραγματικότητας». Το οξύμωρο, όμως, σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι ενώ η κινδυνολογία περί χρεωκοπίας βοήθησε τη κυβέρνηση να δικαιολογήσει τα μέτρα, εντούτοις τα ίδια τα μέτρα είναι αυτά που θα βαθύνουν την ύφεση και θα χειροτερεύσουν τη κατάσταση της οικονομίας, μεγεθύνοντας το κίνδυνο χρεωκοπίας.
2. Πάντως είναι εύκολο να καταγγέλλεις και να «πετροβολάς» μια κυβέρνηση που ομολογουμένως επιλέγει αντιδημοφιλή οικονομικά μέτρα, ωστόσο πώς μπορεί να ξεπεραστεί η δεινή οικονομική κατάσταση;
Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να ξεπεραστεί με ένα φορολογικό νομοσχέδιο που θα έπρεπε να έχει τίτλο: «ο έχων δύο χιτώνες προλαβαίνει να αποκτήσει και τρίτο». Ούτε με εισοδηματική πολιτική που τα παίρνει από αυτούς που θα τα ξόδευαν και δεν αγγίζει αυτούς που τα κάνουν καταθέσεις στην Ελβετία. Η κυβέρνηση λέει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δυστυχώς λέει ψέματα. Δεν σέρνεται σε αυτή την πολιτική. Την επιλέγει. Τι μπορεί να γίνει; Να αυξήσουμε τα έσοδα φορολογώντας τις τράπεζες που ακόμα και τώρα κερδοσκοπούν με ελληνικά ομόλογα, ενώ πέρυσι επιβίωσαν με δημόσιο χρήμα. Τις μεγάλες ΑΕ των οποίων η φορολογία μειώνεται. Τους εφοπλιστές που απαλλάσσονται από ΦΠΑ μεγαλύτερου ύψους από αυτά που θα εξοικονομήσει η κυβέρνηση από τις περικοπές. Να κυνηγήσουμε τα μεγάλα ψάρια της φοροδιαφυγής. Και κυρίως να κηρύξουμε καταχρηστική την απεργία που έχε εξαγγείλει το κεφάλαιο σε δημόσιες επενδύσεις και απασχόληση.
3. Χαρακτηρίσατε την κυβέρνηση «κατώτερη των περιστάσεων». Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει κ. Τσίπρα για να διαχειριστεί την κρίση; Μήπως «να φύγει», όπως έχει ζητήσει ο κ. Αλ. Αλαβάνος;
Θα έπρεπε κατ΄ αρχήν να μην συκοφαντεί τον ελληνικό λαό μιλώντας διεθνώς για διεφθαρμένους και λαμόγια. Λαμόγια δεν είναι οι χαμηλότερα αμειβόμενοι μισθωτοί στην Ευρώπη αλλά όσοι μας κυβερνούν. Θα έπρεπε, επίσης, να μην παραδίδει τη χώρα στα νύχια των κερδοσκόπων, κραυγάζοντας ότι καταρρέουμε λίγο πριν βγει στην αγορά να δανειστεί. Θα έπρεπε να οικοδομήσει συμμαχίες στην ΕΕ για μακρόπνοο και όχι τριετές πρόγραμμα σταθεροποίησης. Να ζητήσει απ’ ευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ, ευρωομόλογο, και κοινοτική αλληλεγγύη. Όχι να λέει δεν θέλουμε οικονομική βοήθεια. Θέλουμε και τη δικαιούμαστε. Ούτε βέβαια να αυτογελοιοποιείται λέγοντας στις 12 το μεσημέρι στο ευρωκοινοβούλιο ότι θα πάμε στο ΔΝΤ και στις 4 ότι θα τα καταφέρουμε μόνοι μας.
4. Έχετε κατηγορήσει ευθέως το ΠαΣοΚ ότι τα έχει βρει με τον ΛΑΟΣ του κ. Γ. Καρατζαφέρη. Τι εννοείτε;
Δεν έχει κανείς παρά να παρακολουθήσει Βουλή αλλά και τηλεόραση. Ο κ. Καρατζαφέρης πιστός στην ακροδεξιά παράδοση θεωρεί ότι για την κρίση φταίνε οι μετανάστες και οι εργαζόμενοι. Προτείνει να απελάσουμε τους μεν και να αφήσουμε τους δε χωρίς συλλογικές συμβάσεις. Είναι φανερό στον καθένα ότι προασπίζεται με σθένος τα συμφέροντα των πολύ πλούσιων. Η κυβέρνηση βρήκε στο πρόσωπό του έναν απρόσμενο σύμμαχο και αντί αυτό να τη προβληματίζει, δείχνει να τη χαροποιεί και στη βουλή μάλιστα του ανταποδίδει τα εύσημα για την ‘υπεύθυνη’ στάση που κρατά. Πρόκειται για ένα θέαμα θλιβερό.
5. Ποια εναλλακτική λύση προτείνετε εσείς, ας πούμε στο θέμα του φορολογικού συστήματος που μόλις ανακοινώθηκε και ήδη απορρίψατε;
Το φορολογικό νομοσχέδιο ήταν η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης να δημιουργήσει μια εικόνα στοιχειώδους δικαιοσύνης. Την απώλεσε παταγωδώς. Ούτε τους έχοντες αγγίζει, ούτε τη φοροδιαφυγή και το μαύρο χρήμα χτυπάει. Εμείς εντός των ημερών θα καταθέσουμε μια συνολική αντιπρόταση για το φορολογικό. Ένα συνολικό νομοσχέδιο που θα υποδεικνύει ότι υπάρχει τρόπος να καταμεριστούν δίκαια τα βάρη, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση.
6. Πιστεύετε ότι υπάρχει ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ ή πρέπει να βρει άλλη διέξοδο οικονομικής στήριξης η κυβέρνηση και ποια;
Το σενάριο για ΔΝΤ είναι εφιαλτικό και η διακίνηση του εγκληματικά αφελής. Το απεργάζονται ακραίοι συντηρητικοί και νεοφιλελεύθεροι κύκλοι. Στην Ευρώπη όσοι επιθυμούν μια νέα ευρωζώνη με την αποπομπή από αυτήν των χωρών του Νότου και στις ΗΠΑ, οι πρώην σύμβουλοι του Μπους που εύχονται την μονοκρατορία του δολαρίου και υπήρξαν αρχιερείς της διάλυσης του ασφαλιστικού.
7. Πάντως ήδη από τον χώρο σας έχουν αρχίσει να διατυπώνονται κάποιες ευρωσκεπτικιστικές απόψεις -έως ευρωφοβικές- που φλερτάρουν με την ιδέα της αποστασιοποίησης από τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Έχει μέλλον η χώρα εκτός Ε.Ε.;
Για μας η Ευρώπη είναι το πεδίο των ταξικών κοινωνικών αγώνων. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, είμαστε πρωταγωνιστές στην οικοδόμηση ευρωπαϊκών κοινωνικών κινημάτων αλλά και του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Δεν υπάρχει προοδευτική λύση που να πηγαίνει αγκαζέ με μοναχικό δρόμο της χώρας. Αγωνιζόμαστε για την Ευρώπη των λαών μαζί με την Αριστερά της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας και όλων των άλλων χωρών της. Ταυτόχρονα κρούουμε και τον κώδωνα του κινδύνου. Η ενωμένη Ευρώπη είτε θα είναι κοινωνική και δημοκρατική είτε θα ισοπεδωθεί κάτω από τον οδοστρωτήρα των ανεξέλεγκτων αγορών.
8. Τελικώς «συγγνώμη» σας ζήτησε ο κ. Θ. Πάγκαλος, όπως τον καλέσατε να κάνει, για όσα σας καταμαρτύρησε για τα πρόσφατα επεισόδια εις βάρος του προέδρου της ΓΣΕΕ;
Μέχρι στιγμής όχι. Ξέρετε χρειάζεται μεγαλείο ψυχής για να παραδεχτεί κανείς τα σφάλματά του στη πολιτική. Όμως στη προκειμένη περίπτωση δεν νομίζω ότι πρόκειται περί σφάλματος αλλά περί σχεδίου που απλά στη πορεία στράβωσε. Μη σας μπερδεύει που το υλοποίησε ο κος Πάγκαλος που μοιάζει να έχει το ακαταλόγιστο. Όταν είσαι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν υπάρχει ακαταλόγιστο. Εκτός και αν διεκδικεί το ακαταλόγιστο και ο πρωθυπουργός για τις επιλογές του.
9. Όμως και σεις ήσασταν σκληρός μαζί του: τον αποκαλέσατε «κακό μπάτσο της κυβέρνησης», «συκοφάντη», «προβοκάτορα» και τον κατηγορήσατε ότι επιτελεί πολιτικό σχέδιο εις βάρος σας. Τι εννοείτε;
Και τι θέλατε να κάνω; Να αφήσω το δικαίωμα να παίζεται ένα παιχνίδι προληπτικής στοχοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ και να μην αντιδράσω. Αυτή η ιστορία πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει. Ο χώρος που έχω τη τιμή να εκπροσωπώ, από τη μεταπολίτευση και μετά έχει δώσει διδάγματα ήθους και δημοκρατικότητας. Εδώ και τρία χρόνια στοχοποιείται και συκοφαντείται συνεχώς. Πότε με τους κουκουλοφόρους και τη βία, πότε με το προπηλακισμό του προέδρου της ΓΣΕΕ. Αυτό το βιολί δε μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Το ψέμα και η συκοφαντία έχουν κοντά ποδάρια.
10. Πάντως, όπως μάθαμε, ο κ. Πάγκαλος δεν δίστασε να σας ζητήσει …να του δώσετε ένα φιλί και σεις …προσφερθήκατε να του δώσετε λουλούδια -φαντάζομαι δηλητηριώδη…
Καλά τα αστειάκια. Καλύτερη όμως η σοβαρότητα.
Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010
Ανακοίνωση του Προεδρείου της ΚΠΕ του ΣΥΝ
Η ΚΠΕ του ΣΥΝ αποφάσισε με ευρεία πλειοψηφία, ύστερα από πρόταση του Προέδρου του κόμματος, την αποδοχή του κειμένου της Επιτροπής Θέσεων, ως κορμού της συζήτησης, βάσει της οποίας θα διεξαχθεί ο προσυνεδριακός διάλογος στις οργανώσεις του κόμματος.
Σε αντιπαράθεση τέθηκε το σχέδιο θέσεων της Ανανεωτικής Πτέρυγας (Χατζησωκράτης, Κάρης) που μειοψήφησε, ενώ στην ίδια ψηφοφορία, οι υποστηρικτές του κειμένου των Λαφαζάνη, Καλύβη, Στρατούλη, Τόλιου ψήφησαν λευκό.
Η ΚΠΕ αποφάσισε επίσης με πρόταση του Προέδρου του κόμματος τη συγκρότηση τριμελούς επιτροπής (Βούτσης, Μπαλάφας, Λαφαζάνης) για τη διερεύνηση της δυνατότητας σύνθεσης-ενσωμάτωσης μέρους των διαφορετικών κειμένων στον βασικό κορμό που υπερψηφίστηκε.
Η ΚΠΕ στην επόμενη συνεδρίαση της θα οριστικοποιήσει το ακριβές χρονοδιάγραμμα και τις διαδικασίες της προσυνεδριακής συζήτησης.
Σε αντιπαράθεση τέθηκε το σχέδιο θέσεων της Ανανεωτικής Πτέρυγας (Χατζησωκράτης, Κάρης) που μειοψήφησε, ενώ στην ίδια ψηφοφορία, οι υποστηρικτές του κειμένου των Λαφαζάνη, Καλύβη, Στρατούλη, Τόλιου ψήφησαν λευκό.
Η ΚΠΕ αποφάσισε επίσης με πρόταση του Προέδρου του κόμματος τη συγκρότηση τριμελούς επιτροπής (Βούτσης, Μπαλάφας, Λαφαζάνης) για τη διερεύνηση της δυνατότητας σύνθεσης-ενσωμάτωσης μέρους των διαφορετικών κειμένων στον βασικό κορμό που υπερψηφίστηκε.
Η ΚΠΕ στην επόμενη συνεδρίαση της θα οριστικοποιήσει το ακριβές χρονοδιάγραμμα και τις διαδικασίες της προσυνεδριακής συζήτησης.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ
Ανακοίνωση του Τμήματος Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής του ΣΥΝ
Η κυβέρνηση, με πρόφαση την κρίση, προχώρησε σε μία, άνευ προηγουμένου, βάρβαρη φορολογική επίθεση σε μισθωτούς-συνταξιούχους και μικρομεσαίους μέσω της πρωτοφανούς αύξησης των έμμεσων φόρων και της μεγάλης αύξησης των άμεσων φόρων. Την ίδια στιγμή «οι έχοντες» και οι μεγάλες επιχειρήσεις πανηγυρίζουν, διότι είτε συμμετέχουν με απειροελάχιστη φορολογική επιβάρυνση, είτε έχουν ακόμα και σημαντικές ΕΛΑΦΡΥΝΣΕΙΣ.
Απέναντι στην ΑΔΙΚΗ και αποσπασματική φορολογική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, καταθέτουμε εναλλακτικές προτάσεις για μια ριζική φορολογική μεταρρύθμιση.
Α. Δώδεκα Συνοπτικές Προτάσεις για τη Φορολογική Μεταρρύθμιση
1. Δίκαιο φορολογικό σύστημα το οποίο:
* θα είναι απλό, με δραστική μείωση υποκειμενικών κρίσεων και γραφειοκρατικών διαδικασιών.
* θα έχει ΕΝΑ φορολογικό νομοσχέδιο ανά έτος (αποτέλεσμα κοινωνικού διαλόγου) το οποίο θα κατατίθεται μαζί με τον προϋπολογισμό.
* θα μελετά - αναλύει και προσαρμόζεται στα θέματα της «πράσινης» φορολογίας, του φορολογικού ανταγωνισμού, της ανάπτυξης κλάδων και περιοχών.
* θα κατανέμει δίκαια τα αναγκαία φορολογικά βάρη κυρίως στις πολύ μεγάλες και μεγάλες επιχειρήσεις καθώς και σε κλάδους που εμφανίζουν προκλητικά προνόμια (Τράπεζες, Φαρμακευτικές, κινητή τηλεφωνία, κατασκευές κλπ).
2. Ελάφρυνση μισθωτών - συνταξιούχων, σε σχέση με τις άλλες κατηγορίες εισοδημάτων (80% φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΓΓΠΣ στο διαδίκτυο!).
3. Αύξηση των φορολογικών εσόδων (ως ποσοστό του ΑΕΠ), στα επίπεδα των χωρών της Ε.Ε, μέσω:
α) Της καταπολέμησης της Φοροδιαφυγής της φοροκλοπής και της φοροαποφυγής. Είναι πλέον αναγκαιότητα η ύπαρξη αντίστοιχης πολιτικής βούλησης. Κι’ αυτό διότι πάνω απ’ όλα θεωρούμε ότι η βασική αιτία της φοροδιαφυγής είναι η πλήρης απροθυμία των κυβερνώντων να την αντιμετωπίσουν. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το εξής παράδειγμα: Μισθωτός των 700 ευρώ σε μια ανώνυμη εταιρεία (ετήσιο εισόδημα 14 επί 700=9800), που αγοράζει αμάξι 12000 ευρώ, πρέπει να δικαιολογήσει στην εφορία, που βρήκε τα επιπλέον 2200 ευρώ(12000-9800). Ενώ ο επιχειρηματίας που σύστησε την ΑΕ, με ένα κεφάλαιο 15 εκατομμύρια ευρώ, δεν είναι υποχρεωμένος να εξηγήσει που βρήκε τα λεφτά. Αυτό οφείλεται στην ανυπαρξία «πόθεν έσχες» για την σύσταση ΑΕ. Η προκλητική αυτή εστία φοροδιαφυγής (όπως και πολλές άλλες π.χ ανυπαρξία «πόθεν έσχες» στην αγορά μετοχών ή ομολόγων) παρέμεινε ανέπαφη τόσο επί ΠΑΣΟΚ όσο και επί ΝΔ.
β) Αύξησης των φορολογικών συντελεστών για τις μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις στο 45%.
γ) Καθολική απαγόρευση της λειτουργίας των offshore εταιρειών στην Ελλάδα, με παράλληλη βέβαια δραστηριοποίηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να υπάρξει ανάλογη απαγόρευση σε επίπεδο Ε.Ε.
4. Φορολογική κλίμακα η οποία θα έχει:
* Αφορολόγητο όριο πολύ πιο πάνω από το σημερινό, η λογική του οποίου θα είναι να μην φορολογούνται εισοδήματα απαραίτητα για τη στοιχειώδη διαβίωση του πολίτη -π.χ. πρόταση για αφορολόγητο όριο 17.500€ για τους μισθωτούς-συνταξιούχους.
* Πολλά κλιμάκια, χαμηλά αρχικά συντελεστές και θεσμοθετημένη διαδικασία ετήσιας τιμαριθμοποίησης.
* Άθροιση όλων των εισοδημάτων του φορολογούμενου στην ίδια κλίμακα. Η άθροιση αυτή πρέπει να κατοχυρώνει ότι όχι μόνο δεν θα επιβαρυνθούν μικρά και μεσαία εισοδήματα αλλά και θα ελαφρυνθούν.
5. Φορολογία περιουσίας.
Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, ο οποίος:
* θα έχει υψηλά αφορολόγητα όρια ώστε να μη θιγεί η μικρή και η μεσαία περιουσία.
* θα έχει προοδευτική φορολογική κλίμακα.
* θα αποτελεί αποκλειστικό έσοδο της Αυτοδιοίκησης.
* θα καταργεί τα σχετικά τέλη.
* θα φορολογεί την κατοχή μεγάλης και πολύ μεγάλης περιουσίας.
Φόρος μεταβίβασης, κληρονομιάς, δωρεάς κλπ ο οποίος θα έχει επίσης υψηλά αφορολόγητα όρια και θα στοχεύει στις μεγάλες και πολύ μεγάλες περιουσίες.
6. Μείωση της έμμεσης φορολογίας (60% οι έμμεσοι!). Εκμηδένιση του ΦΠΑ στα βασικά είδη διαβίωσης.
7. Μακροχρόνιος σχεδιασμός - προγραμματισμός (μετά από ανάλυση - τεκμηρίωση και κοινωνικό διάλογο) του Φορολογικού συστήματος και των αλλαγών του, με στόχο την σταθερότητα, την απλότητα και την αναπτυξιακή διάστασή του. Χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.
8. Τεκμήρια διαβίωσης και απόκτησης περιουσιακών στοιχείων. Επιβολή τους σε κάθε συναλλαγή-μεταβολή περιουσίας και ειδικά σε αγορά (εισηγμένων) μετοχών, ομολόγων, ίδρυση και αύξηση κεφαλαίου ΑΕ κλπ.
9. Φορολογικός έλεγχος, τακτικός, ετήσιος και αναλυτικός που θα κατευθύνεται στις πολύ μεγάλες και μεγάλες επιχειρήσεις. Δυνατότητα επιλογής για τις μικρομεσαίες, μεταξύ φορολογικού ελέγχου ή διαδικασιών αντικειμενικοποίησης.
10. Φοροαπαλλαγές - φορολογικά κίνητρα. Επανεξέταση από μηδενική βάση ΟΛΩΝ των φοροαπαλλαγών, κινήτρων κλπ. Ιδιαίτερα πρέπει να δοθεί έμφαση στην κατάργηση της ασυλίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου και στην πλήρη εξάλειψη των φοροαπαλλαγών εκκλησίας.
11. Εξυπηρέτηση του πολίτη. Εφαρμογή ΚΑΙ στην χώρα μας (όπως στις άλλες χώρες της Ε.Ε.) μέτρων και διαδικασιών τα οποία:
* θα επιτύχουν σε άμεσο διάστημα, μέσα από συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, την κατάργηση της ανάγκης να μεταβαίνει ο πολίτης στην εφορία.
* θα ελαφρύνουν τον πολίτη από ταλαιπωρία, κόστη και χάσιμο χρόνου (π.χ αποστολή σε μισθωτούς και συνταξιούχους από την εφορία προεκτυπωμένων φορολογικών δηλώσεων με όλα τα σχετικά στοιχεία και της σχετικής εκκαθάρισης).
* θα απλοποιήσουν κάθε σχετική γραφειοκρατία
12. Λειτουργία Φορολογικής Διοίκησης. Η βάση και προϋπόθεση για το οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Συνοπτικά:
* Ανεξαρτητοποίησή της από κομματικές, πολιτικές και κάθε είδους παρεμβάσεις.
* Αξιοκρατία σε κάθε υπηρεσιακή μεταβολή.
* Αντιμετώπιση με ουσιαστικές παρεμβάσεις των φαινόμενων της διαφθοράς.
* Αντιμετώπιση των θεμάτων εκπαίδευσης, συνθηκών εργασίας κλπ του προσωπικού της.
* Άμεση ολοκλήρωση μηχανοργάνωσης.
Β. ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ... ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ: 6 ΑΜΕΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
1. Ειδικός φορολογικός συντελεστής για τα κέρδη των τραπεζών το 2010, ο οποίος θα ανέρχεται στο 50% και καθιέρωση αυξημένων συντελεστών σε μόνιμη βάση, οι οποίοι θα συνδέονται με τη διαφορά επιτοκίων χορηγήσεων-καταθέσεων.
2. Αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις στο 45% (από την αύξηση αυτή του συντελεστή το κράτος θα εισέπραττε, μόνο από τις 300 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις 2 δις ευρώ περίπου)
3. Φορολογία των μεγάλων εισοδημάτων από τόκους καταθέσεων και ομολόγων, με υπαγωγή τους στην φορολογική κλίμακα. Αφορολόγητο για μικροκαταθέτες (π.χ. 100.000 ανά άτομο).
4. Σημαντική αύξηση της φορολογίας στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις.
5. Επαναφορά του φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις.
6. Άμεση είσπραξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερου ποσού από τα 31 δις των βεβαιωθέντων, ανείσπρακτων φόρων, που είχε ανακαλύψει προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ.
Τμήμα Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής
Η κυβέρνηση, με πρόφαση την κρίση, προχώρησε σε μία, άνευ προηγουμένου, βάρβαρη φορολογική επίθεση σε μισθωτούς-συνταξιούχους και μικρομεσαίους μέσω της πρωτοφανούς αύξησης των έμμεσων φόρων και της μεγάλης αύξησης των άμεσων φόρων. Την ίδια στιγμή «οι έχοντες» και οι μεγάλες επιχειρήσεις πανηγυρίζουν, διότι είτε συμμετέχουν με απειροελάχιστη φορολογική επιβάρυνση, είτε έχουν ακόμα και σημαντικές ΕΛΑΦΡΥΝΣΕΙΣ.
Απέναντι στην ΑΔΙΚΗ και αποσπασματική φορολογική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, καταθέτουμε εναλλακτικές προτάσεις για μια ριζική φορολογική μεταρρύθμιση.
Α. Δώδεκα Συνοπτικές Προτάσεις για τη Φορολογική Μεταρρύθμιση
1. Δίκαιο φορολογικό σύστημα το οποίο:
* θα είναι απλό, με δραστική μείωση υποκειμενικών κρίσεων και γραφειοκρατικών διαδικασιών.
* θα έχει ΕΝΑ φορολογικό νομοσχέδιο ανά έτος (αποτέλεσμα κοινωνικού διαλόγου) το οποίο θα κατατίθεται μαζί με τον προϋπολογισμό.
* θα μελετά - αναλύει και προσαρμόζεται στα θέματα της «πράσινης» φορολογίας, του φορολογικού ανταγωνισμού, της ανάπτυξης κλάδων και περιοχών.
* θα κατανέμει δίκαια τα αναγκαία φορολογικά βάρη κυρίως στις πολύ μεγάλες και μεγάλες επιχειρήσεις καθώς και σε κλάδους που εμφανίζουν προκλητικά προνόμια (Τράπεζες, Φαρμακευτικές, κινητή τηλεφωνία, κατασκευές κλπ).
2. Ελάφρυνση μισθωτών - συνταξιούχων, σε σχέση με τις άλλες κατηγορίες εισοδημάτων (80% φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΓΓΠΣ στο διαδίκτυο!).
3. Αύξηση των φορολογικών εσόδων (ως ποσοστό του ΑΕΠ), στα επίπεδα των χωρών της Ε.Ε, μέσω:
α) Της καταπολέμησης της Φοροδιαφυγής της φοροκλοπής και της φοροαποφυγής. Είναι πλέον αναγκαιότητα η ύπαρξη αντίστοιχης πολιτικής βούλησης. Κι’ αυτό διότι πάνω απ’ όλα θεωρούμε ότι η βασική αιτία της φοροδιαφυγής είναι η πλήρης απροθυμία των κυβερνώντων να την αντιμετωπίσουν. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το εξής παράδειγμα: Μισθωτός των 700 ευρώ σε μια ανώνυμη εταιρεία (ετήσιο εισόδημα 14 επί 700=9800), που αγοράζει αμάξι 12000 ευρώ, πρέπει να δικαιολογήσει στην εφορία, που βρήκε τα επιπλέον 2200 ευρώ(12000-9800). Ενώ ο επιχειρηματίας που σύστησε την ΑΕ, με ένα κεφάλαιο 15 εκατομμύρια ευρώ, δεν είναι υποχρεωμένος να εξηγήσει που βρήκε τα λεφτά. Αυτό οφείλεται στην ανυπαρξία «πόθεν έσχες» για την σύσταση ΑΕ. Η προκλητική αυτή εστία φοροδιαφυγής (όπως και πολλές άλλες π.χ ανυπαρξία «πόθεν έσχες» στην αγορά μετοχών ή ομολόγων) παρέμεινε ανέπαφη τόσο επί ΠΑΣΟΚ όσο και επί ΝΔ.
β) Αύξησης των φορολογικών συντελεστών για τις μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις στο 45%.
γ) Καθολική απαγόρευση της λειτουργίας των offshore εταιρειών στην Ελλάδα, με παράλληλη βέβαια δραστηριοποίηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να υπάρξει ανάλογη απαγόρευση σε επίπεδο Ε.Ε.
4. Φορολογική κλίμακα η οποία θα έχει:
* Αφορολόγητο όριο πολύ πιο πάνω από το σημερινό, η λογική του οποίου θα είναι να μην φορολογούνται εισοδήματα απαραίτητα για τη στοιχειώδη διαβίωση του πολίτη -π.χ. πρόταση για αφορολόγητο όριο 17.500€ για τους μισθωτούς-συνταξιούχους.
* Πολλά κλιμάκια, χαμηλά αρχικά συντελεστές και θεσμοθετημένη διαδικασία ετήσιας τιμαριθμοποίησης.
* Άθροιση όλων των εισοδημάτων του φορολογούμενου στην ίδια κλίμακα. Η άθροιση αυτή πρέπει να κατοχυρώνει ότι όχι μόνο δεν θα επιβαρυνθούν μικρά και μεσαία εισοδήματα αλλά και θα ελαφρυνθούν.
5. Φορολογία περιουσίας.
Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, ο οποίος:
* θα έχει υψηλά αφορολόγητα όρια ώστε να μη θιγεί η μικρή και η μεσαία περιουσία.
* θα έχει προοδευτική φορολογική κλίμακα.
* θα αποτελεί αποκλειστικό έσοδο της Αυτοδιοίκησης.
* θα καταργεί τα σχετικά τέλη.
* θα φορολογεί την κατοχή μεγάλης και πολύ μεγάλης περιουσίας.
Φόρος μεταβίβασης, κληρονομιάς, δωρεάς κλπ ο οποίος θα έχει επίσης υψηλά αφορολόγητα όρια και θα στοχεύει στις μεγάλες και πολύ μεγάλες περιουσίες.
6. Μείωση της έμμεσης φορολογίας (60% οι έμμεσοι!). Εκμηδένιση του ΦΠΑ στα βασικά είδη διαβίωσης.
7. Μακροχρόνιος σχεδιασμός - προγραμματισμός (μετά από ανάλυση - τεκμηρίωση και κοινωνικό διάλογο) του Φορολογικού συστήματος και των αλλαγών του, με στόχο την σταθερότητα, την απλότητα και την αναπτυξιακή διάστασή του. Χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.
8. Τεκμήρια διαβίωσης και απόκτησης περιουσιακών στοιχείων. Επιβολή τους σε κάθε συναλλαγή-μεταβολή περιουσίας και ειδικά σε αγορά (εισηγμένων) μετοχών, ομολόγων, ίδρυση και αύξηση κεφαλαίου ΑΕ κλπ.
9. Φορολογικός έλεγχος, τακτικός, ετήσιος και αναλυτικός που θα κατευθύνεται στις πολύ μεγάλες και μεγάλες επιχειρήσεις. Δυνατότητα επιλογής για τις μικρομεσαίες, μεταξύ φορολογικού ελέγχου ή διαδικασιών αντικειμενικοποίησης.
10. Φοροαπαλλαγές - φορολογικά κίνητρα. Επανεξέταση από μηδενική βάση ΟΛΩΝ των φοροαπαλλαγών, κινήτρων κλπ. Ιδιαίτερα πρέπει να δοθεί έμφαση στην κατάργηση της ασυλίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου και στην πλήρη εξάλειψη των φοροαπαλλαγών εκκλησίας.
11. Εξυπηρέτηση του πολίτη. Εφαρμογή ΚΑΙ στην χώρα μας (όπως στις άλλες χώρες της Ε.Ε.) μέτρων και διαδικασιών τα οποία:
* θα επιτύχουν σε άμεσο διάστημα, μέσα από συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, την κατάργηση της ανάγκης να μεταβαίνει ο πολίτης στην εφορία.
* θα ελαφρύνουν τον πολίτη από ταλαιπωρία, κόστη και χάσιμο χρόνου (π.χ αποστολή σε μισθωτούς και συνταξιούχους από την εφορία προεκτυπωμένων φορολογικών δηλώσεων με όλα τα σχετικά στοιχεία και της σχετικής εκκαθάρισης).
* θα απλοποιήσουν κάθε σχετική γραφειοκρατία
12. Λειτουργία Φορολογικής Διοίκησης. Η βάση και προϋπόθεση για το οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Συνοπτικά:
* Ανεξαρτητοποίησή της από κομματικές, πολιτικές και κάθε είδους παρεμβάσεις.
* Αξιοκρατία σε κάθε υπηρεσιακή μεταβολή.
* Αντιμετώπιση με ουσιαστικές παρεμβάσεις των φαινόμενων της διαφθοράς.
* Αντιμετώπιση των θεμάτων εκπαίδευσης, συνθηκών εργασίας κλπ του προσωπικού της.
* Άμεση ολοκλήρωση μηχανοργάνωσης.
Β. ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ... ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ: 6 ΑΜΕΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
1. Ειδικός φορολογικός συντελεστής για τα κέρδη των τραπεζών το 2010, ο οποίος θα ανέρχεται στο 50% και καθιέρωση αυξημένων συντελεστών σε μόνιμη βάση, οι οποίοι θα συνδέονται με τη διαφορά επιτοκίων χορηγήσεων-καταθέσεων.
2. Αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις στο 45% (από την αύξηση αυτή του συντελεστή το κράτος θα εισέπραττε, μόνο από τις 300 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις 2 δις ευρώ περίπου)
3. Φορολογία των μεγάλων εισοδημάτων από τόκους καταθέσεων και ομολόγων, με υπαγωγή τους στην φορολογική κλίμακα. Αφορολόγητο για μικροκαταθέτες (π.χ. 100.000 ανά άτομο).
4. Σημαντική αύξηση της φορολογίας στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις.
5. Επαναφορά του φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις.
6. Άμεση είσπραξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερου ποσού από τα 31 δις των βεβαιωθέντων, ανείσπρακτων φόρων, που είχε ανακαλύψει προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ.
Τμήμα Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής
Σάββατο 13 Μαρτίου 2010
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 11/3
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 11/3
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠ' ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ,
κηρύσσουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα, ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα΄ρθουν
(Μπέρτολτ Μπρεχτ).
Μέσα στο περιβάλλον της τριπλής επιτήρησης (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), η κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισε με τη στήριξη του ΛΑΟΣ στη Βουλή ένα πακέτο μέτρων που οδηγεί στην τελική εξόντωση όλων των εργαζόμενων χωρίς καμία εξαίρεση.
Τα κυβερνητικά μέτρα θίγουν βάναυσα όχι μόνο τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ, αλλά όλους τους εργαζόμενους. Καταργούν ουσιαστικά τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συλλογικές συμβάσεις εργασίας στις ΔΕΚΟ. Οδηγούν όχι μόνο σε μείωση εισοδημάτων των εργαζομένων και συνταξιούχων αλλά και σε αύξηση του πληθωρισμού και της ακρίβειας. Η μείωση των μισθών σε συνδυασμό με την περικοπή των δημόσιων επενδύσεων δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε βάθεμα της ύφεσης και σε ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας στη χώρα μας.
Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν θα σταματήσουν εδώ. Περιμένουν, υπολογίζουν, μετράνε ποια θα είναι η αντίδραση του εργαζόμενου κόσμου για να προχωρήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση των μισθών και των συντάξεων και στον ιδιωτικό τομέα, στη συνέχιση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, στην ουσιαστική και τυπική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, στην απελευθέρωση των απολύσεων, στην ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.
Χωρίς καμία αναβολή λοιπόν είναι η στιγμή που πρέπει να απαντήσουμε. Ο κόσμος της δουλειάς να δείξει επιτέλους ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια του. Έχουμε ανάγκη ΕΝΑ μεγάλο κίνημα ενάντια στο κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας, ενάντια στο ζουρλομανδύα του ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας.
Καλούμε στο συντονισμό και στην κοινή δράση όλο τον κόσμο της αριστεράς, τους κοινωνικούς αγωνιστές, τους συνδικαλιστές που σέβονται το ρόλο τους, όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους νέους και τις νέες, στη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, που θα ανατρέψει αυτές τις πολιτικές και θ’ ανοίξει το δρόμο για μία άλλη πορεία της χώρας μας.
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους σε μαζική και μαχητική συμμετοχή στην πανελλαδική πανεργατική απεργία που έχουν προκηρύξει η ΓΣΣΕ και η ΑΔΕΔΥ την Πέμπτη 11/3/2010 και στις κατά τόπους απεργιακές συγκεντρώσεις που οργανώνουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις.
ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ
ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ
ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Συγκέντρωση του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Πρέβεζα, Πέμπτη 11/3, 10:30 πμ στο Εργατικό Κέντρο
ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠ' ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ,
κηρύσσουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα, ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα΄ρθουν
(Μπέρτολτ Μπρεχτ).
Μέσα στο περιβάλλον της τριπλής επιτήρησης (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), η κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισε με τη στήριξη του ΛΑΟΣ στη Βουλή ένα πακέτο μέτρων που οδηγεί στην τελική εξόντωση όλων των εργαζόμενων χωρίς καμία εξαίρεση.
Τα κυβερνητικά μέτρα θίγουν βάναυσα όχι μόνο τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ, αλλά όλους τους εργαζόμενους. Καταργούν ουσιαστικά τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συλλογικές συμβάσεις εργασίας στις ΔΕΚΟ. Οδηγούν όχι μόνο σε μείωση εισοδημάτων των εργαζομένων και συνταξιούχων αλλά και σε αύξηση του πληθωρισμού και της ακρίβειας. Η μείωση των μισθών σε συνδυασμό με την περικοπή των δημόσιων επενδύσεων δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε βάθεμα της ύφεσης και σε ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας στη χώρα μας.
Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν θα σταματήσουν εδώ. Περιμένουν, υπολογίζουν, μετράνε ποια θα είναι η αντίδραση του εργαζόμενου κόσμου για να προχωρήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση των μισθών και των συντάξεων και στον ιδιωτικό τομέα, στη συνέχιση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, στην ουσιαστική και τυπική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, στην απελευθέρωση των απολύσεων, στην ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.
Χωρίς καμία αναβολή λοιπόν είναι η στιγμή που πρέπει να απαντήσουμε. Ο κόσμος της δουλειάς να δείξει επιτέλους ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια του. Έχουμε ανάγκη ΕΝΑ μεγάλο κίνημα ενάντια στο κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας, ενάντια στο ζουρλομανδύα του ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας.
Καλούμε στο συντονισμό και στην κοινή δράση όλο τον κόσμο της αριστεράς, τους κοινωνικούς αγωνιστές, τους συνδικαλιστές που σέβονται το ρόλο τους, όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους νέους και τις νέες, στη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, που θα ανατρέψει αυτές τις πολιτικές και θ’ ανοίξει το δρόμο για μία άλλη πορεία της χώρας μας.
Καλούμε όλους τους εργαζόμενους σε μαζική και μαχητική συμμετοχή στην πανελλαδική πανεργατική απεργία που έχουν προκηρύξει η ΓΣΣΕ και η ΑΔΕΔΥ την Πέμπτη 11/3/2010 και στις κατά τόπους απεργιακές συγκεντρώσεις που οργανώνουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις.
ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ
ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ
ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Συγκέντρωση του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Πρέβεζα, Πέμπτη 11/3, 10:30 πμ στο Εργατικό Κέντρο
ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ
Ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ.Τσίπρας και οι: Παύλος Κλαυδιανός, Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Θεωνάς, Ελένη Σωτηρίου, μέλος της Εργατικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, παραχώρησαν σήμερα συνέντευξη τύπου για τα κυβερνητικά μέτρα.
Ο Αλ. Τσίπρας στην ομιλία του τόνισε:
«Είναι προφανές ότι βιώνουμε ιστορικές στιγμές. Πρόκειται για τα πιο σκληρά μέτρα που αποπειράθηκε να πάρει ποτέ κυβέρνηση από την μεταπολίτευση και μετά. Πρόκειται για απόπειρα ακύρωσης των κοινωνικών κατακτήσεων της μεταπολίτευσης. Πριν από μια βδομάδα στη Βουλή ζήτησα από τον πρωθυπουργό, ο οποίος προεκλογικά είχε θέσει το ερώτημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, να διερωτηθεί για τη σύμπτωση απόψεων με τον κ. Καρατζαφέρη αν με τη πολιτική του έχει για τα καλά εγκαταλείψει τις σοσιαλιστικές ιδέες και έχει προσχωρήσει στη βαρβαρότητα. Με τις χθεσινές του αποφάσεις επιβεβαιώνει πλήρως την κριτική μας.
Το ΠΑΣΟΚ εγκαταλείπει οριστικά τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη και υιοθετεί τα βάρβαρα μέτρα της 3ης του Μάρτη. Μέτρα βάναυσα, άδικα και εγκληματικά αφού θα βυθίσουν την ελληνική κοινωνία σε βαθύ τέλμα. Στο τέλμα της ανεργίας και της φτώχειας. Τα στελέχη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, εξελίσσονται σε επαγγελματίες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Σε επαγγελματίες αφού καταφέρνουν να προχωρούν σε μέτρα που δεν έχουν καμιά ηθική και πολιτική νομιμοποίηση, έχοντας εξαπατήσει τον ελληνικό λαό μόλις τέσσερις μήνες νωρίτερα αποσπώντας τη ψήφο του με ριζικά διαφορετικές προεκλογικές δεσμεύσεις. Και λέω επαγγελματίες γιατί καμία άλλη κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε 3 μέρες με τέτοιες εξαγγελίες. Ούτε κυβέρνηση Καραμανλή, ούτε κυβέρνηση Μητσοτάκη μπόρεσε ή τόλμησε να φέρει τέτοιες προτάσεις. Και τις φέρνει τώρα κυβέρνηση Παπανδρέου.
Για εμάς είναι πλέον καθαρό το τι συμβαίνει. Πρέπει όμως να το δει και ο ελληνικός λαός. Πρέπει να το δουν οι πολίτες που πίστεψαν και είχαν την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει στις 4 Οκτώβρη. Και ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ για μια ριζικά διαφορετική πολιτική. Και το ΠΑΣΟΚ έρχεται να εφαρμόσει ένα πάρα πολύ σκληρό πρόγραμμα. Είναι ξεκάθαρο το τι συμβαίνει, είναι ξεκάθαρο το ποιο είναι το σχέδιο. Το σχέδιο είναι να πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι και να συνεχίζουν όλοι όσοι κέρδιζαν το προηγούμενο διάστημα να κερδίζουν και τώρα.
Τα μέτρα είναι κοινωνικά άδικα. Αυτοί που θίγονται είναι κυρίως οι οικονομικά αδύναμοι, που εξωθούνται στο όριο της φτώχειας. Δηλαδή, αυτοί που δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για την σημερινή κατάσταση.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι που πάνε από τους δεκατέσσερις μισθούς στους εντεκάμιση μισθούς.
Οι συνταξιούχοι που θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις αυξήσεις στα βασικά είδη μαζικής λαϊκής κατανάλωσης ενώ οι συντάξεις παραμένουν παγωμένες.
Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που περιμένουν τώρα τη σειρά τους.
Οι μικρές επιχειρήσεις που πνίγονται μέρα με τη μέρα.
Πληρώνουν λοιπόν οι συνήθεις ύποπτοι.
Ποιοι δεν πληρώνουν;
Αυτοί που κέρδιζαν όλα τα προηγούμενα χρόνια και θέλουν να συνεχίσουν να κερδίζουν να κερδίζουν και σήμερα. Οι τραπεζίτες. Τι πληρώνουν οι τράπεζες σήμερα; Δείτε τους ισολογισμούς τους από αυτό το ωραίο κόλπο με το οποίο έχουν την δυνατότητα να δανείζονται χαμηλότοκα από την ΕΚΤ και να δανείζουν με υψηλό επιτόκιο για το ελληνικό δημόσιο.
Τι συμβαίνει με την φορολόγηση των ανωνύμων εταιρειών; Μειώνεται γιατί διατηρούνται οι χαριστικές ρυθμίσεις των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας.
Τι γίνεται με την εκκλησιαστική περιουσία; Κανένας δεν τολμά να το αγγίξει.
Τι γίνεται με τις αμυντικές δαπάνες και ποιοί κερδίζουν απ’ αυτές που διατηρούνται άθικτες, σε τεράστιο ύψος;
Σε τόσο σοβαρές συνθήκες, η μονομέρεια των μέτρων δείχνει την εξοργιστική υποκρισία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Για τους φτωχούς περικοπές των χαμηλών μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, και για τις μεγάλες επιχειρήσεις κρατική επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών και των ημερομισθίων, εκποίηση του δημόσιου πλούτου και του περιβάλλοντος.
Εμείς έγκαιρα είπαμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Έγκαιρα είπαμε ότι υπάρχει εναλλακτική πρόταση διεξόδου από την κρίση. Αναγνωρίσαμε ότι η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολη καμπή εξ’ αιτίας πολιτικών επιλογών των κυβερνήσεων του δικομματισμού εδώ και δεκαετίες. Όμως είπαμε ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Τόσο για το μεγάλο θέμα του δανεισμού όσο και για το έλλειμμα που δεν είναι δυνατόν να μειωθεί και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης μέσα σε τρία χρόνια δέκα μονάδες.
Αν ήθελε η κυβέρνηση μια άλλη πολιτική θα μπορούσε να είχε κινηθεί σε πάταξη της φοροδιαφυγής. Δεν προχώρησε όμως.
Αν ήθελε η κυβέρνηση μια άλλη πολιτική θα μπορούσε να είχε επιβάλλει πόθεν έσχες στην αγορά μετοχών, ομολόγων, στην ίδρυση και αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου των ΑΕ, όμως δεν το έκανε.
Θα μπορούσε να είχε προβεί σε άμεση και καθολική απαγόρευση της λειτουργίας των off-shore εταιρειών στη χώρα μας, με παράλληλη βέβαια δραστηριοποίηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε οι εταιρείες αυτές να απαγορευτούν σε όλη την ΕΕ.
Και γνωρίζουμε σήμερα ότι η Ελλάδα έχει τον ισχυρότερο στόλο εμπορικών πλοίων στην Ευρώπη, με ένα πολύ ισχυρό εφοπλιστικό κεφάλαιο και δεν πληρώνουν δεκάρα. Και αυτό γιατί μέσα από τις off-shore εταιρίες δηλώνουν εισόδημα χαμηλότερο από το εισόδημα του μέσου χαμηλόμισθου σήμερα στη χώρα μας.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση αποφεύγει να κάνει οτιδήποτε που θα στενοχωρούσε τις τράπεζες, καθώς και τις περίφημες «διεθνείς αγορές».
Γι’ αυτό αρνήθηκε να συζητήσει την έκδοση ομολόγου για εσωτερικό δανεισμό.
Γι’ αυτό αρνήθηκε να θέσει στο τραπέζι την πρόταση αύξησης του φόρου που πληρώνουν οι τράπεζες είχαν κέρδη μέσα στο 2009, σε περίοδο κρίσης σχεδόν τρία δις.
Η κυβέρνηση δεν τολμά να ανοίξει το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Δεν τολμά να ανοίξει το θέμα των εξοπλιστικών δαπανών. Την ίδια στιγμή που ακούσαμε μια θετική δήλωση από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας αλλά δεν ακούσαμε τίποτα από τον έλληνα πρωθυπουργό.
Η κυβέρνηση δεν τολμά να αυξήσει τον συντελεστή φορολογίας των κερδών στο ύψος που ήταν πριν έρθει η κυβέρνηση της ΝΔ. Εάν πηγαίναμε τον φορολογικό συντελεστή των κερδών στο 45% τότε θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν περίπου 2δις μόνο από τις τριακόσιες πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις με βάση τις φορολογικές δηλώσεις του 2008.
Είναι, λοιπόν, απολύτως ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά στο σχέδιο αυτό. Δεν πιέζεται και οπισθοχωρεί. Άσχετα αν παριστάνει την ανήμπορη και την άβουλη, προκειμένου να αποφύγει το πολιτικό κόστος. Οι άνθρωποι που στα μικρόφωνα κάνουν τους απελπισμένους και καλούν το λαό σε θυσίες για την πατρίδα, πίσω από τις κλειστές πόρτες πανηγυρίζουν. Γιατί γι’ αυτούς η κρίση είναι μια ευκαιρία για να κερδίσουν περισσότερα. Γιατί γι’ αυτούς η κρίση είναι μια ευκαιρία για μια ακόμα πιο βίαιη αναδιανομή του πλούτου προς όφελος βεβαίως των ισχυρών και εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας.
Πρώτο μας καθήκον αυτή την ώρα είναι τα μέτρα αυτά να μην περάσουν. Πρώτο μας καθήκον αυτή την ώρα είναι να μην παραδώσουμε την ελληνική κοινωνία και τις κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζομένων που κερδηθήκαν με αγώνες και θυσίες δεκαετιών στην πυρά. Πρώτο μας καθήκον είναι να αποτρέψουμε αυτό το έγκλημα και να μπλοκάρουμε αυτά τα μέτρα. Τα μέτρα της κυβέρνησης έχουν την υποστήριξη της ΝΔ και της ακροδεξιάς, για την οποία την κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι μετανάστες και οι μεροκαματιάρηδες, και όχι οι πλούσιοι. Ας μη χαίρεται αυτή η κυβέρνηση για αυτή την στήριξη.
Σήμερα τον λόγο έχει η κοινωνία που πρέπει να κάνει την δυσαρέσκεια και την οργή της, αισιοδοξία. Πρέπει να μετατρέψει τον θυμό της σε πείσμα. Μόνο αν υπάρξει σοβαρό πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση, μπορεί αυτή η κατάσταση να ανατραπεί. Και εμείς πιστεύουμε ότι αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί αν ο κόσμος, οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι νέες βγουν στο δρόμο. Και πιστεύουμε ότι μπορεί η ελληνική κοινωνία να νικήσει αν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ενός μεγάλου κοινωνικού συνασπισμού, ενός παλατιού μετώπου με στόχο να μπλοκαριστούν αυτά τα εγκληματικά μέτρα.
Σε αυτή την κατεύθυνση ,για μια ακόμα φορά, επαναλαμβάνουμε το κάλεσμά μας για ενωτικές και άρα αποτελεσματικές κινητοποιήσεις όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που προσβλέπουν σ’ αυτό το στόχο. Τώρα δεν είναι η ώρα τώρα για μικροκομματικά οφέλη. Τώρα είναι η ώρα του κοινού αγώνα να σώσουμε τη εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, την ελληνική κοινωνία απ’ αυτή τη λαίλαπα που έρχεται.
• Απευθυνόμενοι λοιπόν τόσο προς τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ, όσο και προς τις συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, επαναλαμβάνουμε τη πρόσκλησή μας για ενωτικές μαζικές διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις αλλά κυρίως οι διαδηλώσεις, η συμμετοχή των πολιτών σ’ αυτές πρέπει να δώσουν ένα ισχυρό μήνυμα ότι ο ελληνικός λαός δεν ανέχεται αυτή την αδικία. Δεν θα δεχθεί μια προοπτική βύθισης σε ένα τέλμα από το οποίο δεν θα μπορεί να βγει. Και δεν μπορεί να δίνουμε το μήνυμα του διχασμού. Το μήνυμα που πρέπει να δώσουμε είναι της ενότητας και άρα της αποτελεσματικότητας των αγώνων.
• Καλούμε επίσης τη Κ.Ο. του ΚΚΕ να καταθέσουμε από κοινού με την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ αίτημα για ονομαστική ψηφοφορία στη βουλή κατά τη διαδικασία ψήφισης των έκτακτων μέτρων.
• Και κυρίως καλούμε τους βουλευτές της πλειοψηφίας, τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που θα κληθούν να ψηφίσουν, να ακούσουν τη συνείδησή τους και να σταθούν έντιμοι απέναντι στην ψήφο του ελληνικού λαού που τους εξέλεξε με άλλο πρόγραμμα και όχι για να αποδομήσουν τις κοινωνικές κατακτήσεις. Και τους καλούμε να μην αποδεχτούν να ψηφίσουν αυτά τα μέτρα, δηλαδή να μην καταγραφούν στην ιστορία ως συνένοχοι σ’ ένα μεγάλο έγκλημα απέναντι στον ελληνικό λαό.
Οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας και του λαού. Δεν πρέπει να αποδεχτούμε μοιρολατρικά αυτή την πορεία. Είμαστε αισιόδοξοι ότι μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική και πιστεύουμε έχοντας και άλλα παραδείγματα ότι όταν στην ιστορία οι λαοί παίρνουν την τύχη στα χέρια τους, μπορούν να νικήσουν, μπορούν να ανατρέψουν τα δεδομένα.
ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 4/03/2010
Ο Αλ. Τσίπρας στην ομιλία του τόνισε:
«Είναι προφανές ότι βιώνουμε ιστορικές στιγμές. Πρόκειται για τα πιο σκληρά μέτρα που αποπειράθηκε να πάρει ποτέ κυβέρνηση από την μεταπολίτευση και μετά. Πρόκειται για απόπειρα ακύρωσης των κοινωνικών κατακτήσεων της μεταπολίτευσης. Πριν από μια βδομάδα στη Βουλή ζήτησα από τον πρωθυπουργό, ο οποίος προεκλογικά είχε θέσει το ερώτημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, να διερωτηθεί για τη σύμπτωση απόψεων με τον κ. Καρατζαφέρη αν με τη πολιτική του έχει για τα καλά εγκαταλείψει τις σοσιαλιστικές ιδέες και έχει προσχωρήσει στη βαρβαρότητα. Με τις χθεσινές του αποφάσεις επιβεβαιώνει πλήρως την κριτική μας.
Το ΠΑΣΟΚ εγκαταλείπει οριστικά τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη και υιοθετεί τα βάρβαρα μέτρα της 3ης του Μάρτη. Μέτρα βάναυσα, άδικα και εγκληματικά αφού θα βυθίσουν την ελληνική κοινωνία σε βαθύ τέλμα. Στο τέλμα της ανεργίας και της φτώχειας. Τα στελέχη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, εξελίσσονται σε επαγγελματίες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Σε επαγγελματίες αφού καταφέρνουν να προχωρούν σε μέτρα που δεν έχουν καμιά ηθική και πολιτική νομιμοποίηση, έχοντας εξαπατήσει τον ελληνικό λαό μόλις τέσσερις μήνες νωρίτερα αποσπώντας τη ψήφο του με ριζικά διαφορετικές προεκλογικές δεσμεύσεις. Και λέω επαγγελματίες γιατί καμία άλλη κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε 3 μέρες με τέτοιες εξαγγελίες. Ούτε κυβέρνηση Καραμανλή, ούτε κυβέρνηση Μητσοτάκη μπόρεσε ή τόλμησε να φέρει τέτοιες προτάσεις. Και τις φέρνει τώρα κυβέρνηση Παπανδρέου.
Για εμάς είναι πλέον καθαρό το τι συμβαίνει. Πρέπει όμως να το δει και ο ελληνικός λαός. Πρέπει να το δουν οι πολίτες που πίστεψαν και είχαν την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει στις 4 Οκτώβρη. Και ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ για μια ριζικά διαφορετική πολιτική. Και το ΠΑΣΟΚ έρχεται να εφαρμόσει ένα πάρα πολύ σκληρό πρόγραμμα. Είναι ξεκάθαρο το τι συμβαίνει, είναι ξεκάθαρο το ποιο είναι το σχέδιο. Το σχέδιο είναι να πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι και να συνεχίζουν όλοι όσοι κέρδιζαν το προηγούμενο διάστημα να κερδίζουν και τώρα.
Τα μέτρα είναι κοινωνικά άδικα. Αυτοί που θίγονται είναι κυρίως οι οικονομικά αδύναμοι, που εξωθούνται στο όριο της φτώχειας. Δηλαδή, αυτοί που δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για την σημερινή κατάσταση.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι που πάνε από τους δεκατέσσερις μισθούς στους εντεκάμιση μισθούς.
Οι συνταξιούχοι που θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις αυξήσεις στα βασικά είδη μαζικής λαϊκής κατανάλωσης ενώ οι συντάξεις παραμένουν παγωμένες.
Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που περιμένουν τώρα τη σειρά τους.
Οι μικρές επιχειρήσεις που πνίγονται μέρα με τη μέρα.
Πληρώνουν λοιπόν οι συνήθεις ύποπτοι.
Ποιοι δεν πληρώνουν;
Αυτοί που κέρδιζαν όλα τα προηγούμενα χρόνια και θέλουν να συνεχίσουν να κερδίζουν να κερδίζουν και σήμερα. Οι τραπεζίτες. Τι πληρώνουν οι τράπεζες σήμερα; Δείτε τους ισολογισμούς τους από αυτό το ωραίο κόλπο με το οποίο έχουν την δυνατότητα να δανείζονται χαμηλότοκα από την ΕΚΤ και να δανείζουν με υψηλό επιτόκιο για το ελληνικό δημόσιο.
Τι συμβαίνει με την φορολόγηση των ανωνύμων εταιρειών; Μειώνεται γιατί διατηρούνται οι χαριστικές ρυθμίσεις των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας.
Τι γίνεται με την εκκλησιαστική περιουσία; Κανένας δεν τολμά να το αγγίξει.
Τι γίνεται με τις αμυντικές δαπάνες και ποιοί κερδίζουν απ’ αυτές που διατηρούνται άθικτες, σε τεράστιο ύψος;
Σε τόσο σοβαρές συνθήκες, η μονομέρεια των μέτρων δείχνει την εξοργιστική υποκρισία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Για τους φτωχούς περικοπές των χαμηλών μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, και για τις μεγάλες επιχειρήσεις κρατική επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών και των ημερομισθίων, εκποίηση του δημόσιου πλούτου και του περιβάλλοντος.
Εμείς έγκαιρα είπαμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Έγκαιρα είπαμε ότι υπάρχει εναλλακτική πρόταση διεξόδου από την κρίση. Αναγνωρίσαμε ότι η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολη καμπή εξ’ αιτίας πολιτικών επιλογών των κυβερνήσεων του δικομματισμού εδώ και δεκαετίες. Όμως είπαμε ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Τόσο για το μεγάλο θέμα του δανεισμού όσο και για το έλλειμμα που δεν είναι δυνατόν να μειωθεί και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης μέσα σε τρία χρόνια δέκα μονάδες.
Αν ήθελε η κυβέρνηση μια άλλη πολιτική θα μπορούσε να είχε κινηθεί σε πάταξη της φοροδιαφυγής. Δεν προχώρησε όμως.
Αν ήθελε η κυβέρνηση μια άλλη πολιτική θα μπορούσε να είχε επιβάλλει πόθεν έσχες στην αγορά μετοχών, ομολόγων, στην ίδρυση και αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου των ΑΕ, όμως δεν το έκανε.
Θα μπορούσε να είχε προβεί σε άμεση και καθολική απαγόρευση της λειτουργίας των off-shore εταιρειών στη χώρα μας, με παράλληλη βέβαια δραστηριοποίηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε οι εταιρείες αυτές να απαγορευτούν σε όλη την ΕΕ.
Και γνωρίζουμε σήμερα ότι η Ελλάδα έχει τον ισχυρότερο στόλο εμπορικών πλοίων στην Ευρώπη, με ένα πολύ ισχυρό εφοπλιστικό κεφάλαιο και δεν πληρώνουν δεκάρα. Και αυτό γιατί μέσα από τις off-shore εταιρίες δηλώνουν εισόδημα χαμηλότερο από το εισόδημα του μέσου χαμηλόμισθου σήμερα στη χώρα μας.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση αποφεύγει να κάνει οτιδήποτε που θα στενοχωρούσε τις τράπεζες, καθώς και τις περίφημες «διεθνείς αγορές».
Γι’ αυτό αρνήθηκε να συζητήσει την έκδοση ομολόγου για εσωτερικό δανεισμό.
Γι’ αυτό αρνήθηκε να θέσει στο τραπέζι την πρόταση αύξησης του φόρου που πληρώνουν οι τράπεζες είχαν κέρδη μέσα στο 2009, σε περίοδο κρίσης σχεδόν τρία δις.
Η κυβέρνηση δεν τολμά να ανοίξει το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Δεν τολμά να ανοίξει το θέμα των εξοπλιστικών δαπανών. Την ίδια στιγμή που ακούσαμε μια θετική δήλωση από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας αλλά δεν ακούσαμε τίποτα από τον έλληνα πρωθυπουργό.
Η κυβέρνηση δεν τολμά να αυξήσει τον συντελεστή φορολογίας των κερδών στο ύψος που ήταν πριν έρθει η κυβέρνηση της ΝΔ. Εάν πηγαίναμε τον φορολογικό συντελεστή των κερδών στο 45% τότε θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν περίπου 2δις μόνο από τις τριακόσιες πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις με βάση τις φορολογικές δηλώσεις του 2008.
Είναι, λοιπόν, απολύτως ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά στο σχέδιο αυτό. Δεν πιέζεται και οπισθοχωρεί. Άσχετα αν παριστάνει την ανήμπορη και την άβουλη, προκειμένου να αποφύγει το πολιτικό κόστος. Οι άνθρωποι που στα μικρόφωνα κάνουν τους απελπισμένους και καλούν το λαό σε θυσίες για την πατρίδα, πίσω από τις κλειστές πόρτες πανηγυρίζουν. Γιατί γι’ αυτούς η κρίση είναι μια ευκαιρία για να κερδίσουν περισσότερα. Γιατί γι’ αυτούς η κρίση είναι μια ευκαιρία για μια ακόμα πιο βίαιη αναδιανομή του πλούτου προς όφελος βεβαίως των ισχυρών και εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας.
Πρώτο μας καθήκον αυτή την ώρα είναι τα μέτρα αυτά να μην περάσουν. Πρώτο μας καθήκον αυτή την ώρα είναι να μην παραδώσουμε την ελληνική κοινωνία και τις κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζομένων που κερδηθήκαν με αγώνες και θυσίες δεκαετιών στην πυρά. Πρώτο μας καθήκον είναι να αποτρέψουμε αυτό το έγκλημα και να μπλοκάρουμε αυτά τα μέτρα. Τα μέτρα της κυβέρνησης έχουν την υποστήριξη της ΝΔ και της ακροδεξιάς, για την οποία την κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι μετανάστες και οι μεροκαματιάρηδες, και όχι οι πλούσιοι. Ας μη χαίρεται αυτή η κυβέρνηση για αυτή την στήριξη.
Σήμερα τον λόγο έχει η κοινωνία που πρέπει να κάνει την δυσαρέσκεια και την οργή της, αισιοδοξία. Πρέπει να μετατρέψει τον θυμό της σε πείσμα. Μόνο αν υπάρξει σοβαρό πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση, μπορεί αυτή η κατάσταση να ανατραπεί. Και εμείς πιστεύουμε ότι αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί αν ο κόσμος, οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι νέες βγουν στο δρόμο. Και πιστεύουμε ότι μπορεί η ελληνική κοινωνία να νικήσει αν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ενός μεγάλου κοινωνικού συνασπισμού, ενός παλατιού μετώπου με στόχο να μπλοκαριστούν αυτά τα εγκληματικά μέτρα.
Σε αυτή την κατεύθυνση ,για μια ακόμα φορά, επαναλαμβάνουμε το κάλεσμά μας για ενωτικές και άρα αποτελεσματικές κινητοποιήσεις όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που προσβλέπουν σ’ αυτό το στόχο. Τώρα δεν είναι η ώρα τώρα για μικροκομματικά οφέλη. Τώρα είναι η ώρα του κοινού αγώνα να σώσουμε τη εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, την ελληνική κοινωνία απ’ αυτή τη λαίλαπα που έρχεται.
• Απευθυνόμενοι λοιπόν τόσο προς τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ, όσο και προς τις συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, επαναλαμβάνουμε τη πρόσκλησή μας για ενωτικές μαζικές διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις αλλά κυρίως οι διαδηλώσεις, η συμμετοχή των πολιτών σ’ αυτές πρέπει να δώσουν ένα ισχυρό μήνυμα ότι ο ελληνικός λαός δεν ανέχεται αυτή την αδικία. Δεν θα δεχθεί μια προοπτική βύθισης σε ένα τέλμα από το οποίο δεν θα μπορεί να βγει. Και δεν μπορεί να δίνουμε το μήνυμα του διχασμού. Το μήνυμα που πρέπει να δώσουμε είναι της ενότητας και άρα της αποτελεσματικότητας των αγώνων.
• Καλούμε επίσης τη Κ.Ο. του ΚΚΕ να καταθέσουμε από κοινού με την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ αίτημα για ονομαστική ψηφοφορία στη βουλή κατά τη διαδικασία ψήφισης των έκτακτων μέτρων.
• Και κυρίως καλούμε τους βουλευτές της πλειοψηφίας, τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που θα κληθούν να ψηφίσουν, να ακούσουν τη συνείδησή τους και να σταθούν έντιμοι απέναντι στην ψήφο του ελληνικού λαού που τους εξέλεξε με άλλο πρόγραμμα και όχι για να αποδομήσουν τις κοινωνικές κατακτήσεις. Και τους καλούμε να μην αποδεχτούν να ψηφίσουν αυτά τα μέτρα, δηλαδή να μην καταγραφούν στην ιστορία ως συνένοχοι σ’ ένα μεγάλο έγκλημα απέναντι στον ελληνικό λαό.
Οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας και του λαού. Δεν πρέπει να αποδεχτούμε μοιρολατρικά αυτή την πορεία. Είμαστε αισιόδοξοι ότι μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική και πιστεύουμε έχοντας και άλλα παραδείγματα ότι όταν στην ιστορία οι λαοί παίρνουν την τύχη στα χέρια τους, μπορούν να νικήσουν, μπορούν να ανατρέψουν τα δεδομένα.
ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 4/03/2010
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
Εργαζόμενες, εργαζόμενοι
η κυβέρνηση, με τη στήριξη της ηγεσίας της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, στο δρόμο της κοινωνικής επιδρομής, που επέλεξε σαν λύση για να αντιμετωπίσει το χρέος και τα ελλείμματα, κλιμακώνει την επίθεσή της και μας οδηγεί ολοταχώς προς τα πίσω, σε ένα νέο κοινωνικό μεσαίωνα. Τα νέα μέτρα συνιστούν:
- κλοπή του 14ου μισθού, μέσω περικοπής κατά 30% στον 13ο μισθό (Δώρο Χριστουγέννων) και 30% στον 14ο μισθό (Δώρο Πάσχα και επίδομα άδειας)
- περαιτέρω περικοπή 12% (συνολικά 22%) στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων
- αύξηση του ΦΠΑ από 19% σε 21% και στα χαμηλά κλιμάκια από 4,5% σε 5% και από 9% στο 10%, αύξηση κατά 20% των φόρων σε ποτά και τσιγάρα και 8 λεπτά ακόμη της τιμής της βενζίνης, μέτρα που πλήττουν καίρια τα ήδη πενιχρά λαϊκά εισοδήματα
-πάγωμα όλων των συντάξεων
Και δεν έχουν τέλος: Ετοιμάζονται για το νέο γύρο μέτρων, όπως την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την «απελευθέρωση» των απολύσεων. Ανοίγουν το δρόμο για παραπέρα κατεδάφιση του ήδη αποδιαρθρωμένου εργασιακού και μισθολογικού τοπίου στον ιδιωτικό τομέα.
Ο Γ. Παπανδρέου «καταχράται» τη νωπή λαϊκή εντολή και τους παραδοσιακούς δεσμούς που διατηρεί το κόμμα του, με την ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος με τον πιο σκληρό τρόπο!
Το διεθνές σύστημα βρίσκει πρόθυμο σύμμαχο, για να περάσει σκληρές αντικοινωνικές πολιτικές πρώτα στην Ελλάδα και στη συνέχεια στις άλλες χώρες, ξεκινώντας από το Νότο της Ευρώπης.
Αλλά δεν έχουν υπολογίσει τη δύναμη της κοινωνίας!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρωτοστατήσει και στην πόλη μας, για την οικοδόμηση στην κοινωνία ανοιχτών Επιτροπών Αντίστασης, στον πόλεμο ενάντια στους εργαζόμενους, που έχουν εξαπολύσει οι συνασπισμένες δυνάμεις του διεθνούς κεφαλαίου, της Ε.Ε. και των «εθνικών» Κυβερνήσεων.
Καλεί όλες τις αριστερές πολιτικές δυνάμεις, που αναφέρονται στην κοινωνία και προσπαθούν να οργανώσουν την αντίστασή της, να συντονιστούν σε κοινές αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Η επιμονή αυτή την ώρα, στους μοναχικούς δρόμους ακόμη και στο συνδικαλιστικό κίνημα, διασπά το κοινό μέτωπο και διευκολύνει, πέρα από προθέσεις, στο πέρασμα των αντιλαϊκών μέτρων.
Απευθύνουμε αγωνιστικό ενωτικό κάλεσμα σε όλους τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα στους αγωνιστές της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, που βλέπουν να πλήττεται βάναυσα η επιλογή τους για μια άλλη πολιτική και οι αξίες τους, για την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη.
- Ο αγώνας στα χέρια των εργαζομένων!
- ΚΑΤΩ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΙΚΑ ΜΕΤΡΑ! ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!
- Συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων δημοσίου & ιδιωτικού τομέα
- Αντιστοίχηση της ΓΣΕΕ με την απαίτηση των εργαζομένων και νέα γενική πανεργατική απεργία στις 16 Μαρτίου που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ.
- Κλιμάκωση του αγώνα!
Πρέβεζα 03.03.2010
Συντονιστική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Ν. Πρέβεζας
η κυβέρνηση, με τη στήριξη της ηγεσίας της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, στο δρόμο της κοινωνικής επιδρομής, που επέλεξε σαν λύση για να αντιμετωπίσει το χρέος και τα ελλείμματα, κλιμακώνει την επίθεσή της και μας οδηγεί ολοταχώς προς τα πίσω, σε ένα νέο κοινωνικό μεσαίωνα. Τα νέα μέτρα συνιστούν:
- κλοπή του 14ου μισθού, μέσω περικοπής κατά 30% στον 13ο μισθό (Δώρο Χριστουγέννων) και 30% στον 14ο μισθό (Δώρο Πάσχα και επίδομα άδειας)
- περαιτέρω περικοπή 12% (συνολικά 22%) στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων
- αύξηση του ΦΠΑ από 19% σε 21% και στα χαμηλά κλιμάκια από 4,5% σε 5% και από 9% στο 10%, αύξηση κατά 20% των φόρων σε ποτά και τσιγάρα και 8 λεπτά ακόμη της τιμής της βενζίνης, μέτρα που πλήττουν καίρια τα ήδη πενιχρά λαϊκά εισοδήματα
-πάγωμα όλων των συντάξεων
Και δεν έχουν τέλος: Ετοιμάζονται για το νέο γύρο μέτρων, όπως την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την «απελευθέρωση» των απολύσεων. Ανοίγουν το δρόμο για παραπέρα κατεδάφιση του ήδη αποδιαρθρωμένου εργασιακού και μισθολογικού τοπίου στον ιδιωτικό τομέα.
Ο Γ. Παπανδρέου «καταχράται» τη νωπή λαϊκή εντολή και τους παραδοσιακούς δεσμούς που διατηρεί το κόμμα του, με την ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος με τον πιο σκληρό τρόπο!
Το διεθνές σύστημα βρίσκει πρόθυμο σύμμαχο, για να περάσει σκληρές αντικοινωνικές πολιτικές πρώτα στην Ελλάδα και στη συνέχεια στις άλλες χώρες, ξεκινώντας από το Νότο της Ευρώπης.
Αλλά δεν έχουν υπολογίσει τη δύναμη της κοινωνίας!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρωτοστατήσει και στην πόλη μας, για την οικοδόμηση στην κοινωνία ανοιχτών Επιτροπών Αντίστασης, στον πόλεμο ενάντια στους εργαζόμενους, που έχουν εξαπολύσει οι συνασπισμένες δυνάμεις του διεθνούς κεφαλαίου, της Ε.Ε. και των «εθνικών» Κυβερνήσεων.
Καλεί όλες τις αριστερές πολιτικές δυνάμεις, που αναφέρονται στην κοινωνία και προσπαθούν να οργανώσουν την αντίστασή της, να συντονιστούν σε κοινές αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Η επιμονή αυτή την ώρα, στους μοναχικούς δρόμους ακόμη και στο συνδικαλιστικό κίνημα, διασπά το κοινό μέτωπο και διευκολύνει, πέρα από προθέσεις, στο πέρασμα των αντιλαϊκών μέτρων.
Απευθύνουμε αγωνιστικό ενωτικό κάλεσμα σε όλους τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα στους αγωνιστές της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, που βλέπουν να πλήττεται βάναυσα η επιλογή τους για μια άλλη πολιτική και οι αξίες τους, για την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη.
- Ο αγώνας στα χέρια των εργαζομένων!
- ΚΑΤΩ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΙΚΑ ΜΕΤΡΑ! ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!
- Συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων δημοσίου & ιδιωτικού τομέα
- Αντιστοίχηση της ΓΣΕΕ με την απαίτηση των εργαζομένων και νέα γενική πανεργατική απεργία στις 16 Μαρτίου που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ.
- Κλιμάκωση του αγώνα!
Πρέβεζα 03.03.2010
Συντονιστική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Ν. Πρέβεζας
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Γ. Δραγασάκης: Η ώρα της κοινωνίας και των εργαζομένων
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΝ. ΣΕΒΑΣΤΟ
Το νέο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού είναι, αντί υποτίμησης του νομίσματος, να γίνεται υποτίμηση μισθών με πρώτη συνέπεια την παράταση της ύφεσης και της κρίσης.
Υπάρχει κυβερνητικό σχέδιο, διαπραγματευτική στρατηγική και γραμμές άμυνας; Όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει. Εκτός αν είναι σχέδιο να λέμε ναι σε όλα και μάλιστα όσα και αν μας ζητήσουν. Το νέο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, η υποτίμηση των μισθών, θα οδηγήσει τη χώρα και την οικονομία σε μια σκληρή παρατεταμένη κρίση. Και μόνον η συζήτηση για προσφυγή στο ΔΝΤ δείχνει την βαθιά κρίση στρατηγικής αυτής της κυβέρνησης. Τίποτα δεν πρόκειται να κερδίσουμε μένοντας με σταυρωμένα χέρια. Η ώρα της απάντησης της κοινωνίας και των εργαζομένων είναι τώρα. Αναλυτικά, η συνέντευξη με τον Γιάννη Δραγασάκη.
----------
* Πάλι για νέα εισπρακτικά μέτρα ακούμε. Και ίσως, όταν δημοσιεύεται αυτή η συνέντευξη, να έχουν ανακοινωθεί. Έχει τέλος αυτή η διαδικασία;
Πάμε πράγματι από το κακό στο χειρότερο. Η κυβέρνηση άγεται και φέρεται χωρίς σχέδιο, χωρίς διαπραγματευτική στρατηγική, χωρίς γραμμές άμυνας. Ήλθε λοιπόν η ώρα της κοινωνίας, των εργαζομένων, του λαϊκού παράγοντα. Δεν θα κερδίσουμε τίποτε αν μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια ή αν κάνουμε τα «καλά παιδιά». Διότι απέναντί μας δεν έχουμε μόνο μια σύνθετη κρίση. Έχουμε έναν σκληρό μηχανισμό «πειθάρχησης» λαών και κοινωνιών και κυβερνήσεων που, στη βάση υπαρκτών ασφαλώς προβλημάτων, εκβιάζει, λοιδορεί, διασύρει τη χώρα διεθνώς, στοχοποιεί και ενοχοποιεί τον λαό συνολικά, προσβάλλει την αξιοπρέπειά του. Απαιτεί όχι μόνο θυσίες αλλά μια μεγάλη ήττα κοινωνική για να παραδειγματιστούν άλλοι λαοί με ανάλογα προβλήματα. Άργησε πολύ ο κ. πρωθυπουργός να αναγνωρίσει ότι μας χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο. Αλλά και τώρα που το αναγνώρισε, τι άλλαξε; Ποιο είναι το πρακτικό και μετρήσιμο αποτέλεσμα τής ως τώρα κυβερνητικής δράσης για την ανάσχεση της κρίσης;
Το νέο δόγμα
* Στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας επιβάλλονται μέτρα με μεγάλο κοινωνικό κόστος. Μας μιλάνε επίσης και για την ανάγκη εσωτερικής υποτίμησης. Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Η λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση είναι το νέο δόγμα του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού. Εννοούν ότι μια χώρα που δεν έχει εθνικό νόμισμα για να υποτιμήσει, πρέπει να υποτιμήσει τους μισθούς και το κοινωνικό κράτος. Πρόκειται για ένα κοινωνικά βάρβαρο δόγμα, διότι στην πράξη σημαίνει ότι κάθε οικονομική ανισορροπία, κάθε έλλειμμα, κάθε κρίση, κάθε υστέρηση ανταγωνιστικότητας, ανεξάρτητα αν οφείλεται σε τεχνολογική υστέρηση ή άλλες αιτίες, θα την πληρώνουν οι μισθοί και το κοινωνικό κράτος.
Η πρώτη συνέπεια αυτού του δόγματος είναι η ύφεση. Στη Λετονία, που εφάρμοσε αυτή την πολιτική, η πτώση του εθνικού εισοδήματος έχει ξεπεράσει το 17%, στην Ιρλανδία το 7%, στην Ουγγαρία το 6,7%. Η δεύτερη συνέπεια είναι η μαζική και χρόνια ανεργία. Και επειδή οι τιμές δεν πέφτουν όσο οι μισθοί, η τρίτη συνέπεια είναι η μαζική αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Ο συνδυασμός των παραπάνω με τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, ανοίγει τον δρόμο για τη μετεξέλιξη της οικονομικής κρίσης σε κοινωνική με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
* Εδώ και αρκετούς μήνες είχατε προτείνει ως αναγκαία απάντηση στην κερδοσκοπική επίθεση λύσεις τύπου ευρωομολόγου ή απευθείας δανεισμού μιας χώρας από την ΕΚΤ. Τέτοιες προτάσεις δεν υιοθετήθηκαν και οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές δυνάμεις περιορίστηκαν σε υποσχέσεις διμερούς συνεργασίας εν ευθέτω χρόνω.
Από τη στιγμή που μια χώρα συμμετέχει στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, δεν μπορεί να βγει από την κρίση χωρίς ένα υποστηρικτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο, χωρίς μια ευρωπαϊκή δυνατότητα δανεισμού είτε με ευρωομόλογα είτε με άλλον μηχανισμό. Και, προφανώς, σφάλει ο πρωθυπουργός όταν λέει ότι δεν θέλουμε οικονομική βοήθεια. Και θέλουμε οικονομική βοήθεια και τη δικαιούμαστε και εμείς και όσοι άλλοι συναποτελούμε το κοινό νόμισμα. Διότι με τον τρόπο που έχει συγκροτηθεί και λειτουργεί η Ε.Ε., ό,τι είναι έλλειμμα για τη μια χώρα είναι πλεόνασμα για την άλλη. Και η Γερμανία ειδικά κερδίζει πολλά από τα ελλείμματα των εταίρων της.
Το θέμα όμως δεν είναι να υπάρξει μια διμερής ή μια πολυμερής βοήθεια προς την Ελλάδα, αλλά να υπάρξει ένας θεσμικός διαφανής και δημοκρατικά νομιμοποιημένος μηχανισμός κοινού δανεισμού, πιστωτικής διευκόλυνσης και αλληλεγγύης για όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Σας θυμίζω ότι η ανάγκη του ευρωομολόγου αναγνωριζόταν από τον Ντελόρ και τη σοσιαλδημοκρατία, πριν η τελευταία υποταχθεί στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Επίσης, αρχικά αναγνωριζόταν ότι η δημιουργία του ευρώ έπρεπε να συνοδεύεται από ισχυρό προϋπολογισμό της τάξης του 5% - 7%. Αυτό αποδείκνυε και η επιτροπή «σοφών», που είχε συσταθεί πριν τη δημιουργία του ευρώ (το λεγόμενο Mac Dougal Report).
Ακραία σενάρια
* Ακόμη και από κυβερνητικά στελέχη διατυπώνεται η άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να αποταθεί για βοήθεια στο ΔΝΤ. Τι συνέπειες θα είχε μια τέτοια επιλογή;
Η συζήτηση αυτή δείχνει μια βαθιά κρίση στρατηγικής. Διότι δεν είναι δυνατό να εκχωρείς το νόμισμά σου και ένα μέρος της κυριαρχίας σου σε έναν θεσμό, στην Ε.Ε. στην περίπτωσή μας, και όταν έχεις ανάγκη για να αποφύγεις τους εκβιασμούς των τοκογλύφων να προσφεύγεις σε κάποιον άλλον θεσμό. Μια ενδεχόμενη προσφυγή στο ΔΝΤ θα απονομιμοποιούσε πλήρως τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε..
Με τα σημερινά δεδομένα λοιπόν θεωρώ ότι στρατηγική επιλογή μας πρέπει να είναι η προώθηση ενός προοδευτικού σχεδίου εξόδου από την κρίση, το οποίο όμως θα εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή δυναμική, θα συναντάται με τις ανάγκες άλλων χωρών και λαών και θα διεκδικεί την υλοποίησή του σε αντιπαράθεση προς τις κυρίαρχες σήμερα συντηρητικές επιλογές της Ε.Ε.
* Αρχίζουν όμως και συζητούνται και άλλα σενάρια. Ακόμη πιο ακραία. Ορισμένοι, κυρίως Αμερικανοί νεοφιλελεύθεροι, όπως ο Φελτστάιν, προτείνουν την προσωρινή ή οριστική έξοδο από το ευρώ. Άλλοι προτείνουν στάση πληρωμών.
Είναι γεγονός ότι αρκετά κρατικά ομόλογα, κοντά στα 150 δισ. ευρώ, λήγουν τα επόμενα τέσσερα με πέντε χρόνια. Τα ομόλογα αυτά πρέπει να ανανεωθούν. Συνολικά μέχρι το 2013, το ελληνικό κράτος πρέπει να δανειστεί πάνω από 200 δισ. ευρώ. Ο δανεισμός αυτός είναι προφανές ότι δεν μπορεί να γίνει με τα σημερινά επιτόκια της τάξης του 6% ή 7%. Κάτι τέτοιο, ακόμη και αν ήταν εφικτό, θα ισοδυναμούσε με χρεοκοπία, διότι οι τόκοι για την εξυπηρέτηση του χρέους θα απορροφούσαν το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών εσόδων.
Δεν υπάρχει χώρος λοιπόν για κανέναν εφησυχασμό. Ωστόσο, ακόμη και αν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα, δεν έχει νόημα η έξοδος από το ευρώ όσο η ΟΝΕ διατηρεί τη συνοχή της. Ακόμη και μια στάση πληρωμών θα είχε καλύτερα αποτελέσματα αν γινόταν μένοντας στην ευρωζώνη, αφού σε μια τέτοια ακραία εκδοχή το θέμα είναι πώς θα κάνουμε πρόβλημά τους το πρόβλημά μας και όχι πώς να τους απαλλάξουμε από την παρουσία μας. Και, βέβαια, τα αποτελέσματα θα ήταν ακόμη πιο σίγουρα αν μια τέτοια ακραία κίνηση γινόταν συνδυασμένα από περισσότερες χώρες.
* Παρ' ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι διάτρητο, η Γερμανία επιμένει στη διατήρησή του, δημιουργώντας την εντύπωση ότι τα ιδιαίτερα συμφέροντά της συγκρούονται με τα συμφέροντα πολλών χωρών-μελών ιδιαίτερα του ευρωπαϊκού Νότου. Ποια περιθώρια συνεργασιών ανάμεσα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου υπάρχουν;
Οι χώρες της Νότιας Ευρώπης έχουν πολλά κοινά προβλήματα. Έχουν μεγάλα εμπορικά ελλείμματα και υψηλή ανεργία, που απειλεί να γίνει υψηλότερη. Επομένως, έχουν ανάγκη από μια πολιτική ενίσχυσης της εσωτερικής τους αγοράς, καθώς και από μια ευέλικτη συναλλαγματική πολιτική, που θα υποβοηθήσει τις εξαγωγές. Επίσης, έχουν ανάγκη από κοινούς μηχανισμούς δανεισμού, διότι ακόμη και οι χώρες που δεν έχουν υψηλό δημόσιο χρέος γίνονται στόχος κερδοσκοπικών επιθέσεων. Υπάρχουν, συνεπώς, κοινές ανάγκες σχετικά με την κοινωνικο-οικονομική τους ανάπτυξη, αλλά και κοινές επιδιώξεις, με τον προσανατολισμό και τη λειτουργία της ΟΝΕ, γύρω από τις οποίες θα μπορούσε να συγκροτηθεί ένα τόξο του Νότου για μια κοινή δημοκρατική και αλληλέγγυα ευρωπαϊκή πολιτική. Οι εργαζόμενες τάξεις, τα κοινωνικά κινήματα και τα συνδικάτα, οι δυνάμεις της Αριστεράς, αναλαμβάνοντας να εκφράσουν και να υπηρετήσουν αυτή την ανάγκη, θα μπορούσαν να της προσδώσουν προοδευτικό κοινωνικό περιεχόμενο και πολιτική προοπτική.
Η "γερμανοποίηση" της πολιτικής της Ε.Ε. κλονίζει τη συνοχή της
* Θα μπορούσε μια τέτοια συμπαράταξη να συναντηθεί και με τους εργαζόμενους του Βορρά και σε ποια πεδία;
Ασφαλώς. Διότι, η στρατηγική της κυρίαρχης σήμερα γερμανικής πολιτικής, που στηρίζεται στη σκληρή δημοσιονομική γραμμή και στο σκληρό ευρώ, δεν ενώνει αλλά διχάζει την Ε.Ε. Η «γερμανοποίηση» της πολιτικής της Ε.Ε. κλονίζει τη συνοχή της, αφού δεν μπορούν διαφορετικές οικονομικές δομές και ανάγκες να χωρέσουν στο ίδιο κοστούμι. Επομένως, πέρα από το ζήτημα των μισθών ή άλλων επιμέρους στόχων, η τύχη του ευρώ και οι προσανατολισμοί της Ε.Ε. αποτελούν ζητήματα που ξανατίθενται σήμερα υπό το φως μιας κρίσης που δεν είχε προβλεφτεί, αλλά ήλθε και αμφισβητεί τις προϋπάρχουσες διευθετήσεις και δημιουργεί τις ανάγκες για νέους διακανονισμούς.
Οι δυνατότητες λοιπόν υπάρχουν, αλλά μένει να αξιοποιηθούν. Η πρωτοβουλία επομένως που με καθυστέρηση πήραμε για μια συνάντηση των αριστερών δυνάμεων των χωρών του Νότου, είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Πρέπει να στηριχτεί, να αποκτήσει ρίζες, εύρος, συνέχεια και προοπτική.
* Η αριστερά, αν και είχε προβλέψει και προειδοποιήσει για την κρίση, εμφανίζεται ανέτοιμη να πείσει ότι υπάρχει άλλος δρόμος απάντησης. Για ποιον λόγο;
Η αριστερά της εποχής μας έχει τα δικά της προβλήματα, τις δικές της προγραμματικές ανεπάρκειες και ελλείμματα αξιοπιστίας. Αυτές οι εγγενείς αδυναμίες της αριστεράς της εποχής μας θα μπορούσαν να μετριαστούν και να ξεπεραστούν με μια συνειδητή προσπάθεια συσπείρωσης των διάσπαρτων δυνάμεών της, μαζί με μια διαρκή προσπάθεια ανασύνθεσης και αναθεμελίωσης των οραμάτων, των προγραμμάτων και των μεθόδων της δράσης της.
Προσωπικά πίστευα πως γι' αυτό είμαστε στον ΣΥΝ και γι' αυτό δημιουργήσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάναμε άλλωστε σημαντικά βήματα στις προγραμματικές μας επεξεργασίες. Εδώ και καιρό, όμως, και στους δύο χώρους ζούμε τον φετιχισμό και τη λατρεία της διαφοροποίησης, παρά της σύνθεσης και της συγκρότησης κοινών τόπων. Ας ελπίσουμε ότι το βάθος της κρίσης και ο πόνος των ανθρώπων και της κοινωνίας από τις αντικοινωνικές πολιτικές, θα κάνει πιο δυνατή τη φωνή του κόσμου της αριστεράς και πιο αυστηρή την απαίτησή του για μια διαφορετική ενωτική διάθεση, πρακτική και πορεία και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερα.
Το νέο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού είναι, αντί υποτίμησης του νομίσματος, να γίνεται υποτίμηση μισθών με πρώτη συνέπεια την παράταση της ύφεσης και της κρίσης.
Υπάρχει κυβερνητικό σχέδιο, διαπραγματευτική στρατηγική και γραμμές άμυνας; Όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει. Εκτός αν είναι σχέδιο να λέμε ναι σε όλα και μάλιστα όσα και αν μας ζητήσουν. Το νέο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, η υποτίμηση των μισθών, θα οδηγήσει τη χώρα και την οικονομία σε μια σκληρή παρατεταμένη κρίση. Και μόνον η συζήτηση για προσφυγή στο ΔΝΤ δείχνει την βαθιά κρίση στρατηγικής αυτής της κυβέρνησης. Τίποτα δεν πρόκειται να κερδίσουμε μένοντας με σταυρωμένα χέρια. Η ώρα της απάντησης της κοινωνίας και των εργαζομένων είναι τώρα. Αναλυτικά, η συνέντευξη με τον Γιάννη Δραγασάκη.
----------
* Πάλι για νέα εισπρακτικά μέτρα ακούμε. Και ίσως, όταν δημοσιεύεται αυτή η συνέντευξη, να έχουν ανακοινωθεί. Έχει τέλος αυτή η διαδικασία;
Πάμε πράγματι από το κακό στο χειρότερο. Η κυβέρνηση άγεται και φέρεται χωρίς σχέδιο, χωρίς διαπραγματευτική στρατηγική, χωρίς γραμμές άμυνας. Ήλθε λοιπόν η ώρα της κοινωνίας, των εργαζομένων, του λαϊκού παράγοντα. Δεν θα κερδίσουμε τίποτε αν μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια ή αν κάνουμε τα «καλά παιδιά». Διότι απέναντί μας δεν έχουμε μόνο μια σύνθετη κρίση. Έχουμε έναν σκληρό μηχανισμό «πειθάρχησης» λαών και κοινωνιών και κυβερνήσεων που, στη βάση υπαρκτών ασφαλώς προβλημάτων, εκβιάζει, λοιδορεί, διασύρει τη χώρα διεθνώς, στοχοποιεί και ενοχοποιεί τον λαό συνολικά, προσβάλλει την αξιοπρέπειά του. Απαιτεί όχι μόνο θυσίες αλλά μια μεγάλη ήττα κοινωνική για να παραδειγματιστούν άλλοι λαοί με ανάλογα προβλήματα. Άργησε πολύ ο κ. πρωθυπουργός να αναγνωρίσει ότι μας χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο. Αλλά και τώρα που το αναγνώρισε, τι άλλαξε; Ποιο είναι το πρακτικό και μετρήσιμο αποτέλεσμα τής ως τώρα κυβερνητικής δράσης για την ανάσχεση της κρίσης;
Το νέο δόγμα
* Στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας επιβάλλονται μέτρα με μεγάλο κοινωνικό κόστος. Μας μιλάνε επίσης και για την ανάγκη εσωτερικής υποτίμησης. Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Η λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση είναι το νέο δόγμα του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού. Εννοούν ότι μια χώρα που δεν έχει εθνικό νόμισμα για να υποτιμήσει, πρέπει να υποτιμήσει τους μισθούς και το κοινωνικό κράτος. Πρόκειται για ένα κοινωνικά βάρβαρο δόγμα, διότι στην πράξη σημαίνει ότι κάθε οικονομική ανισορροπία, κάθε έλλειμμα, κάθε κρίση, κάθε υστέρηση ανταγωνιστικότητας, ανεξάρτητα αν οφείλεται σε τεχνολογική υστέρηση ή άλλες αιτίες, θα την πληρώνουν οι μισθοί και το κοινωνικό κράτος.
Η πρώτη συνέπεια αυτού του δόγματος είναι η ύφεση. Στη Λετονία, που εφάρμοσε αυτή την πολιτική, η πτώση του εθνικού εισοδήματος έχει ξεπεράσει το 17%, στην Ιρλανδία το 7%, στην Ουγγαρία το 6,7%. Η δεύτερη συνέπεια είναι η μαζική και χρόνια ανεργία. Και επειδή οι τιμές δεν πέφτουν όσο οι μισθοί, η τρίτη συνέπεια είναι η μαζική αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Ο συνδυασμός των παραπάνω με τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, ανοίγει τον δρόμο για τη μετεξέλιξη της οικονομικής κρίσης σε κοινωνική με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
* Εδώ και αρκετούς μήνες είχατε προτείνει ως αναγκαία απάντηση στην κερδοσκοπική επίθεση λύσεις τύπου ευρωομολόγου ή απευθείας δανεισμού μιας χώρας από την ΕΚΤ. Τέτοιες προτάσεις δεν υιοθετήθηκαν και οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές δυνάμεις περιορίστηκαν σε υποσχέσεις διμερούς συνεργασίας εν ευθέτω χρόνω.
Από τη στιγμή που μια χώρα συμμετέχει στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, δεν μπορεί να βγει από την κρίση χωρίς ένα υποστηρικτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο, χωρίς μια ευρωπαϊκή δυνατότητα δανεισμού είτε με ευρωομόλογα είτε με άλλον μηχανισμό. Και, προφανώς, σφάλει ο πρωθυπουργός όταν λέει ότι δεν θέλουμε οικονομική βοήθεια. Και θέλουμε οικονομική βοήθεια και τη δικαιούμαστε και εμείς και όσοι άλλοι συναποτελούμε το κοινό νόμισμα. Διότι με τον τρόπο που έχει συγκροτηθεί και λειτουργεί η Ε.Ε., ό,τι είναι έλλειμμα για τη μια χώρα είναι πλεόνασμα για την άλλη. Και η Γερμανία ειδικά κερδίζει πολλά από τα ελλείμματα των εταίρων της.
Το θέμα όμως δεν είναι να υπάρξει μια διμερής ή μια πολυμερής βοήθεια προς την Ελλάδα, αλλά να υπάρξει ένας θεσμικός διαφανής και δημοκρατικά νομιμοποιημένος μηχανισμός κοινού δανεισμού, πιστωτικής διευκόλυνσης και αλληλεγγύης για όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Σας θυμίζω ότι η ανάγκη του ευρωομολόγου αναγνωριζόταν από τον Ντελόρ και τη σοσιαλδημοκρατία, πριν η τελευταία υποταχθεί στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Επίσης, αρχικά αναγνωριζόταν ότι η δημιουργία του ευρώ έπρεπε να συνοδεύεται από ισχυρό προϋπολογισμό της τάξης του 5% - 7%. Αυτό αποδείκνυε και η επιτροπή «σοφών», που είχε συσταθεί πριν τη δημιουργία του ευρώ (το λεγόμενο Mac Dougal Report).
Ακραία σενάρια
* Ακόμη και από κυβερνητικά στελέχη διατυπώνεται η άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να αποταθεί για βοήθεια στο ΔΝΤ. Τι συνέπειες θα είχε μια τέτοια επιλογή;
Η συζήτηση αυτή δείχνει μια βαθιά κρίση στρατηγικής. Διότι δεν είναι δυνατό να εκχωρείς το νόμισμά σου και ένα μέρος της κυριαρχίας σου σε έναν θεσμό, στην Ε.Ε. στην περίπτωσή μας, και όταν έχεις ανάγκη για να αποφύγεις τους εκβιασμούς των τοκογλύφων να προσφεύγεις σε κάποιον άλλον θεσμό. Μια ενδεχόμενη προσφυγή στο ΔΝΤ θα απονομιμοποιούσε πλήρως τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε..
Με τα σημερινά δεδομένα λοιπόν θεωρώ ότι στρατηγική επιλογή μας πρέπει να είναι η προώθηση ενός προοδευτικού σχεδίου εξόδου από την κρίση, το οποίο όμως θα εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή δυναμική, θα συναντάται με τις ανάγκες άλλων χωρών και λαών και θα διεκδικεί την υλοποίησή του σε αντιπαράθεση προς τις κυρίαρχες σήμερα συντηρητικές επιλογές της Ε.Ε.
* Αρχίζουν όμως και συζητούνται και άλλα σενάρια. Ακόμη πιο ακραία. Ορισμένοι, κυρίως Αμερικανοί νεοφιλελεύθεροι, όπως ο Φελτστάιν, προτείνουν την προσωρινή ή οριστική έξοδο από το ευρώ. Άλλοι προτείνουν στάση πληρωμών.
Είναι γεγονός ότι αρκετά κρατικά ομόλογα, κοντά στα 150 δισ. ευρώ, λήγουν τα επόμενα τέσσερα με πέντε χρόνια. Τα ομόλογα αυτά πρέπει να ανανεωθούν. Συνολικά μέχρι το 2013, το ελληνικό κράτος πρέπει να δανειστεί πάνω από 200 δισ. ευρώ. Ο δανεισμός αυτός είναι προφανές ότι δεν μπορεί να γίνει με τα σημερινά επιτόκια της τάξης του 6% ή 7%. Κάτι τέτοιο, ακόμη και αν ήταν εφικτό, θα ισοδυναμούσε με χρεοκοπία, διότι οι τόκοι για την εξυπηρέτηση του χρέους θα απορροφούσαν το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών εσόδων.
Δεν υπάρχει χώρος λοιπόν για κανέναν εφησυχασμό. Ωστόσο, ακόμη και αν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα, δεν έχει νόημα η έξοδος από το ευρώ όσο η ΟΝΕ διατηρεί τη συνοχή της. Ακόμη και μια στάση πληρωμών θα είχε καλύτερα αποτελέσματα αν γινόταν μένοντας στην ευρωζώνη, αφού σε μια τέτοια ακραία εκδοχή το θέμα είναι πώς θα κάνουμε πρόβλημά τους το πρόβλημά μας και όχι πώς να τους απαλλάξουμε από την παρουσία μας. Και, βέβαια, τα αποτελέσματα θα ήταν ακόμη πιο σίγουρα αν μια τέτοια ακραία κίνηση γινόταν συνδυασμένα από περισσότερες χώρες.
* Παρ' ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι διάτρητο, η Γερμανία επιμένει στη διατήρησή του, δημιουργώντας την εντύπωση ότι τα ιδιαίτερα συμφέροντά της συγκρούονται με τα συμφέροντα πολλών χωρών-μελών ιδιαίτερα του ευρωπαϊκού Νότου. Ποια περιθώρια συνεργασιών ανάμεσα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου υπάρχουν;
Οι χώρες της Νότιας Ευρώπης έχουν πολλά κοινά προβλήματα. Έχουν μεγάλα εμπορικά ελλείμματα και υψηλή ανεργία, που απειλεί να γίνει υψηλότερη. Επομένως, έχουν ανάγκη από μια πολιτική ενίσχυσης της εσωτερικής τους αγοράς, καθώς και από μια ευέλικτη συναλλαγματική πολιτική, που θα υποβοηθήσει τις εξαγωγές. Επίσης, έχουν ανάγκη από κοινούς μηχανισμούς δανεισμού, διότι ακόμη και οι χώρες που δεν έχουν υψηλό δημόσιο χρέος γίνονται στόχος κερδοσκοπικών επιθέσεων. Υπάρχουν, συνεπώς, κοινές ανάγκες σχετικά με την κοινωνικο-οικονομική τους ανάπτυξη, αλλά και κοινές επιδιώξεις, με τον προσανατολισμό και τη λειτουργία της ΟΝΕ, γύρω από τις οποίες θα μπορούσε να συγκροτηθεί ένα τόξο του Νότου για μια κοινή δημοκρατική και αλληλέγγυα ευρωπαϊκή πολιτική. Οι εργαζόμενες τάξεις, τα κοινωνικά κινήματα και τα συνδικάτα, οι δυνάμεις της Αριστεράς, αναλαμβάνοντας να εκφράσουν και να υπηρετήσουν αυτή την ανάγκη, θα μπορούσαν να της προσδώσουν προοδευτικό κοινωνικό περιεχόμενο και πολιτική προοπτική.
Η "γερμανοποίηση" της πολιτικής της Ε.Ε. κλονίζει τη συνοχή της
* Θα μπορούσε μια τέτοια συμπαράταξη να συναντηθεί και με τους εργαζόμενους του Βορρά και σε ποια πεδία;
Ασφαλώς. Διότι, η στρατηγική της κυρίαρχης σήμερα γερμανικής πολιτικής, που στηρίζεται στη σκληρή δημοσιονομική γραμμή και στο σκληρό ευρώ, δεν ενώνει αλλά διχάζει την Ε.Ε. Η «γερμανοποίηση» της πολιτικής της Ε.Ε. κλονίζει τη συνοχή της, αφού δεν μπορούν διαφορετικές οικονομικές δομές και ανάγκες να χωρέσουν στο ίδιο κοστούμι. Επομένως, πέρα από το ζήτημα των μισθών ή άλλων επιμέρους στόχων, η τύχη του ευρώ και οι προσανατολισμοί της Ε.Ε. αποτελούν ζητήματα που ξανατίθενται σήμερα υπό το φως μιας κρίσης που δεν είχε προβλεφτεί, αλλά ήλθε και αμφισβητεί τις προϋπάρχουσες διευθετήσεις και δημιουργεί τις ανάγκες για νέους διακανονισμούς.
Οι δυνατότητες λοιπόν υπάρχουν, αλλά μένει να αξιοποιηθούν. Η πρωτοβουλία επομένως που με καθυστέρηση πήραμε για μια συνάντηση των αριστερών δυνάμεων των χωρών του Νότου, είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Πρέπει να στηριχτεί, να αποκτήσει ρίζες, εύρος, συνέχεια και προοπτική.
* Η αριστερά, αν και είχε προβλέψει και προειδοποιήσει για την κρίση, εμφανίζεται ανέτοιμη να πείσει ότι υπάρχει άλλος δρόμος απάντησης. Για ποιον λόγο;
Η αριστερά της εποχής μας έχει τα δικά της προβλήματα, τις δικές της προγραμματικές ανεπάρκειες και ελλείμματα αξιοπιστίας. Αυτές οι εγγενείς αδυναμίες της αριστεράς της εποχής μας θα μπορούσαν να μετριαστούν και να ξεπεραστούν με μια συνειδητή προσπάθεια συσπείρωσης των διάσπαρτων δυνάμεών της, μαζί με μια διαρκή προσπάθεια ανασύνθεσης και αναθεμελίωσης των οραμάτων, των προγραμμάτων και των μεθόδων της δράσης της.
Προσωπικά πίστευα πως γι' αυτό είμαστε στον ΣΥΝ και γι' αυτό δημιουργήσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάναμε άλλωστε σημαντικά βήματα στις προγραμματικές μας επεξεργασίες. Εδώ και καιρό, όμως, και στους δύο χώρους ζούμε τον φετιχισμό και τη λατρεία της διαφοροποίησης, παρά της σύνθεσης και της συγκρότησης κοινών τόπων. Ας ελπίσουμε ότι το βάθος της κρίσης και ο πόνος των ανθρώπων και της κοινωνίας από τις αντικοινωνικές πολιτικές, θα κάνει πιο δυνατή τη φωνή του κόσμου της αριστεράς και πιο αυστηρή την απαίτησή του για μια διαφορετική ενωτική διάθεση, πρακτική και πορεία και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερα.
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
Ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την Πανελλαδική απεργία στις 24 Φλεβάρη.
Έχουμε χίλιους λόγους όλοι και όλες να απεργήσουμε στις 24 Φλεβάρη.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΩΡΑ 10.30 π.μ.
Εργαζόμενοι/ες
Έχουμε χίλιους λόγους όλοι και όλες να απεργήσουμε στις 24 Φλεβάρη.
Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου λίγες μέρες πριν τις εκλογές μας έλεγε ότι υπάρχουν χρήματα και λίγες μέρες μετά ανακάλυψε ότι τα ταμεία είναι άδεια. Τα χρήματα υπάρχουν όχι όμως για μας τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, αυτούς που τελικά τα έχουν ανάγκη αλλά για τις τράπεζες , τους εφοπλιστές, το ΣΕΒ και πρόσφατα ανακαλύψαμε και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.
Γιατί δεν ευθυνόμαστε εμείς οι εργαζόμενοι για το έλλειμμα και το χρέος. Υπεύθυνοι είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που με τις πολιτικές τους τόσα χρόνια υπηρετούν και δεν φορολογούν το κεφάλαιο, τις τράπεζες, τα ΜΜΕ, την εκκλησία, ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία και κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.
Γιατί δεν χρεοκοπήσαμε εμείς οι εργαζόμενοι αυτή τη χώρα αλλά η νεοφιλελεύθερη πολιτική του συναινετικού δικομματισμού, που με ορόσημα (Ολυμπιάδα, ΟΝΕ κ.λ.π.) και μύθους επέβαλε παρατεταμένη λιτότητα και ληστεία σε βάρος μας. Τι έγινε με τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, τη μεταρρύθμιση Καραμανλή και τώρα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου; Ή μήπως χρεοκοπήσαμε από τον εργαζόμενο που πληρώνεται με το μπλοκάκι, τον εργάτη που αμείβεται με τον κατώτερο μισθό (628 ευρώ το μήνα), τον δάσκαλο που αμείβεται «υπερβολικά», τον συνταξιούχο των 486 ευρώ το μήνα, τον αγρότη που «κατασπαταλά» τις επιδοτήσεις ή μήπως από το μετανάστη που θεωρείται πολίτης β΄ κατηγορίας.
Γιατί αρνούμαστε την ευρωθηλιά του Συμφώνου Σταθερότητας που στήθηκε για να εξασφαλίσει τα κέρδη τους με αποτέλεσμα το διεθνές κεφάλαιο να κερδοσκοπεί με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους και οι εργοδότες και οι τραπεζίτες να είναι ευτυχείς με τη μείωση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών, τη διάλυση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.
Γιατί δεν αποδεχόμαστε το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας, τον τριπλό διεθνή οικονομικό έλεγχο και οικονομική κατοχή της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ζητούν - επιπλέον από τα αντεργατικά μέτρα που ήδη έχουν παρθεί - να μας κοπεί το δώρο των Χριστουγέννων, να απελευθερωθούν πλήρως οι απολύσεις και να υπάρξει νέα αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες.
Γιατί εάν δεν τους σταματήσουμε, θα ακολουθήσουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα με περισσότερες απολύσεις, μεγαλύτερους έμμεσους φόρους, περισσότερους επισφαλείς εργαζόμενους, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις. Η οικονομία της χώρας μας θα καταψυχτεί και θα μπει σε πιο βαθειά ύφεση και η κοινωνία θα γίνει ένα απέραντο πτωχοκομείο με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους.
Γιατί δεν θα μας σταθεί εμπόδιο η δικομματική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), που έχει ταχθεί πλέον ανοιχτά με την κυβέρνηση, δεν οργανώνει αγώνες, δεν κάνει απεργίες, δεν εκφράζει τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, λειτουργεί ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης.
Γιατί ο κ. Παπανδρέου , μας προκαλεί όταν λέει ότι η οικονομία δεν αντέχει μπλόκα, απεργίες, διαδηλώσεις και ότι αυτοί που αντιδρούν στα μέτρα της κυβέρνησης είναι οι βολεμένοι. Είναι βολεμένοι οι εργαζόμενοι στα stage και οι συμβασιούχοι, οι εργαζόμενοι με ενοικίαση, οι μερικά απασχολούμενοι, οι αμειβόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με μισθούς πείνας; Είναι βολεμένοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ο μισός μισθός τους είναι επιδόματα; Είναι βολεμένοι οι αγρότες που πουλάνε το στάρι, το λάδι, το ρύζι με τιμές κάτω του κόστους για να θησαυρίζουν οι μεγαλέμποροι; Μήπως είναι βολεμένοι οι 750.000 άνεργοι που μόλις επιβιώνουν με 450 ευρώ το μήνα; Και τότε ο Μίχαλος του ΕΒΕΑ, οι μεγαλοεκδότες ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές σε ποια κατηγορία ανήκουν;
Γιατί το χρωστάμε στους αγώνες που έγιναν και δεν δικαιώθηκαν. Στις καθαρίστριες και στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στους ναυτεργάτες, στους couriers, στους εργαζόμενους με stage και στους συμβασιούχους, στους απολυμένους της ολυμπιακής και της κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά και σε χιλιάδες ακόμα.
Γιατί η απεργία στις 10 Φλεβάρη ήταν η αρχή. Μπορούμε να νικήσουμε. Οι ενωτικοί αγώνες και ο κοινωνικός ξεσηκωμός είναι μονόδρομος.
Απαιτούμε:
Πλήρη, σταθερή, ασφαλισμένη, αξιοπρεπή εργασία με μισθούς που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες για όλους και όλες. Είναι δικαίωμα μας!
Στήριξη της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες τους εργαζόμενους/ες.
Μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την οικονομική και κοινωνική στήριξη των ανέργων.
Μαζικές προσλήψεις στο δημόσιο και ιδιαίτερα στην παιδία, υγεία, πρόνοια, προστασία του περιβάλλοντος.
Δίκαιο φορολογικό σύστημα.
Απόκρουση και ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων.
Διεύρυνση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
να παρθούν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα τώρα!
Να καταργηθούν το σύμφωνο σταθερότητας και το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας.
ΣΤΙΣ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΩΡΑ 10.30 π.μ.
Εργαζόμενοι/ες
Έχουμε χίλιους λόγους όλοι και όλες να απεργήσουμε στις 24 Φλεβάρη.
Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου λίγες μέρες πριν τις εκλογές μας έλεγε ότι υπάρχουν χρήματα και λίγες μέρες μετά ανακάλυψε ότι τα ταμεία είναι άδεια. Τα χρήματα υπάρχουν όχι όμως για μας τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, αυτούς που τελικά τα έχουν ανάγκη αλλά για τις τράπεζες , τους εφοπλιστές, το ΣΕΒ και πρόσφατα ανακαλύψαμε και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.
Γιατί δεν ευθυνόμαστε εμείς οι εργαζόμενοι για το έλλειμμα και το χρέος. Υπεύθυνοι είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που με τις πολιτικές τους τόσα χρόνια υπηρετούν και δεν φορολογούν το κεφάλαιο, τις τράπεζες, τα ΜΜΕ, την εκκλησία, ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία και κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.
Γιατί δεν χρεοκοπήσαμε εμείς οι εργαζόμενοι αυτή τη χώρα αλλά η νεοφιλελεύθερη πολιτική του συναινετικού δικομματισμού, που με ορόσημα (Ολυμπιάδα, ΟΝΕ κ.λ.π.) και μύθους επέβαλε παρατεταμένη λιτότητα και ληστεία σε βάρος μας. Τι έγινε με τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, τη μεταρρύθμιση Καραμανλή και τώρα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου; Ή μήπως χρεοκοπήσαμε από τον εργαζόμενο που πληρώνεται με το μπλοκάκι, τον εργάτη που αμείβεται με τον κατώτερο μισθό (628 ευρώ το μήνα), τον δάσκαλο που αμείβεται «υπερβολικά», τον συνταξιούχο των 486 ευρώ το μήνα, τον αγρότη που «κατασπαταλά» τις επιδοτήσεις ή μήπως από το μετανάστη που θεωρείται πολίτης β΄ κατηγορίας.
Γιατί αρνούμαστε την ευρωθηλιά του Συμφώνου Σταθερότητας που στήθηκε για να εξασφαλίσει τα κέρδη τους με αποτέλεσμα το διεθνές κεφάλαιο να κερδοσκοπεί με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους και οι εργοδότες και οι τραπεζίτες να είναι ευτυχείς με τη μείωση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών, τη διάλυση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.
Γιατί δεν αποδεχόμαστε το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας, τον τριπλό διεθνή οικονομικό έλεγχο και οικονομική κατοχή της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ζητούν - επιπλέον από τα αντεργατικά μέτρα που ήδη έχουν παρθεί - να μας κοπεί το δώρο των Χριστουγέννων, να απελευθερωθούν πλήρως οι απολύσεις και να υπάρξει νέα αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες.
Γιατί εάν δεν τους σταματήσουμε, θα ακολουθήσουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα με περισσότερες απολύσεις, μεγαλύτερους έμμεσους φόρους, περισσότερους επισφαλείς εργαζόμενους, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις. Η οικονομία της χώρας μας θα καταψυχτεί και θα μπει σε πιο βαθειά ύφεση και η κοινωνία θα γίνει ένα απέραντο πτωχοκομείο με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους.
Γιατί δεν θα μας σταθεί εμπόδιο η δικομματική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), που έχει ταχθεί πλέον ανοιχτά με την κυβέρνηση, δεν οργανώνει αγώνες, δεν κάνει απεργίες, δεν εκφράζει τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, λειτουργεί ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης.
Γιατί ο κ. Παπανδρέου , μας προκαλεί όταν λέει ότι η οικονομία δεν αντέχει μπλόκα, απεργίες, διαδηλώσεις και ότι αυτοί που αντιδρούν στα μέτρα της κυβέρνησης είναι οι βολεμένοι. Είναι βολεμένοι οι εργαζόμενοι στα stage και οι συμβασιούχοι, οι εργαζόμενοι με ενοικίαση, οι μερικά απασχολούμενοι, οι αμειβόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με μισθούς πείνας; Είναι βολεμένοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ο μισός μισθός τους είναι επιδόματα; Είναι βολεμένοι οι αγρότες που πουλάνε το στάρι, το λάδι, το ρύζι με τιμές κάτω του κόστους για να θησαυρίζουν οι μεγαλέμποροι; Μήπως είναι βολεμένοι οι 750.000 άνεργοι που μόλις επιβιώνουν με 450 ευρώ το μήνα; Και τότε ο Μίχαλος του ΕΒΕΑ, οι μεγαλοεκδότες ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές σε ποια κατηγορία ανήκουν;
Γιατί το χρωστάμε στους αγώνες που έγιναν και δεν δικαιώθηκαν. Στις καθαρίστριες και στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στους ναυτεργάτες, στους couriers, στους εργαζόμενους με stage και στους συμβασιούχους, στους απολυμένους της ολυμπιακής και της κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά και σε χιλιάδες ακόμα.
Γιατί η απεργία στις 10 Φλεβάρη ήταν η αρχή. Μπορούμε να νικήσουμε. Οι ενωτικοί αγώνες και ο κοινωνικός ξεσηκωμός είναι μονόδρομος.
Απαιτούμε:
Πλήρη, σταθερή, ασφαλισμένη, αξιοπρεπή εργασία με μισθούς που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες για όλους και όλες. Είναι δικαίωμα μας!
Στήριξη της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες τους εργαζόμενους/ες.
Μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την οικονομική και κοινωνική στήριξη των ανέργων.
Μαζικές προσλήψεις στο δημόσιο και ιδιαίτερα στην παιδία, υγεία, πρόνοια, προστασία του περιβάλλοντος.
Δίκαιο φορολογικό σύστημα.
Απόκρουση και ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων.
Διεύρυνση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
να παρθούν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα τώρα!
Να καταργηθούν το σύμφωνο σταθερότητας και το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας.
ΣΤΙΣ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Συγκέντρωση ΣΥΡΙΖΑ στηνΠρέβεζα
.jpg)
• Για να βγει η χώρα από την κρίση, πρέπει να γονατίσουν οι εργαζόμενοι;
• Για να ηρεμήσουν οι αγορές, πρέπει να θυσιάσουμε μισθούς και συντάξεις;
• Ο «μινώταυρος» των ελλειμμάτων και του χρέους τρέφεται μόνο με την αιμοδοσία της κοινωνίας;
• Η φορολογία του κεφαλαίου και της μεγάλης περιουσίας δε συνιστά αποδεκτό τρόπο ενίσχυσης των ταμείων του κράτους;
Εμείς λέμε ότι υπάρχει εναλλακτική λύση, ΠΡΟΣ Τ’ ΑΡΙΣΤΕΡΑ:
- Σας καλούμε στην εκδήλωση – συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ, τη Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010, στις 06:30 μμ, στην αίθουσα της «ΛΑΪΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ», με θέμα: «Οικονομική κρίση – κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας – η απάντηση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς».
Ομιλητές: Χρήστος Λάσκος, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, της Κεντρικής
Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ
Παύλος Κλαυδιανός, μέλος του συντονιστικού της ΑΚΟΑ και της
Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ
- Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, να λάβουν μέρος μαχητικά, στην πανελλαδική απεργία τις 24 Φεβρουαρίου, που κήρυξε η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ και στη συγκέντρωση στο Εργατικό Κέντρο Πρέβεζας.
Σ’ αυτές τις στιγμές της συντονισμένης επίθεσης, από τις συνασπισμένες δυνάμεις του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών, των κερδοσκοπικών κεφαλαίων του καπιταλισμού και τις «εθνικές» κυβερνήσεις, οι εργαζόμενοι, χτίζουν το δικό τους μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης στο δοκιμασμένο δρόμο της ενότητας και της ταξικής αλληλεγγύης.
Συντονιστική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Ν. Πρέβεζας Πρέβεζα 18.02.2010
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
Εργαζόμενοι της Πρέβεζας
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 του ΦΛΕΒΑΡΗ
Καμιά θυσία για τα κέρδη τους
Να ανατρέψουμε το Πρόγραμμα Σταθερότητας
Η επίθεση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων και του συνόλου των κοινωνικών στρωμάτων της χώρας, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και κλιμάκωση.
Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) είναι μια αντιμεταρρύθμιση που εάν τελικά επιβληθεί, θα υποβαθμίσει σοβαρά το εργατικό εισόδημα και θα διαλύσει το δημόσιο τομέα των κοινωνικών υπηρεσιών.
Η Ελλάδα καταδικάζεται από την κυβέρνηση στο ζυγό του αναποτελεσματικού και παράλογου Συμφώνου Σταθερότητας. Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ευθυγραμμισμένες με τις πολιτικές των Βρυξελλών και της γραφειοκρατίας της ΕΕ αφού για 25 χρόνια ζητούσαν διαρκώς νέες θυσίες στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της ανταγωνιστικότητας τώρα πιέζουν για την επιβολή ακόμα πιο σκληρών μέτρων σε μια κοινωνία που δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει.
Το ΠΣΑ προβλέπει τριετές(!) πάγωμα όλων των μισθών και μείωση αποδοχών στο δημόσιο τομέα που θα συμπαρασύρει και τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ) προειδοποίησε ήδη τη ΓΣΕΕ ότι ακόμη κι αν δεχθεί το αίτημά της για αυξήσεις-ψίχουλα στο ύψος του πληθωρισμού θα πρέπει οι εργαζόμενοι να δεχθούν τις μαζικές απολύσεις που θα ακολουθήσουν.
Η αύξηση των φόρων επιβαρύνει τη μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών (μείωση αφορολόγητου) και τη λαϊκή κατανάλωση (αύξηση έμμεσων φόρων και ΦΠΑ), ενώ το κεφάλαιο και η κερδοσκοπία μένουν προκλητικά στο απυρόβλητο. Οι περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και στις προσλήψεις σημαίνει ότι ούτε το σημερινό επίπεδο αθλιότητας στην εκπαίδευση, την περίθαλψη και την πρόνοια δεν θα μπορέσει να διατηρηθεί.
Στο ασφαλιστικό, αφού οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ενθάρρυναν τη λεηλασία στα αποθεματικά των Ταμείων, ο υπουργός Εργασίας προωθεί πλέον τη μετάβαση στο «σύστημα τριών πυλώνων» που δεν τόλμησε να προτείνει ευθέως ούτε ο Γιαννίτσης ούτε ο Αλογοσκούφης. Το κράτος θα εγγυάται μια ελάχιστη «εθνική σύνταξη» της τάξης του σημερινού ΕΚΑΣ των 360 ευρώ, ενώ όλα τα υπόλοιπα θα παραπέμπονται στην «ατομική αποταμίευση» κάθε εργαζόμενου και στις τρομερές «ευκαιρίες» της αγοράς.
Ενώ η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός σε όλους τους τόνους μας καλούν να πληρώσουμε εμείς, οι εργαζόμενοι, την κρίση, δεν θίγουν την κερδοφορία των ελληνικών τραπεζών, τη φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, τη συστηματική φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή των πλουσίων, τα 28 δις που πριν λίγους μήνες χαρίστηκαν στις τράπεζες. Η κρίση για κάποιους είναι καταστροφή και για άλλους είναι ευκαιρία νέας κερδοφορίας.
Καμιά αυταπάτη και ανοχή δεν πρέπει να υπάρξει γι’ αυτές τις πολιτικές. Η κυβέρνηση οδηγείται - κάτω από τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας, κάτω από τις απαιτήσεις των «αγορών», κάτω από το βάρος των ντόπιων τραπεζιτών και βιομηχάνων– να φορτώσει την κρίση σ αυτούς που δεν ευθύνονται καθόλου γι’ αυτή.
Για να ανατρέψουμε την πολιτική τους, θα χρειαστούμε μια γενικευμένη ανάταση του κινήματος αντίστασης, μια αναγέννηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Όσο μεγαλύτερη είναι η επιτυχία της απεργίας στις 10 Φλεβάρη, τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι πιέσεις στην ηγεσία της ΑΔΕΔΥ να συνεχίσει τις κινητοποιήσεις και στην ηγεσία της ΓΣΕΕ να αφήσει το διάλογο με την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ και να ακολουθήσει στους απεργιακούς αγώνες. Καθοριστικός παράγοντας για την κλιμάκωση της αντίστασης θα είναι η οργάνωση και ο συντονισμός στην βάση των πρωτοβάθμιων σωματείων.
Όλοι μαζί να οργανώσουμε μια πραγματικά απεργιακή απάντηση. Όπως τότε που ανατρέψαμε το ασφαλιστικό του Σημίτη-Γιαννίτση. Σήμερα μπορούμε και πρέπει να τους σταματήσουμε!
• Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις
• Φορολογία στους πλούσιους και στα κέρδη
• Όχι στην ελαστική απασχόληση - Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους
• Λεφτά για κοινωνικές δαπάνες - Όχι για εξοπλισμούς
• Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις
• Να επανακτήσει το δημόσιο τις επιχειρήσεις στρατηγικής και κοινωνικής σημασίας
• Όχι στις απολύσεις και την ανεργία - Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και νέες θέσεις εργασίας
• Κάτω τα χέρια απ΄ τα ταμεία - Δημόσιο Κοινωνικό Σύστημα Ασφάλισης
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 11 Π.Μ. ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
Πρέβεζα 9/2/2010
ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο, του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα στον Π. Τσουτσια για το ΕΘΝΟΣ της Κυριακής
Λέτε ότι η κυβέρνηση αθέτησε τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Ακόμα και αν είναι έτσι δεν θα έπρεπε να αποφασίσει για τα μέτρα έτσι όπως είναι η κατάσταση της οικονομίας;
Νομίζω ότι το να μιλάμε για «αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων» είναι πολύ λίγο σε σχέση με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Πρόκειται για συνειδητή εξαπάτηση. Ήξεραν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Και υποσχέθηκαν ότι θα προχωρήσουν σε παρεμβάσεις χωρίς να πειράξουν τα φτωχά στρώματα και τα κοινωνικά δικαιώματα. Και στην πραγματικότητα δεν είχαν το παραμικρό σχέδιο προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν ασχολήθηκαν καν. Σήμερα έχουν συμμαχήσει με τις περίφημες «αγορές» εναντίον της ελληνικής κοινωνίας. Ξεχνάνε ότι ο κόσμος τους ψήφισε με την προσδοκία να απαλλαγεί από την πολιτική που εφάρμοζε η Νέα Δημοκρατία.
- Η χώρα μας χρωστάει δις ευρώ. Τα ελλείμματα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ποια κυβέρνηση θα μπορούσε ως δια μαγείας να λύσει το πρόβλημα;
Η κυβέρνηση υποτάσσει τα πάντα στο στόχο της μείωσης των ελλειμμάτων, υποθηκεύοντας, την απασχόληση, την ανάπτυξη, το ασφαλιστικό. Βλέπει δηλαδή τον κόσμο ανάποδα. Άρα πρέπει να αλλάξουν οι προτεραιότητες. Τα ελλείμματα δεν θα μειωθούν με αυτές τις επιλογές, και μετά θα ζητούν και νέο κύκλο θυσιών. Δεν υπάρχει προηγούμενο μείωσης ελλειμμάτων με περιοριστικές πολιτικές εν μέσω ύφεσης. Γιατί δεν υπάρχει τρόπος να μειώσεις τα ελλείμματα βυθίζοντας την οικονομία στην ύφεση και τον κόσμο στην ανεργία και τη φτώχεια. Θα χρειαζόταν ένα σχέδιο μεσοπρόθεσμου ελέγχου των ελλειμμάτων, βασισμένο σε λογική ανάπτυξης. Άλλωστε αυτά τα έλεγε και ο κ. Παπανδρέου τον Σεπτέμβρη για να κερδίσει τις εκλογές. Σήμερα ο μετεκλογικός Παπανδρέου γελοιοποιεί τον προεκλογικό. Και ακολουθεί πρόθυμα μια στρατηγική ύφεσης, που έχει ως στόχο να γυρίσει την Ελλάδα στην λίθινη εποχή. Πιστέψτε με, με τον κόσμο να μαζεύει σκουπίδια από τη λαϊκή για να επιβιώσει, καμία οικονομία δεν ανακάμπτει.
- Πάντως ο κ. Παπανδρέου λέει ότι παίρνει τώρα αυτά τα μέτρα για να μην φτάσει η χώρα στην παρακμή και στην χρεοκοπία.
Γιατί, θεωρείτε ότι έτσι γλυτώνουμε την παρακμή και τη χρεωκοπία; Παρακμή δεν είναι το ένα εκατομμύριο ανέργων και τα δύο ή τρία εκατομμύρια φτωχών την ώρα που οι τράπεζες εξακολουθούν να κερδίζουν. Εδώ δεν πρόκειται για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Πρόκειται για μια ωμή επίθεση των οικονομικά ισχυρών πάνω στους οικονομικά αδύναμους. Λένε «θα δουλεύετε χωρίς προστασία, χωρίς μισθούς μέχρι τα 70 σας, για να διασφαλίσουμε τα κέρδη μας». Και σε αυτή την επίθεση συγκλίνουν όλοι μαζί. Τα όρνεα που κατ ευφημισμόν αποκαλούμε «διεθνείς αγορές», τα καλοθρεμμένα νεοφιλελεύθερα παγώνια της Κομισιόν, το ισχυρότερο και θρασύτερο καρτέλ της ελληνικής οικονομίας, που είναι οι τράπεζες, και η κυβέρνηση. Και έχουν πέσει να λεηλατήσουν οτιδήποτε απομένει όρθιο, είτε αυτό ονομάζεται εργασιακά δικαιώματα, είτε κοινωνικό κράτος, είτε ασφάλιση, είτε δημόσιος πλούτος. Και αυτό δεν είναι καν λύση στο πρόβλημα. Το να πετάμε κρέας στους καρχαρίες, μάλλον δεν είναι ο καταλληλότερος τρόπος να τους διώξουμε.
- Όταν από τις εξελίξεις τίθεται ζήτημα αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας, υπάρχουν αρεστά ή μη αρεστά μέτρα;
Τα οποιαδήποτε μέτρα δεν διακρίνονται σε αρεστά ή μη αρεστά. Διακρίνονται ανάλογα με την στρατηγική την οποία υπηρετούν. Το περίφημο ιδεολόγημα περί εθνικής ανεξαρτησίας ήταν ένα από τα τεράστια επικοινωνιακά λάθη του κ. Παπανδρέου. Διότι ποια εθνική ανεξαρτησία επικαλείσαι, όταν την άλλη μέρα πηγαίνεις στο Νταβός και λες ορίστε, πέταξα εκατό χιλιάδες κόσμο από το δημόσιο, τους μειώνω τους μισθούς και θα τους ξηλώσω και το ασφαλιστικό σύστημα. Και όταν ο ίδιος ο κ. Παπακωνσταντίνου παραδέχεται με πρωτοφανή κυνισμό ότι η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης είναι αίτημα των αγορών και οφείλουμε να συμμορφωθούμε, άσχετα να θα έχει κάποιο αποτέλεσμα ή όχι.
- Υπάρχει άλλος δρόμος εξόδου από την κρίση;
Φυσικά και υπάρχει. Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις. Είπαμε ότι πρέπει να αναληφθεί μια πρωτοβουλία μαζί με την Ισπανία, την Πορτογαλία και τις άλλες χώρες που έχουν το ίδιο πρόβλημα, για την έκδοση ευρωομολόγου, για απ’ ευθείας δανεισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Να αυξηθεί πίεση. Αυτή και μόνο η απροθυμία διεκδίκησης θα έπρεπε να εξοργίζει και τον τελευταίο ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ. Τους είπαμε ότι μπορεί να αναζητηθεί εσωτερικός δανεισμός με την έκδοση ομολόγου που θα διατεθεί ελεύθερα. Δεν το ακουμπάνε, γιατί κάτι τέτοιο δεν αρέσει στις τράπεζες. Τους είπαμε ότι πρέπει να διαμορφωθεί ένας δημόσιος πόλος στο τραπεζικό σύστημα, με όχημα την Εθνική, την Αγροτική και το ταχυδρομικό ταμιευτήριο. Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν. Το ζήτημα είναι ότι δεν τις ακουμπάει αυτή η κυβέρνηση. Αλλά πρέπει να σας πω ακόμα κάτι. Αν ο κόσμος ξεσηκωθεί, αν μεθαύριο κατέβουν στον δρόμο μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, εναλλακτικές διέξοδοι θα βρεθούν αμέσως.
- Μπορεί να υπάρξει μείγμα οικονομικής πολιτικής ικανό να περιορίζει το έλλειμμα χωρίς να στραγγαλίζει όσες δυνατότητες ανάπτυξης έχουν απομείνει;
Ίσα-ίσα. Ο μόνος τρόπος να περιορίσεις το έλλειμμα, είναι να επενδύσεις στην ανάπτυξη. Ακόμα και αν πετάς τον κόσμο έξω από τα νοσοκομεία, ή πας την ανεργία στο 20%, το έλλειμμα δεν ισοσκελίζεται. Γι αυτό θεωρούμε ότι πρέπει να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Γιατί σήμερα, η συμμόρφωση της Ελλάδας με τις αγορές, είναι το πρόσχημα. Ο πραγματικός στόχος είναι να λεηλατηθεί οποιοδήποτε κοινωνικό δικαίωμα. Και πάλι, μετά, θα είμαστε ακριβώς στα ίδια. Και θα μας ζητάνε ακόμα περισσότερες θυσίες, για να στηριχτούν τα τραπεζικά κέρδη και η διεθνής τοκογλυφία.
- Το ασφαλιστικό είναι μια ωρολογιακή βόμβα. Ποια είναι τα βήματα που πρέπει να γίνουν;
Αυτά τα περί ωρολογιακής βόμβας τα ακούω όταν είναι να αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης. Όταν κλέβουν τα αποθεματικά, όταν χαρίζουν ασφαλιστικές εισφορές στους εργοδότες, όταν οι τράπεζες κλέβουν δισεκατομμύρια με τις εθελούσιες εξόδους, όταν ρυθμίζονται σκανδαλωδώς οι οφειλές στους επιχειρηματίες, όταν εκποιείται η περιουσία των ταμείων, γιατί δεν μιλάει κανείς για βόμβα; Ξέρουν άλλωστε όλοι, ότι η παράταση των ορίων δεν θα λύσει το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η εισφοροδιαφυγή, η ελαστική και η μερική απασχόληση, η μη ένταξη των μεταναστών στο σύστημα, η έλλειψη νέων πόρων πέρα από τις εισφορές. Ας πάνε λοιπόν προς αυτή την κατεύθυνση. Προσβάλλουν την κοινή νοημοσύνη όταν λένε από τη μια για ωρολογιακές βόμβες και από την άλλη για εκποίηση της περιουσίας των ταμείων, που την θέλουν οι αγορές. Λεηλατούν το ασφαλιστικό σύστημα εδώ και δεκαετίες, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία. Και δεν θα σταματήσουν, αν δεν δουν τους ασφαλισμένους στο δρόμο.
- Η Ευρωπαϊκή Ένωση στάθηκε κατώτερη των περιστάσεων στη διαχείριση της κρίσης που αντιμετώπισαν όλα λίγο ως πολύ τα μέλη της;
Εμείς έχουμε μιλήσει από καιρό για τις αδυναμίες του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Για το ότι είναι πολιτικός νάνος, για το ότι δεν έχει διαδικασίες δανεισμού τελευταίας καταφυγής, για το ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τις κρίσεις. Τότε μας λέγανε ευρωσκεπτικιστές. Φτιάξανε μια Ευρώπη που ανοίγει την πόρτα στους κερδοσκόπους. Βυθίζει τους λαούς στην κρίση, και με πρόσχημα την κρίση αυτή, προσπαθεί να απαλλοτριώσει όσο περισσότερα δικαιώματα μπορεί. Κοιτάξτε, στην Ευρώπη υπάρχουν διαμορφωμένοι συσχετισμοί. Και με βάση τους συσχετισμούς αυτούς, καθορίζονται και οι κεντρικές πολιτικές και οικονομικές επιλογές. Σήμερα που το πάνω χέρι το έχουν οι τραπεζίτες, η κρίση αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία να προωθηθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη η κοινωνική οπισθοδρόμηση.
- Σύμφωνο Σταθερότητας και δημοψήφισμα.
Δεν θεωρούμε ότι έχει νόημα να κριθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας σε μία και μόνη χώρα. Και δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει δυνατότητα να επιβιώσει η οικονομία της χώρας έξω από το ευρώ. Αυτό που χρειάζεται είναι αμφισβήτηση του Συμφώνου Σταθερότητας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ¨Ένωση. Με συντονισμένους αγώνες των εργαζομένων και των κοινωνιών παντού, από ην μία άκρη μέχρι την άλλη. Με διεθνείς πολιτικές πρωτοβουλίες. Μόνο έτσι αλλάζουν οι συσχετισμοί. Και είμαστε αρκετά κοντά σε αυτή τη στιγμή, να είστε σίγουροι.
- Αδύναμος κρίκος η Ελλάδα;
Αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι ότι οι αγορές και το κυρίαρχο λόμπι της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρησιμοποιούν την Ελλάδα σαν πειραματόζωο. Μας κόβουν τον αέρα και μετράνε πόσο μπορούμε να αντέξουμε. Ξεκίνησαν να κάνουν το ίδιο με την Ισπανία και την Πορτογαλία. Αν το πείραμά τους πετύχει, Βάζουν στο στόχαστρο μεθοδευμένα και συστηματικά, όποια χώρα έχει δημοσιονομικό πρόβλημα. Και είναι αλήθεια ότι ακραίοι συντηρητικοί κύκλοι επιθυμούν την έξοδό μας από το Ευρώ και τον εναγκαλισμό μας με το διεθνές νομισματικό ταμείο. Αυτό είναι στον αντίποδα της δικής μας στρατηγικής των διεθνών συμμαχιών και της διεκδίκησης μιας Ευρώπης της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
- Τι περιμένετε από το επικείμενο ΣΥΝέδριο;
Ένα συνέδριο στο οποίο θα ακουστεί η άποψη των μελών μας, αυτών που κάθε εκλογές παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και μας βγάζουν από τα αδιέξοδα, μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικά θετικό βήμα. Όχι για να λυθούν λογαριασμοί, ή για να ανακατανεμηθεί η εσωκομματική εξουσία, όπως ακούγεται. Αυτά σε ένα δημοκρατικό κόμμα όπως εμείς, είναι ανοησίες. Αλλά κυρίως, για να μπορέσουμε να κάνουμε τα βήματα που χρειάζονται ώστε να αντιστοιχηθεί η Αριστερά με τις εξαιρετικά κρίσιμες απαιτήσεις των καιρών. Να επικαιροποιήσει και να εμβαθύνει την αριστερή διέξοδο από την οικονομική κρίση. Και να μπορέσει ξανά να εμπνεύσει τους εργαζόμενους, τους νέους ανθρώπους, τους κοινωνικά αδύναμους, και να τους δείξει τον δρόμο των κοινωνικών αγώνων.
Νομίζω ότι το να μιλάμε για «αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων» είναι πολύ λίγο σε σχέση με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Πρόκειται για συνειδητή εξαπάτηση. Ήξεραν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Και υποσχέθηκαν ότι θα προχωρήσουν σε παρεμβάσεις χωρίς να πειράξουν τα φτωχά στρώματα και τα κοινωνικά δικαιώματα. Και στην πραγματικότητα δεν είχαν το παραμικρό σχέδιο προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν ασχολήθηκαν καν. Σήμερα έχουν συμμαχήσει με τις περίφημες «αγορές» εναντίον της ελληνικής κοινωνίας. Ξεχνάνε ότι ο κόσμος τους ψήφισε με την προσδοκία να απαλλαγεί από την πολιτική που εφάρμοζε η Νέα Δημοκρατία.
- Η χώρα μας χρωστάει δις ευρώ. Τα ελλείμματα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ποια κυβέρνηση θα μπορούσε ως δια μαγείας να λύσει το πρόβλημα;
Η κυβέρνηση υποτάσσει τα πάντα στο στόχο της μείωσης των ελλειμμάτων, υποθηκεύοντας, την απασχόληση, την ανάπτυξη, το ασφαλιστικό. Βλέπει δηλαδή τον κόσμο ανάποδα. Άρα πρέπει να αλλάξουν οι προτεραιότητες. Τα ελλείμματα δεν θα μειωθούν με αυτές τις επιλογές, και μετά θα ζητούν και νέο κύκλο θυσιών. Δεν υπάρχει προηγούμενο μείωσης ελλειμμάτων με περιοριστικές πολιτικές εν μέσω ύφεσης. Γιατί δεν υπάρχει τρόπος να μειώσεις τα ελλείμματα βυθίζοντας την οικονομία στην ύφεση και τον κόσμο στην ανεργία και τη φτώχεια. Θα χρειαζόταν ένα σχέδιο μεσοπρόθεσμου ελέγχου των ελλειμμάτων, βασισμένο σε λογική ανάπτυξης. Άλλωστε αυτά τα έλεγε και ο κ. Παπανδρέου τον Σεπτέμβρη για να κερδίσει τις εκλογές. Σήμερα ο μετεκλογικός Παπανδρέου γελοιοποιεί τον προεκλογικό. Και ακολουθεί πρόθυμα μια στρατηγική ύφεσης, που έχει ως στόχο να γυρίσει την Ελλάδα στην λίθινη εποχή. Πιστέψτε με, με τον κόσμο να μαζεύει σκουπίδια από τη λαϊκή για να επιβιώσει, καμία οικονομία δεν ανακάμπτει.
- Πάντως ο κ. Παπανδρέου λέει ότι παίρνει τώρα αυτά τα μέτρα για να μην φτάσει η χώρα στην παρακμή και στην χρεοκοπία.
Γιατί, θεωρείτε ότι έτσι γλυτώνουμε την παρακμή και τη χρεωκοπία; Παρακμή δεν είναι το ένα εκατομμύριο ανέργων και τα δύο ή τρία εκατομμύρια φτωχών την ώρα που οι τράπεζες εξακολουθούν να κερδίζουν. Εδώ δεν πρόκειται για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Πρόκειται για μια ωμή επίθεση των οικονομικά ισχυρών πάνω στους οικονομικά αδύναμους. Λένε «θα δουλεύετε χωρίς προστασία, χωρίς μισθούς μέχρι τα 70 σας, για να διασφαλίσουμε τα κέρδη μας». Και σε αυτή την επίθεση συγκλίνουν όλοι μαζί. Τα όρνεα που κατ ευφημισμόν αποκαλούμε «διεθνείς αγορές», τα καλοθρεμμένα νεοφιλελεύθερα παγώνια της Κομισιόν, το ισχυρότερο και θρασύτερο καρτέλ της ελληνικής οικονομίας, που είναι οι τράπεζες, και η κυβέρνηση. Και έχουν πέσει να λεηλατήσουν οτιδήποτε απομένει όρθιο, είτε αυτό ονομάζεται εργασιακά δικαιώματα, είτε κοινωνικό κράτος, είτε ασφάλιση, είτε δημόσιος πλούτος. Και αυτό δεν είναι καν λύση στο πρόβλημα. Το να πετάμε κρέας στους καρχαρίες, μάλλον δεν είναι ο καταλληλότερος τρόπος να τους διώξουμε.
- Όταν από τις εξελίξεις τίθεται ζήτημα αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας, υπάρχουν αρεστά ή μη αρεστά μέτρα;
Τα οποιαδήποτε μέτρα δεν διακρίνονται σε αρεστά ή μη αρεστά. Διακρίνονται ανάλογα με την στρατηγική την οποία υπηρετούν. Το περίφημο ιδεολόγημα περί εθνικής ανεξαρτησίας ήταν ένα από τα τεράστια επικοινωνιακά λάθη του κ. Παπανδρέου. Διότι ποια εθνική ανεξαρτησία επικαλείσαι, όταν την άλλη μέρα πηγαίνεις στο Νταβός και λες ορίστε, πέταξα εκατό χιλιάδες κόσμο από το δημόσιο, τους μειώνω τους μισθούς και θα τους ξηλώσω και το ασφαλιστικό σύστημα. Και όταν ο ίδιος ο κ. Παπακωνσταντίνου παραδέχεται με πρωτοφανή κυνισμό ότι η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης είναι αίτημα των αγορών και οφείλουμε να συμμορφωθούμε, άσχετα να θα έχει κάποιο αποτέλεσμα ή όχι.
- Υπάρχει άλλος δρόμος εξόδου από την κρίση;
Φυσικά και υπάρχει. Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις. Είπαμε ότι πρέπει να αναληφθεί μια πρωτοβουλία μαζί με την Ισπανία, την Πορτογαλία και τις άλλες χώρες που έχουν το ίδιο πρόβλημα, για την έκδοση ευρωομολόγου, για απ’ ευθείας δανεισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Να αυξηθεί πίεση. Αυτή και μόνο η απροθυμία διεκδίκησης θα έπρεπε να εξοργίζει και τον τελευταίο ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ. Τους είπαμε ότι μπορεί να αναζητηθεί εσωτερικός δανεισμός με την έκδοση ομολόγου που θα διατεθεί ελεύθερα. Δεν το ακουμπάνε, γιατί κάτι τέτοιο δεν αρέσει στις τράπεζες. Τους είπαμε ότι πρέπει να διαμορφωθεί ένας δημόσιος πόλος στο τραπεζικό σύστημα, με όχημα την Εθνική, την Αγροτική και το ταχυδρομικό ταμιευτήριο. Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν. Το ζήτημα είναι ότι δεν τις ακουμπάει αυτή η κυβέρνηση. Αλλά πρέπει να σας πω ακόμα κάτι. Αν ο κόσμος ξεσηκωθεί, αν μεθαύριο κατέβουν στον δρόμο μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, εναλλακτικές διέξοδοι θα βρεθούν αμέσως.
- Μπορεί να υπάρξει μείγμα οικονομικής πολιτικής ικανό να περιορίζει το έλλειμμα χωρίς να στραγγαλίζει όσες δυνατότητες ανάπτυξης έχουν απομείνει;
Ίσα-ίσα. Ο μόνος τρόπος να περιορίσεις το έλλειμμα, είναι να επενδύσεις στην ανάπτυξη. Ακόμα και αν πετάς τον κόσμο έξω από τα νοσοκομεία, ή πας την ανεργία στο 20%, το έλλειμμα δεν ισοσκελίζεται. Γι αυτό θεωρούμε ότι πρέπει να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Γιατί σήμερα, η συμμόρφωση της Ελλάδας με τις αγορές, είναι το πρόσχημα. Ο πραγματικός στόχος είναι να λεηλατηθεί οποιοδήποτε κοινωνικό δικαίωμα. Και πάλι, μετά, θα είμαστε ακριβώς στα ίδια. Και θα μας ζητάνε ακόμα περισσότερες θυσίες, για να στηριχτούν τα τραπεζικά κέρδη και η διεθνής τοκογλυφία.
- Το ασφαλιστικό είναι μια ωρολογιακή βόμβα. Ποια είναι τα βήματα που πρέπει να γίνουν;
Αυτά τα περί ωρολογιακής βόμβας τα ακούω όταν είναι να αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης. Όταν κλέβουν τα αποθεματικά, όταν χαρίζουν ασφαλιστικές εισφορές στους εργοδότες, όταν οι τράπεζες κλέβουν δισεκατομμύρια με τις εθελούσιες εξόδους, όταν ρυθμίζονται σκανδαλωδώς οι οφειλές στους επιχειρηματίες, όταν εκποιείται η περιουσία των ταμείων, γιατί δεν μιλάει κανείς για βόμβα; Ξέρουν άλλωστε όλοι, ότι η παράταση των ορίων δεν θα λύσει το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η εισφοροδιαφυγή, η ελαστική και η μερική απασχόληση, η μη ένταξη των μεταναστών στο σύστημα, η έλλειψη νέων πόρων πέρα από τις εισφορές. Ας πάνε λοιπόν προς αυτή την κατεύθυνση. Προσβάλλουν την κοινή νοημοσύνη όταν λένε από τη μια για ωρολογιακές βόμβες και από την άλλη για εκποίηση της περιουσίας των ταμείων, που την θέλουν οι αγορές. Λεηλατούν το ασφαλιστικό σύστημα εδώ και δεκαετίες, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία. Και δεν θα σταματήσουν, αν δεν δουν τους ασφαλισμένους στο δρόμο.
- Η Ευρωπαϊκή Ένωση στάθηκε κατώτερη των περιστάσεων στη διαχείριση της κρίσης που αντιμετώπισαν όλα λίγο ως πολύ τα μέλη της;
Εμείς έχουμε μιλήσει από καιρό για τις αδυναμίες του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Για το ότι είναι πολιτικός νάνος, για το ότι δεν έχει διαδικασίες δανεισμού τελευταίας καταφυγής, για το ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τις κρίσεις. Τότε μας λέγανε ευρωσκεπτικιστές. Φτιάξανε μια Ευρώπη που ανοίγει την πόρτα στους κερδοσκόπους. Βυθίζει τους λαούς στην κρίση, και με πρόσχημα την κρίση αυτή, προσπαθεί να απαλλοτριώσει όσο περισσότερα δικαιώματα μπορεί. Κοιτάξτε, στην Ευρώπη υπάρχουν διαμορφωμένοι συσχετισμοί. Και με βάση τους συσχετισμούς αυτούς, καθορίζονται και οι κεντρικές πολιτικές και οικονομικές επιλογές. Σήμερα που το πάνω χέρι το έχουν οι τραπεζίτες, η κρίση αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία να προωθηθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη η κοινωνική οπισθοδρόμηση.
- Σύμφωνο Σταθερότητας και δημοψήφισμα.
Δεν θεωρούμε ότι έχει νόημα να κριθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας σε μία και μόνη χώρα. Και δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει δυνατότητα να επιβιώσει η οικονομία της χώρας έξω από το ευρώ. Αυτό που χρειάζεται είναι αμφισβήτηση του Συμφώνου Σταθερότητας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ¨Ένωση. Με συντονισμένους αγώνες των εργαζομένων και των κοινωνιών παντού, από ην μία άκρη μέχρι την άλλη. Με διεθνείς πολιτικές πρωτοβουλίες. Μόνο έτσι αλλάζουν οι συσχετισμοί. Και είμαστε αρκετά κοντά σε αυτή τη στιγμή, να είστε σίγουροι.
- Αδύναμος κρίκος η Ελλάδα;
Αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι ότι οι αγορές και το κυρίαρχο λόμπι της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρησιμοποιούν την Ελλάδα σαν πειραματόζωο. Μας κόβουν τον αέρα και μετράνε πόσο μπορούμε να αντέξουμε. Ξεκίνησαν να κάνουν το ίδιο με την Ισπανία και την Πορτογαλία. Αν το πείραμά τους πετύχει, Βάζουν στο στόχαστρο μεθοδευμένα και συστηματικά, όποια χώρα έχει δημοσιονομικό πρόβλημα. Και είναι αλήθεια ότι ακραίοι συντηρητικοί κύκλοι επιθυμούν την έξοδό μας από το Ευρώ και τον εναγκαλισμό μας με το διεθνές νομισματικό ταμείο. Αυτό είναι στον αντίποδα της δικής μας στρατηγικής των διεθνών συμμαχιών και της διεκδίκησης μιας Ευρώπης της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
- Τι περιμένετε από το επικείμενο ΣΥΝέδριο;
Ένα συνέδριο στο οποίο θα ακουστεί η άποψη των μελών μας, αυτών που κάθε εκλογές παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και μας βγάζουν από τα αδιέξοδα, μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικά θετικό βήμα. Όχι για να λυθούν λογαριασμοί, ή για να ανακατανεμηθεί η εσωκομματική εξουσία, όπως ακούγεται. Αυτά σε ένα δημοκρατικό κόμμα όπως εμείς, είναι ανοησίες. Αλλά κυρίως, για να μπορέσουμε να κάνουμε τα βήματα που χρειάζονται ώστε να αντιστοιχηθεί η Αριστερά με τις εξαιρετικά κρίσιμες απαιτήσεις των καιρών. Να επικαιροποιήσει και να εμβαθύνει την αριστερή διέξοδο από την οικονομική κρίση. Και να μπορέσει ξανά να εμπνεύσει τους εργαζόμενους, τους νέους ανθρώπους, τους κοινωνικά αδύναμους, και να τους δείξει τον δρόμο των κοινωνικών αγώνων.
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ
Συνεδρίασε σήμερα, 02/02/2010, η Π.Γ. του ΣΥΝ με θέμα την πορεία προς το Συνέδριο και την πολιτική συγκυρία. Η Π.Γ. εκτίμησε την κρισιμότητα της κατάστασης, που προέρχεται από την οικονομική κρίση και επιδεινώνεται από την αδιέξοδη, επικίνδυνη, αντιλαϊκή και αναποτελεσματική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Η Π.Γ αποφάσισε η προσυνεδριακή δράση να προσανατολιστεί στην αντίσταση και την εν δυνάμει ανατροπή του Προγράμματος Σταθερότητας που, με την προτροπή της ΕΕ, υλοποιεί η κυβέρνηση. Συγχρόνως, κύρια επιδίωξή μας είναι να κατανοηθεί από τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους, τη νέα γενιά ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Είναι οι προτάσεις της Αριστεράς που συγκροτούν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διεξόδου με βάση τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και σε ευθεία σύγκρουση με τα κυβερνητικά μέτρα.
Η αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης στην απασχόληση, την εργασία, το εισόδημα, τις συντάξεις, το περιβάλλον απαιτεί ένα νέο συνεκτικό σχέδιο με άμεσες λύσεις υπέρ της κοινωνίας και αλλαγές μακράς πνοής.
Για την Αριστερά, η κρίση συνιστά κοινωνική απειλή αλλά και μια ευκαιρία για ένα νέο προσανατολισμό για την κοινωνία και την οικονομία, για μια νέα ιεράρχηση των προβλημάτων με βάση τις ανάγκες των πολλών και όχι την ιδιοτέλεια των λίγων, για μια νέα κατεύθυνση στην πολιτική. Μια δυνατότητα που μπορεί να προκύψει μέσα από την κοινωνική δράση, τις πολιτικές πρωτοβουλίες, την ενότητα και την αλληλεγγύη των εργαζόμενων τάξεων.
Η Π.Γ. του ΣΥΝ εκφράζει τη συμπαράστασή της στους δίκαιους αγώνες των αγροτών και καλεί σε μέγιστη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία της 10ης Φεβρουαρίου.
Συγχρόνως, η Π.Γ. αποφάσισε τρίμηνη πολιτική εξόρμηση με εκδηλώσεις, περιοδείες και συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα και σʼ όλους τους χώρους εργασίας ώστε να γίνει κτήμα των πολιτών το εναλλακτικό σχέδιο της Αριστεράς για την έξοδο από την κρίση. Στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου, συγκροτήθηκαν η Επιτροπή Θέσεων και η Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου οι οποίες αποτελούνται από τους:
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΘΕΣΕΩΝ
Δραγασάκης Γιάννης, Βούτσης Νίκος, Γολέμης Χάρης, Δεδουσόπουλος Απόστολος, Δουδούμη Λίτσα, Δούρου Ρένα, Ηλιόπουλος Νάσος, Καλύβης Αλέκος, Κάρης Κώστας, Καρίτζης Ανδρέας, Κατσινοπούλου Ρένα, Κωνσταντάτος Χάρης, Λαφαζάνης Παναγιώτης, Μπαλάφας Γιάννης, Μπαλτάς Αριστείδης, Μπουρνούς Γιάννης, Παναρέτου Σούλα, Πάντος Παναγιώτης, Παπαδημούλης Δημήτρης, Παφίλης Δημήτρης, Πιλάλης Βαγγέλης, Στρατούλης Δημήτρης, Τόλιος Γιάννης, Τριγάζης Πάνος, Τσακαλώτος Ευκλείδης, Χατζησωκράτης Δημήτρης
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Φλαμπουράρης Αλέκος, Γεωργάτος Γεράσιμος, Δούκας Γιάννης, Ζευγολατάκος Βρασίδας, Καλκανδής Πέτρος, Κορωνάκης Τάσος, Κυπριανίδου Ερμίνα, Λεουτσάκος Στάθης, Μαυροκεφαλίδης Χρήστος, Μπάρκας Γιάννης, Παπαδόγιαννη Σόφη, Πουλάκης Κώστας, Πριμικήρης Βασίλης, Πρωτονοτάριος Γιάννης, Ρήγας Παναγιώτης, Σαρρής Μανώλης, Σπηλιωπούλου Μάγδα
Η Π.Γ. πήρε τα αναγκαία μέτρα ώστε ο προσυνεδριακός διάλογος να ανοίξει γόνιμα σʼ όλο το κόμμα, την Αριστερά και την κοινωνία. Σʼ αυτή την κατεύθυνση, θα αξιοποιηθούν οι φιλόξενες στήλες της εφημερίδας «ΑΥΓΗ», το site του ΣΥΝ και τα sites και blogs των Νομαρχιακών Επιτροπών. Όμως, ο προσυνεδριακός διάλογος πρέπει να γίνει ζωντανά, μέσα στην κοινωνία και σʼ αυτή την κατεύθυνση καλούνται να ανταποκριθούν οι Πολιτικές Κινήσεις, οι Νομαρχιακές Επιτροπές και τα τμήματα της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής. Τέλος, η Π.Γ. συμπλήρωσε την αντιπροσωπεία του ΣΥΝ στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αναθέτοντας έως το Συνέδριο την ευθύνη στο σύντροφο, Γιάννη Μπουρνού.
To Γραφείο Τύπου
Η Π.Γ αποφάσισε η προσυνεδριακή δράση να προσανατολιστεί στην αντίσταση και την εν δυνάμει ανατροπή του Προγράμματος Σταθερότητας που, με την προτροπή της ΕΕ, υλοποιεί η κυβέρνηση. Συγχρόνως, κύρια επιδίωξή μας είναι να κατανοηθεί από τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους, τη νέα γενιά ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Είναι οι προτάσεις της Αριστεράς που συγκροτούν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διεξόδου με βάση τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και σε ευθεία σύγκρουση με τα κυβερνητικά μέτρα.
Η αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης στην απασχόληση, την εργασία, το εισόδημα, τις συντάξεις, το περιβάλλον απαιτεί ένα νέο συνεκτικό σχέδιο με άμεσες λύσεις υπέρ της κοινωνίας και αλλαγές μακράς πνοής.
Για την Αριστερά, η κρίση συνιστά κοινωνική απειλή αλλά και μια ευκαιρία για ένα νέο προσανατολισμό για την κοινωνία και την οικονομία, για μια νέα ιεράρχηση των προβλημάτων με βάση τις ανάγκες των πολλών και όχι την ιδιοτέλεια των λίγων, για μια νέα κατεύθυνση στην πολιτική. Μια δυνατότητα που μπορεί να προκύψει μέσα από την κοινωνική δράση, τις πολιτικές πρωτοβουλίες, την ενότητα και την αλληλεγγύη των εργαζόμενων τάξεων.
Η Π.Γ. του ΣΥΝ εκφράζει τη συμπαράστασή της στους δίκαιους αγώνες των αγροτών και καλεί σε μέγιστη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία της 10ης Φεβρουαρίου.
Συγχρόνως, η Π.Γ. αποφάσισε τρίμηνη πολιτική εξόρμηση με εκδηλώσεις, περιοδείες και συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα και σʼ όλους τους χώρους εργασίας ώστε να γίνει κτήμα των πολιτών το εναλλακτικό σχέδιο της Αριστεράς για την έξοδο από την κρίση. Στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου, συγκροτήθηκαν η Επιτροπή Θέσεων και η Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου οι οποίες αποτελούνται από τους:
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΘΕΣΕΩΝ
Δραγασάκης Γιάννης, Βούτσης Νίκος, Γολέμης Χάρης, Δεδουσόπουλος Απόστολος, Δουδούμη Λίτσα, Δούρου Ρένα, Ηλιόπουλος Νάσος, Καλύβης Αλέκος, Κάρης Κώστας, Καρίτζης Ανδρέας, Κατσινοπούλου Ρένα, Κωνσταντάτος Χάρης, Λαφαζάνης Παναγιώτης, Μπαλάφας Γιάννης, Μπαλτάς Αριστείδης, Μπουρνούς Γιάννης, Παναρέτου Σούλα, Πάντος Παναγιώτης, Παπαδημούλης Δημήτρης, Παφίλης Δημήτρης, Πιλάλης Βαγγέλης, Στρατούλης Δημήτρης, Τόλιος Γιάννης, Τριγάζης Πάνος, Τσακαλώτος Ευκλείδης, Χατζησωκράτης Δημήτρης
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Φλαμπουράρης Αλέκος, Γεωργάτος Γεράσιμος, Δούκας Γιάννης, Ζευγολατάκος Βρασίδας, Καλκανδής Πέτρος, Κορωνάκης Τάσος, Κυπριανίδου Ερμίνα, Λεουτσάκος Στάθης, Μαυροκεφαλίδης Χρήστος, Μπάρκας Γιάννης, Παπαδόγιαννη Σόφη, Πουλάκης Κώστας, Πριμικήρης Βασίλης, Πρωτονοτάριος Γιάννης, Ρήγας Παναγιώτης, Σαρρής Μανώλης, Σπηλιωπούλου Μάγδα
Η Π.Γ. πήρε τα αναγκαία μέτρα ώστε ο προσυνεδριακός διάλογος να ανοίξει γόνιμα σʼ όλο το κόμμα, την Αριστερά και την κοινωνία. Σʼ αυτή την κατεύθυνση, θα αξιοποιηθούν οι φιλόξενες στήλες της εφημερίδας «ΑΥΓΗ», το site του ΣΥΝ και τα sites και blogs των Νομαρχιακών Επιτροπών. Όμως, ο προσυνεδριακός διάλογος πρέπει να γίνει ζωντανά, μέσα στην κοινωνία και σʼ αυτή την κατεύθυνση καλούνται να ανταποκριθούν οι Πολιτικές Κινήσεις, οι Νομαρχιακές Επιτροπές και τα τμήματα της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής. Τέλος, η Π.Γ. συμπλήρωσε την αντιπροσωπεία του ΣΥΝ στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αναθέτοντας έως το Συνέδριο την ευθύνη στο σύντροφο, Γιάννη Μπουρνού.
To Γραφείο Τύπου
Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010
Κλείσιμο του Προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα στην ΚΠΕ του Συνασπισμού
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Παρά τις εντάσεις, τις δραματοποιήσεις και τις απολυτοποιήσεις απόψεων που εκφράστηκαν από αυτό το βήμα, έγινε μια ουσιαστική συζήτηση και κατατέθηκαν απόψεις με αίσθημα ευθύνης από όλους για το πώς θα καταφέρουμε να ανταποκριθούμε στις δύσκολες στιγμές που περνάει και το κόμμα και η ελληνική κοινωνία. Έτσι ώστε να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και των απαιτήσεων που έχει η ελληνική κοινωνία από μια αριστερά που θα ανοίγει δρόμους και θα δίνει ελπίδα στον κόσμο.
Προσωπικά θα ήμουν πιο ευτυχής αν άκουγα περισσότερους να κάνουν αυτοκριτική και λιγότερους να δηλώνουν υπερήφανοι για την πορεία τους, την διαδρομή τους και την καταγωγή τους. Επίσης, θα ήμουν πιο ευτυχής αν για πολλοστή φορά δεν δίναμε την εικόνα στην κοινωνία ότι ακόμα και για μια διαδικασία που προβλέπει το καταστατικό του κόμματος, μια διαδικασία που σε τελική ανάλυση δεν μπορεί να είναι αυτή που θα μας διχάσει. Ακόμα και για την διαδικασία αυτή εξαντλούμε μια διήμερη συζήτηση σε επίπεδο ΚΠΕ, σπαταλάμε χρόνο, διάθεση, δυνάμεις και διαμορφώνουμε μπλόκα αντιπαραθέσεων.
Πέρα από την εικόνα που δίνουμε προς τα έξω, πρέπει να δούμε και κάποια πράγματα επί της ουσίας. Θα ήθελα να απαντήσω επί της ουσίας σε ορισμένα ζητήματα που τέθηκαν, προσπαθώντας να αποδραματοποιήσω τη συζήτηση γιατί εγώ ήμουν αυτός που είπε πρώτος ότι δεν είναι μαγική λύση μια συνεδριακή διαδικασία. Λύση είναι να προχωρήσουμε όλοι μαζί, συμβάλλοντας ώστε να πετύχει η διαδικασία στον κοινό μας στόχο.
Θα ήθελα να αναφερθώ σε πέντε μύθους που πλανώνται σ’ αυτήν την αίθουσα αλλά και που απασχολούν τον κόσμο της αριστεράς και τα μέλη του κόμματος.
Πρώτος μύθος που τέθηκε μετά την αποχώρησή μου από το βήμα χθες το πρωί ότι δεν υπάρχει ατζέντα για ένα Έκτακτο Συνέδριο του κόμματος. Άκουσα με μεγάλη προσοχή όλες τις ομιλίες, ιδιαίτερα εκείνες τις ομιλίες που ήταν επικριτικές απέναντι σε λάθη και παραλείψεις που έχουν γίνει από την ηγεσία του κόμματος και εξέφρασαν δικαιολογημένους ή μη φόβους και ανησυχίες για το Έκτακτο Συνέδριο. Ιδίως εκείνες οι ομιλίες που προσπάθησαν να διευκρινίσουν τους φόβους και τις ανησυχίες, ήταν αυτές που στην επιχειρηματολογία τους μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να ζητήσουμε συλλογικά τις διαφορετικές απόψεις ή προσεγγίσεις σε σημαντικά πολιτικά ζητήματα και να επιβεβαιώσουμε ή να επανακαθορίσουμε, εάν αυτό χρειαστεί, την πολιτική μας κατεύθυνση. Και επιτρέψτε μου να σταθώ ιδιαίτερα στην ομιλία του συντρόφου, Φώτη Κουβέλη που έκανε μια εξαιρετική πολιτική ομιλία και που μπορεί σε ορισμένα σημεία να έχω διαφορετικές εκτιμήσεις, όμως έθεσε τα πολιτικά ζητήματα ανοιχτά. Και το ερώτημα είναι εάν μπορούμε να προχωρήσουμε με διαρκώς όλα αυτά τα σημαντικά πολιτικά ζητήματα ανοιχτά. Μπορούμε να τα κρύβουμε; Ή μήπως θα πρέπει να ψάξουμε να βρούμε αν υπάρχει δυνατότητα να διανύσουμε μια μέση απόσταση ή αν δεν υπάρχει τουλάχιστον να ξέρουμε ποια είναι η συλλογική μας γραμμή πάνω σ’ αυτά τα ανοιχτά ζητήματα.
Σήμερα άκουσα τον σύντροφο, Δημ. Παπαδημούλη που πήρε μια καθαρή θέση, είχε μια καθαρή στάση. Διαφωνώ με πολλά από τα σημεία – όχι της ατζέντας που έθεσε- αλλά με την προσέγγισή τους. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Δεν μπορούμε να συμφωνούμε όλοι σε όλα. Όμως αυτή είναι μια ατζέντα που πρέπει να ζητηθεί ανοιχτά. Και θα περίμενε κανείς, ιδίως από τους συντρόφους μέλη της Ανανεωτικής Πτέρυγας, που με έναν ιδιαίτερα δραματικό τόνο και στην προηγούμενη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας εξέφρασαν την πλήρη αντίθεσή τους στην συνεδριακή διαδικασία εκφράζοντας ανησυχίες, να είναι αυτοί οι πρώτοι που θα ζητήσουν μια διαδικασία όχι ξεκαθαρίσματος λογαριασμών αλλά ουσιαστικής συζήτησης πάνω στις πολιτικές θέσεις και απόψεις.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Δεν υπάρχει αμφιβολία - και πρέπει να μην λειτουργούμε πολλές φορές σα να μην γνωρίζουμε τα όσα το καταστατικό μας προβλέπει - ότι όταν υπάρχει ένα αίτημα που έρχεται από πολλές πλευρές και ξεπερνά τις προβλεπόμενες από το καταστατικό πλειοψηφίες και ζητάει μια ανοιχτή συντεταγμένη, δημοκρατική και συλλογική συζήτηση στη βάση, τότε δεν έχουμε το δικαίωμα εμείς να αρνηθούμε αυτή την διαδικασία. Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ότι μπορούμε ώστε οι φόβοι που αναπτύσσονται, δικαιολογημένοι ή μη, να ξεπεραστούν.
Υπήρξε το ερώτημα μόλις κατέβηκα από το βήμα, τι είδους Συνέδριο; Μα το καταστατικό προβλέπει τι είδους Συνέδριο είναι ένα Έκτακτο Συνέδριο. Είναι ένα Συνέδριο όπου συζητά το κόμμα για την πολιτική απόφαση. Συζητά το κόμμα για την εξειδίκευση της πολιτικής του γραμμής στη συγκυρία. Σε μια δύσκολη συγκυρία που έχουμε ένα νέο τοπίο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Έχουμε ανάγκη σήμερα από το να επαναλάβουμε προγραμματικές θέσεις και να τις εξειδικεύσουμε στη συγκυρία διότι είμαστε πλούσιοι σε τέτοιες θέσεις. Είναι ένα Συνέδριο που βεβαίως και συζητά τις όποιες αλλαγές ή μη στον τρόπο λειτουργίας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν υπάρχει θέμα καταστατικών αλλαγών αλλά όποιος το θέσει είμαστε υποχρεωμένοι να το συζητήσουμε. Είναι Συνέδριο το οποίο εκλέγει ηγεσία και την εμπιστεύεται.
Δεν έχουμε ανάγκη να κάνουμε μια αποτίμηση της δύσκολης περιόδου που περάσαμε; Των δυο αυτών χρόνων που ήταν τόσο πλούσια σε γεγονότα και εξελίξεις που είναι σα να πέρασε μια ολόκληρη πενταετία; Δεν έχουμε ανάγκη να εξηγήσουμε, να δώσουμε μια συλλογική απάντηση για το πώς προήλθε αυτή η δημοσκοπική έκρηξη; Τι κάναμε λάθος; Πως την διαχειριστήκαμε; Τι σήμαινε για εμάς ο Δεκέμβρης; Τι συμπεράσματα βγάλαμε από τις ευρωεκλογές και την ενδιάμεση πορεία ως τις εθνικές εκλογές; Δεν είναι αναγκαίο να επαναβεβαιώσουμε, ενδεχομένως και να επαναπροσδιορίσουμε, την πολιτική μας κατεύθυνση. Να την εξειδικεύσουμε στη νέα συγκυρία όπως αυτή εκφράζεται με μια νέα κυβέρνηση μέσα στη δίνη μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, με τα υπόλοιπα κόμματα να συνεχίζουν στην ίδια λογική - το ΚΚΕ με μια γραμμή στην οποία μπορούμε να ασκήσουμε κριτική, οι Οικολόγοι Πράσινοι που είναι μια νέα παρουσία στην πολιτική σκηνή αφού δεν είχαν 2,5% πριν από δυο χρόνια– και βεβαίως να φέρουμε στην επιφάνεια το πρόγραμμά μας, την εναλλακτική πρότασή μας για την έξοδο από την κρίση. Και να συμφωνήσουμε, γιατί πιστεύω ότι το έχουμε ανάγκη, σ’ ένα κοινό πλαίσιο κανόνων λειτουργίας του κόμματος. Στην διαχείριση της διαφωνίας, στον τρόπο λειτουργίας των τάσεων, στις σχέσεις με τα ΜΜΕ και βεβαίως να ανανεώσουμε την στρατηγική μας για την ενιαία δράση της Αριστεράς. Να την εξειδικεύσουμε στη σημερινή συγκυρία. Να εξειδικεύσουμε και να ανανεώσουμε το συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργώντας ως δύναμη επανεκκίνησης και δημοκρατικής εμβάθυνσης της πολιτικής συμμαχίας. Να μιλήσουμε με ειλικρίνεια, να θέσουμε τα βασικά ερωτήματα για την ανασύνθεση της Αριστεράς από σήμερα προς το μέλλον. Έχουμε ανάγκη από μια τέτοια διαδικασία. Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε ανάγκη και από μια εξωστρεφή παρουσία διότι οι εξελίξεις τρέχουν και ζητάνε από εμάς παρεμβάσεις στο κοινωνικό πεδίο.
Να περάσω όμως και σ’ ένα δεύτερο μύθο που ακούστηκε από αυτό το βήμα. Δεν αμφισβητείται η γραμμή, η ηγεσία και ο πρόεδρος άρα ποιος ο λόγος να πάμε σε μια έκτακτη συνεδριακή διαδικασία. Θέλω να σας πω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι να αμφισβητείται ο πρόεδρος δεν είναι κακό πράγμα. Ποτέ δεν θεώρησα κακό πράγμα το να αμφισβητείται ο πρόεδρος και η ηγεσία. Θεωρώ χειρότερο, αυτό που έγινε και πολλές φορές, να ομνύουμε στο πρόσωπο του προέδρου αρκεί όμως ο πρόεδρος να μην έχει το θάρρος και την τόλμη να διατυπώνει την άποψή του στα όργανα. Και βεβαίως, κάθε φορά που το κάνει αυτό να μην εκβιάζει - γιατί έχουμε μάθει από προέδρους που εκβίαζαν- αλλά να είναι ανοιχτός και νομοταγής στις συλλογικές αποφάσεις. Στο μυαλό μου έχω ένα άλλο μοντέλο συλλογικής λειτουργίας του κόμματος. Προσπάθησα αυτό το μοντέλο, το συλλογικό και όχι προεδροκεντρικό, να το κάνω πράξη σ’ όλες τις κρίσιμες στιγμές. Και είναι οξύμωρο από αυτό το βήμα να ακούω συντρόφους να με εγκαλούν ότι θέλω να δημιουργήσω προεδρική τάση. Δεν έχω ανάγκη από προεδρική τάση. Δεν την είχα ανάγκη την προεδρική τάση ποτέ ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Άλλα πράγματα έχουμε ανάγκη από ένα κόμμα που λειτουργεί συλλογικά σ’ ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης. Ενδεχομένως να είχα ανάγκη, όχι από μια προεδρική τάση αλλά από μια έμπρακτη ένδειξη αλληλεγγύης, όταν αμφισβητήθηκα και εγώ αλλά και το συλλογικό μας εγχείρημα σε πρακτικό επίπεδο, δέκα μέρες πριν την έναρξη της προεκλογικής περιόδου και από τους ιδιοκτήτες αυτού του κόμματος, τα ιστορικά στελέχη αλλά και από όλους όσους υποκριτικά βγήκαν να υποστηρίξουν. Διότι δεν είναι λογικό να ακούγονται τέτοιες κουβέντες από συντρόφους που δέκα μέρες μετά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου διακήρυτταν την άποψη ότι πρέπει να υπάρξει νέος φορέας και να μην πάμε μαζί στις εκλογές. Και σήμερα, σαν μα μην έχει συμβεί τίποτα, θεωρούν ότι δεν υπάρχει λόγος να συζητήσουμε στη βάση για όλα και να θέσουν με παρρησία αυτή την άποψη αν την έχουν. Είναι δύσκολο να θέλεις να αλλάξεις την κοινωνία, αν δεν είσαι έτοιμος να αλλάξεις εσύ. Και δεν αναφέρομαι σε πρόσωπα αλλά σε νοοτροπία, σε κουλτούρα, σε αντίληψη, σε τρόπο λειτουργίας.
Τρίτος μύθος. Ακούστηκε και εδώ και γράφτηκαν και πολλά. Η πάλη των γενεών. Και αναρωτιέμαι ποια πάλη των γενεών; Και ποιος μας αναγκάζει να απολογούμαστε διαρκώς για ευφάνταστες τοποθετήσεις στα ΜΜΕ; Υπήρξε καμία πάλη γενεών τα τελευταία δυο χρόνια στο κόμμα μας την οποία δεν αντιλήφθηκα; Υπήρξε καμιά έφοδος στα ανάκτορα από νέους συντρόφους που θέλησαν να αντικαταστήσουν τους παλιούς; Ποιοί είναι αυτοί; Υποδειγματική ήταν η στάση όλων των συντρόφων που ανέλαβαν θέσεις ευθύνης σε μια κρίσιμη συγκυρία. Και δεν τις ανέλαβαν επειδή μόνοι τους θέλησαν να διεκδικήσουν θέσεις και καρέκλες αλλά γιατί υπήρξε μια ανάγκη των καιρών. Μας βοήθησε αυτή η επιλογή; Εγώ θεωρώ ότι μας βοήθησε και δεν πρέπει να την εγκαταλείψουμε. Μας βοήθησε το γεγονός ότι έγινε μια προσπάθεια σε πολιτικό επίπεδο να ταυτιστούμε με τις αγωνίες της νέας γενιάς. Ήταν σημαντικό στοιχείο της δημοσκοπικής μας έκρηξης εκείνη την περίοδο και όχι μονάχα ότι στο 5ο Συνέδριο διατυπώσαμε την σωστή γραμμή ενώ στο 4ο δεν την είχαμε. Θα συνεχίσουμε σ’ αυτή την βασική πολιτική επιλογή της στοχευμένης ανανέωσης, της φυσιογνωμίας του κόμματος; Εάν μπούμε σε μια λογική ανασφαλειών, τότε θα πάμε σε μια σύγκρουση όλων εναντίον όλων χωρίς πολιτικό περιεχόμενο. Όμως κανείς δεν εισηγείται κάτι τέτοιο.
Τέταρτος μύθος. Η πάλη των τάσεων. Άκουσα κριτική για το ότι αμφισβήτησα -όπως όλοι οι άλλοι πρόεδροι στο κόμμα- την αναγκαιότητα ύπαρξης τάσεων. Βρείτε μια ομιλία μου ή μια γραπτή αναφορά που αμφισβήτησα το καταστατικό αυτό δικαίωμα και ζήτησα να γυρίσουμε στην προ του 1990 εποχή. Αυτό που υπερασπίστηκα ήταν η δημοκρατική λειτουργία των ρευμάτων ιδεών ως προϋπόθεση για την δημοκρατική λειτουργία ενός πολυτασικού κόμματος. Όπως, κατά αντιστοιχία, για το βάθεμα της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος είναι προϋπόθεση η δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, έτσι και σ’ ένα πολυτασικό κόμμα προϋπόθεση για τη δημοκρατική λειτουργία του είναι η δημοκρατική λειτουργία των τάσεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθούν οι τάσεις. Σημαίνει ότι πρέπει να δούμε πως θα βαθύνει η ιδεολογική και πολιτική συζήτηση στο κόμμα αλλά και η όσμωση των ιδεών. Υπερασπίστηκα την ανάγκη να μην λειτουργούμε ως ομοσπονδία κομμάτων ή παρατάξεων μέσα στο κόμμα, την ανάγκη να συνθέτουμε. Με ανησυχεί το γεγονός ότι διαμορφώνεται μια εικόνα της βάσης, των τάσεων και του προέδρου. Διότι σε όσες περιφερειακές συσκέψεις συμμετείχα είδα έναν πλούσιο προβληματισμό συντρόφων οι οποίο δεν αποποιήθηκαν την ιδιότητα της συμμετοχής τους σε τάσεις. Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι οι τάσεις ως ιδεολογικά ρεύματα δεν είναι το άθροισμα των ηγετικών στελεχών αλλά είναι όλος ο κόσμος που τις ακολουθεί και όλο το πλέγμα των ιδεών που εμπεριέχονται σε αυτές. Και βεβαίως υπερασπίστηκα ότι πέρα από τις τάσεις υπάρχουν και τα συλλογικά όργανα που πρέπει να έχουν τον τελευταίο λόγο.
Πέμπτος μύθος και τελευταίος. Είμαστε ένα κόμμα πολιτικής ενότητας που συγκροτήθηκε από το αντάμωμα των δυο βασικών ρευμάτων που συγκρότησαν τον Ενιαίο Συνασπισμό και μετά τον Συνασπισμό. Δηλαδή από τους ανανεωτικούς του ΚΚΕ και την ελληνική αριστερά. Με όλο τον σεβασμό στην πορεία, στην συμβολή, στη συμμετοχή αυτών των ρευμάτων και στο πρώτο συμβόλαιο του Συνασπισμού στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, ότι έχει κυλήσει νερό στο αυλάκι από τότε. Ότι έχουμε με τις δράσεις μας, τις κοινωνικές παρεμβάσεις, με το γεγονός ότι σήμερα έχουμε ένα πρόεδρο που όταν φτιάχτηκε το κοινό πόρισμα ήταν δεκατεσσάρων ετών και πολλούς άλλους συντρόφους και συντρόφισσες που έχουν ενταχθεί με συνασπισμική ταυτότητα σ’ αυτό το κόμμα και κυρίως έχουμε προγραμματικές αναλύσεις, δύο διαδοχικών προγραμματικών συνεδρίων, που δίνουν προγραμματική ταυτότητα, θεωρητικές επεξεργασίες, ιδεολογικό πλαίσιο. Δεν είμαστε το κόμμα της πολιτικής ενότητας του 1990 και δεν συμφωνώ ότι εγκαταλείψαμε τον ταξικό προσανατολισμό και τις ιδεολογικές μας αναφορές. Το αντίθετο θα έλεγα. Συγκρίνετε τα κείμενα των συνιδρυτών αυτού του χώρου την δεκαετία του ‘90 σε σχέση με τις ιδεολογικές και ταξικές τους αναφορές και τα κείμενα που βγάλαμε πριν από ένα χρόνο στο προγραμματικό μας συνέδριο. Έχουμε κάνει βήματα, έχουμε ένα πρόγραμμα που προσπαθεί να περιγράψει σε συνθήκες κρίσης μια εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς με αναφορές και στο ιδεολογικό και στο πολιτικό πεδίο, όχι με απολυτότητες. Την απόλυτη αλήθεια δεν την κατέχουμε εμείς. Δεν είμαστε οπαδοί της απόλυτης αλήθειας αλλά έχουμε επεξεργασίες και είναι ανάγκη να τις εμπλουτίσουμε. Και όποιος επιθυμεί να συμβάλλει σ’ ένα τέτοιο διάλογο είναι απολύτως θεμιτό και δεν ακούγεται ως απειλή. Ευπρόσδεκτες είναι όλες οι συμβολές.
Το επόμενο διάστημα πρέπει να προσπαθήσουμε να υπερβούμε τις δυσκολίες και τις ανησυχίες και αυτό είναι η υποχρέωση και το καθήκον όλων μας. Να συμβάλουμε αποφασιστικά ώστε το Συνέδριο μας να μην είναι ένα Συνέδριο που θα ανακυκλώσει αντιπαραθέσει δίχως ουσία, να μην είναι ένα Συνέδριο που θα δημιουργήσει αντανακλαστικά απογοήτευσης και αποστράτευσης αλλά ένα Συνέδριο που θα θέσει σε δημιουργική κίνηση το κόμμα. Αυτή τη ώρα υπάρχει μια εκρηκτική δυναμική στη βάση του κόμματος. Αν αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν αυτή η ενέργεια είναι δυνατόν να μετατραπεί σε μια έκρηξη που θα θρυμματίσει τα πάντα. Η ηγετική ευθύνη μας είναι να μετατρέψουμε αυτή την δυναμική, την ενέργεια σε προωθητική δύναμη για πάμε προς τα εμπρός. Για να βρεθούμε πλάι στις διεκδικήσεις και τους αγώνες που θα αναπτυχθούν το επόμενο διάστημα. Για να δώσουμε στίγμα και πολιτική κατεύθυνση προγραμματικού χαρακτήρα σ’ αυτούς τους αγώνες. Άρα δεν ζητάμε σήμερα ένα Συνέδριο εσωστρέφειας και ανακύκλωσης άγονων αντιπαραθέσεων αλλά ένα Συνέδριο ζωντανής παρέμβασης στα κοινωνικά δρώμενα, με εκδηλώσεις, με ανάδειξη της δικής μας εναλλακτικής πρότασης. Ένα Συνέδριο που θα θέσει σε κίνηση τον κομματικό ιστό. Διότι δεν αμφισβητείται η γραμμή, η ηγεσία, ο πρόεδρος. Αυτό που αμφισβητείται είναι αν περιμένουμε απαθείς να διαρραγεί η ίδια η συνοχή και η προοπτική του κόμματος.
Θα πρέπει να λειτουργήσουμε με όσα ορίζει το καταστατικό μας. Θεμιτές οι διαφωνίες, οι ενστάσεις αλλά οι δραματοποιήσεις δεν βοηθάνε. Μπορούμε μέσα στο Φλεβάρη να συγκληθεί εκ νέου η ΚΠΕ για να εγκρίνει τις θέσεις. Προτείνω η Επιτροπή Θέσεων να αποτελείται από την Γραμματεία της Επιτροπής Προγράμματος με την συμβολή συντρόφων. Ο Γ. Δραγασάκης αναλαμβάνει την ευθύνη να είναι επικεφαλής αυτής της ομάδας. Το επόμενο διάστημα θα πρέπει να συμβάλουμε όλοι σε μια διαδικασία ανάκαμψης και επανεκκίνησης του κόμματος ώστε να βρεθούμε μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις της συγκυρίας και όχι πίσω από αυτές. Να δώσουμε μια νέα ανάσα και προοπτική και να επιβεβαιώσουμε ότι το κόμμα μας, που είκοσι χρόνια τώρα απρόσκοπτα παράγει πολιτική, θα συνεχίσει να παράγει πολιτική και θα είναι ένα εγχείρημα μακράς πνοής που θα δώσει ώθηση στις συμμαχίες του και θα συμβάλλει αποτελεσματικά ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης μιας ασπίδας προστασίας και αλληλεγγύης για την κοινωνία που σήμερα βάλλεται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και από την κρίση.
Παρά τις εντάσεις, τις δραματοποιήσεις και τις απολυτοποιήσεις απόψεων που εκφράστηκαν από αυτό το βήμα, έγινε μια ουσιαστική συζήτηση και κατατέθηκαν απόψεις με αίσθημα ευθύνης από όλους για το πώς θα καταφέρουμε να ανταποκριθούμε στις δύσκολες στιγμές που περνάει και το κόμμα και η ελληνική κοινωνία. Έτσι ώστε να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και των απαιτήσεων που έχει η ελληνική κοινωνία από μια αριστερά που θα ανοίγει δρόμους και θα δίνει ελπίδα στον κόσμο.
Προσωπικά θα ήμουν πιο ευτυχής αν άκουγα περισσότερους να κάνουν αυτοκριτική και λιγότερους να δηλώνουν υπερήφανοι για την πορεία τους, την διαδρομή τους και την καταγωγή τους. Επίσης, θα ήμουν πιο ευτυχής αν για πολλοστή φορά δεν δίναμε την εικόνα στην κοινωνία ότι ακόμα και για μια διαδικασία που προβλέπει το καταστατικό του κόμματος, μια διαδικασία που σε τελική ανάλυση δεν μπορεί να είναι αυτή που θα μας διχάσει. Ακόμα και για την διαδικασία αυτή εξαντλούμε μια διήμερη συζήτηση σε επίπεδο ΚΠΕ, σπαταλάμε χρόνο, διάθεση, δυνάμεις και διαμορφώνουμε μπλόκα αντιπαραθέσεων.
Πέρα από την εικόνα που δίνουμε προς τα έξω, πρέπει να δούμε και κάποια πράγματα επί της ουσίας. Θα ήθελα να απαντήσω επί της ουσίας σε ορισμένα ζητήματα που τέθηκαν, προσπαθώντας να αποδραματοποιήσω τη συζήτηση γιατί εγώ ήμουν αυτός που είπε πρώτος ότι δεν είναι μαγική λύση μια συνεδριακή διαδικασία. Λύση είναι να προχωρήσουμε όλοι μαζί, συμβάλλοντας ώστε να πετύχει η διαδικασία στον κοινό μας στόχο.
Θα ήθελα να αναφερθώ σε πέντε μύθους που πλανώνται σ’ αυτήν την αίθουσα αλλά και που απασχολούν τον κόσμο της αριστεράς και τα μέλη του κόμματος.
Πρώτος μύθος που τέθηκε μετά την αποχώρησή μου από το βήμα χθες το πρωί ότι δεν υπάρχει ατζέντα για ένα Έκτακτο Συνέδριο του κόμματος. Άκουσα με μεγάλη προσοχή όλες τις ομιλίες, ιδιαίτερα εκείνες τις ομιλίες που ήταν επικριτικές απέναντι σε λάθη και παραλείψεις που έχουν γίνει από την ηγεσία του κόμματος και εξέφρασαν δικαιολογημένους ή μη φόβους και ανησυχίες για το Έκτακτο Συνέδριο. Ιδίως εκείνες οι ομιλίες που προσπάθησαν να διευκρινίσουν τους φόβους και τις ανησυχίες, ήταν αυτές που στην επιχειρηματολογία τους μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να ζητήσουμε συλλογικά τις διαφορετικές απόψεις ή προσεγγίσεις σε σημαντικά πολιτικά ζητήματα και να επιβεβαιώσουμε ή να επανακαθορίσουμε, εάν αυτό χρειαστεί, την πολιτική μας κατεύθυνση. Και επιτρέψτε μου να σταθώ ιδιαίτερα στην ομιλία του συντρόφου, Φώτη Κουβέλη που έκανε μια εξαιρετική πολιτική ομιλία και που μπορεί σε ορισμένα σημεία να έχω διαφορετικές εκτιμήσεις, όμως έθεσε τα πολιτικά ζητήματα ανοιχτά. Και το ερώτημα είναι εάν μπορούμε να προχωρήσουμε με διαρκώς όλα αυτά τα σημαντικά πολιτικά ζητήματα ανοιχτά. Μπορούμε να τα κρύβουμε; Ή μήπως θα πρέπει να ψάξουμε να βρούμε αν υπάρχει δυνατότητα να διανύσουμε μια μέση απόσταση ή αν δεν υπάρχει τουλάχιστον να ξέρουμε ποια είναι η συλλογική μας γραμμή πάνω σ’ αυτά τα ανοιχτά ζητήματα.
Σήμερα άκουσα τον σύντροφο, Δημ. Παπαδημούλη που πήρε μια καθαρή θέση, είχε μια καθαρή στάση. Διαφωνώ με πολλά από τα σημεία – όχι της ατζέντας που έθεσε- αλλά με την προσέγγισή τους. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Δεν μπορούμε να συμφωνούμε όλοι σε όλα. Όμως αυτή είναι μια ατζέντα που πρέπει να ζητηθεί ανοιχτά. Και θα περίμενε κανείς, ιδίως από τους συντρόφους μέλη της Ανανεωτικής Πτέρυγας, που με έναν ιδιαίτερα δραματικό τόνο και στην προηγούμενη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας εξέφρασαν την πλήρη αντίθεσή τους στην συνεδριακή διαδικασία εκφράζοντας ανησυχίες, να είναι αυτοί οι πρώτοι που θα ζητήσουν μια διαδικασία όχι ξεκαθαρίσματος λογαριασμών αλλά ουσιαστικής συζήτησης πάνω στις πολιτικές θέσεις και απόψεις.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Δεν υπάρχει αμφιβολία - και πρέπει να μην λειτουργούμε πολλές φορές σα να μην γνωρίζουμε τα όσα το καταστατικό μας προβλέπει - ότι όταν υπάρχει ένα αίτημα που έρχεται από πολλές πλευρές και ξεπερνά τις προβλεπόμενες από το καταστατικό πλειοψηφίες και ζητάει μια ανοιχτή συντεταγμένη, δημοκρατική και συλλογική συζήτηση στη βάση, τότε δεν έχουμε το δικαίωμα εμείς να αρνηθούμε αυτή την διαδικασία. Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ότι μπορούμε ώστε οι φόβοι που αναπτύσσονται, δικαιολογημένοι ή μη, να ξεπεραστούν.
Υπήρξε το ερώτημα μόλις κατέβηκα από το βήμα, τι είδους Συνέδριο; Μα το καταστατικό προβλέπει τι είδους Συνέδριο είναι ένα Έκτακτο Συνέδριο. Είναι ένα Συνέδριο όπου συζητά το κόμμα για την πολιτική απόφαση. Συζητά το κόμμα για την εξειδίκευση της πολιτικής του γραμμής στη συγκυρία. Σε μια δύσκολη συγκυρία που έχουμε ένα νέο τοπίο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Έχουμε ανάγκη σήμερα από το να επαναλάβουμε προγραμματικές θέσεις και να τις εξειδικεύσουμε στη συγκυρία διότι είμαστε πλούσιοι σε τέτοιες θέσεις. Είναι ένα Συνέδριο που βεβαίως και συζητά τις όποιες αλλαγές ή μη στον τρόπο λειτουργίας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν υπάρχει θέμα καταστατικών αλλαγών αλλά όποιος το θέσει είμαστε υποχρεωμένοι να το συζητήσουμε. Είναι Συνέδριο το οποίο εκλέγει ηγεσία και την εμπιστεύεται.
Δεν έχουμε ανάγκη να κάνουμε μια αποτίμηση της δύσκολης περιόδου που περάσαμε; Των δυο αυτών χρόνων που ήταν τόσο πλούσια σε γεγονότα και εξελίξεις που είναι σα να πέρασε μια ολόκληρη πενταετία; Δεν έχουμε ανάγκη να εξηγήσουμε, να δώσουμε μια συλλογική απάντηση για το πώς προήλθε αυτή η δημοσκοπική έκρηξη; Τι κάναμε λάθος; Πως την διαχειριστήκαμε; Τι σήμαινε για εμάς ο Δεκέμβρης; Τι συμπεράσματα βγάλαμε από τις ευρωεκλογές και την ενδιάμεση πορεία ως τις εθνικές εκλογές; Δεν είναι αναγκαίο να επαναβεβαιώσουμε, ενδεχομένως και να επαναπροσδιορίσουμε, την πολιτική μας κατεύθυνση. Να την εξειδικεύσουμε στη νέα συγκυρία όπως αυτή εκφράζεται με μια νέα κυβέρνηση μέσα στη δίνη μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, με τα υπόλοιπα κόμματα να συνεχίζουν στην ίδια λογική - το ΚΚΕ με μια γραμμή στην οποία μπορούμε να ασκήσουμε κριτική, οι Οικολόγοι Πράσινοι που είναι μια νέα παρουσία στην πολιτική σκηνή αφού δεν είχαν 2,5% πριν από δυο χρόνια– και βεβαίως να φέρουμε στην επιφάνεια το πρόγραμμά μας, την εναλλακτική πρότασή μας για την έξοδο από την κρίση. Και να συμφωνήσουμε, γιατί πιστεύω ότι το έχουμε ανάγκη, σ’ ένα κοινό πλαίσιο κανόνων λειτουργίας του κόμματος. Στην διαχείριση της διαφωνίας, στον τρόπο λειτουργίας των τάσεων, στις σχέσεις με τα ΜΜΕ και βεβαίως να ανανεώσουμε την στρατηγική μας για την ενιαία δράση της Αριστεράς. Να την εξειδικεύσουμε στη σημερινή συγκυρία. Να εξειδικεύσουμε και να ανανεώσουμε το συμβόλαιο του ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργώντας ως δύναμη επανεκκίνησης και δημοκρατικής εμβάθυνσης της πολιτικής συμμαχίας. Να μιλήσουμε με ειλικρίνεια, να θέσουμε τα βασικά ερωτήματα για την ανασύνθεση της Αριστεράς από σήμερα προς το μέλλον. Έχουμε ανάγκη από μια τέτοια διαδικασία. Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε ανάγκη και από μια εξωστρεφή παρουσία διότι οι εξελίξεις τρέχουν και ζητάνε από εμάς παρεμβάσεις στο κοινωνικό πεδίο.
Να περάσω όμως και σ’ ένα δεύτερο μύθο που ακούστηκε από αυτό το βήμα. Δεν αμφισβητείται η γραμμή, η ηγεσία και ο πρόεδρος άρα ποιος ο λόγος να πάμε σε μια έκτακτη συνεδριακή διαδικασία. Θέλω να σας πω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι να αμφισβητείται ο πρόεδρος δεν είναι κακό πράγμα. Ποτέ δεν θεώρησα κακό πράγμα το να αμφισβητείται ο πρόεδρος και η ηγεσία. Θεωρώ χειρότερο, αυτό που έγινε και πολλές φορές, να ομνύουμε στο πρόσωπο του προέδρου αρκεί όμως ο πρόεδρος να μην έχει το θάρρος και την τόλμη να διατυπώνει την άποψή του στα όργανα. Και βεβαίως, κάθε φορά που το κάνει αυτό να μην εκβιάζει - γιατί έχουμε μάθει από προέδρους που εκβίαζαν- αλλά να είναι ανοιχτός και νομοταγής στις συλλογικές αποφάσεις. Στο μυαλό μου έχω ένα άλλο μοντέλο συλλογικής λειτουργίας του κόμματος. Προσπάθησα αυτό το μοντέλο, το συλλογικό και όχι προεδροκεντρικό, να το κάνω πράξη σ’ όλες τις κρίσιμες στιγμές. Και είναι οξύμωρο από αυτό το βήμα να ακούω συντρόφους να με εγκαλούν ότι θέλω να δημιουργήσω προεδρική τάση. Δεν έχω ανάγκη από προεδρική τάση. Δεν την είχα ανάγκη την προεδρική τάση ποτέ ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Άλλα πράγματα έχουμε ανάγκη από ένα κόμμα που λειτουργεί συλλογικά σ’ ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης. Ενδεχομένως να είχα ανάγκη, όχι από μια προεδρική τάση αλλά από μια έμπρακτη ένδειξη αλληλεγγύης, όταν αμφισβητήθηκα και εγώ αλλά και το συλλογικό μας εγχείρημα σε πρακτικό επίπεδο, δέκα μέρες πριν την έναρξη της προεκλογικής περιόδου και από τους ιδιοκτήτες αυτού του κόμματος, τα ιστορικά στελέχη αλλά και από όλους όσους υποκριτικά βγήκαν να υποστηρίξουν. Διότι δεν είναι λογικό να ακούγονται τέτοιες κουβέντες από συντρόφους που δέκα μέρες μετά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου διακήρυτταν την άποψη ότι πρέπει να υπάρξει νέος φορέας και να μην πάμε μαζί στις εκλογές. Και σήμερα, σαν μα μην έχει συμβεί τίποτα, θεωρούν ότι δεν υπάρχει λόγος να συζητήσουμε στη βάση για όλα και να θέσουν με παρρησία αυτή την άποψη αν την έχουν. Είναι δύσκολο να θέλεις να αλλάξεις την κοινωνία, αν δεν είσαι έτοιμος να αλλάξεις εσύ. Και δεν αναφέρομαι σε πρόσωπα αλλά σε νοοτροπία, σε κουλτούρα, σε αντίληψη, σε τρόπο λειτουργίας.
Τρίτος μύθος. Ακούστηκε και εδώ και γράφτηκαν και πολλά. Η πάλη των γενεών. Και αναρωτιέμαι ποια πάλη των γενεών; Και ποιος μας αναγκάζει να απολογούμαστε διαρκώς για ευφάνταστες τοποθετήσεις στα ΜΜΕ; Υπήρξε καμία πάλη γενεών τα τελευταία δυο χρόνια στο κόμμα μας την οποία δεν αντιλήφθηκα; Υπήρξε καμιά έφοδος στα ανάκτορα από νέους συντρόφους που θέλησαν να αντικαταστήσουν τους παλιούς; Ποιοί είναι αυτοί; Υποδειγματική ήταν η στάση όλων των συντρόφων που ανέλαβαν θέσεις ευθύνης σε μια κρίσιμη συγκυρία. Και δεν τις ανέλαβαν επειδή μόνοι τους θέλησαν να διεκδικήσουν θέσεις και καρέκλες αλλά γιατί υπήρξε μια ανάγκη των καιρών. Μας βοήθησε αυτή η επιλογή; Εγώ θεωρώ ότι μας βοήθησε και δεν πρέπει να την εγκαταλείψουμε. Μας βοήθησε το γεγονός ότι έγινε μια προσπάθεια σε πολιτικό επίπεδο να ταυτιστούμε με τις αγωνίες της νέας γενιάς. Ήταν σημαντικό στοιχείο της δημοσκοπικής μας έκρηξης εκείνη την περίοδο και όχι μονάχα ότι στο 5ο Συνέδριο διατυπώσαμε την σωστή γραμμή ενώ στο 4ο δεν την είχαμε. Θα συνεχίσουμε σ’ αυτή την βασική πολιτική επιλογή της στοχευμένης ανανέωσης, της φυσιογνωμίας του κόμματος; Εάν μπούμε σε μια λογική ανασφαλειών, τότε θα πάμε σε μια σύγκρουση όλων εναντίον όλων χωρίς πολιτικό περιεχόμενο. Όμως κανείς δεν εισηγείται κάτι τέτοιο.
Τέταρτος μύθος. Η πάλη των τάσεων. Άκουσα κριτική για το ότι αμφισβήτησα -όπως όλοι οι άλλοι πρόεδροι στο κόμμα- την αναγκαιότητα ύπαρξης τάσεων. Βρείτε μια ομιλία μου ή μια γραπτή αναφορά που αμφισβήτησα το καταστατικό αυτό δικαίωμα και ζήτησα να γυρίσουμε στην προ του 1990 εποχή. Αυτό που υπερασπίστηκα ήταν η δημοκρατική λειτουργία των ρευμάτων ιδεών ως προϋπόθεση για την δημοκρατική λειτουργία ενός πολυτασικού κόμματος. Όπως, κατά αντιστοιχία, για το βάθεμα της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος είναι προϋπόθεση η δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, έτσι και σ’ ένα πολυτασικό κόμμα προϋπόθεση για τη δημοκρατική λειτουργία του είναι η δημοκρατική λειτουργία των τάσεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθούν οι τάσεις. Σημαίνει ότι πρέπει να δούμε πως θα βαθύνει η ιδεολογική και πολιτική συζήτηση στο κόμμα αλλά και η όσμωση των ιδεών. Υπερασπίστηκα την ανάγκη να μην λειτουργούμε ως ομοσπονδία κομμάτων ή παρατάξεων μέσα στο κόμμα, την ανάγκη να συνθέτουμε. Με ανησυχεί το γεγονός ότι διαμορφώνεται μια εικόνα της βάσης, των τάσεων και του προέδρου. Διότι σε όσες περιφερειακές συσκέψεις συμμετείχα είδα έναν πλούσιο προβληματισμό συντρόφων οι οποίο δεν αποποιήθηκαν την ιδιότητα της συμμετοχής τους σε τάσεις. Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι οι τάσεις ως ιδεολογικά ρεύματα δεν είναι το άθροισμα των ηγετικών στελεχών αλλά είναι όλος ο κόσμος που τις ακολουθεί και όλο το πλέγμα των ιδεών που εμπεριέχονται σε αυτές. Και βεβαίως υπερασπίστηκα ότι πέρα από τις τάσεις υπάρχουν και τα συλλογικά όργανα που πρέπει να έχουν τον τελευταίο λόγο.
Πέμπτος μύθος και τελευταίος. Είμαστε ένα κόμμα πολιτικής ενότητας που συγκροτήθηκε από το αντάμωμα των δυο βασικών ρευμάτων που συγκρότησαν τον Ενιαίο Συνασπισμό και μετά τον Συνασπισμό. Δηλαδή από τους ανανεωτικούς του ΚΚΕ και την ελληνική αριστερά. Με όλο τον σεβασμό στην πορεία, στην συμβολή, στη συμμετοχή αυτών των ρευμάτων και στο πρώτο συμβόλαιο του Συνασπισμού στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, ότι έχει κυλήσει νερό στο αυλάκι από τότε. Ότι έχουμε με τις δράσεις μας, τις κοινωνικές παρεμβάσεις, με το γεγονός ότι σήμερα έχουμε ένα πρόεδρο που όταν φτιάχτηκε το κοινό πόρισμα ήταν δεκατεσσάρων ετών και πολλούς άλλους συντρόφους και συντρόφισσες που έχουν ενταχθεί με συνασπισμική ταυτότητα σ’ αυτό το κόμμα και κυρίως έχουμε προγραμματικές αναλύσεις, δύο διαδοχικών προγραμματικών συνεδρίων, που δίνουν προγραμματική ταυτότητα, θεωρητικές επεξεργασίες, ιδεολογικό πλαίσιο. Δεν είμαστε το κόμμα της πολιτικής ενότητας του 1990 και δεν συμφωνώ ότι εγκαταλείψαμε τον ταξικό προσανατολισμό και τις ιδεολογικές μας αναφορές. Το αντίθετο θα έλεγα. Συγκρίνετε τα κείμενα των συνιδρυτών αυτού του χώρου την δεκαετία του ‘90 σε σχέση με τις ιδεολογικές και ταξικές τους αναφορές και τα κείμενα που βγάλαμε πριν από ένα χρόνο στο προγραμματικό μας συνέδριο. Έχουμε κάνει βήματα, έχουμε ένα πρόγραμμα που προσπαθεί να περιγράψει σε συνθήκες κρίσης μια εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς με αναφορές και στο ιδεολογικό και στο πολιτικό πεδίο, όχι με απολυτότητες. Την απόλυτη αλήθεια δεν την κατέχουμε εμείς. Δεν είμαστε οπαδοί της απόλυτης αλήθειας αλλά έχουμε επεξεργασίες και είναι ανάγκη να τις εμπλουτίσουμε. Και όποιος επιθυμεί να συμβάλλει σ’ ένα τέτοιο διάλογο είναι απολύτως θεμιτό και δεν ακούγεται ως απειλή. Ευπρόσδεκτες είναι όλες οι συμβολές.
Το επόμενο διάστημα πρέπει να προσπαθήσουμε να υπερβούμε τις δυσκολίες και τις ανησυχίες και αυτό είναι η υποχρέωση και το καθήκον όλων μας. Να συμβάλουμε αποφασιστικά ώστε το Συνέδριο μας να μην είναι ένα Συνέδριο που θα ανακυκλώσει αντιπαραθέσει δίχως ουσία, να μην είναι ένα Συνέδριο που θα δημιουργήσει αντανακλαστικά απογοήτευσης και αποστράτευσης αλλά ένα Συνέδριο που θα θέσει σε δημιουργική κίνηση το κόμμα. Αυτή τη ώρα υπάρχει μια εκρηκτική δυναμική στη βάση του κόμματος. Αν αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν αυτή η ενέργεια είναι δυνατόν να μετατραπεί σε μια έκρηξη που θα θρυμματίσει τα πάντα. Η ηγετική ευθύνη μας είναι να μετατρέψουμε αυτή την δυναμική, την ενέργεια σε προωθητική δύναμη για πάμε προς τα εμπρός. Για να βρεθούμε πλάι στις διεκδικήσεις και τους αγώνες που θα αναπτυχθούν το επόμενο διάστημα. Για να δώσουμε στίγμα και πολιτική κατεύθυνση προγραμματικού χαρακτήρα σ’ αυτούς τους αγώνες. Άρα δεν ζητάμε σήμερα ένα Συνέδριο εσωστρέφειας και ανακύκλωσης άγονων αντιπαραθέσεων αλλά ένα Συνέδριο ζωντανής παρέμβασης στα κοινωνικά δρώμενα, με εκδηλώσεις, με ανάδειξη της δικής μας εναλλακτικής πρότασης. Ένα Συνέδριο που θα θέσει σε κίνηση τον κομματικό ιστό. Διότι δεν αμφισβητείται η γραμμή, η ηγεσία, ο πρόεδρος. Αυτό που αμφισβητείται είναι αν περιμένουμε απαθείς να διαρραγεί η ίδια η συνοχή και η προοπτική του κόμματος.
Θα πρέπει να λειτουργήσουμε με όσα ορίζει το καταστατικό μας. Θεμιτές οι διαφωνίες, οι ενστάσεις αλλά οι δραματοποιήσεις δεν βοηθάνε. Μπορούμε μέσα στο Φλεβάρη να συγκληθεί εκ νέου η ΚΠΕ για να εγκρίνει τις θέσεις. Προτείνω η Επιτροπή Θέσεων να αποτελείται από την Γραμματεία της Επιτροπής Προγράμματος με την συμβολή συντρόφων. Ο Γ. Δραγασάκης αναλαμβάνει την ευθύνη να είναι επικεφαλής αυτής της ομάδας. Το επόμενο διάστημα θα πρέπει να συμβάλουμε όλοι σε μια διαδικασία ανάκαμψης και επανεκκίνησης του κόμματος ώστε να βρεθούμε μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις της συγκυρίας και όχι πίσω από αυτές. Να δώσουμε μια νέα ανάσα και προοπτική και να επιβεβαιώσουμε ότι το κόμμα μας, που είκοσι χρόνια τώρα απρόσκοπτα παράγει πολιτική, θα συνεχίσει να παράγει πολιτική και θα είναι ένα εγχείρημα μακράς πνοής που θα δώσει ώθηση στις συμμαχίες του και θα συμβάλλει αποτελεσματικά ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης μιας ασπίδας προστασίας και αλληλεγγύης για την κοινωνία που σήμερα βάλλεται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και από την κρίση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)